Wilczyca. W pogoni za wolnością

Jak wiele potrafi znieść kobieta? A raczej młoda dziewczyna...?

Jakie przeciwności losu musi pokonać aby być szczęśliwą?

Karolina to dziewczyna która ma wszystko! Bogatą rodzinę, pozycję, dobre stopnie, lecz nie posiada najważniejszego! Miłości! Bezduszna matka, pozbawiła jej tego pięknego uczucia zapedzając ją w spiralę smutku i ucieczki. Karolina postanawia być wolna! Aby spełnić swój plan wolności wstępuje do gangu złodziei samochodów! Co z tego wyniknie?

Każda kobieta jest wilczycą! Wilczycą walczącą o własne życie, plany, marzenia!

Już na samym początku książka wywołała we mnie ogromne zdumienie. Jej tematyka nie należy do łatwych, gdyż życie głównej bohaterki nie należy do tych uslanych różami.

Już na początku zauważyłam jak duży wpływ na dziewczynę miała jej relacja z mamą, a w zasadzie jej brak. Matka Karoliny, w zamroczeniu alkoholowym wiele razy pokazała twarz kobiety wyprachowanej, bez uczuć, oraz ciągle ponizającą swoją córkę. Zaskoczyło mnie z jaką łatwością potrafiła wyrzucić Karolinę z domu. Dlatego też początkowe rozdziały ogromnie odbiły się na mojej psychice.

Kolejne wydarzenia pokazały mi ale jednocześnie uświadomiły jak trudno jest walczyć o samą siebie, kiedy popełniamy szereg błędów życiowych. Oczywiście początkowo te błędy nie są wychwycone przez bohaterkę, natomiast ich skutki niejednokrotnie odbiły się na jej życiu.

Bardzo zaintrygowało mnie to, że przedstawiona historia była inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. To jak wiele przeszła bohaterka, pokazało mi jak silna jest psychika człowieka!

Opisane wydarzenia wiele razy wywołały u mnie strach o życie Karoliny, wiele razy jej współczułam, natomiast najbardziej zaskakującym odczuciem było to, że w jakiś sposób się z nią utożsamiałam. Czasem mnie to przerażało, natomiast dzięki temu było mi dane przyżyć historię niezwykłą.

Autorka utrzymuje chronologię zdarzeń, dzięki czemu idealnie poznałam los Karoliny.

Początkowo akcja toczyła się dość wolno, lecz czym dalej brnęłam w historię tym akcja nazbierała tempa. Nie nudziłam się nawet przez chwilę podczas czytania.

Szczególną uwagę zwróciłam na kreacje postaci Karoliny. Początkowo wydawała mi się osobą zagubioną, miotającą się pomiędzy

Uczuciami a realnym życiem. Wiele razy byłam świadkiem jej upadku ale także próbie podniesienia się po nim. Z czasem wydała mi się kobietą charakterną, mocną oraz walcząc o swoje marzenia! Podobała mi się taka zmiana dokonująca się na moich oczach. Lekki a wręcz dosadny styl autorki znacznie ułatwił mi czytanie ale także obrazowanie pewnych wydarzeń, które zagościły w mojej wyobraźni. Uważam że książka jest bardzo dobra. Posiada w sobie ogromny potencjał ale także przesłanie aby walczyć w życiu o wszystko czego zapragniemy. Choć popełnimy przy tym szereg błędów, pozostaną one jako nasze wspomnienia... Marzenia są naszym celem!

Miłość - Tak ważna w życiu każdego z nas. Ta rodzicielska, partnerska. Gdy jesteśmy jej pozbawieni, nasza rzeczywistość traci ten blask, zostaje przygaszona smutkiem, bólem i samotnością. Miłość nasz kształtuje, mówi, co jest dobre, a co złe, daje poczucie wartości i przynależności do kogoś. Jeśli jej nie otrzymamy od najważniejszych osób, ciężko nam będzie wkroczyć później w dorosłe życie. Wynosimy z domu różne wzorce, zachowania, zwyczaje, ale gdy otrzymujemy tylko te złe, możemy nie potrafić okazać innym ciepłych uczuć, nie być w stanie kochać, bo nigdy tej miłości nie otrzymaliśmy od tych osób, które powinny ją nam okazywać. Karolina główna bohaterka ,,Wilczyca'' nigdy nie odczuła ciepłych uczuć od swojej rodzicielki. To mogło spowodować, że przekroczyła granicę, której w innych okolicznościach nigdy by nie postąpiła.

Bardzo cenię sobie takie historie. Pokazują, że mimo ciągłych kłód pod nogami mamy w sobie ogromną siłę, by je przeskoczyć, by podnieść się z kolan, kiedy kolejny raz upadniemy. I jeśli mamy wokół siebie choć jedną osobę, która pomoże nam zrobić ten jeden mały krok do przodu, jesteśmy zwycięzcami. Gdy w naszym życiu brakuje takich ,,aniołów'' i sami borykamy się z brakiem pewności siebie, zdaje się nam, że idziemy jak po grudzie przez kolejne etapy naszej egzystencji. Przestajemy dostrzegać otaczającą rzeczywistość i dajemy pochłonąć się cierpieniu, stojąc dalej w miejscu albo cofając się o kilka kroków do tyłu. ,,Wilczyca'' nie jest łatwą książką na jeden raz. Poznajemy losy bohaterki, co nią kierowało, dlaczego postąpiła tak, a nie inaczej. Staramy się ją zrozumieć i na swój sposób kibicować przy kolejnych jej wyborach. Nieraz będziemy na nią psioczyć, złościć się, wyrzucać jej swoją frustrację. I to mi się właśnie w historii podobało. Powieść wywołała emocje, dała do myślenia, nie przeszłam obok niej obojętnie, tylko dałam się wciągnąć w niełatwą przeprawę przez życie bohaterki. A takie historie na długo się zapamiętuje. Które potrafią utkwić w podświadomości na dłużej.

Mimo że kilka osób zarzucało tej książce za mało opisów postaci, mi wystarczyły, by zobrazować sobie całą otoczkę powieści. Miejsca, bohaterów, sytuacje i te niedopowiedzenia. Podobał mi się styl Sylwii, taki luźny, lekki. Czytając, miałam wrażenie jakby Karolina siedziała na wprost mnie i z przejęciem opowiadała mi o swoich losach. Jakbyśmy były dobrymi przyjaciółkami, które nie widziały się od lat i teraz miały okazje opowiedzieć o tym, co się u nas działo. A nie każdemu się to udaje. Czuć tę swobodę w czytaniu, nie ma nic napisanego na siłę, tylko tak jak jest. Bez ubarwiania, koloryzowania. Gdy pojawi się kontynuacja z pewnością i ogromną przyjemnością po nią sięgnę! Polecam.