WILCZE DZIECI

Akcja „Wilczych dzieci” w większości toczy się w Osadzie Jakobsleiter, położonej w górach, z dala od współczesnego świata. Obowiązują tu surowe prawa natury, bezlitosne, ale niezawodne. Ta odległa wioska, znajdująca się wysoko w górach, stanowi idealne miejsce na kryjówkę lub więzienie.

Zanim wciągnęłam się w tę historię, minęło trochę czasu, głównie z powodu licznych postaci, z których perspektywy jest ona opowiadana. To jednak właśnie te różnorodne spojrzenia sprawiły, że opowieść mnie całkowicie pochłonęła. Wilcze dzieci to jest mroczna i pełna napięcia powieść, która od początku przyciągnęła moją uwagę, choć akcja rozwija się stopniowo i powoli.

Przerażający prolog jeży włosy na głowie, a potem atmosfera tylko gęstnieje. Vera Buck od samego początku buduje napiętą atmosferę, wprowadzając kluczowe postacie i często zmieniając perspektywy narracji. Dzięki temu zyskałam szeroki, całościowy obraz zarówno scenerii, jak i bohaterów. Autorce udało się dzięki różnym stylom pisania sprawić, że każdą postać łatwo było mi odróżnić.

Jakobsleiter jest ukryte wysoko w górach, gdzie osiedliła się tajemnicza społeczność, dla której milczenie jest najwyższym dobrem. To zamknięty krąg, do którego obcy nie mają dostępu. Mieszkańcy Jakobsleiter żyją z kóz i nienawidzą wilków, mimo że współistnieją z nimi. Odrzucają nowoczesność i podchodzą do niej z dużą nieufnością, nie używają współczesnych kosmetyków, wszyscy pachną szarym mydłem. Mieszkańcy tej osady są jak wilki, nie wymarli, żyją na własnych zasadach. Wilki i oni pozostali sobą, podczas gdy inni pozwolili się złapać i udomowić.

Znika Laura miejscowa nauczycielka, ale nie jest jedyną młodą kobietą, która zniknęła w tej okolicy, a miejscowa policja zdaje się niewiele tym przejmować. Wcześniej bez śladu zaginęła Rebekka, która marzyła o ucieczce z tego miejsca, ale jej przyjaciel Jesse nie wierzy, że opuściłaby osadę bez pożegnania się z nim.

Gdy znika Laura, Smilla, która obsesyjnie śledzi zaginięcia w tym regionie, postanawia prowadzić śledztwo na własną rękę, bo zaczyna dostrzegać związek między wszystkimi zniknięciami. Od chwili, gdy zaniedbana dziewczynka Edith, uderzająco podobna do Julii, przebiega przed jej samochodem, Smilla jeszcze usilniej prowadzi swoje dochodzenie i odkrywa tajemnice, które burzą wszystko, co do tej pory wiedziała.

Mała Edith jest jedną z bardziej fascynujących postaci tej książki. Wszyscy uważają ją za opóźnioną w rozwoju, włącznie z Jessem. Dziewczynka, pomimo że nie mówi, jest niezwykle inteligentna i uzdolniona plastycznie. Z jej narracji dowiedziałam się, że życie na górze, pomiędzy zimnymi, jałowymi zboczami i śniegiem, jest bardzo trudne. Szczególnie przytłaczająca i szokująca jest ta bezlitosna prawda przedstawiona z perspektywy dziecka.

Czy problem z Osadą Jakobsleiter tkwi w jej mieszkańcach, czy może w kimś innym, komu zależy na tym, by ukryte tam tajemnice nigdy nie wyszły na jaw? To niezwykle ustronne miejsce, położone w zakątku doliny polodowcowej, która nie widnieje na żadnej mapie, daje wiele możliwości, by coś w niej ukryć. Każdy mężczyzna w tej osadzie budzi podejrzenia, ponieważ nikt nie wie, kim naprawdę są.

Historia Very Buck składa się z kilku narracji, które jak puzzle, element po elemencie, układają się w całość. Z tej układanki powoli wyłania się przerażający obraz rzeczywistości, w której zło ma swoje miejsce. Kiedy prawda o osadzie wyjdzie na jaw, nie będzie potrzeba benzyny ani ognia, by zostały po niej tylko zgliszcza.

Historia jest opowiedziana z perspektywy różnych postaci, w tym Smilli, Jessego, Edith, Rebekki oraz nauczycielki Laury. Smilla, której dziesięć lat temu zaginęła przyjaciółka, jest ogarnięta obsesją na punkcie zaginięć. Jesse to dobry i miły chłopak, ale urodził się i wychował w niewłaściwym miejscu. Edith to mała, dzika dziewczynka, której ojciec nauczył ją zabijać. Rebekka marzy o opuszczeniu osady, ale zamiast tego wpada w ręce psychopaty. A także wielu innych postaci, które przewijają się w tej historii.

Thriller początkowo przypominał mozolną wspinaczkę na górę Jakobsleiter, ale gdy udało się dotrzeć na jej szczyt, rzeczywistość okazała się zupełnie inna, niż sobie wyobrażałam. Następnie akcja gwałtownie przyspieszyła, przekształcając się w szaleńczy zjazd, jakbym znajdowała się w pędzącej górskiej kolejce, której nie sposób było zatrzymać. „Wilcze dzieci” to niezwykle ekscytujący thriller, w którym od początku wiadomo, że wszystkie wątki są ze sobą w jakiś sposób powiązane. Dopiero jednak pod koniec odkryłam, w jaki sposób.

Vera Buck to niemiecka pisarka, autorka dwóch powieści. Pierwsza powieśc "Runa" została nominowana do nagrody Friedricha Glausera 2016 w kategorii "Debiut". Najnowszy thriller "Wilcze dzieci" nominowany do nagrody Glauser-Pries 2024.

"Tylko ten, kto żyje w przeszłości, jest niewidoczny dla współczesnego świata".

Mała górska osada Jakobsleiter skrywa mnóstwo tajemnic. Tutaj życie płynie zawsze tym samym rytmem zależnym od pór roku i warunków panujących w górach. Hermetyczna społeczność, która nie przepada za obcymi, a o wszelkie zło obwinia antenę. Znikające w tych okolicach kobiety to tylko wierzchołek góry lodowej. Najpierw zaginęła uczennica Rebekka, a później nauczycielka Laura. Dziesięć lat temu zniknęła przyjaciółka Smilli Juli. Dziewczyna do dziś nie może się pogodzić ze stratą. Jest dziennikarką i postanawia bliżej przyjrzeć się zaginięciom kobiet. Okazuje się, że mieszkańcy osady nie znaleźli się w niej przypadkowo. To miejsce nie wygląda na przystosowane do życia, a raczej jak kryjówka. Pytanie tylko przed czym? Bo jak można żyć bez opieki medycznej, bez dostępu do edukacji, bez sklepów, w skrajnych warunków, gdzie przez większość czasu jest zimno i leży śnieg? I jak wytłumaczyć to, że osada znajduje się w środku trójkąta bermudzkiego, w którym giną kobiety? Smilla doznaje pewnego rodzaju déjà vu, gdy oko w oko staje z dziewczynką łudząco podobną do Juli. Czy uda jej się odkryć co tak naprawdę stało się z Juli i pozostałymi zaginionymi kobietami?

"Ile gotów jest zapłacić człowiek, by nie spędzić kolejnych dziesięciu czy piętnastu lat za kratami? Na pewno sporo".

Początek tej książki nie napawał mnie optymizmem, czułam się wręcz przytłoczona ilością wiadomości. W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, czytać dalej czy odłożyć. Gdybym nie wiedziała, że autorką jest Niemką, to pomyślałabym, że czytam skandynawski thriller. Taki właśnie klimat stworzyła Vera Buck. Zagłębiając się dalej w historię tej powieści przepadłam. Wreszcie wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce i książka stała się nieodkładalna. Mała społeczność, outsiderzy, góry i wilki. Mroczny klimat, do tego sekrety i niedomówienia. Historia pokazana jest z perspektyw kilku osób. A do tego zaskakujący finał.

Świetny thriller, który został nominowany do nagrody Glauser-Preis 2024.

Książka opowiada nam historię [Adres usunięty]. zaginięcia, porwania, morderstwa z różnych perspektyw. Autorka oddała bowiem narrację kilku osobom. Dzięki temu pewne epizody, historie i losy bohaterów przeplatają się w ciekawy, lecz i napięty sposób, tworząc jedną niezwykłą opowieść widzianą przez różne osoby. Każdy opowiada nam tę historię na swój sposób, przez własne doświadczenia i z własnej perspektywy.

Smilla jest dziennikarką, która od lat nie może pogodzić się z zaginięciem swojej przyjaciółki. Przez cały czas śledzi zaginięcia młodych dziewczyn z okolicy. Gdy natrafia na informację o kolejnym zniknięciu, postanawia działać.

Nastoletnia Rebeka mieszka „na górze”, wśród religijnej społeczności, jednak marzy o wielkim mieście i wyrwaniu się z wioski. Pewnego dnia dziewczyna znika…

Jesse jest przyjacielem Rebeki i tak jak ona mieszka „na górze”, w osadzie Jakobsleiiter. Dzięki nastolatkowi dowiadujemy się jak jest w osadzie, jakie relacje mają jej mieszkańcy z mieszkańcami miasteczka, jakie kontakty ma z rodzicami i rówieśnikami ze szkoły z doliny. Daje nam to szerszy obraz na społeczeństwo Almeneh i późniejsze wydarzenia.

Edith również jest mieszkanką osady. To ośmioletnia dziewczynka, która nie mówi, nie chodzi do szkoły i jest trochę „dzika”, jednak ma własny punkt widzenia na świat i wydarzenia, które ją otaczają.

Isaiah, okoliczny ksiądz, dla którego najważniejsze jest, aby go słuchano i podążano za nim. Co jest w stanie zrobić, aby tak było?

Miejscowa nauczycielka Laura, która objęła tę posadę po emerytowanej poprzedniczce i niekoniecznie z własnej woli skrywa pod swoim uśmiechem traumę, o której ciężko zapomnieć. Niemniej wciąż pragnie jak najlepszego rozwoju dla swoich uczniów, dlatego wybiera się w niebezpieczną podróż do osady Jakobsleiiter. Jednak gdy następnego dnia Pani Bender nie pojawia się w szkole rusza niespodziewana lawina zdarzeń, która połączy naszych bohaterów.

Dzięki wieloosobowej perspektywie książkę czyta się z niezwykłą przyjemnością i zaciekawieniem. Ponadto idealnie stworzona i dopasowana historia, która świetnie się przeplata, sprawi, że znikniemy w lekturze na wiele długich i ciekawych godzin.

Serdecznie polecam!

M.B.

Szkolny Klub Recenzenta

Mimo rozwoju cywilizacji i wrażenia, jakie mamy coraz częściej, że każdy aspekt naszego życia jest kontrolowany, są jeszcze takie zakątki na świecie, które żyją jakby na innych zasadach. Tam nie docierają żadne wynalazki, zaś społeczność broni się przed wszystkimi nowinkami technologicznymi. Co więcej, ludzie są bardzo ściśle ze sobą związani, czy to przez różne sytuacje z przeszłości i zmowę milczenia czy strach przed przyszłością. Takie hermetyczne społeczności każdego obcego traktują niczym intruza, trzymając go na uboczu lub … eliminując.

Mieszkańcy religijnej osady Jakobsleiter, usytuowanej wysoko w górach, wznoszących się nad miasteczkiem Almeneh, mają za sobą długą historię prześladowań i wykluczenia. Tej społeczność anabaptystów towarzyszą wspomnienia setek lat morderstw i represji, które miały dramatyczny przebieg. Nic zatem dziwnego, że wolą zapłacić ciężką pracą i trudnymi warunkami życia za spokój i możliwość przetrwania. Całkiem jednak możliwe, że ta więź, która ich łączy, nie wynika tylko ze wspólnej religii czy konieczności wspierania się w codzienności. Być może łączy ich też zmowa milczenia na temat tego, co się w ich społeczności dzieje.

Kiedy w Almeneh pojawia się nowa nauczycielka, młoda Laura Bender, ze zdumieniem ale i przerażeniem stwierdza, że w szkole nie obowiązują tak naprawdę żadne zasady, nie istnieje żadna dokumentacja. Zwraca też uwagę na dwójkę uczniów z osady, dwójkę przyjaciół, którzy stoją na marginesie klasy, a którzy pochodzą właśnie z górskiej osady. To szesnastoletnia Rebeka i Jesse, który osiąga ponadprzeciętne wyniki w nauce. Laura podejmuje starania, by chłopak szedł dalej, do innej szkoły, ale to oznaczałoby opuszczenie wspólnoty religijnej. A tego się nie robi! Laura zwraca uwagę jeszcze na jedną kwestię – dziką, około dziewięcioletnią dziewczynkę, która pojawia się w towarzystwie Jesse`go. Dziewczynkę, która oficjalnie nie istnieje. Tymczasem burmistrz daje Laurze do zrozumienia, żeby zajęła się swoimi sprawami, w tym dochodzeniem do siebie po tym, co wydarzyło się jej w poprzedniej szkole – miał tam miejsce zamach, w którego przebiegu nauczycielka została zakładniczką własnego ucznia. Teraz powoli dochodzi do siebie, odstawiła nawet leki, ale jak się okazuje, nawet tu, w sielskiej miejscowości, również jest się czego bać.

Kiedy Rebeka ginie bez śladu, tak naprawdę tylko Jesse jest zainteresowany tym, by ją odnaleźć. Szczególnie, że jej zaginięcie wydarzyło się w środku dnia, kiedy jego i jego młodszą siostrę Edith, która nierozważnie pojawiła się w miasteczku, zaatakowały dzieci ze szkoły. Jesse przeszukał wszystkie miejsca, w których mieli swoje kryjówki, ale nie może jej znaleźć i nikt jej nie widział. Chłopak podejrzewa, że mogła opuścić miasteczko, w którym coraz bardziej czuła się jak w więzieniu. Decyduje się nawet iść na policje, ale miejscowy funkcjonariusz ignoruje jego zgłoszenie. Tuż po Rebece znika Laura…

Okazuje się, że to nie pierwsze zniknięcia kobiet w okolicy. Wiele lat temu na kilka dni zaginęła matka Jesse`go i Edith, a po odnalezieniu już nigdy nie doszła do siebie, ani fizycznie, ani psychicznie. Zaginęła też nastoletnia Julia, jedna z dziewczynek spędzających noc pod tajemniczą Skałą Faunów… Smilla – dziennikarka-wolontariuszka dostrzega podobieństwa między ostatnimi wydarzeniami a zniknięciem przed laty jej przyjaciółki Juli, a dręczona wyrzutami sumienia zrobi wszystko, by poznać prawdę. Czy uda jej się rozwiązać tajemnice? Jakie sekrety kryje w sobie osada i pobliskie miasteczko? Do czego są w stanie posunąć mieszkańcy, by ochronić swoje sekrety?

Wraz z powieścią Very Buck wkraczamy do mrocznego nieco klaustrofobicznego świata mieszkańców osady. Książka pt. „Wilcze dzieci”, opublikowana nakładem wydawnictwa Prozami, to wyjątkowa pozycja dla miłośników thrillerów i nieoczywistych powieści kryminalnych czy obyczajowych. Hermetyczna społeczność zachwyci nie tylko czytelników uwielbiających obserwacje socjologiczne, ale także tych, którzy pasjonują się psychologią tłumu i kryminalnymi zagadkami. Autorce udało się stworzyć niezwykłą dla współczesności atmosferę grozy, której źródło jest tak naprawdę nieznane. Nie wiadomo bowiem, czy mamy bać się dzikiej przyrody, wilków, które tu wciąż są obecne, czy może najgroźniejszych z drapieżników, czyli … ludzi.

Wypełniona tajemnicami książka przykuwa uwagę fabuła i wartką akcją, ale też doskonałymi portretami postaci, z których każda przeżywa swój własny dramat. Dzięki temu, wkraczamy w niezwykle plastycznie wykreowany świat, wypełniony bohaterami z krwi i kości, a wreszcie …zaczynamy się bać. Tego, co przyniesie przyszłość, co zdarzy się na kolejnej stronie powieści i tego, w jakim kierunku zmierza ta historia. Opowieść, której długo nie będziemy w stanie wymazać z pamięci.

Pamiętam twórczość Very Buck dzięki lekturze "Runa". Wówczas bardzo dobrze bawiłam się w towarzystwie jej książki i miałam cichą nadzieję, że w przypadku "Wilczych dzieci" będzie jeszcze lepiej. Wszystko na to wskazywało!

To thriller napisany z rozmachem. Historia w pełni dopracowana oraz intensywna w wrażenia. Otaczająca czytelnika mrocznym klimatem oraz podrzucająca wiele mylnych tropów. Autorka całościowo wykorzystała potencjał swojego pomysłu, by plastycznym i niezwykle obrazowym językiem prowadzić nas przez pomysłowo zakręconą fabułę. W kameralnej atmosferze zbudowała klimat lęku oraz niepewności i powoli ujawniała nowe fakty, dopełniając obrazu. Nie dajcie się jednak zwieść pozorom – do samego finału bowiem trudno będzie przewidzieć ostateczne ruchy bohaterów. Tempo akcji nie zwalnia ani na minutę a każda kolejna zaskakująca strona odkrywa nowe informacje zmuszające nasze szare komórki do intensywnego myślenia.

W regonie górskiej wioski Jakobsleiter giną kobiety. 16-letnia Rebekka przepadła bez śladu. Podobnie jak miejscowa nauczycielka Laura. Mieszkańcy osady odciętej od świata budzą niepewność innych ludzi. Jednak dziennikarka Smilla nie boi się zaryzykować i wchodzi w sam środek niebezpieczeństwa, aby odkryć powiązania pomiędzy zaginięciami jej przyjaciółki a aktualnymi zniknięciami. Łączy przeszłość z teraźniejszością i niespodziewanie natrafia na mrok, który zaważy na jej bezpieczeństwie.

Vera Buck skupia się na wiarygodnej, pełnowymiarowej kreacji postaci. Na pierwszym planie towarzyszymy Smilli i doszukujemy się powiązań między tym co dzieje się teraz a tym co wydarzyło się kiedyś. Jednocześnie obserwujemy jak zmienia się na naszych oczach pod wpływem nabytych doświadczeń. Jednak pojawiające się w tle postacie również zasługują na uwagę, każdy w jaki sposób zaangażowany był w treść i miał konkretne znaczenie a wszystko łączyło silnie skrajne emocje oraz poczucie, że tuż za rogiem wydarzy się coś ekscytującego. Fabuła od pierwszych stron miała sens a akcja dynamicznie pokonywała kolejne przeciwności, zapraszając nas do świata niebezpiecznej przygody.

"Wilcze dzieci" to ciekawa propozycja thrillera nastawionego na liczne zaskoczenia i psychologiczne pułapki. Autorka z pomysłowością łączy przeszłość z teraźniejszością i pozwala czytelnikowi w pełni zaangażować się w temat. Bardzo dobry klimat, ciekawe sylwetki postaci oraz odpowiednie zwroty akcji zapewniały mi kilka dobrze spędzonych godzin. Jeśli więc poszukujecie historii, która nie tylko daje do myślenia, ale także zaangażuje na długo po zamknięciu ostatniej strony – polecam.