Więzy przeznaczenia

Tęsknota za kimś to ludzka nadzieja, która bezpowrotnie z każdym dniem jest coraz bardziej niszczona. Ale co jeśli nie ma miejsca nawet na nadzieję i skazani jesteśmy na wieczne przeżywanie dojmującej straty? Co, jeśli jesteśmy już tak zgubieni, że nawet nie wiemy czy to za czym tęsknimy jest prawdziwe? B.M.W Sobol w drugim tomie "Cudzoziemki", pt. "Więzy przeznaczenia" pokazuje, jak bardzo skołowany może być człowiek po stracie bliskiej osoby, zwłaszcza w blasku okropnych oraz wstrętnych kłamstw. Rozsiądźcie się zatem wygodnie i poznajcie losy głównej bohaterki – Judyty, której bezlitosne przeznaczenie zgotowało piekło.

Judyta to młoda studentka dziennikarstwa, która totalnie nie nadaje się do tego zawodu. Po długiej nieobecności za sprawą "tajemniczej sekty" powraca do domu rodzinnego. Z biegiem czasu okazuje się, że to, co miało miejsce w poprzednie wakacje, pozostawia na niej nienamacalne piętno, bowiem w niewytłumaczalny dla siebie sposób przeniosła się w czasie do zamierzchłych, prawdziwych z krwi i kości wikingów. Jeszcze bardziej przejmujący jest fakt, iż główna bohaterka po miesiącach spędzonych w skandynawskiej puszczy, ponownie uczy się żyć w XXI wieku u swojego wujostwa. Na domiar złego musi zmagać się ze stratą Einara – swojej skandynawskiej drugiej połówki, która poruszy niebo, by znowu ją odnaleźć. Jakby jeszcze tego było mało, na jej życiowej drodze staje podejrzany mężczyzna, z którym z czasem Judyta nawiązuje nić porozumienia i przyjaźni. Czy Judyta na nowo odnajdzie się w powracającej niczym bumerang rzeczywistości? Co z Einarem i resztą jej skandynawskich przyjaciół? Kim okaże się Daniel i czy ON i reszta jej znajomych z "poprzedniego życia" okaże się godnymi sojusznikami? I co najważniejsze, czy więzy przeznaczenia, które połączyły Jodridd i Einara są silniejsze niż dziwne zbiegi okoliczności, tajemnice oraz intrygi? Radzę wam przygotować się psychicznie na tę niepowtarzalną dawkę emocji – począwszy od smutku do niepowstrzymanego gniewu przed ukrywanymi "dla dobra" Judyty istotnymi faktami.

Teoretycznie, dopiero w środku książki dowiedziałam się o tym, że istnieje pierwsza część. Już chciałam besztać autorkę za brak głębszej retrospekcji życia Einara i Judyty, ale okazało się, iż wszystko zawarte jest w pierwszym tomie, który swoją drogą na pewno przeczytam. Czasami miałam problem w odnalezieniu się w poprzednich wydarzeniach i dlatego koniecznie muszę to nadrobić. Szczerze żałuję, że nie zorientowałam się wcześniej.

Jeśli chodzi o plusy książki, jest ich mnóstwo. Szczególne miejsce w moim sercu zajęły te opisy skandynawskiej puszczy, jak i przełączenie narracji pomiędzy główną bohaterką a Einarem. Brawa dla autorki za porządny i czasochłonny Research. Summa summarum okazało się, że dla mnie bardziej interesujące były wydarzenia z zamierzchłej przeszłości, niż rozterki sercowe Judyty. Historia i fabuła tak bardzo mnie pochłonęły, że na własną rękę zaczęłam szukać więcej informacji na temat skandynawskich mieszkańców i innych barbarzyńskich ludów. Zaczęłam nawet oglądać ten popularny serial "Wikingowie", dlatego zapewniam wszystkich maniaków historycznego kina, że książka B.M.W. Sobol zapewni mam dodatkowe, niezapomniane wrażenia.

Bohaterowie i związki pomiędzy nimi zostały wykreowane naprawdę dobrze. W książce znajdziemy wszystko – toksyczną przyjaźń, utraconą, silną oraz fałszywą miłość, czy zalążek dopiero co głębszego uczucia. Samych postaci było dużo i czasami gubiłam się między imionami, ale w połowie książki doszłam już z tym wszystkim do ładu i podzieliłam ich do poszczególnych kategorii według moich upodobań. Błędów leksykalnych czy składniowych nie doszukałam się, aczkolwiek niektóre zachowania bohaterów przyprawiały mnie wręcz o mdłości, ponieważ były tak żenujące i irracjonalne, że aż w pewnych momentach śmieszne.

Sam związek pomiędzy Judytą a Einarem pokazuje, jak bardzo miłość potrafi być pasjonująca i nieobliczalna. Tak naprawdę autorka pozwoliła mi żyć życiem Judyty i razem z nią odkrywać sekrety jej ówczesnego życia przed podróżą w czasie. Z każdą stroną coraz bardziej nie mogłam się doczekać następnych wydarzeń i punktu kulminacyjnego, którego już myślałam, że nie będzie. Autorka od początku daje nam więcej pytań niż odpowiedzi, a zakończenie wcale na nie nie odpowiada. Dlatego nie mogę się doczekać następnej części, nawet jeśli nie przeczytałam pierwszej i mam nadzieję, iż rzekome więzy przeznaczenia ponownie połączą Judytę i Einara w ten niekonwencjonalny sposób.

Minusów się nie doszukałam, ale niektóre opisy w tej powieści praktycznie mnie usypiały, a długo ciągnięta akcja, która przyspiesza dopiero pod koniec, też mnie znudziła, bo w pewnym momencie nie wiedziałam dokąd, w ogóle ta historia zmierza.

Podsumowując, książka jest naprawdę godna polecenia. Pamiętajcie tylko, by nie popełnić mojego błędu i zacząć od pierwszej, a nie drugiej części, bo w przeciwnym razie będziecie się czuć, jakbyście zostali rzuceni na głęboką wodę bez koła ratunkowego. W samej powieści odnajdziecie dużo wartości i szczególnie czujecie się w losy głównej bohaterki. Doskonałe skandynawskie tło, stworzone przez autorkę, zagwarantuje wam i waszej wyobraźni rzadko spotykany klimat i sprawi, iż szybko przebrniecie przez tę wspaniałą powieść. Tymczasem ja odkładam książkę na półkę i z niecierpliwością czekam na dalszy odzew od autorki.

Po więcej recenzji zapraszam:

[Adres usunięty]

Pamiętam doskonale, kiedy zauważyłam w sieci „Cudzoziemkę” autorstwa B.M.W. Sobol, nie wiedziałam wtedy, że to taka wspaniała książka. Zaintrygowana i zauroczona okładką oraz opisem poczułam, że muszę ją przeczytać. Nie było opcji, żebym przeszła obojętnie obok niej. Piękny rozłożysty las, runy przyciągały mój wzrok i cieszyły oczy. Po wydarzeniach finalizujących opowieść czułam ogromny niedosyt i chciałam koniecznie dowiedzieć się, co było dalej. Nadszedł czas, aby ta tajemnica się wyjaśniła, drugi tom Skandynawskiego Cyklu wpadł w moje ręce. Książka nosi tytuł „Więzy przeznaczenia”, a jej okładka jest równie piękna jak jej poprzedniczka. Co tym razem czeka Judytę?

Judyta postanowiła zwiedzić Skandynawię wspólnie z grupką przyjaciół, przenosili się z miejsca na miejsce, aby jak najwięcej zobaczyć i skorzystać z wakacji. Kiedy to, co dobre powoli zmierzało do końca dziewczyna postanowiła pospacerować po lesie, skutkiem, czego zabłądziła i nie potrafiła odnaleźć powrotnej drogi. Udało jej się za to znaleźć coś innego, pewne formacje skalne, straciła przytomność, a kiedy się obudziła znajdowała się w zupełnie innym miejscu i czasie. Zamiast domu odnalazła potężnych Wikingów, a dla jednego z nich straciła głowę. Einar rozbudził w niej dzikie i nieokiełznane emocje, a teraz, kiedy ponownie wróciła do XXI wieku, zwyczajnie jest jej ciężko. W VIII weku Einar stara się zrobić wszystko, aby ją odszukać, tymczasem we współczesności pojawia się ktoś, z kim Judyta się zaprzyjaźnia, pewien mężczyzna. Czy z tego będzie coś więcej? Judyta zdaje sobie sprawę, że jej życie nie jest takie zwyczajne jak wcześniej myślała, czy będzie sobie potrafiła ze wszystkim poradzić? Czy uda jej się jeszcze kiedyś spotkać Einara?

„Więzy przeznaczenia” pochłonęły mnie całą sobą. Autorka sprawiła, że byłam tak zaaferowana książką, że nie docierały do mnie inne bodźce z otoczenia. Tak bardzo kibicowałam głównej bohaterce, tak mocno zaabsorbował mnie jej świat i problemy, że nic innego nie miało dla mnie znaczenia. Nie często książka robi takie rzeczy z czytelnikiem, a więc musi to coś znaczyć. Z początku akcja książki jest raczej powolna i spokojna, miałam czas na nowo zaznajomić się ze stylem autorki, jak i tym klimatem, który stworzyła. Taki spokój nie trwa jednak zbyt długo, fabuła rozkręca się, a B.M.W. Sobol zaczyna prowadzić swoją grę z czytelnikiem, chociaż podsuwa nam fragmenty, które mogą coś znaczyć, ukazać nam, z czym mamy do czynienia, z pewnością nie podaje nam rozwiązania na talerzu. To, co podobało mi się także w „Cudzoziemce” to fakt, że B.M.W. Sobol posiada sporą wiedzę na temat, który pisze. Niestety, kiedy już nie mogłam wysiedzieć, czułam, że coś się wydarzy książka dobiegła końca a musicie przyznać, że do cienkich nie należy, a tutaj nie mam kontynuacji pod ręką. Mam nadzieję, że autorka szybko powróci z kolejnym tomem Skandynawskiego Cyklu.

"Więzy przeznaczenia" to kontunuacja losów Judyty i Einera.

Dziewczynie udaje się powrócić do dwudziestego pierwszego wieku, lecz nie czuje się tu najlepiej. Wciąż myślami wraca do ósmego wieku, gdzie zostawiła ukochanego. Na domiar złego dowiaduje się, że straciła dziecko, które nosiła pod swoim sercem.

Chociaż Judyta stara się żyć normalnie, to skrywane przez jej rodzinę i przyjaciół sekrety, coraz bardziej mieszają jej w głowie, a spotkany przypadkowo chłopak, nie jest tym za kogo się podaje.

Dziewczyna nie wie już komu może zaufać.

Wie, że przeniesienie się w czasie nie było ani snem, ani jej wymysłem i na pewno nie znalazła się w sekcie, która namąciła jej w głowie (chociaż jej najbliżsi właśnie tak uważają)

Na potwierdzenie swych słów, między rzeczami skrywanymi przez jej ciotkę, znajduje obrączkę - symbol miłości, wierności i uczciwości małżeńskiej, które przyrzekała Einerowi w dniu ich ślubu.

Czy Judyta odnajdzie swoje szczęście w rzeczywistości?

Czy znajdzie kogoś, kto uwierzy w to, że przeniosła się w czasie i pokochała kogoś tak szczerą i trwałą miłością?

Einer nie może znaleźć sobie miejsca po tym, gdy jego kochana Jodridd zniknęła. Postanawia ją odszukać, lecz nie spodziewa się tego, że zostanie zdradzony przez najbliższych...

Władza, którą teraz posiada, doprowadza do tego, że nikomu nie może ufać...

Ta książka mnie naprawdę wciągnęła. Muszę jednak zapytać autorkę dlaczego historia Judyty i Einera kończy się w takim momencie?!

Jeszcze dużo sytuacji i wydarzeń wymaga kontunuacji i rozwiązania dlatego ja z niecierpliwością czekam na dalsze losy bohaterów 😘

Dziękuję @wydawnictwo_novaeres za egzemplarz książki

W ostatnie wakacje Judyta przeniosła się w czasie do zamierzchłej przeszłości. Po kilku miesiącach spędzonych w Skandynawii wśród wikingów wraca do XXI wieku i na nowo uczy się funkcjonować.

Młoda studentka dziennikarstwa stara zmierzyć się z rzeczywistością i rozstaniem z Einarem. Przypadkowo odkrywa, że jej życie to splot intryg i tajemnic. Na jej drodze staje również mężczyzna, z którym znajdą wspólny język. Jak poradzi sobie Judyta z piętrzącymi się problemami?

W VIII wieku na dalekiej północy Einar zrobi wszystko, by odnaleźć Jodridd.

Pamiętam emocje, które towarzyszyły mi podczas czytania pierwszej części Skandynawskiej serii od B. M. W. Sobol. Tak wciągnęłam się w treść książki, że przeczytałam ją jednym tchem w środku nocy. Nie ukrywam, że byłam ciekawa, jak potoczą się dalsze losy bohaterów, bo autorka zaserwowała takie zakończenie, że moje serce biło szybciej na samo wspomnienie tytułu książki.

„Więzy Przeznaczenia” rozpoczynają się spokojnie. Autorka wprowadza nas w klimat powieści, nawiązując do wydarzeń, które miały miejsce w poprzedniej części. Dzięki temu nie musimy się odrywać od lektury, by wszystko sobie przypomnieć. Ten spokój nie trwa jednak długo, bo zaczynają pojawiać się nowe elementy, które przeplatają się z głównym wątkiem.

Muszę przyznać, że Basia zaskakiwała mnie praktycznie na każdym kroku, a najlepsze w „Więzach Przeznaczenia” było to, że choć można dostrzec pewne wskazówki, to trudno jest przewidzieć, w którym kierunku wszystko się rozwinie.

Ta część skupia się bardziej na głównej bohaterce i jej życiu w XXI wieku. Poznajmy bliżej jej otoczenie, rodzinę oraz przyjaciół. Postacie są realne, a autorka nie zapomniała zaakcentować cech, byśmy mieli ich pełny obraz. Judyta też jest bardzo wyraźną postacią. Doskonale możemy zrozumieć jej obawy wątpliwości oraz strach. W jej przypadku idealnie pasuje stwierdzenie, że nadzieja umiera ostatnia.

Basia zadbała także o to, by było czuć klimat Skandynawii. Niektóre rozdziały dotyczą Einara, a w zamierzchłych czasach również dzieje się bardzo wiele. Wydaje mi się, że ten wątek był dla autorki sporym wyzwaniem. Basia dała popis swojej wiedzy, byśmy w pełni mogli doświadczyć tego, co chciała nam pokazać. Genialnie ubrała w słowa każdy szczegół, który dotyczył VIII wieku i dzięki temu możemy odnieść wrażenie, że sami przenieśliśmy się w czasie.

"Więzy przeznaczenia" B. M. W. Sobol to drugi po "Cudzoziemce", tom serii o perypetiach Judyty, która wskutek niefortunnych zdarzeń odbywa podróż w czasie i trafia do VIII wieku, gdzie pośród Wikingów i skandynawskich okoliczności przyrody, walczy o przetrwanie i odnajduje prawdziwą miłość. Jeśli czytaliście moją recenzję pierwszego tomu wiecie już, że w powieści tej przepadłam bez reszty i czytałam ją z wypiekami na twarzy. Postać Einara, młodego, silnego wikinga o dobrym, szlachetnym sercu, gotowego do największych poświęceń w imię miłości, od początku skradła całą moją uwagę, co nie zmieniło się do ostatniej strony. Nic więc dziwnego, że na kontynuację tej historii czekałam z ogromnym utęsknieniem.

I wreszcie się doczekałam 😍. Piękna okładka tworzy tajemniczy nastrój, a barwy choć ciepłe, nawiązujące do zachodu słońca, przełamuje jednak nadciągająca ciemność - coś się kończy, a coś niepokojącego zaczyna? Właśnie owa tajemniczość, zagadkowość i niedopowiedzenia grają w tym tomie bardzo istotną rolę. Judyta, która wraca do  rzeczywistości XXI wieku staje przed ogromnym dylematem - ma uwierzyć, że wszystko, czego doświadczyła było ułudą, czy może trzymać się kurczowo i rozpaczliwie głębokiego przekonania, że miłość i związek, który tworzyła z Einarem wydarzyły się naprawdę? Serce krzyczy jedno, rozum podszeptuje wątpliwości. Odzyskiwaniu równowagi psychicznej nie pomagają niepokojące, mroczne sny oraz tajemnice rodzinne i dziwne zbiegi okoliczności. Judyta rozpacza, a pocieszenie znajduje w towarzystwie przyjaciółek i nowego znajomego. Czy odzyska spokój ducha, jakie tajemnice z rodzinnej przeszłości odkryje - doczytacie sami.

Teraz pewnie ciśnie się Wam na usta pytanie - no, a gdzie w tym wszystkim ów niesamowity wiking? Nie martwcie się - autorka o nim nie zapomniała (miałaby ze mną do czynienia😂). Cała powieść toczy się w dwóch przestrzeniach czasowych - współcześnie i w zamierzchłej przeszłości, gdzie wspomniany Einar nie może się pogodzić ze zniknięciem ukochanej Jodridd. Miota się, bije z myślami, wyrusza w nieznane, byleby tylko odzyskać kobietę. Jego rozpacz jest niemal namacalna, budzi żywe emocje, a postawa trwania przy pamięci o Judycie i jego wierność - niekłamany podziw. Przyznaję, że właśnie te rozdziały były dla mnie najciekawsze, to w nich się rozsmakowywałam, szczególnie, że Basia wprowadziła też nowego, ciekawego bohatera, który podobnie jak uprzednio Jodridd musiał się odnaleźć w nowej wikińskiej rzeczywistości.

Rozdziały o Judycie były dla mnie siłą rzeczy mniej ciekawe, co nie oznacza, że nie budziły emocji. O, nie! Ileż ja się nadenerwowałam na nią, jakaż byłam rozczarowana pewnymi posunięciami, jakiż miałam do niej żal, że nie przeżywa mocniej, dogłębniej pewnej prawdy o tym, co ją spotkało po powrocie do naszego świata. Nie mogę Wam zbyt wiele zdradzić, ale podkreślam, że na mocno emocjonalny odbiór książki z pewnością możecie liczyć.

Największy minus powieści? Pewnie, że go wskażę - konieczność oczekiwania na dalszy ciąg, ponieważ akcja urywa się w decydującym momencie. Wiemy, tzn. przypuszczamy, co ma za chwilę nastąpić, a tu proszę - kurtyna zapada i... całuj psa w nos! Basiu, ja Cię proszę, apeluję, błagam - pisz jak najszybciej, nie trzymaj w niepewności wiernej czytelniczki!