Wielki Pies

W 2001 roku z Wisły w Krakowie zostaje wyłowiony kombinezon uszyty z ludzkiej skóry. Z braku jakichkolwiek tropów (lub z innych powodów) śledztwo staje w miejscu. Lecz gdy media po 2latach poruszają temat krakowskiego Milczenia owiec wywołując skandal wcześniejszym zatuszowaniem sprawy, do Krakowa zostaje skierowany oficer stołecznej Komendy Policji, Emil Stompor. Krakowskiej policji nie jest to na rękę, a wręcz przeciwnie. Szczególnie gdy Emil zaczyna drążyć niewygodne dla starych gliniarzy tematy, do których dochodzą kolejne makabryczne morderstwa i odkrywa skrzętnie skrywane tajemnice ,dopasowując niczym puzzle elementy tej nietypowej sprawy... rozpoczyna się walka nie tylko z bezwzględnym mordercą, z czasem ale i z systemem.. Czy wyjdzie z niej zwycięsko?

Autor książki, policjant w służbie czynnej, wie o czym pisze. Ten rewelacyjny kryminał, który jest inspirowany prawdziwą historią, od początku trzymał mnie w swoich mackach i nie puszczał do samego końca. Zostałam wciągnięta w rozwiązywanie tej sprawy razem z Emilem. Przeżywałam z nim również problemy rodzinne a zakończenie mnie dobiło. Książka zawiera to, czym powinien charakteryzować się dobry kryminał.. akcja trzymająca w napięciu, mroczne tajemnice, mocne, charakterne postacie.. Polecam wam gorąco szczególnie gdy jesteście fanami gatunku !!

Esencjonalnie przekraczająca ramy literackiej fikcji, a więc odważnie czerpiąca z wizji realnie popełnionej zbrodni, dosadnie obrazująca brutalnie skonstruowany przebieg zdarzeń, nasączona wymownym mrokiem strukturalnych układów.

„Wielki Pies” to kolejny tom serii z bystrym i inteligentnym, choć iście charakternym oraz brawurowo rozwikłującym meandry zbrodniczych umysłów, oficerem Emilem Stomporem. W kryminalną kompozycję fabularną, za sprawą precyzyjnie oddającego policyjne realia pióra Aleksandra Sowy, wyraźnie tchnięto dozę wyczuwalnego autentyzmu – ekspresywne dialogi, mocny język i dobitne opisy nadają historii surowego wydźwięku. Śledztwo w sprawie makabrycznego morderstwa intencjonalnie splata się z politycznymi matactwami, które owijają swoje pnącza wokół prawdy. Emocjonalną kreację otulono mglistą powłoką, gdyż ewidentnie to powieść kryminalna, w której podkreślono fakty i zaakcentowano nieobliczalność fabularnych scenerii. Bestialstwo i obrazowość zbrodni odważnie panoszą się po stronach książki, zatrważając świadomością inspiracji rzeczywistym okrucieństwem, wręcz szaleństwem jawnie wychodzącym poza granice ludzkiego pojmowania. Z sugestywnym zamiarem wzbudzenia intensywnych uczuć u odbiorcy, autor kompiluje zawiłe ścieżki poszukiwań sprawcy z życiem prywatnym Stompora, których ogniwa wirują w niebezpiecznym tańcu, zmierzającym do niezwykle zaskakującego i przeszywającego dojmującymi emocjami finału, który wprawia odbiorcę w stupor. Ponura atmosfera, osobliwy tragizm przygniatający sporym kalibrem i rollercoaster tropów, których nie da się samodzielnie połączyć w logiczną całość, tworzą osnowę, która, mimo że nie toczy się od pierwszych stron w szybkim tempie, niewątpliwie trzyma w mocnym uścisku zaintrygowania, stopniowo podsycając napięcie. Aleksander Sowa portretuje niepodkoloryzowane, co więcej, zwyczajnie szare oblicze polskiej policji na fundamencie politycznych zmian na początku XXI wieku, obnażając oburzające, ale w pełni istniejące powiązania w systemie, budując tym samym chłodny klimat nasączonego męskim pierwiastkiem kryminału. Siła tej kreacji tkwi w prostocie przekazu i nieprzewidywalnej intrydze, która paralelnie determinuje dramatyczne w odczuciach zakończenie, wybrzmiewające w myślach jeszcze długo po przeczytaniu ostatniego zdania. Zmagania Emila Stompora odzwierciedlają przysłowiową walkę z wiatrakami – nieco to smutne, ale jednocześnie frapujące. Chciałoby się, by główny bohater zaznał w końcu trochę spokoju, ale z drugiej strony… egoistycznie ma się ochotę na więcej. Niedomknięta przez autora kusząca furtka zachęca do jej przekroczenia. Ja z całą pewnością przy takiej możliwości to uczynię.

Mroczny kryminał, który inspirowany jest prawdziwą zbrodnią? Obok takiej książki nie mogłam przejść obojętnie! Kocham kryminały i mało co mnie w nich zaskakuje, jednak "Wielki Pies" to było coś, od czego nie mogłam się oderwać. Historia wciągnęła mnie już od pierwszych stron i byłam bardzo zaangażowana, jednak książka ma dla mnie jeden minus. Czasami, gdy fabuła się rozkręcała, to bardzo spowalniały ją przydługie opisy. Myślę, że bez nich książka niczego by nie straciła, a czytałoby się ją jeszcze przyjemniej. Główny bohater świetny, zakończenie też mnie usatysfakcjonowało. 

Emil Stompor warszawski oficer, zostaje oddelegowany do komendy w Krakowie, aby rozwiązać medialną i niewyjaśnioną sprawę „Kuśnierza”. Na miejscu zostaje policjantów, którzy nie darzą go sympatią oraz zbytnio nie pomagają w śledztwie. Czy utalentowany policjant mimo przeciwności, zdoła złapać mordercę? Jakie poświęcenie czeka Emila?

WIELKI PIES to czwarty tom z cyklu Astronomicznego z niesfornym policjantem Emilem Stomporem, którego bardzo polubiłam i kibicowałam mu od pierwszej książki.

Powieści Aleksandra Sowy są takie, że trudno je samemu rozwiązać. Mimo zostawienia przez autora kilku tropów i tak do samego końca, nie przewidzimy zakończenia, które zazwyczaj jest istnym rollercoasterem.

Autor znów inspirował się prawdziwą historią i wziął na warsztat makabryczne morderstwo okrzyknięte przez media krakowskim Milczeniem Owiec. Fabuła wciąga, może nie od pierwszych stron, ale systematycznie przyspiesza. Tutaj wszystko jest odpowiednio wyważone i przemyślane, zaczynając od opisów, postaci, a kończąc na realistycznych dialogach. Całość się idealnie łączy oraz intryguje, sprawiając, że trudno oderwać się od lektury.

Zastanawiacie się nie raz ile jeszcze może znieść główny bohater czytanej przez Was książki? Przy serii literackiej pisarz ma większe pole popisu i często nie szczędzi mu cierpień i zsyła na niego wszystkie plagi egipskie. Kończąc czytać "Wielkiego Psa" miałam ochotę napisać autorowi żeby się w końcu zlitował nad Stomporem, bo bardzo mi go szkoda🙈To nie nałogi, nadwaga, brak snu, czy koledzy po fachu go wykończą, ale sam autor😂

" to czwarta część serii astronomicznej Aleksandra Sowy i według mnie jest to najlepsza książka autora, która dotychczas przeczytałam.

Jest rok 2003. Od ostatniego spotkania z Emilem Stomporen wiele się zmieniło w jego życiu prywatnym. Jednak praca w policji odbija się dużym echem na jego zdrowiu i psychice. Mimo rozwiązania wielu trudnych i zagadkowych spraw Emil przez swój niewyparzony język, krnąbrność oraz nie przestrzeganie zasad nie jest doceniany tak jakby na to zasługiwał. Policja mimo kilkunastu lat po przeobrażeniu z milicji zdaje się być wcale nie zmieniona, a Stompor dla niej jest idealnym chłopcem do bicia. Gdy giną kolejne osoby, przydzielona zostaje mu niewyjaśniona sprawa "Kuśnierza" z 2001, który oskalpował ciało krakowskiej studentki.

Jaką cenę Wielki Pies zapłaci za rozwiązanie tej sprawy?