Czas Wagi

Momentami jadowita, ale szczera, fachowo zrelacjonowana opowieść. Dużo miejsca poświęca się dyscyplinie i regulaminowi pracy w jednostce, co nierzadko utrudnia zadania policjantom. Naprawdę spoko.

Aleksander Sowa, czynny policjant i autor kryminałów ponownie zaserwował mi trzymającą w napięciu lekturę. „Czas Wagi” to druga część doskonale przyjętej SERII ASTRONOMICZNEJ z Emilem Stomporem w roli głównej. Ten kryminał elektryzuje emocje już od pierwszych stron. Nie tylko fabułą, lecz przede wszystkim świadomością, że inspirowany jest najgłośniejszym porwaniem w historii III RP. Myśl o tym, że odkrywamy karty prawdziwej, tak brutalnej historii sprawia, że włos jeży się na głowie, a wertowanie kolejnych stron przyprawia nas o szybsze bicie serca. Aleksander Sowa jako policjant doskonale opisuje pracę organów ścigania, co czyni nas czytelników, nie tylko świadkami tamtych dni. Sposób ukazania tej historii wywołuje w nas poczucie uczestniczenia w niej.

„Czas Wagi” to solidny kryminał dla czytelników o mocnych, stalowych nerwach. To historia, która wstrząsa brutalnością. Brutalnością, która nie zna granic. Gdy w 1997 roku na warszawskiej Pradze dochodzi do uprowadzenia Sary, córki milionera, organy ścigania zostają postawione w stan gotowości. Ojciec porwanej dziewczyny wynajmuje prywatnego detektywa. Mężczyzna przekazuje okup. Niestety dziewczyna nie wraca do domu. Informacja wycieka do opinii publicznej. Wówczas do akcji wkracza Emil Stompor. Czy zdoła odnaleźć Sarę? Jaką drogę będzie musiał przejść, by dziewczyna wróciła do rodziców? Czy jego zawodowe doświadczenie pomoże mu w schwytaniu sprawców porwania, które zburzyło świat rodziców Sary i wstrząsnęło opinią publiczną? Przekonajcie się sami i sięgnijcie po drugą część SERII ASTRONOMICZNEJ.

Emil Stompor to policjant z krwi i kości. To bohater, którego widziałbym na szklanym ekranie. A kryminał napisany przez najlepszego policjanta wśród autorów kryminałów i najlepszego autora kryminałów wśród policjantów jest doskonałym materiałem na adaptację filmową. „Czas Wagi” wciąga w wir czytania, nie tylko stylem Aleksandra Sowy, lecz przede wszystkim świadomością, że autor odkrywa przed nami kulisy prawdziwych wydarzeń. Niestety wydarzeń, które zgotowały piekło Sarze i jej rodzicom. To, czego dopuścili się porywacze, zasługuje na największą karę, na potępienie. Natomiast książka ta zasługuje na umieszczenie jej na półce NIK - Najlepszych Interesujących Książek. Zatem umieszczam ją na tym miejscu, obok wcześniejszych kryminałów tej serii, jak i najnowszej książki autora pt. „Separacja”.

Aleksander Sowa w mej czytelniczej świadomości wyrósł na pisarza wielkiego formatu. Pisarza, który fenomenalnie odrysowuje świat zbrodni, świat kryminału, ukazując warsztat policyjnej pracy. Styl autora, atmosfera, jaką tworzy, sprawiają, że lektura nie jest zwykłym poznawaniem historii, jest niezwykłą chwilą z książką, która zaprasza nas do wzięcia udziału w trzymającym w permanentnym napięciu dochodzeniu. A gdy dojedziecie do końca tej książki, zapragniecie kolejnych. I bardzo dobrze, ponieważ Aleksander Sowa już dawno temu dowiódł, że jego książki, to kryminały z górnej półki, które uderzają realizmem historii, które poznajemy.

Możecie być pewni, że „Czas Wagi” to kryminał, którego nie wypuścicie z rąk. Lektura tej książki, to doskonale spożytkowany czas. Aleksander Sowa zachwyca stylem, którym pokazuje nam, że na pracy policjanta zna się jako mało kto. I jak mało kto doskonale ukazuje jej charakter na kartach swych książek. Myślę, że młodzi czytelnicy po lekturze kryminałów autora zapragną wstąpić w szeregi Policji. Gdybym był młodszy i sprawniejszy fizycznie, to kto wie, pewnie byłbym zachęcony. A tak po lekturze tej książki, mogę jedynie wyobrażać sobie jakby to było, gdybym był Aleksandrem Sową lub Emilem Stomporem. Nigdy nie będę Aleksandrem Sową, bo nigdy nie napiszę tak genialnego kryminału. Nigdy nie będę Emilem Stomporem, bo nie mam takich śledczych umiejętności. Pozostaje mi zostać czytelnikiem sięgającym do twórczości pisarza. I bardzo mnie to cieszy!

„Czas Wagi” Aleksandra Sowy to czwarty tom serii astronomicznej o policjancie Emilu Stomporze. Fabuła powieści osadzona jest na prawdziwej historii, a właściwie dwóch porwań, do których doszło kilkanaście lat temu. Tu akcja toczy się w 1997 roku, a realia tamtych czasów są dobrze oddane. Zaginęła córka milionera, nie pomógł okup ani prywatny detektyw, więc teraz swoją szansę ma specjalna grupa śledcza. Książka składa się z króciutkich rozdziałów które naprzemiennie opowiadają o działaniach policji i rodziny, a także samej porwanej, przez co fabuła jest bardzo dynamiczna. Do tego wrażenia przyczynia się też naprawdę duża liczba dialogów. Do nich niestety mam zastrzeżenia – moim zdaniem były za bardzo jednolite – wszystkie agresywne, co powodowało narastanie mojej złości, a takiego złego naładowania emocjonalnego nie chcę nawet w kryminałach. To trochę zepsuło mi efekt całej lektury, bo podejrzewam, że gdyby dialogi były napisane z większym wyczuciem, to przecież i fabuła i bohaterowie i przedstawienie sytuacji biznesu w pierwszych latach po PRLu było naprawdę ciekawe. A tak niestety uznaję książkę za średnią.

Pewnego dnia na warszawskiej Pradze zostaje porwana córka milionera-Sara Wagniewska.Jest trzymana w nieludzkich warunkach,torturowana i gwałcona.Ojciec powiadamia policję,wynajmuje prywatnego detektywa,szykuje okup.Słowem,robi wszystko,by odzyskać córkę.Na próżno.

Po przekazaniu pieniędzy porywaczom,Sara dalej nie wraca.Kiedy zrozpaczona rodzina informuje o wszystkim dziennikarzy,wybucha skandal.Do udziału w sprawie zostaje przydzielony Emil Stompor,który z biegiem czasu zaczyna odkrywać karty w tej brudnej grze.

Grze,gdzie stawką jest nie tylko życie dziewczyny,ale interesy wielu osób.

Ależ to była dobra książka!

Teraz wcale mnie nie dziwi,że zdobyła uznanie,ponieważ autor zaserwował nam tutaj kawał dobrego kryminału z wyrazistymi postaciami,których mamy w książce całkiem sporo.Każda z nich jest ważna i coś tutaj znaczy.Mnie najbardziej uwiodła postać nowej komisarz Stefańskiej,którą znienawidziłam już po pierwszym zdaniu.

Pan Sowa płynnie prowadzi nas przez tą brutalną historię,wyciągając coraz więcej asów z rękawa.Tutaj nie ma czasu na nudę.Ciągle kombinujemy razem z Emilem o co w tym wszystkim chodzi.Zadajemy pytania i szukamy rozwiązania zagadkowego porwania.

Przeżywamy dramat Sary,ale i bezsilność oraz butę jej ojca.

A zakończenie...cóż..tam gdzie wielkie pieniądze,tam brud i zachłanność.

Każdy medal ma przecież dwie strony.

Tu widzimy gorszą

Dlatego czasami warto się zastanowić,czy jest czego takim ludziom zazdrościć.

A książkę ogromnie polecam.

Niesamowite tekściki, aż niewiarygodne, że bandziory potrafią być takie cwane i takie bezczelne. Kiedy trzeba to autor potrafi też pisać niezwykłym slangiem. Generalnie ciarki chodzą po plecach od wstępu po finał.