Wielki Gatsby

Klasyka światowej literatury.

Warto przeczytać.

Gorąco polecam.

Dobra, wciągająca i prowadząca do refleksji książka. Idealna na samotny i pochmurny wieczór

W internetowej społeczności książkocholików książka ta zbiera laury za laurami. Wiedziona pochlebnymi recenzjami otaczającymi mnie wszem i wobec , także postanowiłam sięgnąć po tę klasykę gatunku. Powiem , że podchodziłam do Gatsby'ego nieco sceptycznie, gdyż napisano go coś koło stu lat temu. I myślę, że uległam trochę doświadczeniu z polskimi książkami sprzed wieku - pełnymi archaizmów i niezrozumiałych do granic możliwości. Jednakże Gatsby okazał się jakby napisany w tych czasach. Nie spodziewałam się takiego języka - lekkiego i o dziwo nowoczesnego. Ale nie język świeci prymy w tej cieniutkiej (200 stron) książeczce , ale przepiękna i pouczająca historią , którą opowiada.

Ile razy masz ochotę kogoś krytykować (...) przypomnij sobie, że nie wszyscy ludzie na tym świecie mieli takie możliwości jak ty.

Na początku nasuwają się dwa pytania - Kim jest Gatsby i dlaczego jest wielki? Zdziwiło mnie to, iż tak naprawdę tytułowy Gatsby jest postacią drugoplanową, a sama książka jest w pewnym sensie pamiętnikiem młodego mężczyzny, którego droga życiowa skrzyżowała się ze ścieżką Gatsby'ego. To właśnie z jego perspektywy śledzimy losy naszego Gatsby'ego , odczuwamy jego emocje inaczej niż w przypadku gdyby książka opowiadała czysto o Gatsby'm. Czytelnik jest skutecznie zwodzony z tropu , zaczyna sam układać ciąg dalszy , który okazuje się zupełnie inny i zaskakujący, a przy tym zatrzymujący oddech w naszych płucach.

Nauczmy się okazywać przyjaźń człowiekowi, kiedy żyje, a nie, kiedy już umrze.

Mogłoby się wydawać, że książka ma tak naprawdę zerową akcję. Ale ta akcja tkwi właśnie w jej braku. Poznajemy realia świata lat 20 ubiegłego wieku , skupiamy się na emocjach i atmosferze towarzyszącej bohaterom oraz ich problemom. Książka , fakt , jest mocno opisowa , ale ja nie zwracałam na to uwagi , gdyż te opisy zostały skonstruowane w ciekawy sposób , a przy tym przyjemnie dowiedzieć się co królowało dawniej - przepych , bogactwo i jeszcze raz przepych... Przy tym wszystkim jest to opowieść o tak naprawdę zwykłych ludziach , o nikim specjalnie wyjątkowym, żadnym bohaterze , tylko o jednym z arystokratów lubującym się w wystawnych przyjęciach.

To dobrze - powiedziałam - cieszę się, że to dziewczynka. I mam nadzieję, że będzie głupia - to najlepsza rzecz dla kobiety na tym świecie, być pięknym głuptaskiem.

"Wielki Gatsby" to opowieść o płomiennej miłości napisana inaczej. Mnóstwo intryg, zdrad i bólu ukazuje czytelnikowi mroczny świat dwudziestolecia międzywojennego za granicą ukryty za fasadą pięknych domów, strojów i wymyślnych makijaży. Królują kasyna , cygara, papierosy i piękne samochody. Miłość bywa zdradziecka i właśnie taka była ta , która spotkała Gatsby'ego. Dziś jego historia jest na porządku dziennym , to aż przerażające , że Fitzgerald miał aż taką wiedzę o tym , co kryje się w zakamarkach ludzkiej duszy. Mi podczas lektury towarzyszyła cała gama uczuć - od niesmaku , przez zdziwienie , po niedowierzanie. Ta książka to majstersztyk klasyki.

Nie można przeżyć na nowo czasu, który się już raz przeżyło.

Podsumowując , "Wielki Gatsby" to piękna opowieść o miłości i o życiu , dwóch przymiotach , które czasem tak ciężko ze sobą pogodzić. Zakończenie książki mną wstrząsnęło , a sama lektura pozostawiła po sobie pewną pustkę, jakby jej pierwszowrażeniowa banalność skrywała coś więcej , coś, co trafia wgłąb umysły i się tam zagnieżdża. Bo czy młodzieńcze zakochanie i miłość to to samo? Czy warto poświęcać cenne lata życia na szukanie czegoś, co nie chce być znalezione ? I czy spłacone długi naprawdę znikają w dniu zapłaty ? Na te pytania stara się odpowiedzieć nam Fitzgerald, w mniej lub bardziej jasny sposób. Dla mnie jest to świetny przykład klasyki gatunku, książka posiadająca własną , niepowtarzalną atmosferę i morał , który może być inny dla każdego czytelnika...

„Wielki Gatsby” to jedna z książek z serii Klasyka Literatury Światowej wydanej przez wydawnictwo SBM.

Przenosimy się do lat 20 ubiegłego wieku. Tytułowy Gatsby to bogata gwiazda nowojorskiej socjety. W około jego postaci jest wiele szumu. Krążą o nim plotki i domysły. W jego rezydencji trwają niekończące się przyjęcia, na których piękni i bogaci romansują i bawią się. Gatsby jako gospodarz, jedna nie uczestniczy w tych imprezach. On tym czasem walczy o odzyskanie kobiety, którą pokochał nad życie.

Książka jest cienka i można ją przeczytać w jeden dzień. Tym bardziej, że potrafi ona dostarczyć wielu, czasami skrajnych emocji. Jest fascynującym studium ludzkiej natury. Znajdziemy tutaj wspaniałe opisy życia elity. Czasy po Pierwszej Wojnie Światowej były dość ciekawym okresem, zwłaszcza w Ameryce. Był to czas wielkiego bogactwa i wielkich miłości. Jest to również okres przed Wielkim Kryzysem.

Książka skłania do refleksji nad ludzką naturą. Nad ludzkimi marzeniami, ambicjami i moralnością. Czytając cały czas zastanawiałam się czego tak naprawdę pragnie Gatsby? Czy jego działania są podyktowane egoizmem i dumą? Czy może jest szczerym człowiekiem?

Autor posiada ciekawy styl pisania. Jest on barwny, wyważony i piękny. Taki jaki jest charakterystyczny dla klasyków.

Jeśli sięgacie po ten gatunek, to bardzo polecam „Wielki Gatsby”.

utor zabiera nas w lata dwudzieste XIX wieku. Prowadzi nas przez wydarzenia pierwszosobową narracją, przyjemnego młodego maklera giełdowego. Nie on jest jednak naszym głównym zainteresowaniem.

Prym w tej historii wiedzie sąsiad Nicka - Jay Gatsby.

Jest to histotia na wskroś smutna i przejmująca. Samotny wśród tłumu, poszukujący miłości i odrobiny szczęścia Gatsby z udawaną rozkoszą urządza w swej rezydencji ciągłe balangi.

Jednocześnie skrywa w sercu tęsknotę i niespełnioną miłość do ukochanej.

To historia miłości, przyjaźni, zdrady i niespełnionych marzeń. Ta krótka, dość prosta fabularnie powieść niesie za sobą mnóstwo emocji i przemyśleń.

A przy okazji obrazuje nam ówczesne czasy. To była ciekawa przygoda.