Wiatrom powierzone

Niezwykle subtelna, sentymentalna opowieść o radzeniu sobie z żałobą i pogodzeniu z tym, co przynosi nam los. Napisana prostym, ale wymownym językiem.

Ta historia jest ciekawa, ale mnie nie porwała. Myślę jednak, że wielu osobom się spodoba.

Wyobraźcie sobie ogród gdzieś w Japonii, gdzie po środku stoi budka z telefonem, (który nie jest do niczego podłączony), do której codziennie przyjeżdżają tłumy ludzi tylko po to by porozmawiać a raczej prowadzić monolog i wysłać swoje słowa gdzieś z wiatrem. Każda z tych osób przyjeżdża w to miejsce by porozmawiać z kimś, kogo już nie ma na tym świecie. W to miejsce wybiera się również nasza główna bohaterka, Yui, która w tsunami, które zrównało z ziemią jej miasteczko straciła córkę i matkę, dwie najważniejsze osoby. Jednak ona czuje opór by wejść do tej budki, lecz jej przyjazd niesie inne korzyści. Poznaje Tekeshiego, lekarza z Tokio, który stracił żonę, jednak jego największym zmartwieniem jest to, że od dnia, kiedy został wdowcem jego córka przestała mówić.

Czy Yui i jej nowy przyjaciel będą w stanie pomóc sobie nawzajem? Czy oboje pogodzą się ze stratą, jakiej doświadczyli? Oraz czy podczas tajfunu, który nadciąga będzie, komu ochronić budkę?

Przyznam, że po tę książkę sięgnęłam tylko ze względu na okładkę, która mnie urzekła. Mało, kiedy sięgam po literaturę piękną a ta historia do takich należy, a dodatkowo Japońskie klimaty nie do końca mnie interesują. Aczkolwiek ta książka mimo to mi się podobała.

Autorka świetnie przedstawiła magię budki z telefonem, do której przyjeżdżają tysiące osób, którym ciężko pogodzić się ze stratą męża, żony, dziecka, rodzica… A takie miejsce naprawdę istnieje, co dla mnie jest mega interesujące. Dodatkowo Laura Imai Messina w to wszystko rewelacyjnie potrafi wpleść temat tsunami z 11 marca 2011 roku.

Do tej budki podróżuje naprawdę wiele osób i wcale im się nie dziwię. Ciężko jest mi sobie nawet wyobrazić jak ja bym się czuła po stracie dwóch ukochanych osób, które zginęły w tym samym czasie. W tej historii poznajemy też losy innych bohaterów, którzy zmagają się ze stratą, lecz nie tylko, są również osoby, które przyjeżdżają do budki by wylać z siebie wszystkie swoje żale.

Jak możecie się domyślić książka do lekkich i łatwych nie należy, lecz dzięki krótkim rozdziałom czyta się ją naprawdę szybko. Ta historia wzbudzi w czytelniku wiele emocji, jedni będą próbowali postawić się w roli bohaterów, a inni będą się tylko temu przyglądać, choć wierzę, że każda z osób, która sięgnie po tę książkę odnajdzie w niej postać, z którą się utożsami. Tę powieść polecam głównie dla wrażliwców, to oni wyciągną z tej historii najwięcej.

Książka przesycona nostalgią i melancholią, o trudnym godzeniu się z wyrokami losu po utracie bliskich osób i o sile miłości.

Sasaki Itaru na zboczu góry stworzył piękny ogród, w nim postawił budkę telefoniczną. Telefon nie jest podłączony, słowa porywa wiatr. Z całej Japonii tysiące ludzi przyjeżdżają by przez ten telefon porozmawiać z bliskimi w zaświatach.

Yui straciła matkę i córeczkę w tsunami, marcu 2011 roku. Takeshi, po śmierci żony wychowuje z pomocą matki czteroletnią córeczkę, która od dnia odejścia mamy nie odezwała się ani słowem. Poturbowani przez los, niepogodzeni z żałoba spotykają się u bramy do ogrodu z Wietrznym Telefonem. Spotykają tam innych ludzi w żałobie, zaprzyjaźniają się... wreszcie godzą się z losem i patrzą w przyszłość.

Polecam tę książkę, jest spokojna i refleksyjna, miła odmiana po lekturach pełnych zwrotów akcji.

Bardzo bolesna książka, która skłania człowieka do życiowych przemyśleń. Uważam, że raz na jakiś czas każdy z nas powinien zagłębić się w taką tematykę, dzięki czemu będzie mógł docenić to, co jest tak naprawdę dla niego ważne. Laura Imai Messina jest autorką, która do tej pory nie była mi znana, ale już po tej książce wiem, że ją polubię. W piękny sposób opowiedziała o miejscu, które faktycznie istnieje - chociaż niektórym może wydawać się to jak element wyjęty prosto z powieści fantasy. Książka dla wielu osób może okazać się lekiem, które pomoże im pogodzić się z pewnymi trudnymi, życiowymi aspektami.