Whiskey in a teacup

Charlaine wiele już w życiu przeszła, a teraz zaczyna studia na Uniwersytecie Sztuki, jest niezwykle zdolna jej rodzice też byli artystami i przez to jeden z profesorów jest niezwykle wymagający, przez to dziewczyna zaczyna mieć kłopoty i potrzebuje korepetycji... Na jej drodze staje tajemniczy Aryan sam syn rektora, jest niegrzeczny, zamknięty w sobie i podejrzewa dziewczynę o wszystko co złe, a co najgorsze... Będzie udzielał dziewczynie korepetycji!

Oboje kochają sztukę, żyją nią, i nie ukrywają, że jest dla nich ogromnie ważna. To dwójka ambitnych ludzi, którzy gdzieś tam w sobie skrywają połamane cząstki duszy, serca.. Czy dadzą radę to podkładać? Czy będą dla siebie lekarstwem? W końcu wspólnie spędzony czas ich zbliża...

Kochani, muszę przyznać że z przyjemnością śledzę postępy Autorki, to jak się rozwija, to jakie ma pomysły na swoje książki i bohaterów... Tworzy takie postacie o których nie sposób jest zapomnieć, ja przynajmniej nie potrafię. Wzbudzają we mnie zachwyt. To są piękni, utalentowani ludzie, po przejściach, którzy zasługują na wszystko co najlepsze.

Podobały mi się dialogi między bohaterami, ich wzajemne docinki, niezwykle urokliwe przezwiska, które wywoływały uśmiech na mojej twarzy. To wszystko sprawiło, że ta historia stała się naturalna.

To książka z motywem sztuki, gdzie ten wątek jest w odpowiednich ilościach przeplatany z motywem miłości, trudnych relacji z rodziną.. Myślę, że wielu z nas odnajdzie tu siebie. Ja, na co dzień nie przepadam za sztuką, po prostu nie mam talentu, ale tą książkę pochłonęłam z przyjemnością i nawet z ciekawością uczestniczyłam w wernisażach z bohaterami.

Myślę, że młodzież będzie zachwycona tą książką. Ja polecam 💜

"-Czucie się beznadziejnie pogrubioną nazywasz szczęściem? - zapytała z niedowierzaniem.

-Tak, tak to właśnie nazwałem, bo istnieją na świecie osoby, które nie czują tych emocji wcale, i nawet nie wiesz, jak potworne to jest. Jak obojętność wobec wszystkiego i wszystkich potrafi wykończyć człowieka."

Jak namalować uczucia? W jaki sposób pokazać swoją tęsknotę, pasję, miłość, złość czy strach? Jakie barwy będą towarzyszyć na drodze głównych bohaterów, Charlaine i Aryana, których połączył przypadek?

Ona zamknięta na uczucia, on nie potrafi czuć...

Dwoje skrzywdzonych kiedyś ludzi, których do siebie ciągnie, a jednak opierają się do granic. Czym będzie skutkowało ponowne zaufanie?

Ta historia porwała mnie od początku. Pierwsze słowa dały mi znać, że to będzie książka, która na długo zapadnie mi w pamięć. Wątek malarstwa nie jest tu dodatkiem, to wokół niego kręci się wszystko i na nim się zakończy.

Bolesne doświadczenia Charlaine i Aryana z przeszłości mają ogromny wpływ na ich obecne zachowanie i wcale im się nie dziwię, że z takim dystansem podchodzą do ludzi. Jednak nie warto dążyć do celu nie mając obok kogoś, kto sprawi, że będziemy lepsi i otworzy w nas nieznane pokłady wewnętrznego talentu.

"Whiskey in a teacup" to istny rollercoaster. W jednej chwili autorka sprawia, że śmiejemy się z bohaterów, a w drugiej mamy ochotę ich przytulić i dodać słowa otuchy. Ta książka jest tak napisana, że miałam wrażenie bycia obok tej dwójki, odczuwałam ich emocje i wątpliwości, cieszyłam się z małych sukcesów i było mi naprawdę smutno gdy krzywda dotyczyła któregoś z nich.

Ta książka to świetna kreacja głównych jak i pobocznych bohaterów. To nie tylko droga od wrogów do kochanków, to też skomplikowane relacje rodzinne, studencki świat jak i sztuka, która jest wszystkim i bez czego nie można sobie wyobrazić codzienności. Uwielbiam i polecam. To moje pierwsze spotkanie z autorką, ale nie ostatnie.

Charlaine zaczyna studia na Uniwersytecie Sztuki i z tym właśnie kierunkiem wiąże swoją przyszłość. Na jej drodze staje syn rektora, Aryan, który ma dług wdzięczności u dziewczyny i szybko nadaża się okazja, aby go spłacić. Chłopak ma pomóc Charlaine w szlifowaniu jej talentu.

Książka zaczęła się naprawdę dobrze, było czuć zamiłowanie bohaterów do malarstwa i oczyma wyobraźni mogłam spojrzeć na ich obrazy, jednak z czasem zaczęło to gdzieś powoli zanikać, a szkoda. Nie było już tej fascynacji, a jedynie wiecznie przekomarzanie się bohaterów, które z początku było dosyć zabawne, później zrobiło się przytłaczające. Charlaine i Aryan są młodymi osobami, jednak już na tyle dorośli, że ich zachowania i gierki powinny być nieco utemperowane, a stały się po prostu jak dla mnie nudne i dziecinne. Nie byli w stanie ze sobą normalnie rozmawiać, choć wyraźnie było widać, że mimo wszystko ciągnie ich ku sobie. Autorka w większej mierze skupiła się właśnie na budowaniu ich relacji, przez co akcja rozgrywa się powoli i mało jest w niej zwrotów akcji. Co prawda pojawiły się wątki, które mnie zaintrygowały, jednak nie wniosły one nic szczególnego do fabuły. Na plus również fakt, że o naszych bohaterach nie dowiadujemy się wszystkiego od razu, byli na swój sposób tajemniczy i można powiedzieć, że to mnie urzekło.

Twórczość autorki jest mi znana, więc nie wahałam się ani chwili przed przeczytaniem kolejnej jej książki. Zdecydowanie to był dobry wybór, bo bawiłam się wyśmienicie podczas lektury.

„Był jak jedna z rzeźb mojego ojca. Nieopisanie piękna, lecz martwa w środku i na zewnątrz. Jedyna różnica była taka, że one chwilami wyglądały całkiem sympatycznie, a Aryan już nie".

Główni bohaterowie to specyficzne postacie. Oboje mają problem z zaufaniem, a także otworzeniem się na uczucia. Raz złamane serce pozostawia uraz do końca życia. Nie tak łatwo zapomnieć o bólu. Tym bardziej jeszcze trudniej zaufać kolejnej osobie, by wystawić się na dodatkowe cierpienie.

Relacja Aryana i Charlaine jest dość nietypowa. Za to dostarcza wiele emocji czytelnikowi. Razem tworzą duet, o którym chce się czytać.

Nie wiem jak, autorka to robi, ale z każdą kolejną książką coraz bardziej podobają mi się dialogi między bohaterami. Te ich przekomarzania, docinki i złośliwości są po prostu genialne.

Wiele razy doprowadziły do sytuacji, które mnie śmieszyły. Uwielbiam ich za to oraz autorkę, która wykreowała ich znakomicie.

Nie sposób oderwać się od historii, chłonęłam jak gąbka dalsze rozdziały. I przede wszystkim nie da się tak łatwo o niej zapomnieć. Dla mnie to zawsze największy plus przeczytanej historii.

Z niecierpliwością czekam na kolejne propozycje od autorki. Już się nie mogę doczekać, co następnym razem nam zaserwuje.

Charlaine po podkładaniu złamanego serca zaczyna wszystko od nowa na studiach Uniwersytetu Sztuki. Pokłada dużo nadziei w to miejsce i jej przyszłość związaną z malarstwem. Jednak na jej drodze staje niejaki Aryan- syn rektora uczelni. Krążące nieprzychylne plotki nie wzbudzają zaufania do jego osoby. Zapatrzony w siebie arogant, który jest na trzecim roku malarstwa. Oboje jednak muszą znieść swoją obecność ponieważ chłopak jest jej winien przysługę i w taki oto sposób ma pomóc Charlaine w szlifowaniu talentu.

Wspólna pasja jest w stanie zbliżyć do siebie najgorszych wrogów. Czy oboje zauważą kiełkujące się między nimi uczucie? Czy strach przed skrzywdzeniem jest w stanie sparaliżować człowieka?

Jaki jest wasz ulubiony motyw w książkach? Co musi mieć w sobie byście sięgnęli po daną powieść od razu?

Do “Whiskey in a teacup” nie przekonał mnie motyw a sama autorka. Uwielbiam całym sercem powieści Weroniki. Znajdują się w moich top 3 roku. Dlatego za każdym razem z utęsknieniem czekam na kolejną pozycję spod jej pióra.

Jak jednak było tym razem?

Zacznę od tego że bardzo spodobał mi się motyw malarstwa. Jestem artystyczną duszą więc z przyjemnością czytałam o tej tematyce.

Jak na samym początku byłam zachwycona przedstawionym światem tak później byłam coraz mniej do niego przekonana. I nie chodzi mi tutaj o to że coś było nie tak ale w trakcie trwania tej powieści miałam wrażenie że ta chęć przedstawienia tego malarstwa osłabła? Nie czułam tego przepychu zachwycania się światem malarstwa,płótna,obrazów i całej tej otoczki. Fakt, czułam nacisk ze względu na pasję między głównymi bohaterami, która ich łączyła ale zabrakło mi otaczającej ich społeczności naszpikowanej właśnie tym tematem.

Nie wiem czy był taki zamiar ale ta pozycja była dość spokojna i ustabilizowana. Biorę pod uwagę wiek naszych głównych bohaterów więc jestem w stanie zrozumieć sposób i prędkość akcji. Jednak nie miałam takiego bum.

Nie poczułam mięty do Charlaine i Aryana. Po prostu gdzieś z tyłu głowy porównuje ich do postaci z poprzednich książek Weroniki. Może błędnie, nie wiem po prostu wychodzi to samoistnie. Polubiłam ich ale są dla mnie neutralni.

Czy polecam? Tak. Jest to dobra pozycja, z dobrym warsztatem pisarskim autorki. Nie mogę tutaj nic zarzucić. Jednak ja przeczytawszy wszystkie książki Werki nie jestem w stanie powiedzieć że “Whiskey in a teacup” jest moją ulubioną pozycją. Jeśli będzie kontynuacja oczywiście na pewno ją przeczytam jednak nie z takim bijącym sercem jak przy innych.

🥃Recenzja☕

Premiera 10.05.2024 r.

„Whiskey in a teacup” - @[Adres usunięty]ka

Sztuka jest wszystkim o czym marzą bohaterowie. Ich artystyczne dusze cierpią w wewnątrz, ale gdy się spotkają to wreszcie poczują, że można żyć inaczej.

Charlaine zaczyna studia na doskonałej uczelni. Jej marzeniem jest bycie artystką tak jak jej rodzice. Kocha malować, to jej całe życie. Nie wyobraża sobie niczego innego, dlatego tak mocno jest zdeterminowana do osiągniecia sukcesu. Jej niecny plan może wypalić, tylko żeby najpierw nie pozabijała się ze swoim wrogiem. Charlaine ma mocno niewyparzony język, mówi wszystko co przyniesie jej ślina na język. Jest złośliwa i wybuchowa. Nie lubi gdy ktoś z nią gra, a Aryan robi to cały czas. A ona lubi wyzwania, zagra w każdą grę by pokazać temu dupkowi, że nie może uważać się za lepszego.

Aryana posiada zmęczoną i samotną duszę. Dzieciństwo ukształtowała go jako samotnika, który nie ma prawa do uczuć. Zamknięty w sobie chłopak z czasem zatraca siebie. Kiedy pojawia się ona, pozwala sobie na ponowne odszukanie szczęcie. Jednak jego droga nie będzie usłana różami. Wiele spraw zostaje w tajemnicy, a on sam ma wielkie opory przed zmianą. Ale każde spotkanie wywołuje w nim różne emocje i tak coraz częściej pozwala sobie na ludzkie odruchy. Ten bohater jest trudny i smutny, nie można koło niego przejść obojętnie. Samotność aż bije z całej jego postawy.

Autorka stworzyła tak mocno prawdziwych bohaterów, że prawie czułam jakby byli blisko. Ich początkowa wrogość aż mi się udzielała, ale było w niej coś majestatycznego, które od razu mówiło, że to ma drugie dno. Żadne nie chciało się przyznać do tego, że uczucia już dawno się zmieniły. Każdy oddech, pocałunek i dotyk sprawiał dreszcze których nie powinno być. W najtrudniejszych chwilach to właśnie do siebie się zwracali. Byli ze sobą w tych dobrych i złych chwilach. Wiedzieli, że ich dusze są w jakiś sposób połączone.

Autorka po raz kolejny stworzyła piękną historię w których miłość rodzi się w klatce piersiowej. Oprócz tego pojawiały się uczucia pożądania, szczęścia i rozbawienia. Tych dwoje nie raz doprowadziło mnie do łez, ale nie tylko ze smutku, ale też z rozbawienia. Ich dogryzki i pokrętne rozmowy tylko utwierdzały mnie w tym, że ich miłość to tylko kwestia czasu.

Autorka postarała się o to by bohaterowie i fabuła nie była banalna i prosta. Jej wyjątkowością są skomplikowane relacje między bohaterami i ich bliskimi. Ich historie nie zawsze są łatwe i przyjemne, ale w nich zawarte jest piękno prawdziwych relacji. Pióro autorki nie raz udowodniło mi, że wszystko jest możliwe. Opisy z wieloma szczegółami, które nie nudzą się po pierwszych kilku zdaniach, dialogi pełne wyrazu, które poruszają trudne tematy, ale są i te błahe. Sceny intymne, to nie tylko łóżko, ale delikatny dotyk, czuły pocałunek, złapanie za rękę. Pod tym względem książka jest bardzo urocza, romantyczna, delikatna, ale też pożądliwa.

No co kochani, będę Wam jeszcze pisać, ta historia to istna bajka emocji i uczuć. Na pewno uda Wam się przeżyć wiele, a każdy skrawek będzie boleć, albo skrycie pocieszać. Musicie się w nią zaopatrzyć i przeżyć te wszystkie emocje na własnej skórze.

11/10

Charlaine i Aryan to dwie skrzywdzone dusze, które przez to, co ich spotkało, tak dobrze się rozumieją. Życie nie obniosło się z nimi łaskawie. Chłopak nie wie, czym jest prawdziwa miłość, że okazywanie emocji to nic złego. Bo i skąd, skoro nikt mu tego nie pokazał? Najbardziej złościło mnie to, że to jego ojciec był winny jego krzywdy. Chłód, opanowanie i powaga to jedyne co wyniósł z domu.

Relacja, jaka ich połączyła, to jak przedstawiła ją Weronika Schmidt... po prostu mnie urzekła. Tu wszystko mi zagrało. Napięcie i chemia była wyczuwalna, ale nic nie działo się za szybko. Metoda małych kroczków pozwala im przywiązać sę do siebie, zbudować solidne fundamenty pod trwały związek. Trudne przeżycia sprawiły, że nałożyli maski. Ale gdy coraz lepiej się poznawali, zmieniali się, otwierali na siebie, na uczucia. Z czasem przyszło zaufanie oraz to, że mogli na siebie liczyć. Takie drobne gesty czasem znaczą naprawdę więcej niż wszystko inne.

Charlaine i Aryan to postaci, które kradną nasze serca od pierwszej strony i tak już zostaje do końca. I nie zraża nas nawet to, że niekiedy podejmowali niezrozumiałe dla nas decyzje. Dzięki odpowiednimu tempu mamy czas, by wszystko sobie przeanalizować i spróbować postawić się na ich miejscu. Ale warto też zwrócić uwagę na relację bratersko-siostrzaną między Aryanem i Emily. Co prawda nie zawsze się dogadywali, ale wiedzieli, że muszą trzymać się razem.

Widzimy, że ani pieniądze ani sławni rodzice nie gwarantują szczęścia dzieci. Do tego potrzeba jest miłość, okazywanie uczuć i zainteresowanie. 

"Whiskey in a teacup" to historia, która udowadnia, że warto otworzyć się na uczucia, dopuścić do siebie emocje. A jeśli przyjdzie porażka, niepowodzenie - cóż,  trzeba wstać i próbować dalej. A dlaczego whiskey w filiżance? To już pozostawiam Wam do sprawdzenia.

"Whiskey in a teacup" to historia opowiadająca losy młodej Charlaine, która przez swoją ciekawość i zrządzenie losu trafia pod pracownię Aryana: niewiele starszego, jednak doskonale rokującego artystę. Dziewczynie dopisze szczęście: syn rektora będzie jej winien przysługę a ona dość szybko będzie chciała ją wykorzystać.

Weronika Schmidt stworzyła świetną historię, w której dwoje ludzi odkryje nie tylko siebie ale i miłość. Pokochałam zamysł na fabułę: szkoła artystyczna, majestatyczna biblioteka, wspólne malowanie obrazów, masa emocji i skrytych uczuć. Aryan od małego był kreowany na wzór swojego ojca: obdartego z emocji, nieczułego gbura. Podobało mi się to, że Charlaine widziała więcej niż inni: czuła, że za jego oschłością kryje się coś więcej. Przenikała przez pancerz ochronny mężczyzny, budowany przez lata, widziała prawdziwego jego a nie kreację dla ogółu.

Początkowa niechęć i pozorna nienawiść powoli, chwilami wręcz leniwie będzie przeradzać się budowanie zaufania, które niestety nie raz zostanie zawiedzione.

Mam małe zastrzeżenie, główny bohater nieustannie powtarza, że jest obdarty z uczuć, że nie czuje. To błąd! On czuł, aż za bardzo, a przez wychowanie blokował emocje. Miał wielkie serce, otwarte dla najblizszych i gotowe na miłość, która już kiedyś go zawiodła.

Nie skłamię, jeśli powiem, że to moja ulubiona historia od Weroniki. Chcę więcej takich, osadzonych w szkole artystycznej, podszytej sztuką i wielkimi emocjami. Może teraz czas na cześć o siostrze głównego bohatera? 🤭

Charlaine chce się skupić na nauce i doskonaleniu swoich pasji zaczynając studia na Uniwersytecie Sztuki. Nie w głowie jej żadne miłości i uczucia, lecz jak to zawsze bywa w życiu nic nie jest oczywiste. Kiedy przypadkiem poznaje Aryana wyświadczając mu przysługę, nic nie wskazuje za to że za chwilę to Charlaine będzie potrzebowała jego pomocy. Aryan również student malarstwa, jednak przez to iż jest synem rektora ma nie zbyt pochlebną opinię wśród studentów.

Jakie relacje połączą Charlaine i Aryana?

Czy Charlaine uda się podszlifować warsztat artystyczny?

Historia o nastolatkach, o uczuciach, o miłości, o pięknej pasji, trudnościach ze świetnym humorem. Autorka fantastycznie poprowadziła tą historię, sprawiła, że czytelnik został wciągnięty do świata studentów i artystów. Miałam wrażenie jak bym naprawdę siedziała w pracowni i czuła zapach farb. Bardzo lubię powieści młodzieżowe i z przyjemnością sięgnęłam po tę książkę i bardzo przyjemnie spędziłam z nią czas. Książka jest przeznaczona dla starszej młodzieży gdyż zawiera sceny intymne, lecz są napisane ze smakiem. Cieszę się, że powstaje coraz więcej powieści dla młodzieży o młodzieży i ich pasjach. Myślę, że tą historię czytelnicy pokochają, mnie się bardzo podobala i serdecznie polecam.

Oj słuchajcie, to bardzo żywiołowa książka! Akcja biegnie tutaj do przodu niczym torpeda, a każde myśli, nawet te nieco grzeszne, mamy zapisane innym drukiem, by nie zlewały się z całością. Druk jest ciutkę mniejszy, ale tak szczerze to zwróciłam na niego uwagę dopiero pod koniec czytania, gdyż wcześniej nie mogłam się oprzeć tej hipnotyzującej scenerii. Postacie są żywiołowe i wiedzą czego chcą, choć czasami ukrywają swoje zamiary i wtedy robi się znacznie ciekawiej. Niby mamy opisany każdy ich krok, westchnięcie, nawet hipnotyzujące spojrzenie, jednak niczego nie ma tutaj w nadmiarze. Czytając czułam się jak naleśnik, po którym ktoś rozlewał syrop klonowy i czułam każdy koniuszek dreszczy, jakie po mnie przechodziły. Ja czytałam już książki autorki, ale tutaj, to prawdziwa wisienka na torcie. Co kolejne dzieło, to bardziej działa na nasze zmysły! Nawet nie wiedziałam, że tak można:-) Wpierw oczywiście poznamy tutaj kobiecą postać i to z jej perspektywy będzie toczyła się opowieść. Zobaczymy jak wygląda studentka pierwszego roku i jej kierunek nauczania, czyli Sztuka. Wiemy, że absolutnie nie jest podsłuchiwaczką, jednak przypadek sprawia, że w ten sposób natrafia na ciekawy spór. Widzimy jak jest zawzięta i jak bardzo zahipnotyzowały ją oczy pewnego przystojniaka. Pomimo tego, że w życiu nie wiodło jej się najlepiej, to jednak chce widzieć jego pozytywy. Nawet jeśli wciąż pakuje się w kłopoty. Kategorycznie chce poświęcić się nauce i wymazać płeć męską ze swojego życia, jednak im bardziej zaprzecza, tym bardziej wpada po uszy i to my jako pierwsi to zauważamy, bo do niej to nie dociera. Poznając przystojniaka z trzeciej klasy malarstwa, i tu będzie się też pojawiała jego perspektywa wypowiedzi, osądza go na podstawie krążących na jego temat plotek. On sam jest postacią twardą z uwagi na dawne krzywdy, i w tym miał udział jego ojciec. Nie bez powodu nie jest stały w związkach, lecz tak szybko ta wiadomość nie wyjdzie. Tutaj rozpocznie się moment wiążący tych dwoje, bo wydarzy się coś, za co ona będzie mu wdzięczna. Co ciekawe, nie zauroczenie ich połączy, ale zamiłowanie do sztuki- otwierając tą książkę zrozumiecie o co mi chodzi:-). Aby cokolwiek między nimi mogło zagrać, wpierw ona musi się otworzyć, by pokazać czym jest zaufanie, miłość i bliskość. To na podstawie jej zachowania on ujrzy czym są te piękne uczucia. Jednak czy to wystarczy, by ta opowieść mogła zakończyć się szczęśliwie?

Pomimo tego, że mamy dwoje głównych bohaterów, to jednak będą tu osoby poboczne i ich relacje również będą ukazane. Autorka poruszyła sprawy miłosne nie tylko w kierunku pary, ale również rodzeństwa. Pokazała, że większość złości bierze się z powodu nieznajomości innych dobrych uczuć. Dzieciństwo ma kluczowy wpływ na nasze przyszłe życie, ale to od nas zależy, czy będziemy chcieli swoje przekonania zmienić. To romans zdecydowanie dla osób szesnaście plus i podoba mi się, że takie oznaczenie mamy na książce. Cała przemiana jaka nastąpiła w niej była naprawdę urocza i wzruszająca. Ona opowiadała mu swoje krzywdy, a on zwyczajnie słuchał, choć było podkreślone, że wpatrywał się wtedy tylko w jej usta, jakby chciał odebrać jej każdą krzywdę wraz z każdym wypowiadanym przez nią słowem. Oj sami musicie to przeczytać! Przepiękna historia, rozmarzyłam się na całego, choć i nieśmiała łezka też się pojawiła:-) Zwyczajnie piękna opowieść:-)

„Oboje byliśmy zagubieni w swoich emocjach i całkowicie traciliśmy przy sobie rozum”

💚Kolejne spotkanie z twórczością autorki udowadnia,że jej pióro i historie potrafią dostarczyć mnóstwo emocji.

💚 „Whiskey in a teacup” to cudowna,wyjątkowa i bardzo wartościowa historia,która opisuje dwie chaotyczne osoby bojące pokazać swoje emocje na zewnątrz.Ich sposób działania oraz nie oczywistość zachowania powoduje,że krok po kroku odkrywamy każdy element z życia bohaterów.Wspólna miłość do malarstwa oraz postrzeganie świata i uczuć za pomocą farb jest wyjątkowe i indywidualne.

💚Autorka wspaniale wykreowała bohaterów.Pokazuje ich zalety,lęki oraz słabe strony z którymi zmagają się codziennie.Nawet pieniądze i sławni rodzice nie gwarantują szczęścia dzieci,czego przykładem jest Aryan.

„I tylko ode mnie zależało,czy dam jej szczęście,czy skrzywdzę mocniej,niż zrobił to ktokolwiek inny przede mną”

💚Historia jest dopieszczona w każdym element.Wspólna pasja,trudna przeszłość oraz codzienność powoduje,że bohaterów odrazu darzy się sympatią.Pokazują siłę i walkę o marzenia kosztem nauki,by być lepszym.

Ich relacja wielokrotnie dawała mi do myślenia,ponieważ podejmowane decyzje były często niezrozumiałe,bo wszystko dzieje się w swoim tempie.Nikt i nic nie przyspiesza,dzięki temu mamy czas do zrozumienia ich postępowania.

💚Historię pokochałam całym sercem,bo pokazuje trudność ponownego zaufania oraz przezwyciężenia swoich słabości,by otworzyć się na uczucia.

💚Musicie ją przeczytać i przekonać się,że warto otworzyć się na uczucia i nie bać się porażki.

P O L E C A M