Wenecki szkicownik

W ostatnim czasie nic nie układa się po myśli Caroline. Nie dość, że musiała zrezygnować z pracy w zawodzie na rzecz wychowania synka, Teddy'ego, to w dodatku jej wieloletni partner postanowił związać się z celebrytką, dla której tworzył sceniczne stroje. A żeby tego było mało, w dodatku ewidentnie gra na czas w kwestii oddania synka pod opiekę matki. Caroline na poważnie rozważa przeprowadzenie się do domu przyszywanej babci, głównie przez wzgląd na przymusowe zaciskanie pasa. W końcu może czekać ją sądowa batalia o prawa do opieki nad dzieckiem...

Tam, gdzie w towarzystwie dwóch staruszek zawsze odzyskuje spokój ducha, czeka na nią jeszcze jedna tragedia. Jej ukochana babcia umiera, w ostatnich chwilach życia szepcząc: Wenecja... W jej rzeczach Caroline odnajduje pudełko zaadresowane do niej, a w nim trzy klucze i szkicownik. I choć nie w głowie jej teraz podróże rekreacyjne, to zachęcona przez starszą ciotkę postanawia wyruszyć do Wenecji, by dowiedzieć się, dlaczego jej babci tak na tym zależało.

Może to właśnie tam odkryje coś, co zmieni jej życie na dobre... ?

Mimo że zazwyczaj na moim literackim celowniku znajdują się horrory czy thrillery, to i po powieści obyczajowe z miłosnym tłem lubię sięgnąć. Szczególnie, jeżeli opis od wydawcy jest kuszący. Tak było właśnie w przypadku Weneckiego szkicownika.

Patrzymy na naszych bliskich -rodziców, dziadków- przez pryzmat ich obecnej codzienności. Nie podejrzewalibyśmy ich o niecne czyny czy wielkie uniesienia. A jednak w ich przeszłości może kryć się wiele rzeczy, które szczerze mogłyby nas zaskoczyć. Prawdopodobnie przeżyli coś, co z łatwością posłużyłoby za scenariusz filmowy. Tak było właśnie z babcią głównej bohaterki- jej bliscy wiedzieli, że w czasie wojny przebywała w Wenecji, a jednak sama kobieta nigdy nawet nie zająknęła się na temat tego, co wówczas przeżyła. Zawsze była cicha, niemalże skryta. Dopiero nadchodzący koniec sprawił, iż ostatnim tchem skierowała uwagę Caroline na Wenecję. Na kobietę czeka poważne wyzwanie- odkryć, co otwierają trzy klucze i poznać przeszłość tej, która odeszła.

Ta książka to ciekawa historia nie tylko ze względu na amatorskie śledztwo głównej bohaterki. Za duży plus uważam też fakt, iż wątek miłosny nie zagarnął dla siebie całej fabuły. Wszystko było opisane z głową, literacki "złoty środek" został perfekcyjnie zachowany. Rozdziały są od siebie skrzętnie oddzielone- w jednym poznajemy przeszłość zmarłej Juliet, w drugim z kolei teraźniejszość Caroline i jej próby dojścia do prawdy.

Żeby opis Was nie zmylił, jak już wspomniałam to nie jest typowa historia miłosna. Znajdziemy tutaj ból rozstania, niepewność jutra, wojenne przejścia. Strach, że bliscy mogą już nie żyć. Tęsknotę za czymś, co nigdy nie dojdzie do skutku. Otrzymujemy taki misz- masz emocjonalny, że czasami trzeba przez chwilę odsapnąć. Naprawdę, wiele się tu dzieje. Całość okraszona jest bardzo dobrym piórem autorki, która idealnie przelewa na papier uczucia. Czujemy, jakbyśmy to my byli częścią mniej lub bardziej tragicznych wydarzeń. Ale żeby Was nie dołować- jest tu pełno także pozytywnych emocji. Nadziei, miłości. Pełno tych dobrych łez, które płyną po policzkach z ulgi na widok całych i zdrowych bliskich. Ulgi, że to koniec podróży.

Wenecki szkicownik bardzo pozytywnie mnie zaskoczył, nic więc dziwnego, że bez dwóch zdań polecę Wam tę pozycję. I co więcej- myślę, że historia Juliet zostanie z Wami na dłużej.

Przed Wami przepiękna opowieść o zakazanym uczuciu, o walce z losem, i o odkrywaniu rodzinnych tajemnic. Powieść, która łączy teraźniejszość z przeszłością, emanuje emocjami, wzrusza, ale i daje nadzieję. Nie omija ważnych tematów, a wątek miłosny jest delikatny i subtelny.

Mnie książka całkowicie pochłonęła i zauroczyła. Czytało mi się ją bardzo szybko, bo autorka pisze w sposób przystępny, jednak nie jest to książka błacha czy prosta, bo dotyka przeróżnych trudności i problemów. Akcję mamy rozciągniętą na wiele lat, i ten czas przynosi nam gamę emocji. Od tych dobrych, przyjemnych, aż po te negatywne czy bolesne.

Lubię powieści gdzie mamy dwie linie czasowe, pozwala to na szerszy punkt widzenia. Tutaj ten zabieg udał się idealnie, nie wprowadzał chaosu, a tylko dodawał uroku. Polubiłam bohaterki, chociaż czasem stawały przed wyborami, których mogłam nie pochwalać czy nierozumieć.

Ta powieść oczaruje Was włoskim klimatem, buzującymi emocjami, stylem i tym "czymś" czego szukamy w powieściach. Mądra, wzruszająca, pochłaniająca. Polecam.

Przedstawiam Wam przepiękną powieść o zakazanej miłości, trudnych przeciwnościach a także o odkrywaniu rodzinnych tajemnic.

"Wenecki szkicownik" autorstwa Ryhs Bowen to cudowna powieść, w której teraźniejszość przeplata się z przeszłością, to historia przepełniona wieloma emocjami. Historia, która wzruszy nie jednego czytelnika.

" Otworzyłam dziennik i próbowałam to wszystko zapisać. Wszystko oprócz moich uczuć. Jak przelać złamane serce na kartkę papieru? "

Juliet na łożu śmierci przekazuje Caroline szkicownik i trzy klucze niczego jej nie wyjaśniając. Caroline wie, że ciotka chce by rozwiązała skomplikowaną zagadkę z przeszłości a podpowiedzią do jej rozwikłania jest Wenecja. Nie zastanawiając się długo, kobieta wyrusza w podróż do miasta zakochanych.. tam powoli odkrywa pasjonującą przeszłość Juliet...

Ostatnio mam szczęście do dobrych książek. Historia Juliet oczarowała mnie pod każdym względem. To cudowna powieść o zakazanym uczuciu, które zrodzilo sie podczas jednego spotkania... o miłości, dla której nasi bohaterowie gotowi byli poświęcić wszystko. Autorka maluje słowem, jej styl sprawia, że czytając mamy wrażenie, że towarzyszymy naszym bohaterom w ich codziennym życiu. Rhys Bowen potrafi przelać emocje na papier, poruszyć najczulsze struny serca, dotrzeć do jego głębi.. Jestem pod ogromnym wrażeniem kunsztu pisarskiego Autorki.

Polecam Wam tę piękną i klimatyczą opowieść.. Dajcie się zaczarować Wenecji, przespacerujcie się alejkami, popłyńcie gondolą..

"My, ludzie, przetrwamy wszystko. Nie tylko przetrwamy, ale wyjdziemy z tego zwycięsko. Otworzą się inne drzwi. Zobaczysz. Lepsze. Bezpieczniejsze. Jaśniejsza przyszłość".

Ulubiona ciotka Caroline Grant na łożu śmierci przekazuje jej tylko jedno słowo: Wenecja. Dodatkowo wskazuje miejsce, w którym ukryty został szkicownik i trzy klucze, nie wyjaśniając przy tym niczego. Zagadka, którą postawiła przed Caroline umierająca Juliet wydaje się być niezwykle skomplikowana. Mimo to kobieta postanawia podjąć się trudnego zadania, powoli odkrywając przeszłość ciotki.

Fabuła „Weneckiego szkicownika” Rhys Bowen toczy się we współczesności oraz w czasach II wojny światowej. W drugim przypadku poznajemy historię Juliet oraz Leo, którą uporczywie próbuje odkryć Caroline. Okazuje się, że zarówno polityka, jak i miłość mogą z dokładnie tą samą siłą, wstrząsnąć ludzkim życiem.

„Wenecki szkicownik” to malownicza powieść, dzięki której jeszcze bardziej zapragnęłam znów znaleźć się w tym jednym z najpiękniejszych włoskich miast. Dokładne opisy miasta sprawiły, że Wenecja znów stanęła mi przed oczami. Książka jest wciągająca już od pierwszych stron, a bohaterowie z miejsca wzbudzają sympatię. Powieść jest emocjonująca i zaskakująca. Mimo, że zwykle nie czytam tego typu powieści, ta bardzo mi się podobała.

Mam ogromną słabość do powieści historycznych w typie sagi rodzinnej. Uwielbiam ten nieoceniony klimat, subtelną tajemnicę w tle a także powolne, ale bardzo owocne odkrywanie losów bohaterów. "Wenecki szkicownik" kusił mnie od dnia pierwszych zapowiedzi, ale nie spodziewałam się, że lektura przyniesie mi aż tyle przyjemności.

Fabuła jest stonowana, powolna i skupiająca się na detalach w charakterystycznym dla gatunku stylu, ale jednocześnie nie możemy mówić o choćby jednym pojawiającym się nudnym momencie. Autorka wszystko doskonale przemyślała, poprowadziła czytelnika w głąb pełnej emocji opowieści i pozwoliła wszystkie przedstawione wydarzenia rozgrywać wewnątrz wyobraźni. Cudowny obrazowy styl idealnie oddał to co Rhys Bowen chciała nam przekazać oraz przełożył się na pełnowymiarową kreację bohaterów.

To bardzo klimatyczna opowieść, która kładzie silny nacisk na uczucia otaczające wszystkie występujące tutaj postacie. Początkiem zmian jest śmierć ukochanej babci Caroline Grant oraz ostatnie pozostawione wskazówki z przeszłych lat. Dziewczyna nie mogąc oprzeć się możliwości poznania młodzieńczych lat swojej babci postanawia wyruszyć do Wenecji. Na miejscu odkryje historię wielkiej miłości i licznych jej przeciwności.

Powieść jest piękna, ponieważ umiejętnie łączy prozę życia z cudownie przedstawionym wątkiem romantycznym. Wszystko wydaje się zrównoważone, odpowiednio wywarzone, aby nie przytłaczać czytelnika czy nie zdominować historii konkretnym wątkiem. Wędrując cudownymi uliczkami Wenecji powoli więc sięgamy do przeszłości, która nie tylko odkrywa przed nami miłosne czy polityczne karty tamtych lat, ale i obserwujemy jak te odkrycia wpływają na główną bohaterkę. Nie tylko jej babcia bowiem ma tutaj coś do powiedzenia, ponieważ Caroline skutecznie łączy przeszłość z teraźniejszością pozwalając utożsamić się z jej losami i jednocześnie powzdychać nad bajkowością (realną!) niektórych momentów.

"Wenecki szkicownik" przypomina mi trochę "Czerwony notes", czyli jedną z piękniejszych powieści jakie czytałam o przeszłości głównej bohaterki. Rhys Bowen jednak nie powiela schematu tylko tworzy nową, wyjątkową opowieść pełną wzruszeń i zaskakujących momentów, z subtelną tajemnicą w tle oraz miłością o której marzy każda romantyczka. Jestem pod wielkim wrażeniem tej książki i bardzo się cieszę, że zdecydowałam się na lekturę, bo nigdy bym sobie nie darowała wiedząc, że tak wielowymiarowa, dojrzała i błyskotliwa opowieść przeszła mi koło nosa.

📖 My, ludzie, przetrwamy prawie wszystko. Nie tylko przetrwamy, ale wyjedziemy z tego zwycięsko. Otworzą się inne drzwi. Zobaczysz. Lepsze. Bezpieczniejsze. Jaśniejsza przyszłość. 📖

Rhys Bowen - "Wenecki szkicownik".

To jedna z tych historii, które pochłaniają czytelnika od pierwszej przeczytanej strony.

Juliet i Caroline.

Opowieść o dwóch kobietach, których losy poznajemy stopniowo podczas lektury "Weneckiego szkicownika".

Caroline Grant postanawia dowiedzieć się, co cioteczna babka chciała jej przekazać na łożu śmierci, jednocześnie próbując uporać się z własnymi problemami, które na nią spadły.

Teraźniejszość przeplata się z przeszłością i najważniejszymi wydarzeniami w historii świata. Akcja toczy się dwutorowo, a autorka stopniowo odkrywa przed nami kolejne elementy układanki.

Wenecki szkicownik - to coś więcej, niż tytuł książki. To obraz miasta na wodzie, który słowem maluje dla nas autorka.

I chociaż nigdy do tej pory nie miałam okazji odwiedzić Wenecji, poczułam się tak, jakbym była tam osobiście.

Nie znałam również wcześniej Rhys Bowen, ale już wiem, że tą książką dołączyła do grona moich ulubionych autorek. A ta opowieść, to moim zdaniem, idealny materiał na film.

Ale, póki co, sięgnijcie po książkę, bo naprawdę warto.

Polecam z całego serca.

Jak dobrze znamy swoich bliskich? Wydaje się nam, że nic nie mają do ukrycia, a w ich przeszłość nie ma nic, o czym nie wiedzieliśmy, przynajmniej jeśli chodzi o istotne kwestie. Jednak czasem stajemy przed wielkim znakiem zapytania, jakim właśnie było życie najbliższej osoby.

Jak odnaleźć coś, jeśli nie wie się co to nawet jest, ma się do dyspozycji trzy stare klucze oraz w pamięci ostatnie słowa wyszeptane tuż przed śmiercią? Caroline nie poddaje się, chociaż ma mnóstwo wątpliwości i jeszcze więcej pytań. Odpowiedzi może są w Wenecji, lecz gdzie ich szukać? Przez ostatnie kilkadziesiąt lat i tam zaszły zmiany, ale kobieta tak łatwo nie poddaje się, odnajduje pojedyncze nitki, nie prowadzą one od razu do wyjaśnienia, ale sprawiają, że wszystko nabiera całkiem nowych barw. Przeszłość okazuje się całkowicie inna niż sądziła, sylwetka spokojnej staruszki, za ją uważała swoją krewną rozwiewa się, za to wyłania się całkiem inna osoba. Zresztą także sama Caroline zaczyna patrzeć na siebie i swoją egzystencję z innej perspektywy. Przeszłości nie zmieni, ale teraźniejszość już kształtuje sama, natomiast przyszłość dopiera przed nią, czy taka jakiej spodziewała się? Podobno historia lubi się powtarzać, lecz czasem warto wyciągnąć z niej wnioski i zdobyć się krok w całkiem nieoczekiwanym kierunku.

Trzy klucze i tajemnice z nią związane oraz Wenecja, a do tego przemiła staruszka, od lat żyjąca w cieniu, lecz umiejąca okazać wsparcie gdy zachodzi taka potrzeba. Taki jest punkt wyjścia do książki Rhys Bowen, jak się okazuje jest on znakomity, a im głębiej wchodzimy w tym lepiej widać jak doskonale zostały dobrane te elementy. Niby nic nadzwyczajnego, bardzo kameralna opowieść, w której nic nie powinno zaskoczyć, lecz to pozory, gdyż za nimi kryją się wielkie uczucia, mające za tło dramatyczną historię lat wojennych. W innych okolicznościach może wszystko potoczyłoby się zupełnie inaczej, lecz w tamtym tu i teraz pisarka pokazała los kilkorga ludzi, mających swoje plany i marzenia, przekreślone przez wielką politykę i ludzką niegodziwość. Rozdział po rozdziale odkrywamy tropy prowadzące do sekretu miłej, starszej, pani, żyjącej z nim kilkadziesiąt lat. Pisarka buduje atmosferę tajemnicy i pokazuje pierwsze zwiastuny rodzącej się miłości oraz kiełkującej przyjaźni. Na drugim planie coraz mocniej wkrada się wojna, wciąż jeszcze wydająca się daleka, nie aż tak groźna, zresztą istotniejsze jest to, co ma miejsce w życiu bohaterów. Oni jeszcze nie wiedzą co przed nimi, czytelnicy także, ci drudzy trzymają kciuki by dziejowa zawierucha ominęła ich. Oprócz tego planu czasowego mamy jeszcze jeden – prawie teraźniejszy, gdy daleka krewna stara się rozwikłać zagadkę sprzed lat i jednocześnie musi zastanowić się nad czymś jeszcze. Dwie kobiety, dwie epoki i Wenecja, gdzie każda los daje im niepowtarzalną szansę.

Caroline nie ma ostatnio łatwego życia. Poświęciła karierę projektantki na rzecz wychowywania ukochanego synka, mąż zostawił ją dla innej kobiety i wyjechał na drugi koniec świata. Życie Caroline przewraca się do góry nogami gdy jej synek wyjeżdża do Nowego Jorku, by odwiedzić ojca. W tym samym czasie bohaterka dowiaduje się, że jej cioteczna babka, Juliet, umiera.

Kobieta na łożu śmierci prosi Caroline o przysługę, zostawiając jej szkicownik i trzy tajemnicze klucze oraz kilka słów, z których młoda kobieta nie jest w stanie nic wywnioskować. Aby spełnić ostatnią wolę zmarłej, mimo wszystko decyduje się na podróż do Wenecji i rozsypanie prochów ciotki w jej ukochanym mieście.

Wydarzenia teraźniejsze przeplatają się z zapiskami z pamiętnika młodej Juliet, początkującej artystki. Dziewczyna, w wieku 18 lat, po raz pierwszy odwiedziła Wenecję. Po latach wróciła tam, aby studiować sztukę, a jej dawna miłość zakwitła na nowo. Po wybuchu wojny przyszłość, marzenia i bezpieczeństwo Lettie stanęły pod znakiem zapytania.

Matko, jak ja uwielbiam takie konstrukcje! Zazwyczaj to właśnie te retrospekcje czytam z wypiekami na twarzy, a do wydarzeń teraźniejszych podchodzę mniej emocjonalnie. Tutaj nastąpił jednak wyjątek od reguły, bo zarówno przeszłe losy Juliet, jak i obecne Caroline, wciągnęły mnie bez reszty i wywołały sporo emocji. To niesamowite, jak jedno przypadkowe spotkanie może nakreślić czyjeś losy na najbliższe kilkadziesiąt lat...

Rhys Bowen stworzyła poruszającą historię pełną emocji. To opowieść o miłości, przyjaźni, ale i o skrywanych latami tajemnicach, odwadze, cierpieniu i stracie. Uwielbiam to, jak szczegółowo ukazana jest tutaj Wenecja! Mimo, że nigdy tam nie byłam, czułam się jakby razem z bohaterkami przemierzała malownicze uliczki i zajadała się włoskimi przysmakami. Sporo także dowiedziałam się życiu w Wenecji w czasach II wojny światowej, co bardzo doceniam.

Gorąco polecam ten tytuł fanom powieści obyczajowych i wirtualnych podróży po kartach powieści.

Przepiękna historia dwóch spokrewnionych ze sobą kobiet. Poczytacie jak pewne wydarzenia zataczają koło. Jedna z nich umiera we współczesnych czasach. Druga musi wypełnić jej ostatnią wolę. Nasza druga główna bohaterka to młoda matka, która nie ma lekkiego życia. Walczy ze swoim mężem o prawo do wychowania synka. Aktualnie chłopczyk przebywa ze swoim ojcem i jego nową kobietą.

Czy nasza bohaterka zdecydowałaby się na wypełnienie ostatniej woli swojej „babci”, gdyby wiedziała co ją czeka? Dzięki swojej „babci” raz na zawsze odmieni swoje życie. Pytanie tylko czy na lepsze? Dzięki tej przygodzie pozna głęboko skrywane tajemnice starszej siostry swojej babci. Ostatnie słowo jakie wypowiedziała umierająca to: Wenecja. Dostała od niej również tajemniczą szkatułkę a w niej 3 tajemnicze klucze. Co to oznacza? Niezapomnianą podróż do przepięknej Wenecji.

Juliet Alexandra Browning (nasza pierwsza główna bohaterka) razem ze swoją ciotką Hortensją przybyły do Wenecji 20 maja 1928 roku. Starsza pani uwielbia tutaj przebywać. Tutaj odpoczywa. Młoda Juliet kocha rysować. We wrześniu idzie do szkoły sztuk pięknych. Obie na co dzień mieszkają w Anglii. Dzięki swojemu dobremu sercu poznaje Leonarda da Rossi. Obydwoje się w sobie zakochują, jednak parszywy losy sprawił, że musiałam opuścić Wenecję. Co z jej nową miłością? Po 10 latach powróci. Czy tym razem znajdzie miłość swojego życia? Czy i tym razem los z niej zadrwi?

Caroline Grant jest naszą drugą główną bohaterką. Tym razem czas akcji to 2001 rok. Caroline zabiera prochy Juliet i jedzie z nimi do Wenecji. Dzięki tej wyprawie pozna prawdziwą twarz swojej „babci”. Jednocześnie zacznie walczyć o lepsze jutro dla siebie i swojego synka.

Powieść czytałam jednym tchem. Dosłownie płynęłam. Wylałam morze łez. Nie mogłam dojść do siebie. To co przeżyła Juliet rozrywa serce. Dla niej to było piekło na ziemi – nikomu o tym nigdy nie mówiła. Postanowiła, że po jej śmierci rodzina może poznać prawdę o niej. Jak już wiecie Caroline również nie ma łatwego życia. Czy „babcia” z nieba pokieruje jej losem, żeby miała lepsze życie niż ona?

Czy zrobilibyście wszystko, żeby spełnić ostatnią wolę waszych babć?

Tej powieści nie możecie przegapić. Dzięki niej zobaczycie, jak żyło się mieszkańcom Wenecji podczas II wojny światowej. Poczytajcie, jak ludzie łasi na pieniądze zdradzali najlepszych przyjaciół. Poznacie heroiczną walkę matki o lepsze życie dla jej dziecka.

Jeżeli lubicie wzruszające historie, które dają do myślenia to koniecznie przeczytajcie „Wenecki szkicownik”.

Znajdziecie tutaj przeplatankę czasów 1928 – 2001. Cudowne bohaterki. Juliet to kobieta, która zasługuje na medal. Doskonała akcja. Fabuła wyciskająca łzy. Jestem pewna, że za jakiś czas ponownie sięgnę po to niezwykłe dzieło.

Ci którzy kiedykolwiek byli w Wenecji dzielą się na tych, których totalnie urzekła i chętnie tam wrócą, oraz na tych, którzy z różnych względów nie podzielają zachwytów nad tym miastem. Do niedawna należałam do tej drugiej grupy, byłam, widziałam i nie zrobiła na mnie Wenecja w zasadzie żadnego wrażenia. Tabuny zwiedzających tłoczących się na placu Św. Marka, permanentny hałas i wiecznie unoszący się nieprzyjemny zapach ścieków zmieszanych z wodą morską, szczególnie dotkliwy w lipcowym upale.

Rhys Bowen odczarowała dla mnie Wenecję, w „Weneckim szkicowniku” pokazała to miasto z zupełnie innej strony, tej mniej oczywiste, tej schowanej dla turystów, ukrytej wśród wąskich uliczek miasta przeciętego kanałami i połączonego niezliczoną ilością mostów.

Historia rozgrywa się w dwóch płaszczyznach czasowych, które przelatają się ze sobą by stworzyć piękną opowieść rodzinną, niejako sagę rodziny, która nie miała prawa bytu, ze względu na konwenanse. To historia miłości, która została brutalnie zdeptana również przez wojnę.

Juliet, ciotka głównej bohaterki Caroline umiera, zabierając ze sobą tajemnicę, na łożu śmierci przekazuje tylko Caroline szkatułkę, która prowadzi ją właśnie do Wenecji i każe szukać prawdy o swojej krewnej. Pytanie tylko czy uda jej się odnaleźć to co ciotka skrywała przez całe życie i czy prawda nie okaże się zbyt bolesna. Caroline w Wenecji odkrywa wiele ciekawych faktów, ale odkrywa też siebie na nowo, obdarta z godności przez niewiernego męża, w Wenecji odzyskuje siły i chęć walki o siebie i własnego syna zawłaszczonego przez byłego męża.

„Wenecki szkicownik” to ciekawa, niezwykle wciągająca historia miłosna, w stylu retro. Zdecydowanie warto sięgnąć po tę eteryczną opowieść i dać wciągnąć się w burzę uczuć wśróc weneckich gondoli. Polecam!

„Wenecki szkicownik” to powieść historyczna Rhys Bowen, wydana przez Wydawnictwo Muza (Akurat).

Cioteczna babcia Caroline Grant - Lettie przekazuje dziewczynie na łoży śmierci stary szkicownik i trzy klucze. Caroline otrzymuje także wyszeptaną resztkami sił wskazówkę – „Wenecja” i w sumie to tyle, żadnych głębszych rozmów, nic. Ciocia nigdy wcześniej nie wspominała nawet o Wenecji! Mimo tego, główna bohaterka postanawia rozwikłać zagadkę.

„Wenecki szkicownik” serwuje nam powrót do przeszłości (akcja rozgrywa się w czasach II wojny światowej, a także "współcześnie" w roku 2001 przy wydarzeniach związanych z WTC), a przy tym niesamowitą historię, w którą angażujemy się w pełni. Szczerze mówiąc, nie przepadam za historią. Zawsze się w tym wszystkim gubię. Jeśli miałabym przeczytać książkę historyczną, która bardziej przypomina podręcznik do historii, to bym wymiękła. Wyjątkiem są właśnie powieści historyczne, które czyta mi się świetnie i w których wprawdzie mamy tło historyczne, ale cała historia opowiedziana jest bardziej jednostkowo. To losy zwykłych ludzi, ich codzienności, ich przeżycia i doświadczenia, a także uczucia, pozwalają na zbliżenie się do pewnych wydarzeń. Tutaj możemy oczami zwykłych, szarych ludzi patrzeć na przebieg II wojny światowej i śledzić to, jak wpływało to na bohaterów.

Caroline, na przekór wszystkiemu, a także za sprawą ostatnich słów babci, wyrusza więc do Wenecji. Zbiera informacje o młodości Juliette, o przeciwnościach losu, jakie ją spotkały, o jej miłości, poświęceniu i trudnościach w życiu. Przeżywamy wspólnie z bohaterką wszystkie straty, o których się dowiaduje, wzloty i upadki. Krok po kroku rozwiązujemy zagadkę za sprawą starego szkicownika i znalezionych zapisków z dziennika. Poznajemy nowe oblicze Juliette – kobietę odważną, skłonną do poświęceń, bardzo emocjonalną, wrażliwą i niestrudzoną, ale także zaangażowaną, moralną. Tym samym Cara, dzięki możliwości odkrywania przeszłości, odrywa się także od swoich problemów rodzinnych.

Z przyjemnością odkrywamy nieznane, wspólnie z Caroline przeżywamy wszystko po raz pierwszy. Bo w zasadzie dziewczyna też nie znała tej historii wcześniej, a osoby, które były jej bliskie, jednak nie do końca były tymi, za których bohaterka ich miała przez tyle lat. Caroline nie zdawała sobie sprawy z wydarzeń z przeszłości, my też nie mogliśmy znać tych historii wcześniej, a to tworzy pewnego rodzaju więź między dziewczyną a czytelnikiem. Czujemy się poniekąd jak najlepsi przyjaciele Caroline, towarzyszący jej podczas tej wspaniałej i emocjonującej podróży, podczas której nie tylko skupiamy się na historii Juliette, ale także na okupowanej Wenecji i osobliwym klimacie sprzed lat. Mamy przedstawione czasy współczesne i drogę Cary do poznania prawdy, a także rozdziały opisujące wszystko to, co się działo, bezpośrednio w latach II wojny światowej. Daje to pełen obraz wydarzeń. Części z Carą są lżejsze, bardziej zdystansowane, powiedziałabym, że jest to część detektywistyczna. Części bezpośrednio opisujące życie cioci bohaterki, część dziennikowa, to pełen obraz wydarzeń, który składa się na to, co odkrywa Cara. I w tej części właśnie mamy momentami takie bum emocjonalne, jakbyśmy brali udział we wszystkim sami. Jesteśmy w stanie zobaczyć tę prawdziwą Lettie, możemy kibicować jej, współczuć, zżyć się z nią.

Jeśli lubicie, tak jak ja, książki z tłem historycznym, aczkolwiek opowiadające niezwykłe historie zwykłych, szarych ludzi, to „Wenecki szkicownik” będzie dla Was idealną lekturą – wciągającą, poruszającą i wzruszającą. Jest to połączenie pięknej Wenecji, brutalnych czasów, skrywanych tajemnic, zamiłowania do sztuki, wielkiej miłości, a także relacji rodzinnych, trudów życiowych, a nade wszystko – jest to niezwykła mieszanka emocji. Jest to zdecydowanie coś, co warto przeczytać.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Muza (Akurat).

Książkę tę czytało mi się niezwykle szybko i przyjemnie, a sam styl autorki bardzo przypadł mi do gustu dzięki swojej lekkości, mimo przedstawiania dość trudnych i przejmujących tematów. Klimat powieści jest moim zdaniem cudownie wykreowany, łatwo wczuć się w świat przedwojennej Wenecji i w życie jej mieszkańców.

Fabuła składa się z dwóch osi czasowych, z których moim zdaniem ta dotycząca przeszłości Juliet była ciekawsza i lepiej przedstawiona. Historia jej życia i zakazanej miłości była niezwykle poruszająca i pełna zarówno uroku i smutku. Sama Lettie była ciekawą, uroczą bohaterką, jedną z tych, do której nie sposób nie poczuć sympatii.

Bardzo polubiłam również Leo, choć mimo wszystko nie do końca jestem w stanie zaakceptować jego decyzje.

Mimo, że ta powieść mnie urzekła i ciężko mi było rozstać się z tą historią, myślę, że posiada ona jednak drobne wady. Przede wszystkim przeszkadzało mi to, że bohaterowie bardzo szybko nawiązywali relacje, co było dość mało realne i przez to wręcz sztuczne, a także to, że finał powieści był zbyt pospieszny i nagły.

Podsumowując, oprócz kilku drobnych niedociągnięć, jest to naprawdę dobra, wzruszająca pozycja, która zostanie w mojej pamięci na długi czas. Jestem oczarowana jej włoskim klimatem i tym jak skrajne emocje potrafiła we mnie wywołać. Gorąco polecam! 😄

"Wenecki szkicownik" to niesamowita opowieść, która zabiera czytelnika do wyjątkowego świata młodej Julietty. Jako 18-latka pokochała Wenecję podczas krótkich wakacji, ale też poznała tam Leo – swoją pierwszą miłość.

Julietta będzie zaskakiwała czytelnika z każdą stroną coraz bardziej. Mogłoby się wydawać, że poznamy słabą kobietę bez własnego zdania. Nic dziwnego: surowe wychowanie, rodzinne tragedie i podporządkowanie życia matce nie pozwoliły kobiecie żyć tak, jak sama by tego chciała.

Jednak jedna odważna decyzja zmieniła całe jej życie. Śledząc zapiski pamiętnika Julliete razem z Caroline będziemy poznawać fascynującą historię. Na pierwszym planie jest tu związek z Leo oraz trudności i tragedie, jakie ich spotkały.

"Wenecki szkicownik" to nie jest jednak historia miłosna – a przynajmniej nie tylko. Choć o niej opowiada bohaterka, to dzięki pamiętnikowi poznamy niezwykłą kobietę: odważną, wierną przyjaciołom miłośniczkę sztuki. To także cicha bohaterka II wojny światowej, dla której troska o bliźnich i współpraca z aliantami nie była niczym nadzwyczajnym – była po prostu moralnym obowiązkiem.

Ogromna miłość Julietty do Wenecji sprawi, że razem z nią odbiorca będzie doznawał wszystkiego, co daje to miejsce. Warunki pogodowe, trudności w przemieszczaniu, ciasne uliczki i mieszkańcy, dla których rodzina i wiara są priorytetem. Juliette zaprosi czytelnika do uczestnictwa w najważniejszych świętach i wydarzeniach kulturalnych, smakowania pysznego jedzenia, sztuki, spotkań na przyjęciach. Poznamy Wenecję z czasów okupacji oraz stosunek jej mieszkańców do II wojny światowej, Żydów oraz obywateli “wrogich” krajów.

"Wenecki szkicownik" to fascynujące odkrywanie historii Julliety: jej miłości, trosk i strat, jakie musiała ponieść. To wyjątkowo emocjonalna i angażująca powieść – nie pozwala o sobie szybko zapomnieć.

Babcia i wnuczka. Rodzinna tajemnica. Urocza Wenecja. II Wojna Światowa w tle.

“Wenecki szkicownik” to powieść, w której łatwo się zaczytać. W dużej mierze wynika to z faktu, że autorka umiejętnie i dojrzale połączyła wartościowe i ujmujące tematy. Na stronach książki łączą się bowiem intrygujące i poruszające kwestie, wydaje się, że każda czytelniczka znajdzie w tekście coś dla siebie.

Na kolejnych kartkach sztuka spotyka się z problemami sercowymi, a ich spotkania odbywają się na ulicach dawnej i współczesnej Wenecji. Takie zestawienie wątków sprawia, że możemy cieszyć się pięknem, przeżywać emocje bohaterów i poznawać miasto. Podążając śladem autorki bierzemy udział w wyjątkowej obyczajowej podróży, czerpiąc przyjemność z obserwowania, smakowania i obcowania.

Kolejne rozdziały powieści naprzemiennie odnoszą się do przeszłości i teraźniejszości. Dzięki temu mamy możliwość poznania losów dwóch bohaterek, których losy splotły się nie tylko za sprawą więzów krwi, ale także rodzinnych tajemnic zamkniętych w zaułkach Wenecji. Uwielbiam taki sposób opowiadania historii, który sprawia, że całość staje się bardziej interesująca, pozwala się zaangażować i z przyjemnością czytać następne strony. Co więcej, dzięki takiej narracji czytelniczki mogą zauważyć zmiany, które zaszły w podejściu ludzi do życia, w ich obyczajach i kulturze.

Ważne miejsce w powieści obok miłości i sztuki zajmuje historia. Tak trudny i niewygodny temat jak II Wojna Światowa na dobre rozgościł się w losach bohaterek. W „Weneckim szkicowniku” czujemy zmiany nastrojów, obserwujemy jak doszło do konfliktu, poznajemy istotne fakty. Cieszy mnie, że autorka zdecydowała się podjąć realizacji tak istotnego tematu. Warto wiedzieć i pamiętać. Obecność takich kwestii wpływa również na pogłębienie wartości książki.

Rhys Bowen prowadzi nas śladem rodzinnych sekretów i zaklętych w czasie tajemnic. Niedopowiedzenia, przemilczenie, drobne kłamstwa- w moim odczuciu to idealne elementy pod budowę klimatycznej opowieści. W tej historii łączą one babcię i wnuczkę, których losy potoczyły się zupełnie inaczej. Czasy, w których żyły były przecież zgoła inne. Inne były również ich wybory życiowe. Ale w przewrotny i interesujący sposób połączyła je Wenecja. Z przyjemnością poznawałam nie tylko podejmowane przez nie decyzje, ale także zaułki miasta zmieniające się na przestrzeni lat.

Autorka pisze lekko, dzięki czemu odciąża trudne tematy i sprawia, że całość staje się łatwiejsza w odbiorze. Dojrzałym i wypracowanym piórem spisała dzieje intrygującej rodziny, nie pozwalając czytelniczkom na nudę i poczucie zmarnowanego czasu.

„Wenecki szkicownik” to powieść przemyślana, w której każdy element zajmuje odpowiednie miejsce. Niczego nie jest tu zbyt wiele lub za mało. Akcja została poprowadzona w taki sposób, by można było się zaczytać, zapomnieć, zabawić. To książka łącząca wątki rozrywkowe z przypominającymi, opowieść z istotną historią w tle.

Caroline otrzymuje od swojej ciotecznej babki Juliett na łożu śmierci stary szkicownik, trzy klucze i wyszeptaną słabnącym głosem wskazówkę: Wenecja. Chcąc spełnić ostatnie życzenie babki odkrywa, że tak naprawdę jej nie znała...

Gdy 18- letnia Juliett wraz z ciotkę po raz pierwszy odwiedza Wenecję nie spodziewa się , iż jedno niewinne spotkanie przerodzi się w silne uczucie, które odmieni jej los. Po latach wraca do Włoch by studiować sztukę okazuje się że życie potrafi pisać różne scenariusze w których niekoniecznie możemy liczyć na szczęśliwe zakończenie.

„Wenecki szkicownik” to cudowna powieść, która przenosi nas do malowniczej Wenecji. Dwie perspektywy czasowe pozwalają nam poznać losy bohaterów ale i przedwojenną i współczesną Wenecję. Odkrywanie nowych faktów i tajemnic pozwalają poznać trudną historię z przeszłości, która okazuje się mieć wpływ na życie Caroline. Powieść pochłania i sprawia, że całość czyta się jednym tchem. Autorka ma niesamowity talent do opowiadania, a plastyczne opisy powodują, iż wraz z bohaterkami będziemy spacerować po uliczkach miasta, podziwiając architekturę, kosztować jedzenia, płynąć kanałami, pić kawę w kawiarenkach czy doświadczać Aqua alta. To cudowna ale i dramatyczna historia o miłości, stracie, trudnych wyborach, dylematach, odwadze, tajemnicach i poznawaniu siebie po którą warto sięgnąć.

„Wenecki szkicownik” to powieść, która odrazu mnie „kupiła”. Za jej sprawą przenosimy się do malowniczej Wenecji i stajemy świadkami zdarzeń tych cudownych, jak i dramatycznych.

Caroline otrzymała od swojej babci szkicownik, trzy klucze oraz wskazówkę Wenecja… To tutaj rozpoczyna się fantastyczna historia pełna zagadek i miłości.

Autorka ma niesamowity talent do wymyślania nietuzinkowej fabuły, a jej wykonanie jest genialne. Tak naprawdę przez nią dosłownie się płynie. Zastosowano tutaj liczne retrospekcje czasowe dzięki, którym poznajemy losy naszych bohaterów obecnie, ale i u progu oraz podczas trwania II Wojny Światowej. Dzięki temu widzimy różnice kulturowe, czy te w mentalności ludzkiej. Gdy Juliet na swoje osiemnaste urodziny wyjeżdża do Wenecji z całą pewnością nie spodziewała się tego jak potoczą się jej losy. Poznany przez nią Leo skrada nie tylko pocałunki, ale i serce młodej dziewczyny. Jednak czy gdy ponownie wróci do Wenecji po wielu latach miłość ta skończy się happyendem? Z całą pewnością przekonacie się, że nasza droga Juliet to kobieta mająca ogromne tajemnice, które stopniowo odkrywa Caroline.

Przekonujemy się, że Juliet to silna kobieta i bohaterka II Wojny Światowej. Jej przeszłość nie była usłana różami - wiele przeżyła i zniosła. Historia babci staje się dla Caroline motorem napędowym do zawalczenia o siebie. Staje się jej motywacją do życia. Jest to historia dająca do myślenia nie tylko naszej bohaterce, ale i przede wszystkim czytelnikowi.

„Wenecki szkicownik” to powieść opowiadająca o niezwykłej sile i odwadze. Jest to książka pełna tajemnic, ale i romantyzmu. Czytając ją czułam się jakbym siedziała w kawiarni na placu Świętego Marka i obserwowała większość z opisanych wydarzeń na żywo. Wywołała we mnie wiele emocji i z całą pewnością szybko o niej nie zapomnę. Polecam!

Macie w planach przeczytanie tej książki?

Rozpoczynając czytać książkę liczyłam na obyczajówkę, prostą i lekką...każdy może się pomylić.

Powieść jest o tajemnicy. A one zwykle ciągną za sobą cień przeszłych decyzji, które nie zawsze się nam podobają.

Miłość od pierwszego wejrzenia, dotyku rąk. Od pierwszego słowa. Długie lata osobno, jedno zapomnienie. Konsekwencje i wojna.

Katastrofa.

Historia płynie w dwóch ścieżkach czasu.

Julietta- młoda, utalentowana, na początku drogi życia. Artystka, wolna dusza, obowiązkowa córka.

Caroline- cioteczna wnuczka tej pierwszej. Zrozpaczona matka, zagubiona kobieta.

Wypełnia ostatnią wolę staruszki i odnajduje własną przestrzeń. Odpowiednich ludzi, swój kawałek podłogi.

Odkrywanie losów ciotecznej babki, starej, statecznej panny okazuje się otwarciem puszki Pandory. Lettie w wyobrażeniu rodziny wiodła nudne życie. Nic i nikogo nie kochała.

Jakże mylne są nasze obrazy odnośnie seniorów.

Książka jest brutalna. Odzierająca ze złudzeń o wielkiej miłości, która kończy się szczęśliwie.

Czasem nawet gdy trwa nie bywa spełnieniem marzeń.

Mam uczucie, że lektura wbiła się we mnie, jakby wrosła. Otwarła drzwi do tych sfer uczuciowych, które od dawna uważałam za zamknięte.

Polecam zatrzymać się na chwilę, przeczytać i pomyśleć.

Dwie kobiety, dwie perspektywy czasowe, zagadki z przeszłości i tajemnice, które światło dzienne ujrzą dopiero po latach. A do tego Wenecja i miłość, która tak naprawdę nie wygasła nigdy… Brzmi jak scenariusz filmu, prawda??

„Wenecki szkicownik” to historia Juliet i Caroline. Juliet jest wnuczką Caroline, która to na łożu śmierci otrzyma od babci tajemniczy zestaw pamiątek: szkicownik, pierścionek, klucze i wyszeptaną prawie bezgłośnie wskazówkę: Wenecja. Od tej pory rozpocznie rozwiązywanie tajemnicy i odkrywanie przeszłości, która niejako w efekcie będzie dotyczyła jej samej. Czy wydarzenia z przeszłości babci pozwolą jej odnaleźć swoje szczęście??

Choć autorka na kartach książki zabiera nas do pięknej i urokliwej Wenecji nie oszczędzi nam bólu i cierpienia. Historia utkana przez nią to opowieść w której miłość miesza się z tajemnicami i sekretami skrywanymi przeszło pół wieku, tworząc historię od której ciężko się oderwać i, którą trudno odłożyć, a która rani serce i powoduje pojawienie się łez...

Wenecja, której opisy zachwycają przepełniona jest bolesnymi wspomnieniami. Wspomnieniami, które na równi ranią serce i dają wiarę w prawdziwe uczucie. Bo jak inaczej nazwać krótkie spotkanie Angielki i Włocha, które ze względu na ich pochodzenie nie powinno się wydarzyć. Stali po przeciwnej stronie wojennej rzeczywistości i nie mieli wpływu na los, który postanowił z nich zadrwić.

Mnóstwo kontrastowych emocji, pięknych plastycznych opisów i decyzji od których będzie zależała przyszłość. Oczekiwanie na słońce, które mimo końca burzy nieprędko chce się ukazać na niebie…

Bardzo serdecznie polecam, a ja wyczekuje kolejnych książek spod pióra autorki…

Ostatnimi czasy mam to szczęście, że trafiam na wzruszające i pokrzepiające serce historie. W obliczu tak trudnych czasów, w jakich przyszło nam żyć, niosą ukojenie, dają wytchnienie i pozwalają choć na chwilę opuścić ten świat pełen zła. W tym przypadku razem z bohaterką wybieramy się do malowniczej Wenecji, tej współczesnej, jak i tej stojącej u progu II wojny, gdzie odkrywamy tajemnice, jakie powierzyła jej zmarła ciotka. Śledzimy losy młodej Juliet i Leo, których połączyło silne uczucie w niełatwych czasach wojny. To romantyczna, a zarazem trudna, trzymająca w napięciu historia, nie tylko o miłości, lecz również o przyjaźni i stracie z historią w tle. Cudowne, klimatyczne, niezwykle barwne opisy Wenecji, sprawiły, że zapragnęłam odwiedzić to miasto. Myślę, że to zasługa lekkiego pióra autorki, subtelnego języka i pięknego operowania słowem. Bohaterowie podbili moje serce, a dzięki zwrotom akcji, których nie brakowało, czytałam tę książkę z zapartym tchem, a każda strona przykuwała moją uwagę. Jestem oczarowana jej klimatem, który wywarł na mnie duże wrazenie oraz emocjami, jakie otrzymałam. Styl pisania autorki w połączeniu z fabułą sprawił, że "Wenecki szkicownik" to historia emocjonująca, ale jednocześnie niosąca ze sobą pewnego rodzaju intymność. Trafiła wprost w moje czytelnicze serce. Pochłonęłam ją całą sobą. Zostanie ze mną na długo. Polecam, jeśli szukacie pokrzepienia i wytchnienia, a zarazem trzymającej w napięciu książki, to ta pozycja na pewno Wam to zapewni.

Istnieją takie książki, które rozdzierają serce i pozostawiają z wielkim poczuciem smutku, ale też nadziei, że życie, mimo okoliczności, może być pięknie przeżyte.

"Wenecki szkicownik" 📔 od Rhys Bowen to opowieść, w której przeszłość spotyka się z teraźniejszością. Historia Juliet z historią Caroline, jej ciotecznej wnuczki.

Juliet po raz pierwszy odwiedziła Wenecję w 1928 r., gdy w osiemnaste urodziny zabiera ją tam w prezencie ciotka. To właśnie wtedy Juliet poznała Leo, który stał się miłością jej życia. Kobieta wraca do Włoch ponownie rok później, a następnie dopiero w 1939 r. Jednak pochodzenie Leo, jego arystokratyczne korzenie, sprawia, że tych dwoje nigdy nie może być razem. A mimo to kochają się uparcie, przeciwko światu i przeciwko wojnie, która powoduje, że ich państwa - Włochy i Anglia - stają się zaciętymi wrogami.

Caroline nie ma szczęścia. W 2001 jej synek wyjeżdża w odwiedziny do eks męża do Nowego Jorku. Właśnie wtedy, gdy dochodzi do zamachu na WTC, ją i jej synka dzielą tysiące kilometrów oraz butny ojciec, który prawdopodobnie nie chce oddać Teddy'ego matce.

Kiedy Juliet na łożu śmierci przekazuje Caroline tajemnicze pudełko i każe jechać do Wenecji, wszystko się zmienia. Caroline, mimo początkowych oporów, jedzie do miasta, które jej ciotka niegdyś ukochała całym sercem 🎭

Jesteśmy w dziwnym czasie. Za naszymi granicami Ukraińcy dzielnie walczą z rosyjskim okupantem. Bardzo chciałam przeczytać tę książkę właśnie w tym czasie i nie żałuję. To była piękna, bolesna i pouczająca podróż. Wojna wydziera ludzkie życia i pozostawia żyjących z rozdartymi sercami. Ta historia pokazuje to aż nadto.

9/10

@[Adres usunięty]zce

Książce z wątkiem historycznym, powracającymi retrospekcjami nigdy nie odmawiam. Uwielbiam dwutorowość takich pozycji, odkrywanie tajemnic i szukanie prawdy. Kiedy poznajemy nasze bohaterki każda jest na innym etapie życie. Młodziutka Juliett dopiero poznaje smaki życia, fascynacja sztuką i malarstwem kształtuje jej przyszłość. Do czasu aż los postanawia zacząć jej rzucać kłody pod nogi. Kiedy dostaje kolejną szansę na odzyskanie tego co utraciła nie waha się zbyt długo, wyrusza w podróż do Wenecji gdzie los poraz kolejny z niej zadrwi.

Caroline otrzymuje spadek po zmarłej ciotce. 3 klucze, które nie wiadomo do czego pasują oraz informacje aby udała się do Wenecji. Wiedziona ostatnim życzeniem zmarłej trafia na poddasze starej weneckiej kamienicy. Co w sobie kryje tajemnicze mieszkanko? Ile zaskakujących wydarzeń czeka nas po drodze?

Jeśli lubisz leniwe, ukazujące wojenne czasy książki. Jeśli lubisz wracać do odległych czasów i rozwiązywać rodzinne zagadki ta książka jest dla Ciebie. Autor w bardzo przyjemny i ciekawy sposób ukazuje nam czasy II wojny światowej, z perspektywy włoskiego miasteczka, gdzie najważniejsza jest rodzina a na drugim miejscu religia. W tym pięknym miejscu rodzi się miłość, przyjaźń, rozwijają się pasje i zainteresowania. Chwyć za książkę i zobacz co kryje w sobie wenecki szkicownik.