Wędrowiec

„Wędrowiec”, najnowszy thriller Luca D' Andrea przenosi nas do Tyrolu Południowego, do miasteczka u podnóży Alp. Okazuje się, że Kreuzwirt, zamknięta, niechętna obcym społeczność, w której niepodzielnie rządzi rodzina Perkmanów potrafi zjednoczyć się także przeciwko swoim. Tutaj każdy coś Perkmanom zawdzięcza i stoi na straży ustalonego porządku. W tej małej społeczności nawet więzy rodzinne i przyjaźń znaczą mniej niż lojalność i posłuszeństwo, o czym boleśnie przekona się dwudziestoletnia Sibylle.

Podążając za fotografią wykonaną przed dwudziestu laty, z narażeniem życia będzie starała się wyjaśnić tajemnicę śmierci swojej matki. Pomagać jej będzie Tony Carcano, autor poczytnych romansów. Dlaczego na fotografii, w której posiadanie weszła Sibb, ten wówczas początkujący dziennikarz klęcząc nad zwłokami jej matki się uśmiecha? Jakie tajemnice skrywa mała, górska społeczność? Dlaczego Perkmanom tak bardzo zależy, aby dziewczyna nie dotarła do prawdy? Kim jest tytułowy Wędrowiec?

Luca D' Andrea stworzył powieść wymagającą od czytelnika maksymalnego skupienia. Krótkie rozdziały ciągle przenoszą nas do różnych miejsc, czasów, a nawet rzeczywistości. Aktualnie prowadzone przez dwójkę samozwańczych detektywów śledztwo ociera się o zjawiska nadprzyrodzone i ezoterykę. Pradawne wierzenia, przesądy i legendy przeplatają się z rzeczywistością rządzonego twardą ręką Perkmanów Kreuzwirt.

Do dusznej, klaustrofobicznej atmosfery miasteczka, za sprawą licznych nawiązań do literatury i muzyki („O czym szumią wierzby” Kenetha Grahama, powieści H.P. Lovercrafta, albumu „The Piper at the Gates of Down” Pink Floyd) wprowadza Autor nastrój grozy i tajemnicy.

Nietypowy sposób prowadzenia narracji, świat rzeczywisty, który zdaje się współistnieć z tym mistyczno – fantastycznym, mnóstwo mylnych tropów, głęboko skrywanych sekretów, wzajemnych powiązań i zależności, ze strony na stronę coraz bardziej intryguje, fascynuje i pochłania. Z czasem wszystko nabiera sensu, poszczególne elementy, tej misternie skonstruowanej układanki wskakują na swoje miejsca.

„Wędrowiec” to powieść o ciemnej stronie ludzkiej natury. Żądzy władzy i przekazywanym z pokolenia na pokolenie piętnie w postaci niepohamowanej ambicji. O dążenie do jej zaspokojenia, do udowodnienia, że jestem lepszy, że mogę i potrafię więcej niż wszyscy sądzą. Ambicja to w „Wędrowcu” swoiste brzemię, od którego nie sposób się uwolnić.

W pewnym momencie Sibb stwierdza: „Wolę Led Zeppelin. Floydzi zawsze wydawali mi się zbyt intelektualni”. I jej słowa odnieść można także do „Wędrowca”. Luca D' Andrea stworzył bowiem thriller intelektualny, złożony i niesztampowy. Pełen symboli, alegorii, niedopowiedzeń i ukrytych między wierszami znaczeń. Ukazujący ludzkie zło zrodzone z ambicji i żądzy władzy. Mocno polecam!

(współpraca z @wydawnictwo_wab)

Sibylle jest już dorosła i chce odkryć prawdę o śmierci matki. Fotografia, którą otrzymała popycha ją, by skontaktować się z Tonym, znanym pisarzem. Wspólnie przekraczają próg Krauzwirtu, niewielkiej tyrolskiej społeczności, która skrywa wiele, dość mrocznych tajemnic.

To bardzo specyficzna, a wręcz dziwna powieść. Nie umiem nawet tego do końca określić. Czyta się ją bardzo szybko, rozdziały są, krótkie, ale jednocześnie jakby urywane i pozostawione w sferze domysłów i własnej interpretacji. Przeplatają bieżące wydarzenia ze wspomnieniami. Niektóre fragmenty pozornie nie wnoszą nic do fabuły, ale mimo to historia intryguje i popycha, by poznawać ją dalej. W dużej mierze to nie aktualne działania bohaterów, a opowieści świadków ówczesnych zdarzeń budują fabułę. Stanowią o jej pokręconej strukturze. Rzeczywistość miesza się z fikcją. Styl jest według mnie lekko chaotyczny. Początkowo strasznie mi to przeszkadzało. Miałam wrażenie, że nie do końca wszystko dobrze odbieram, a kolejne dygresje skutecznie wybijały mnie z rytmu. Dopiero po przeczytaniu ok 1/3 oswoiłam się z tą formą i w końcu mogłam bardziej skupić się na samej akcji.

Nie powiem, że ta książka jest zła. Czytało mi się ją sprawnie i od pewnego momentu dość przyjemnie. Po prostu historia nie porwała mnie w takim stopniu jakiego bym oczekiwała. Nie wywołała we mnie większych emocji. Cały czas liczyłam na jakiś przełom. Odkrywane były kolejne istotne fakty, zagadka zaczynała nabierać sensu jednak całość nie zaciekawiła na tyle, by się zachwycać. Po prostu to nie moje klimaty. Oczekiwałam jednak czegoś innego.

Tony Carcano jest znanym pisarzem, ale prowadzi raczej nudne życie. Do czasu, kiedy pojawia się w nim fascynująca 20- letnia Sibylle i wręcza mu stare zdjęcie na którym stoi on, młody i uśmiechnięty, a obok leżą zwłoki jej matki Eriki. Dziewczyna nigdy nie uwierzyła w jej samobójczą śmierć, dlatego teraz postanowiła ,,rozgrzebać" tą sprawę.

Trop prowadzi do niewielkiej i zamkniętej wspólnoty w miasteczku Kreuzwitz w górach i doprowadzi do lawiny najbardziej niespodziewanych wydarzeń.

Powiem Wam szczerze, że nie spodziewałam się, że ta historia tak mnie pochłonie i w pewnym momencie doprowadzi do zjawisk, które od lat niezmiennie mnie fascynują. Nawet żałowałam, że ten wątek nie jest jeszcze mocniej rozwinięty, a samo zakończenie zaskoczyło, bo spodziewałam się czegoś bardziej mistycznego.

Co nie znaczy, że nie było intrygujące, bo było.

Bardzo mi się ta górska wędrówka podobała.

Zwłaszcza, że dwójka głównych bohaterów, przede wszystkim charyzmatyczna Sibylle, okazała się niezwykle interesującym towarzystwem, a opowieść, którą po drodze poznajemy, sprawia, że godziny po drodze na szczyt, mijają nam nadspodziewanie szybko.

Jeżeli więc lubicie nieoczywiste opowieści przetykane nutką magii i tajemnicy, ta książka z pewnością Was zachwyci i da odpowiedź na te pytania:

Kim jesteś Wędrowcze?

Dlaczego wszyscy przed Tobą klękają?

„Jeśli rzeczywistość jest niebem bez gwiazd, ja będę opowiadał o miłości, która zawsze zwycięża. Jeśli życie i śmierć nie mają sensu, ja będę opowiadal historie ze szcześliwym zakończeniem. Świat kłamie? Ja będę kłamał jeszcze bardziej. Napluję w gębę temu cholernemu niebu.”

Spokojne życie popularnego pisarza Tony’ego Carcano nagle atakuje sztorm, burza z piorunami w postaci młodej dziewczyny- Sibylle, która wręcza mu pewne zdjęcie… Od tego momentu ten duet będzie próbował wyjaśnić sprawę sprzed lat, sprawę samobójstwa matki Sibylle, ale grzebanie w przeszłości nie wszystkim się spodoba…

Po pierwsze wow co za okładka! Jest tak zachwycająca, że mogłabym sobie ją powiesić na ścianie. A co w środku? Całkiem niezły kryminał, mocno przemyślana fabuła, fajnie skojeni bohaterowie. Przyjemna lektura bo choć akcja płynie spokojnie zamiast porwać czytelnika i pozbawić go tchu, to naprawdę dobrze się to czyta. Ta książka przede wszystkim ma w sobie jakąś mądrość, uczucia ukryte pod płaszczem kryminału. Piękno, którym obdarza nas autor.

Klimat, który stworzył Luca D’Andrea jest jak nie z tego świata niby Tyrol, a jednak jest jakoś tak opisany, jakby nie istniał naprawdę, jakby był jakimś światem równoległym.

To druga książka autora jaką przeczytałam i z pewnością nie ostatnia.

RECENZJA KSIĄŻKI

Wędrowiec – Luca D’ Andrea

Ostatnio miałam ochotę przeczytać thriller i o to miałam przyjemność przeczytać książkę „Wędrowiec.” Jest to powieść pełna tajemnic, intryg i oczywiście pojawia się zabójstwo.

Tony Carcan jest pisarzem, który prowadzi spokojne, samotne życie razem ze swoim ukochanym psem bernardynem. Pewnego dna niespodziewanie w życiu Tony’ego pojawia się młoda dziewczyna o imieniu Sibylle, która wręcza mężczyźnie zdjęcie, wykonane dwadzieścia lat wcześniej. Jest na nim uśmiechnięty Tony, który pozuje obok zwłok młodej kobiety. Dlaczego uśmiechał się podczas robienia tamtej fotografii ?

Gdy Sibylle mówi, że jest córką kobiety ze zdjęcia do pisarza wraca cała przeszłość o której wolałby już nigdy nie pamiętać. Do czasów gdy był młodym początkującym dziennikarzem. Prowadził swoje pierwsze śledztwo i zarazem ostatnie. Teraz wraz z dziewczyną, która nie wierzy w samobójczą śmierć matki. Postanawiają rozpocząć własne śledztwo. Wszystkie tropy prowadzą ich do niewielkiej zamkniętej społeczności w górskiej miejscowości Kreuzwirt, w której kryją się tajemnice.

Książka zachęca do dalszego czytania już po pierwszych stronach Czytelnik może pomyśleć, że jest to zwyczajny thriller. Jednak im dalej tym ciekawiej zagłębiając się w fabule dowiemy się, że miasteczko Kreuzwirt i jego mieszkańcy nie są tak niewinni i dobrzy. Kim jest Wędrowiec, który przemieszcza się pomiędzy światami czy istnieje inny świat niż ten, który znamy.

W śledztwie będą pojawiać się ciągle nowe, tropy, dziwniejsze historie oraz ludzie. Takie jak Tarot, znak przedstawiający uśmiech kolibra. Oczywiście wszystko prowadzi do rozwiązania zagadki śmierci kobiety. Książkę trzeba czytać bardzo skoncentrowanym, dużo się dzieje, dużo bohaterów, dużo niewiadomych.

Bardzo książka mi się podobała. Ciekawa historia ,zaskakująca, mocna, mnóstwo zagadek, ludzi, zwierząt. Jeśli lubisz ten gatunek literatury myślę, że ci się spodoba.

Dziękuję @wydawnictwo_wab za egzemplarz do recenzji

Dzisiaj pozwolę sobie zabrać was w podróż w przepiękne Alpy, gdzie krajobraz swym pięknem zapiera dech w piersiach, lecz są to tylko pozory. Góry to nie tylko wytwór natury do podziwiania, ale także niebezpieczne, tajemnicze i mogące zabić szczyty, szlaki czy też lawiny. Są zdradliwe, kruche i trzeba pamiętać, by pilnować się na każdym kroku.

W takim oto niezbyt przyjaznym otoczeniu znajduje się niewielka miejscowość Kreuzwirt. To tam zmierza nietypowy duet składający się z pisarza Tone’go Carcano oraz Sibylle, która uwielbia jazdę crossowym motocyklem. Przybyła ona do byłego już dziennikarza śledczego wraz z fotografią sprzed lat, na której jest on, stojący nad zwłokami kobiety, która jak się okazało była matką dwudziestolatki.

Dlaczego i kto zabił Erikę? Dlaczego ta dwójka rozpoczyna na nowo śledztwo? Jaka zagadka okryła tę zbrodnię? Czy po tylu latach jest szansa na odkrycie prawdy? Jakie zło kryje się w tej górskiej okolicy.

Nie znałam wcześniej twórczości autora, ale wyjątkowo ciekawa okładka jak i zarys fabuły spowodował, że sięgnęłam po „Wędrowca”. Czy żałuję? O, nie!

Lektura nie jest prosta i łatwa, ale jednak ma w sobie taki potencjał i jest tak ciekawa, że wystarczy dobra koncentracja. Styl pisarza jest lekki i przystępny, jednak mnogość postaci, szybka akcja oraz zaskakujące wątki mogą początkowo troszkę przytłoczyć. Im dalej brniemy w tę historię tym bardziej zatracamy się w czytaniu, aż mózg przegrzewa się od kotłujących pytań i domysłów.

Prowadziłam równolegle swoje własne śledztwo, ale pan Luca wyprowadził mnie na manowce. Nie byłam wstanie rozwikłać zagadki, a zakończenie bardzo mnie zaskoczyło.

Odczucia i wrażenia są niezwykle silne. Praktycznie od początku powieści towarzyszy nam niepewność, niepokój, strach, duszny klimat i mrożące krew w żyłach czające się zło.

Ta mała społeczność żyła po swojemu, każdy znał swoje miejsce, obowiązki, milczał o tym co wiedział, bal się tego co mieszkało między nimi i niechętnie dzielił się informacjami.

Były momenty, że cierpła mi skóra i miałam dreszcze, żołądek skręcał się w supeł, a ja dalej brnęłam w tę opowieść.

Już wiem, że warto było poświęcić czas na czytanie.

Nie ma tu taryfy ulgowej. Za to jest mroczny thriller, szaleństwo, przemoc i kłamstwa na każdym kroku. Czy prawda wyjdzie na jaw i czym jest uśmiech kolibra?

Zapraszam was do czytania powieści, która wstrząśnie, wciągnie i zaskoczy. Przekonajcie się sami i oceńcie czy miałam rację. Polecam i czekam na wasze wrażenia.