We dwoje

Co można robić w nocy? Spać. Oglądać telewizję. Uprawiać miłość. Chodzić do kasyna. Iść na ryby. A ja – oczywiście znowu zarwałam noc przez książkę. Bo jak ja kocham Nicholasa Sparksa. I jednocześnie tak bardzo go nienawidzę za te noce nieprzespane, za te chusteczki zasmarkane, za łzy wzruszenia, za serce rozdarte. A miało być tak pięknie. Miałam się położyć przed północą… „We dwoje” to opowieść nie tylko o samotnym ojcu, który toczy swoją walkę z przeciwieństwami losu. To lektura o mężczyźnie z przeszłością. O tym, że czasami mając lat trzydzieści pięć musimy znowu zaczytać od nowa – wszystko. To opowieść o nadziei, która czasami jest nie do spełnienia. To lektura o bracie, który musi patrzeć na chorobę swojej siostry i nic nie może poradzić na jej cierpienie. To powieść o synu, który nie ukoi płaczu swoich rodziców. I to opowieść o wielkiej, bezinteresownej miłości do dziecka. Absolutnie polecam. Oczywiście z paczką chusteczek w pakiecie. Nicholas Sparks rules. Bez dwóch zdań 

Kiedy myślisz, że wiesz już wszystko o miłości, bo przeczytałaś/eś wszystkie książki Sparksa, nie pozostaje mi nic innego jak stwierdzić, że jesteś w błędzie. Nie sądziłam, że mogę dostać książkę przepełnioną tyloma emocjami. Choć nie ukrywam, że wciągnęła mnie od samego początku. Pierwsze dwieście stron było nie tyle ciężkie, co mocno mi się dłużyło. Mam jednak świadomość, że wszystko to było potrzebne, by zrozumieć ogół sytuacji i od czego to się zaczęło.

Historia jest opowiadana z punktu widzenia Russa. W niektórych momentach jest ON tak bardzo irytujący, że nie wyobrażam sobie być z takim mężczyzną. Zastanawiałam się czy jest na tyle głupi, że faktycznie nie widzi co się dzieje, czy nie chce tego widzieć. I ta ciągła uległość względem żony. Byle tylko u uniknąć kłótni. Choć Vivian bardzo sprytnie potrafiła grać na emocjach i umiała to maksymalnie wykorzystać.

„W przyjaźni nie chodzi o to, jak długo kogoś znasz, ale o to, by ktoś, kto pojawia się w twoim życiu, powiedział: Jestem tu dla ciebie, a później to udowodnił.”

Więcej na: [Adres usunięty]

Dziś chcę opowiedzieć Wam o książce, którą skończyłam czytać już kilka dni temu, jednak do napisania recenzji ze spokojną głową jestem w stanie usiąść dopiero dziś. Wcześniej nie mogłam zebrać myśli, by w merytoryczny sposób przedstawić Wam „We dwoje” Nicholasa Spakrsa, bo właśnie z tą książką miałam okazje spędzać lutowe wieczory.

Jest to historia życia Russella Greena, mężczyzny w kwiecie wieku. Ma ON piękną żonę Vivian i cudowną córeczkę London, pracuje w dużej agencji reklamowej w Charlotte. Powiedziałabym, że ma życie idealne. Jednak wiem, że takie nie istnieje i „siedząc” w tej książce czekałam tylko na moment, gdy to wszystko ulegnie zmianie. Na moje szczęście, a nieszczęście Russella, nie musiałam na to zbyt długo czekać.

Pewnego dnia nasz bohater postanowił zmienić swoje życie. Stwierdził, iż ma dość bycia pracownikiem i zdecydował się założyć własną agencję reklamową. Rodzice, siostra - Marge oraz żona odradzali mu to, każde z nich wiedziało, że to właśnie Russel jest żywicielem rodziny. To ON odpowiadał za zapewnienie dobrobytu swojemu dziecku i żonie, która poświęciła karierę, by wychowywać ich córkę.

Jednak Russel wierząc w swoje umiejętności, zaryzykował i otworzył własną Agencje Reklamową o nazwie Feniks, teraz trzeba było tylko znaleźć pierwszego klienta.

Niestety nie wszystko szło po myśli Russela, klienci nie pchali się do niego drzwiami i oknami. Jego nowy biznes nie przynosił żadnych zysków, Vivian nie miała zamiaru rezygnować ze swojego stylu życia, w związku z czym domowy budżet mocno podupadł i nie miał go kto ratować.

W tej sytuacji sama postanowiła wrócić do pracy, znalazła ją w firmie Waltera Spannermana, wtedy jednak powstał nowy problem. Co zrobią z kilkuletnią London w czasie ich pracy? Dopiero po wakacjach London pójdzie do pierwszej klasy, więc do tego czasu ktoś jednak musi się nią zająć, odwozić na zajęcia, dbać o to by zjadła. Jednak dla Vivian rozwiązanie było banalnie proste, Russel mógł się tym wszystkim zając skoro i tak jego firma nie miała klientów.

Z początku nie był ON zadowolony z rozwoju sytuacji, jednak już krótkim czasie intensywnej opieki nad London, jego relacja z córką wkroczyła na nowy poziom, a z tego powodu był szczęśliwy.

Praca Vivian coraz bardziej ją pochłaniała i wymagała też częsty delegacji, po jednej z nich postanowiła ona oznajmić mężowi, że zakochała się we własnym szefie i że to właśnie z nim postanowiła spędzić resztę swojego życia.

W tym ciężkim dla Russela okresie największym jego wsparciem została Marge i jej partnerka Liz. To na nie mógł liczyć w każdej chwili. On i Marge zawsze mogli na sobie polegać i zawsze się wspierali, Liz jest terapeutą. Jej pomoc w zrozumieniu przez Russela, co tak właściwie stało się z jego małżeństwem, okazała się bezcenna.

To, że krótko po tych wydarzeniach jego siostra ciężko zachorowała, sprawiło że ten rok, stał się jednym z najcięższych w jego życiu.

Jest to kolejna książka w narracji prowadzonej z perspektywy mężczyzny, którą miałam okazje czytać. I szczerze mówiąc coraz bardziej zaskakuje mnie, jak pozytywnie ją odbieram. Nie oszukujmy się, w literaturze obyczajowej większość książek pisana jest z perspektywy kobiety, nie mężczyzny. Od teraz uważam, że jest to błąd.

Jeśli chodzi o sam styl, mam nadzieje, że każdy z Was już kiedyś czytał choć jedną książek Nicholasa Sparksa. Dawno nie miałam w rękach książki takiej jak „We dwoje”, która od samego początku wciągnęła mnie w fabułę na dobre i gdyby nie to, że pracuję, (a do pracy niestety muszę chodzić) czytałabym ją bez przerwy. By tylko wiedzieć co się stanie.

Autor potrafi doskonale budować napięcie i szargać emocjami czytelnika, jak tylko mu się podoba. Ostatnie rozdziały czytałam z zapasem chusteczek pod ręką, bo bez nich nic bym nie widziała.

Niestety jest też to coś, przez co zwlekałam z napisaniem tej recenzji. Odnoszę wrażenie, że w pewnym momencie pracy twórczej autor postanowił nagle zmienić tor akcji. W pierwszej części książki dostaliśmy historię o miłości, nowych wyzwaniach i końcu małżeństwa państwa Green, w drugiej na pierwszy plan wychodzi choroba Marge, to co było wcześniej schodzi na bardzo daleki drugi plan. Tak daleki, że w pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać czy ja dalej czytam tę samą książę. Oczywiście wiem i rozumiem, że przy odniesieniu do choroby swojej siostry Russ zrozumiał, czego tak naprawdę potrzebuje od życia i jak ma nim pokierować, by jego (choć rozbita) rodzina była szczęśliwa. Dalej mam jednak wrażenie, że można było te historie rozdzielić na dwie książki, i żadna z nich by na tym nie traciła.

Za możliwość przeczytania dziękuje wydawnictwu Albatros.

Nicholasa Sparksa nie muszę nikomu przedstawiać - od lat jest autorem, który czaruje słowem i fascynuje opisami prawdziwego życia. To także powieściopisarz, który panuje nad emocjami i potrafi wykorzystywać je w odpowiednich momentach.

Przyznaję, że moja przygoda z tym autorem nie zaczęła się kolorowo. "Pamiętnik" nigdy nie był moją ulubioną książką, a każda kolejna powieść budziła moje co raz większe rozczarowanie. Jednak wszystko zmieniło się do historii "Najdłuższa podróż" - powieści tak mądrej, dojrzałej i pięknej, że moje podejście do autorka diametralnie się zmieniło. Dziś zdecydowałam się na najnowszą wydaną powieść, w której otrzymałam dokładnie to samo - dramaty prawdziwego życia w obliczu szczerych chęci na lepsze jutro.

Cenię autora za bohaterów jakich tworzy - pełnowymiarowych, wiarygodnych i bardzo intrygujących, ale przy także dojrzałych, wartościowych, na których można się wzorować. Dzięki temu jego powieści stanowią idealną lekturę dla czytelnika w każdym wieku. Podobnie jest tym razem - główną postacią jest 32-letni Russell Green, człowiek mający idealną rodzinę. Kochająca żona, wspaniała córeczka, wymarzona posada i dom, do którego może wracać. Czy można pragnąć od życia więcej? Niestety, szczęście nie trwa wiecznie. Życie ma dla Russella inne plany i w ciągu zaledwie kilku miesięcy diametralnie zmienia jego postrzeganie świata.

Jeśli zastanawiacie się czy to kolejna nad wyraz emocjonalna propozycja od autora - zapewniam Was, że możecie liczyć na powieść wysokich lotów. Nawet ja uroniłam łzę, bo zaangażowałam się w fabułę już od pierwszych stron. Polubiłam Russella, chociaż na początku miałam go za bohatera bardzo typowego, właściwie nieszczególnego. Ale jego relacja z Vivian, żoną którą kochał nad życie chwytała mnie za serce. Nic więc dziwnego, że w momencie gdy bohater traci ukochaną wali się jego świat. Musi przewartościować swoje życie, bo jest jedyną podporą dla sześcioletniej córki. To także otwiera się przed czytelnikiem nowy motyw powieści - ojcostwo budowane od podstaw. Nie wiem czy jest coś potężniejszego od miłości ojca do córki, ale nawet gdybym miała jakiekolwiek wątpliwości - Nicholas Sparks rozwiał je w mgnieniu oka budując uzależniającą i niezwykle emocjonalną relację między ojcem i jego dzieckiem

Nikt nie potrafi pisać tak pięknie i szczerze o prawdziwej miłości jak Sparks. Owszem, jego znakiem rozpoznawczym zawsze jest tragedia, ale ten potężny wstrząs dla bohaterów i czytelników zawsze jest gwarancją nowego etapu. Niezależnie od tego do kogo bohaterowie kierują swoje uczucia - zawsze są w tym wiarygodni i po stokroć oddani. "We dwoje" wyciska z oczu łzy, wzrusza i zapada w pamięć na długi czas. Takiego Sparksa chcę czytać zawsze - najlepszego w swojej formie, prezentującego powieść niezastąpioną.

Z niecierpliwością i ogromnym podekscytowaniem wyczekiwałam najnowszej powieści Nicholasa Sparksa. Uwielbiam jego twórczość przepełnioną emocjami, subtelnością, szczerością i nade wszystko podejmującą istotne życiowe zagadnienia. Każda historia wychodząca spod pióra autora sprawia wrażenie autentycznej, dzięki czemu nadaje jej jedyny w swoim rodzaju klimat, przekazuje istotne wartości i zmusza do wielu przemyśleń. W mojej biblioteczce jedną z półek regału zajmuje cała kolekcja N. Sparksa. Nie mogło na niej zatem zabraknąć książki "We dwoje" z cudowną okładką oraz frapującym opisem fabularnym. Każdą poprzednią prozę pisarza pochłaniałam w ekspresowym tempie. Tym razem natomiast w towarzystwie najnowszego utworu spędziłam aż osiem dni. Dlaczego? O tym w dalszej części tekstu. Zapraszam.

Nicholas Sparks - współczesny, amerykański pisarz, którego książki o łącznym nakładzie przekraczającym 85 milionów egzemplarzy ukazały się w ponad 50 językach. Serca czytelników podbił w 1997 roku swoim debiutem - powieścią "Pamiętnik". Kolejne - m.in. "Noce w Rodanthe", "Anioł stróż", "Ślub", "Prawdziwy cud", "I wciąż ją kocham", "Wybór", "Ostatnia piosenka", "Szczęściarz", "Bezpieczna przystań" oraz "Dla ciebie wszystko" - znajdowały się przez wiele miesięcy w czołówce światowych rankingów sprzedaży. Kolejne powieści "Najdłuższa podróż" i "Spójrz na mnie", wkrótce po ukazaniu się trafiły na pierwsze miejsca list bestsellerów. Większość książek Sparksa została przeniesiona na duży ekran, a w filmowych adaptacjach wystąpiły takie gwiazdy kina, jak: Rachel McAdams i Ryan Gosling ("Pamiętnik"), Diane Lane i Richard Gere ("Noce w Rodanthe") czy Robin Wright i Kevin Costner ("List w butelce"). W 2016 roku swoją premierę miała ekranizacja książki "Wybór".

Russell Green to trzydziestotrzyletni mężczyzna, kochający mąż i ojciec. Wydawać by się mogło, że ma wszystko, rodzinę, dom i pracę dającą poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa. Jednak od pewnego dnia to pozorne szczęście zaczyna się powoli rozpadać. Russell odchodzi z firmy i postanawia rozkręcić własny biznes. Niestety nikt nie wykazuje zainteresowania jego ofertą, nie otrzymuje jakichkolwiek zleceń, telefony milczą, rachunki rosną. Tymczasem jego żona, Vivian, otrzymuje interesującą propozycję w prestiżowej firmie będącej własnością milionera. Jej kariera się rozwija, wiąże się z częstymi wyjazdami. Russell przejmuje zatem opiekę nad córką, próbuje pogodzić prowadzenie domu z poszukiwaniem potencjalnych klientów i zawożeniem dziecka na wszelakie zajęcia. Z czasem zaczyna dostrzegać oziębłe zachowanie żony wobec niego. To początek i zaledwie zalążek kolejno po sobie następujących nieszczęść... Tymczasem w życiu mężczyzny pojawia się pewna osoba z przeszłości, której obecność diametralnie odmieni jego dalsze losy...

Melancholijność, nostalgia, refleksyjność i spokój to z pewnością przymioty kojarzące się z powieścią "We dwoje". Zdecydowanie ta ostatnia cecha przeważa w owym utworze, wprowadzając niejako chwilami lekkie znużenie i tym samym odbierając w pewnym sensie namiastkę ciekawości tego, co nastąpi w dalszej części. Historia przebiegająca powolnym rytmem i ukazująca codzienność bohaterów przy uwzględnieniu najdrobniejszych szczegółów nieustannie sprawiała, że nasuwało się w mojej głowie mnóstwo pytań, głównie w pierwszej połowie powieści. Monotonność i rutyna - takimi słowy mogłabym ją określić. Zastanawiałam się, jaki jest sens tak dokładnego obrazowania życia głównego bohatera oraz jego bliskich, czy takie jednostajne tempo ciągnie się przez ponad pięćset czterdzieści stron i przede wszystkim, czy napotkam na jakieś urozmaicenie tejże opowieści, czy mnie zaskoczy, urzeknie i zachęci do jej kontynuowania? Nie ukrywam, że w pewnym momencie poczułam nutkę rozczarowania, gdyż spodziewałam się zajmującej i ujmującej historii. A niestety przez dwieście stron niczego takiego nie zaznałam. Tylko spokój, spokój i jeszcze raz spokój. Wiązało się to z tym, że brnęłam przez te kilkadziesiąt kartek kilka dni. Przerywałam, odkładałam i nawet nie czułam większego pragnienia, aby powrócić do powieści. Owszem, intrygował mnie przebieg historii i chciałam poznać jej zakończenie, ale w tym przypadku to nie wystarczało. Zabrakło mi tego "czegoś", iskry, natężenia emocjonalnego, a nawet przyciągania. W międzyczasie sięgnęłam po inną książkę, i dopiero po jej ukończeniu ponownie zabrałam się za najnowszą prozę Sparksa. I wówczas czytanie poszło mi znacznie lepiej, ale być może też za sprawą tego, iż wreszcie coś się zaczęło dziać, co nie oznacza, że akcja nabrała intensywnego tempa, co to to nie. Ale na pewno druga połowa książki wzmogła moją ciekawość, którą prawdę mówiąc już poniekąd traciłam. Wtedy też odnalazłam odpowiedzi na wcześniej stawiane sobie pytania. Zrozumiałam, że cała opowieść została skrupulatnie przemyślana, że celowo nadano jej taki, a nie inny bieg. To bowiem pozwoliło na głębsze zaznajomienie się z istotą i przekazem tejże opowieści, a także pomogło dostrzec przesłanie, zresztą niejedno.

Faktem jest, że zarówno w trakcie, jak i po lekturze odnosiłam wrażenie, jakobym poznawała właśnie historię opartą na faktach. Trafniej chyba byłoby gdybym powiedziała, że historię zwykłych ludzi. Nicholas Sparks posiada umiejętność przedstawiania opowieści w taki sposób, iż odczuwa się jej prawdziwość i autentyczność. Obrazowana normalna codzienność, sploty zdarzeń niewywołujące zaskoczenia, mierzenie się z przeciwnościami losu, standardowe życiowe rozterki, zmaganie się ze zwykłymi problemami, kłopoty w pracy, organizacja domowa, wychowywanie dziecka, walka z chorobą - ot, po prostu życie. O tym między innymi jest najnowsza powieść znanego na całym świecie pisarza. O życiu przepełnionym miłością, oddaniu, potrzebie bliskości, cudownej przyjaźni, istocie małżeństwa, sile rodzinnych więzi, pragnieniu osiągnięcia stabilizacji i upragnionego spokoju, relacjach międzyludzkich. To też historia o śmierci, zdradzie, wybaczaniu, mierzeniu się z przeszłością, pokonywaniu własnych słabości, godzeniu się z przyszłością, odkrywaniu siebie i odnajdywaniu własnych pragnień oraz stopniowym dążeniu do wyznaczonego sobie celu. W szczególności jednak jest to historia o bezinteresownej, głębokiej, pięknej, pełnej pasji i poruszającej miłości ojca i córki.

Atutem powieści są bez wątpienia bohaterowie, niezwykle wyraziści i niebywale realni. Historię poznajemy z perspektywy Russella, który w pierwszoosobowej narracji ukazuje nam swoje przeszłe i teraźniejsze życie (w celu rozróżnienia zastosowano dwa rodzaje czcionek). Wspomina między innymi swoje dzieciństwo, młodość, pierwszą miłość, relacje ze starszą siostrą i rodzicami, okres narzeczeństwa, pierwsze lata małżeństwa, a także narodziny córki. Omawia obecne życie, poszczególne dni z ostatniego roku, ważne dla niego momenty i cenne chwile spędzane z córką. Dzieli się swymi uczuciami, przemyśleniami, poszukuje odpowiedzi na nurtujące go pytania, stara się zrozumieć to, co dzieje się ostatnio w jego życiu, próbuje odnaleźć rozwiązania coraz to nowo jawiących się problemów. A zwłaszcza pokazuje godzenie ojcostwa i prowadzenia domu z karierą. Bardzo dokładnie przedstawia również swoje relacje z najbliższymi mu osobami, a także współpracownikami i zleceniodawcami. To spokojny, ustępliwy, trochę naiwny, oddany, pozbawiony asertywności, uległy, idealizujący kobietę swego życia i wiecznie próbujący wszystkich zadowalać mężczyzna. Od lat jest mężem Vivian - kobiety stanowczej, bezkompromisowej, wzbudzającej w innych poczucie winy, czasami egoistycznej materialistki, chłodnej ignorantki, nieokazującej wsparcia, ciągle krytykującej, nieliczącej się ze zdaniem innych, niedostrzegającej w sobie negatywnych cech, osoby ambitnej i upartej, zazdrosnej matki nie do końca budzącej zaufanie. Russell zawsze może liczyć na pomoc rodziców - ludzi darzących swoje dzieci ogromną miłością, aczkolwiek tego nie okazujący, niebywale szczerej, bezpośredniej i przyjaznej siostry Marge oraz jej partnerki-terapeutki Liz. Najcudowniejszą i najmłodszą bohaterką jest London - mądra, pełna miłości, ciepła i pasji sześciolatka. W życiu Russella i London pojawi się ktoś jeszcze... Kto to będzie? Tego nie zdradzę, odsyłam do lektury.

Na koniec pragnę nadmienić dosłownie parę zdań na temat wydania książki. Na pewno zaletą jest jej oprawa graficzna - obraz ukazujący dwoje tańczących ludzi, mężczyznę i dziecko (ojciec i córka) idealnie odzwierciedla pewną scenę opisaną w powieści. To bez wątpienia piękna i urokliwa okładka. Natomiast muszę zwrócić uwagę po pierwsze na ciężkość tego obszernego tomu - długotrwałe trzymanie książki powodowało, że cierpły ręce, a po drugie na małą czcionkę. Oba elementy poniekąd umniejszały mi przyjemność z lektury owej prozy, i zarazem przyczyniły się do dłuższego zaznajamiania się z nią. To tylko moje odczucie i spostrzeżenie, mam nadzieję, że warte uwagi.

Podsumowując, pomimo początkowych trudności, moje kolejne (i mam nadzieję nie ostatnie) spotkanie z piórem Nicholasa Sparksa ostatecznie uważam za udane. To wartościowa, ciepła, wzruszająca, sentymentalna, niepozbawiona optymizmu, ale naznaczona też dozą pesymizmu i cierpienia oraz pełna nadziei i wiary podróż ku szczęśliwej przyszłości. To słodko-gorzka powieść o miłości z niejako zaskakującym i wyzwalającym emocje zakończeniem.

Nicholas Sparks to dla mnie wybitny powieściopisarz, podbijający serca każdej kobiety na świecie. Autor licznych bestsellerów, z których sześć zostało zekranizowanych. Uważam, że mogę go nazwać literackim mężem każdej romantyczki, kobiety, która pragnie, by ktoś wstrzelił się w jej gust. On to potrafi i robi to w każdej swojej historii.

Sparks budzi we mnie pożądanie do swoich powieści. Po przeczytaniu jednej pragnę czytać kolejną. Niestety przeczytam już wszystkie i teraz muszę czekać rok albo dwa na kolejną nową historię. A dla nałogowego czytelnika są to najgorsze dwa lata w życiu. Czy ta książka spełniła moje oczekiwania?

Autor przedstawił tę historię z perspektywy ojca i męża. Mężczyzny, który ma wszystko kochającą żonę, córeczkę. Ma ludzi, dla których chce się żyć. Russel Green szczęśliwy trzydziestolatek, który ma dobrą posadę w dużej firmie i przepiękny dom. Mogłoby się wydawać, że wszystko jest fantastyczne i o czym tu pisać. Niestety jego życie wkracza na zły tor, na ten krytyczny moment. Śmierć żony to już wielki cios dla Russela, ale niestety życie go nie oszczędza, główny bohater traci również posadę....

Czytaj dalej: [Adres usunięty]

KONTRAST OSOBOWOŚCI

Głównym bohaterem powieści, jak i zarazem jej narratorem, jest wrażliwy, troskliwy i kochający mężczyzna. Tak dobry, że aż naiwny. Tak ugodowy, że jego wyrachowana żona postanowiła z tego skorzystać. Chociaż momentami irytowała mnie jego niemożność postawienia na swoim i nie jest to na pewno typ faceta, w którym mogłabym się zakochać, naprawdę go polubiłam. Kibicowałam mu przejmując jego emocje, bo kreacja wiarygodnych i dotykających strun duszy postaci wyszła tym razem Sparksowi znakomicie. Wprost odwrotnymi uczuciami obdarzyłam samolubną Vivian, żonę Russella. Kobieta bez serca, wygodnicka księżniczka niepotrafiąca docenić tego, co ma. Jej osoba wniosła w tę historię ogromne pokłady nienawiści, które odzywały się we mnie za każdym razem, kiedy tylko na stronie pojawiało się jej imię.

ZASKAKUJĄCA POSTAĆ DRUGOPLANOWA

W książce nastąpiło jednak coś, czego raczej rzadko doświadczam. Wspierającej Russella siostrze, czyli tak naprawdę bohaterce drugoplanowej i pozornie mało istotnej, udało się wejść w mój świat na tym samym poziomie, co postaciom stojącym na pierwszej linii. To właśnie ona sprawiła, że przez pewną część książki musiałam przebrnąć z zaciśniętym gardłem i mokrymi od łez policzkami. Ufff… Bo w końcu „We dwoje” to głównie historia o tym, by nauczyć się żyć w zgodzie z planami losu.

TOPORNY POCZĄTEK I BARDZO POZYTYWNE ZASKOCZENIE, CZYLI SŁOWO NA TEMAT AKCJI

Powieść jest dość obszerna i skłamałabym twierdząc, że od samego początku mnie porwała. Przez pewien czas zastanawiałam się nad tym, czy aby na pewno rozważania narratora i nieustanne przywoływanie przeszłości są koniecznością niezbędną do poznania dalszego ciągu. Stąd uważam, że druga połowa książki jest tą zdecydowanie dominującą pod względem jakości, naprawdę emocjonującą i wartą przebrnięcia przez toporny początek. Odnalazłam w niej wszystko i wciąż trudno mi się pozbierać, bo to nie jest powieść ze słodkim, stuprocentowo szczęśliwym zakończeniem.

O CZYM PISZE SPARKS I DLA KOGO?

Historia ojcowskiej miłości, która z niepewności, niedojrzałości i strachu przerodziła się w nieśmiertelną i niosącą nadzieję więź. Opowieść o wygasającym uczuciu, które miało być piękne i miało być na zawsze, ale przecież niczego nie da się przewidzieć. Książka o pewnej kobiecie z przeszłości, o rodzinnym wsparciu, o umieraniu, ale i o odradzaniu się na nowo. Łącząca tematy delikatne, ale i przytłaczające, wywołujące uśmiech, ale też grymas bólu. Jeśli liczycie na namiętny romans, nie tędy droga. To bardzo realistyczna, mądra i niosąca kłębowisko refleksji lektura, którą polecę dojrzałym czytelnikom, w szczególności tym, którzy stoją nad krawędzią życiowej przepaści.

[Adres usunięty]

Ostatnio zrobiłam sobie chwilę odpoczynku od thrillerów i kryminałów, bo jakoś pogoda za oknem nie nastrajała mnie do takich lektur. Potrzebowałam czegoś zupełnie innego i wtedy w moje ręce wpadła nowa powieść Nicholasa Sparksa "We dwoje". To historia opowiedziana z perspektywy mężczyzny Russella Greena, który ma wszystko: wspaniałą żonę, uroczą 6-letnią córeczkę oraz prestiżową posadę dyrektora reklamy w dużej firmie. Życie niestety bywa czasem bardzo przewrotne, o czym Russell przekonuje się bardzo dotkliwie na własnej skórze, bo w ciągu kilku miesięcy traci żonę i pracę. Przyjdzie mu się zmierzyć z zupełnie inną rzeczywistością. Jak potoczą się losy ojca samotnie wychowującego córkę? Przekonajcie się sami, warto, zwłaszcza że końcówka książki wbija w fotel. Polecam!

Russell Green – główny bohater najnowszej książki Nicholas'a Sparks'a, to trzydziestodwuletni mężczyzna, który wiedzie spokojne życie u boku swojej żony Vivian, którą poznał podczas imprezy charytatywnej, a także uroczej córeczki London. To spokojne życie, ulega diametralnej zmianie, stopniowo, sukcesywnie i po cichu. Z czasem Russell odchodzi z firmy, w której pracuje i decyduje się na założenia własnej agencji reklamowej. Początkowo jego zaangażowanie i determinacja względem swojej firmy, jest bardzo ogromna, zawsze o tym marzył i jest przekonany, iż w przyszłości firma będzie przynosić znakomite zyski, a ON sam odczuje spełnienie. Jednak, firma nie przynosi żadnych profitów, bowiem brakuje klientów, którzy byliby zainteresowani jego agencją. Na domiar tego, ukochana żona Russell'a zaczyna się od niego oddalać. Sama podejmuję pracę. Więcej czasu przebywa poza domem, a obowiązek opieki nad London spoczywa właśnie na mężczyźnie. Czy Russell znajdzie w sobie dość siły, aby odbudować i scementować powstałe dawno temu uczcicie pomiędzy nim a żoną? Czy to małżeństwo ma szansę przetrwać?

Znam całą twórczość Nicholas'a Sparks'a, a na każdą kolejną książkę oczekuję z ogromną niecierpliwością. Niesamowite jest to, iż Autor za każdym razem mnie zachwyca, czaruje i nie pozwala odłożyć książki. Uwielbiam jak stopniowo i klarownie wprowadza w bieg wydarzeń. Jak prawda, odsłania się przed czytelnikiem powoli, sukcesywnie. Uwielbiam styl i język jakim operuje autor, jak barwnie opisuje, wszystkie wydarzenia, krajobrazy, jak pięknie pisze o miłości. Wówczas chłonę, każde słowo, zdanie, akapit, stronę. Niesamowite jest również to, z jaką precyzją i smakiem nadaje role swoim bohaterom. Jak łatwo można dopasować się w ich świat. Widzieć wydarzenia ich oczami, przeżywać wraz z nimi ich upadki i wzloty. Każda nowa publikacja Nicholas'a to dla mnie odkrycie. To także, niepewność, co tym razem się wydarzy, jaki będzie finał, czy zostanę mile zaskoczona i czy może się wzruszę.

We dwoje to książki inna niż poprzednie. Nie dominuje w niej miłość pomiędzy kobietą, a mężczyzną. Wprawdzie miłość ta, również jest opisana, niemniej jednak nie tak bardzo jak miłość pomiędzy ojcem i córką. Relacja pomiędzy ojcem i córką. Silna więź łącząca ojca i córkę. Początkowo Russell, demonicznie bał się, czy sprosta temu zadaniu, czy będzie w stanie opiekować się cały czas swoją córką, czy sobie poradzi. Z czasem jednak, okazało się, iż jest świetny w swojej roli, iż nie ma dla niego rzeczy niemożliwych i spisał się na piątkę z plusem.

Warto jeszcze zaznaczyć, iż wątek miłosny pomiędzy Russell'em a Vivian, został również pięknie opisany. Dzięki temu, iż widzimy wszystkie wydarzenia oczami Russell'a, mamy możliwość w pełni poznać, zrozumieć, dowiedzieć się jak najwięcej o ich relacji, o jego spojrzeniu na żonę, córkę, na to co się wokół niego dzieję. Przed każdym rozdziałem czytelnik ma również możliwość bliższego poznania tego, jak było kiedyś w życiu Russella, tekst wyraźnie się wyróżnia, dzięki zastosowaniu kursywy. Niemniej jednak, mimo to Russell, często wspomina o różnych sytuacjach, z czasów młodości, życia w rodzinnym domu. Jego osobowość, charakter został dokładnie nakreślony, a dzięki pierwszoosobowej narracji, w pełni mamy możliwość zżycia się z mężczyzną i stworzenia bliskiej więzi.

To co jeszcze rzuca się w oczy, to silna więź łącząca Russell'a z jego siostrą Marge. Cóż to jest za wspaniała kobieta. Jej zaangażowanie względem swojego brata, był wprost cudowne. Jej szczerość, nieustanne motywowanie Russell'a, zostało tak precyzyjnie ukazane, iż aż zazdrościłam im, takiej silnej więzi. Tak jak Russell'a, Marge i London polubiłam, tak Vivian, nie pozyskała mojej sympatii. Myślę, że większość czytelników tej kobiety nie obdarzy pozytywnymi uczuciami.

Nie zabrakło również emocji. Historia dostarcza naprawdę różnorodnych emocji. Od uśmiechu, przez zadumę, po łzy wzruszenia. Pojawiają się również zwroty akcji. Fabuła została przedstawiona w taki sposób, iż myślę, że nie da się jej przewidzieć. Nicholas zaskakuje. Akcja raczej płynie niespiesznie, powoli i spokojnie, ale wszystko jest napisane tak lekko, barwnie, naturalnie, że angażujemy się w treść już od pierwszych stron. Z tej książki wylewa się prawdziwe, naturalnie i autentyczne życie. Ta historia mogłaby mieć miejsce tuż obok nas.

Piękna. Nieprzewidywalna. Życiowa. Naprawdę warto przeczytać i zaobserwować, jak silna więź może łączyć ojca z córką. Serdecznie polecam.

Nicholas Sparks wielu osobom kojarzy się z niczym innym jak pięknymi romansami. Cudowne historie, jakie wychodzą spod jego pióra mogą czasem nieco wypaczyć nasze spojrzenie na miłość. Któż by nie chciał przeżyć takiego gorącego uczucia, jakie wielokrotnie przewijało się na kartach powieści Sparksa? Dlatego byłam zaskoczona, kiedy podczas lektury okazało się, że najnowszą powieść autora pt. "We dwoje" niekoniecznie można nazwać romansem. Bo choć nie brakuje w książce miłości, autor tym razem uraczył na czymś nieco innym, opowiadając o miłości, która przemija...

Sparks w swojej najnowszej powieści przedstawia historię Russela Greena, którego małżeństwo zaczęło się rozpadać od kiedy mężczyzna zwolnił się z pracy. Założenie własnej firmy, mającej być realizacją jego marzeń, pociągnęło za sobą lawinę zdarzeń, które doprowadziły jego małżeństwo na skraj przepaści. Na barki mężczyzny spada nie tylko opieka nad córką, ale też zapewnienie sobie dochodów. Russel wie, że nie może się załamać i że czeka go trudna walka nie tylko z własnymi słabościami, ale przede wszystkim walka o córkę. Podczas tej walki może liczyć na wsparcie swojej rodziny, ale przede wszystkim wspiera go ktoś, kogo Russ nieoczekiwanie spotyka.

Każdy, kto lubi powieści obyczajowe, które nie są płytkie, dają do myślenia a przede wszystkim angażują emocjonalnie w życie bohaterów, powinien sięgnąć po tę książkę. Przede wszystkim jej mocnym atutem są bohaterowie, którym nie można zarzucić nijakości i banalności. Główny bohater - Russel - to typowy romantyk, który nieustannie stara się przypodobać żonie. Nie nie umie wprost postawić na swoim i brakuje mu stanowczości. Dba o dobro innych, zapominając o własnym szczęściu. Nie umie dostrzec własnej wartości i zachowuje się tak, jakby nie zasługiwał na szacunek. Russ jest całkowitym przeciwieństwem swojej żony - Vivian. Kobieta uwielbia luksusy, nie pracuje, a dzięki małej córce - London - realizuje własne niespełnione ambicje. Wie, co zrobić, by postawić na swoim i robi to skutecznie. Kiedy więc rodzina zostaje bez źródła dochodów, kobieta podejmuje pracę a etat rodzica przejmuje Russel. Niestety początek kariery Vivian zwiastuje też początek kłopotów między małżonkami, którzy coraz bardziej oddalają się od siebie.

Z pewnością czytelnicy lektury podzielą się na tych, którzy staną murem za Russelem oraz tych, którzy będą kibicować Vivian. Jedni w mężczyźnie zobaczą oddanego ojca i kochającego męża, który dostrzegając, że w związku dzieje się coś złego, stara się porozmawiać z żoną. Inni pewnie uznają go za irytującego i sfrustrowanego faceta, który nie jest w stanie utrzymać swojej rodziny i jeszcze ma o wszystko pretensje do swojej żony. Takie skrajne uczucia wywołuje również Vivian, która nieraz drażniła moje nerwy a niekiedy zaś wzbudzała współczucie. Który bohater ostatecznie zawładnął moim sercem? Ten, który sam to serce okazał. Przekonajcie się sami o kim mowa.

Narratorem powieści jest Russel, dlatego wszystko co się dzieje poznajemy z jego punktu widzenia. Nie wiemy, co myśli Vivian, widzimy ją jedynie oczami swojego męża. Może gdyby była współnarratorką powieści, lepiej rozumiałabym jej zachowanie oraz znała motywy, które nią kierowały. Jeżeli zaś chodzi o styl, to Sparks jak zawsze lekko operuje słowem, co pozwala na szybkie przeczytanie powieści mimo jej obszerności. Język autora nie męczy, a książka wciągnęła mnie już od pierwszych stron, co w przypadku twórczości Sparksa zdarzyło mi się po raz pierwszy. Całość jest prosta w odbiorze, a sama historia wywołuje przyjemne ciepło, choć powieść zahacza zarówno o lekkie i przyjemne tematy, jak również o te trudne i przygnębiające.

Jeżeli myślicie, że dzięki tej lekturze zostaniecie porwani w szaloną przygodę, w płomienny romans rodem z erotyka, to jesteście w błędzie. Nie oczekujcie szalonych zwrotów akcji. "We dwoje" to książka dla koneserów pięknych, subtelnie podanych historii, które smakuje się powoli, kartka po kartce. Historia Russela nie przyprawia o dreszcze, ale rozczula, pozwalając momentami poczuć gniew, złość, ale też radość, przeplataną delikatnym wzruszeniem. "We dwoje" ujmuje swoją prostotą i życiowym realizmem. Życie Russela nie jest pozbawione trosk a jego codzienne zmagania z przeciwnościami losu, które podejmuje dla swojej córeczki, zmiękczą niejedno serce.

Jakoś nigdy nie złożyło się, abym zapoznała się wcześniej z którąś z powieści autorstwa Nicholasa Sparska. Postanowiłam to zmienić.

Poznajemy Vivian, mamę kilkuletniej London, pozornie zadowoloną z opieki nad córeczką, z męża, którzy przyzwoicie zarabia, lubiącą robić zakupy. Poznajemy także perspektywę Russella Greena, mężczyzny zakochanego w swojej rodzinie, od pewnego czasu źle znoszącego atmosferę panującą w pracy. Pewnego dnia po wielu dniach i miesiącach przemyśleń podejmuje decyzję o odejściu z dotychczasowego stanowiska i rozpoczęciu pracy na własny rachunek. Czy był to słuszny wybór?

Nicholas Sparks od lat zachwyca rzesze czytelników, nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Powieści jego autorstwa szybko zyskują miano bestsellerów, w kraju była wydawana seria kioskowa, która dumnie prezentuje się na półce. Sprzyjający jesienny klimat sprawił, że sama postanowiłam sprawdzić, co tak unikatowego jest w powieściach amerykańskiego pisarza, że czytelnicy nie potrafią się od nich oderwać. Mój wybór padł na ,,We dwoje", która niedawno ukazała się na rynku.

Muszę przyznać, że już od pierwszych stron przeczuwałam, że ta historia mi się spodoba. Powieść ma ponad 500 stron, jednak czytałam ją z wielką przyjemnością. Poznajemy losy Vivian, Russella, ale też jego dawnej narzeczonej, rodziców, siostry. To wszystko sprawiło, że na samym końcu trudno było mi się rozstać z bohaterami. Miałam wrażenie, jakby przy kawie główny bohater opowiadał historię swojego związku, wątpliwości, codziennej batalii o kolejnego klienta. Czy te problemy i nam nie są bliskie? No właśnie.

,,We dwoje" to ciepła historia o poszukiwaniu siebie w byciu rodzicem, o troskach dnia codziennego, pracy, przyjemnościach, nowych znajomościach. To opowieść o ludziach takich jak my, dla których nie co dzień świeci słońce, a jednak mimo to następnego dnia powinniśmy postarać się wstać z uśmiechem na ustach. Ta historia pokazuje, że nawet tragiczne wydarzenia mają wpływ na nasze dalsze życie.

Nicholas Sparks jest uważany za mistrza powieści romantycznych. Jestem skłonna zgodzić się z tym stwierdzeniem, gdyż staram się nie omijać żadnej premiery jego książek i nadrabiać zaległości w jego twórczości wydanej w Polsce, jeszcze zanim zaczęłam czytać jego powieści. Książki Nicholasa Sparksa są również idealne do odtworzenia na dużym ekranie - i w tym temacie nie mam żadnych opóźnień.

Russell Green jest mężem Vivian oraz ojcem małej London. Prowadzi ustabilizowane życie, które niczym nie różni się od życia jego rówieśników - spłaca kredyt hipoteczny, musi utrzymać malutką córeczkę oraz żonę, która zrezygnowała z pracy na rzecz opieki nad dzieckiem, przez co cała odpowiedzialność zarabiania pieniędzy i utrzymania rodziny spada na niego. Wszystko jest w porządku, do momentu gdy musi podjąć trudną decyzję odejścia z pracy i założenia własnej działalności. Początkowo jest pełen zapału, gdyż własna firma zajmująca się tworzeniem reklam od zawsze była jego marzeniem, jednak z czasem jest coraz bardziej przerażony odpowiedzialnością, jaka na niego spadła, zwłaszcza, że brakuje klientów zainteresowanych jego agencją. Dodatkowo żona zaczyna się stopniowo od niego oddalać, a Russell ze wszystkich sił stara się nie dopuścić do rozpadu małżeństwa.

Jak już wspomniałam na samym początku, czytałam wiele książek Nicholasa Sparksa i czasami miałam wrażenie, że powiela schematy znane z innych powieści albo nawet ze swoich wcześniejszych, jednak tym razem poczułam pewną świeżość, jakby tematu trudnego małżeństwa jeszcze nie omawiał w taki sposób. Bardzo ciekawie jest poprowadzona narracja, może właśnie dlatego od samego początku poczułam, że ta książka jest inna, różni się od dotychczasowych. Narratorem jest główny bohater, który stara się opowiedzieć nam swoją historię. Rozpoczyna od momentu, w którym jego żona poinformowała go, że jest w ciąży. Jest to zdecydowanie kluczowy moment jego historii, gdyż to właśnie na dziecku się ona opiera. W czasie prowadzenia fabuły ciągle lawiruje pomiędzy własnymi wspomnieniami i stara się wytłumaczyć nam, co poszło nie tak w jego życiu i jakie mogły być tego powody. Przedstawia swoje relacje z małą córeczką, które są największym plusem w tej powieści, gdyż wprowadzały wiele słodyczy do fabuły. Russell zaczyna doceniać czas spędzony z dziewczynką i żałuje, że wcześniej nie miał go aż tyle. Jednak ich relacja nie jest jedynie idyllicznym obrazkiem - bohater przechodzi przez wiele etapów i emocji związanych z byciem pełnoetatowym ojcem, w tym czuje wielki strach i obawę przed tym, co czeka London w najbliższej, ale i dalszej przyszłości.

Już od samego początku miałam ochotę rozszarpać Vivian oraz samego bohatera za to, że na tyle pozwalał swojej żonie. Z jego opisu wyłoniła się postać kobiety, która nie ma szacunku do pieniędzy ani do osoby, która je zarabia i wydaje je bez opamiętania. Jeżeli sytuacja na to pozwala, to oczywiście nikt jej tego nie broni, jednak w momencie gdy sama przechodzi w "stan spoczynku", a do utrzymania dochodzi kolejna osoba, to logicznym jest, że trzeba kontrolować zakupy, zwłaszcza te niepotrzebne, typu co rusz nowe, markowe ubrania, wizyty u kosmetyczki itp. Gdy podjęła pracę stała się jeszcze gorszą osobą, niż była przedtem - zaczęła zwalać wszystkie obowiązki na męża, pomimo tego, że ON również pracował, manipulowała nim, obwiniała o wszystko. Według mnie to typowa "zołza", a jak wiadomo, mężczyźni właśnie takie kobiety kochają najbardziej... Zirytowała mnie również postawa bohatera, który twierdził, że nie chce zabronić tego ukochanej, bo przecież obiecał jej, że ich życie się nie zmieni, będą je utrzymywać na takim samym poziomie, jak dotychczas. Russell to strasznie miły facet, dobry, uczynny i stawiający swoją partnerkę na pierwszym miejscu, stąd moja irytacja jego postawą, gdyż nie powinien tego robić w stosunku do tak okropnej kobiety, jaką była Vivian. Dał się wykorzystywać, a wszystko po to, aby zadowolić wiecznie nadąsaną kobietę, która nawet tego nie doceniała. Jednak moje zdenerwowanie bohaterami nie wpłynęło w żaden sposób na moją ocenę powieści, która dzięki tej trudnej sytuacji, w jakiej znalazł się główny bohater, bardzo mnie zainteresowała i nie przeczę, że z nadzieją wypatrywałam nowej postaci żeńskiej, która będzie całkowitym przeciwieństwem żony Russella. Na szczęście w tym temacie autor nigdy nie zawodzi.

"We dwoje" to powieść z dużą ilością bólu, smutku i strachu, ale także z ogromną szczyptą miłości i uzdrawiania. Ta książka nie jest tym, czego można oczekiwać od Nicholasa Sparksa. Tym razem w jego opowieści ważniejsza była miłość rodzicielska, niż romantyczna łącząca dwoje ludzi. To nie kolejny epicki romans, który czasem wydaje się aż nieprawdopodobnie piękny. To codzienna, realistyczna historia, dotycząca wielu prawdziwych problemów, ale nadal pełna magii za sprawą prawdziwej i wielkiej miłości do dziecka.

Do twórczości Nicholasa Sparksa ma ogromny sentyment. Czytam go od dobrych kilku lat i z niecierpliwością czekam na każdą kolejną książkę tego autora. Jednak zauważyłam, że ostatnie powieści Sparksa są gorsze od tych, które czytałam wcześniej. Czy najnowsza pozycja autora również taka jest?

Główny bohater Russell Green szczęśliwym mężem i ojcem sześcioletniej córeczki. Jest dyrektorem reklamy w dużej, prestiżowej firmie i ma piękny dom w Charlotte. Jego życie wydaje się być idealne. Do czasu. Wszystko zaczyna się psuć, kiedy mężczyzna traci pracę i... żonę. Musi przystosować się do nowej sytuacji i zająć się córeczką. Nie jest to jednak proste w szczególności, że Russell próbuje rozkręcić dwój biznes, który nie zapowiada się najlepiej. Osamotniony mężczyzna musi zmierzyć się z nieznanym, pokonać własne słabości i sięgnąć po umiejętności, z których do tej pory nie korzystał. Czeka go wielki test, którego nie może oblać, ale także nagroda w postaci nieoczekiwanego spotkania, które zmieni jego życie.

Początek książki był naprawdę dobry, co dało mi nadzieję, że czeka mnie wspaniała, wciągająca lektura. Cieszyło mnie to, że Sparks zrezygnował z utartego schematu, z którego korzystał w poprzednich książkach: dwoje ludzi się spotyka, chodzą na randki, poznają swoich znajomych, rodzinę, a następnie jest zwrot akcji i coś się psuje. Tym razem autor zacząć inaczej. Russell stracił pracę jednak szybko wziął się w garść i próbował rozkręcić coś swojego. Potrzebował wsparcia. Nie załamał się także wtedy, kiedy dowiedział się o romansie żony i został sam z córką. Wiedział, że to właśnie dla niej powinien być silny, aby dziewczynka nie zauważyła zmiany w relacji z rodzicami. Sparks dość skrupulatnie zaczął opisywać, jak Russell radzi sobie jako samotny ojciec, jakie problemy spotyka na drodze samotnie wychowując córeczkę. Wszystko było fajne, do czasu, kiedy zdałam sobie sprawę, że ten wątek ciągnie się i ciągnie, i ciągnie. Jak dla mnie jest tam za wiele nic nieznaczących rozmów, bezsensownych, nic nie wnoszących do fabuły sytuacji. Kolokwialnie mówiąc to takie trochę „lanie wody”. A zakończenie książki totalnie mnie zawiodło. Pomimo tego, że, przyznam się bez bicia, było wzruszające i nawet miałam łzy w oczach, było bardzo schematyczne. Sparks w taki sposób zakończył wiele ze swoich książek, co już mi się trochę przejadło.

Pomimo tego, jak możecie zauważyć, oceniłam tę książkę dość wysoko. Po pierwsze jest to spowodowane tym, że mam ogromny sentyment do twórczości tego autora i nie potrafię w 100% obiektywnie ocenić jego powieści. Po drugie, pomimo tego, że miejscami książka była po prostu nudna, i jeśli wyszłaby spod pióra kogoś innego, na pewno bym jej nie doczytała, tutaj czytałam ją z przyjemnością, w każdej wolnej chwili - między zajęciami, w przerwach reklamowych serialu, itp. Wydaje mi się, że to wszystko za sprawą barwnego i plastycznego języka, jakim jest napisana powieść. Inni budują ogromne napięcie w książkach, aby zatrzymać czytelnika przy pozycji. Sparks natomiast czyni to za pomocą pięknych słów i wspaniałych opisów. Nie znam innego pisarza, który w tak piękny sposób pisałby nie tylko o miłości, ale także o relacjach międzyludzkich.

Podsumowując, „We dwoje” to dość schematyczna książka, która osobom z dużym doświadczeniem czytelniczym może się nie spodobać. Natomiast jeśli jesteście fankami twórczości Sparksa tak jak ja, koniecznie musicie ją przeczytać i wyrobić sobie na jej temat własne zdanie.

[Adres usunięty]

Bardzo cenię sobie książki Nicholasa Sparksa. Lubię również filmy na podstawie jego książek. Muszę zdobyć brakujące książki do mojej Sparksowej kolekcji. Teraz jednak skupmy się na najnowszej książce autora We dwoje. Pierwszym co mnie urzekło, jest niewątpliwie okładka, kiedy wpadła mi w oko, pomyślałam, że muszę ją mieć! I oczywiście nie będę ukrywała, że nazwisko autora zrobiło swoje. Opis? Przyznam szczerze, że go nie czytałam. Rzadko czytam opisy książek... Wolę mieć niespodziankę, oczywiście gdzieś tam przeczytam jakieś krótkie polecenie. Niemniej nie takie, które może mi zdradzić coś, co sama chciałabym odkryć, czytając treść.

Muszę przyznać, że początek był ciężki. Przez pierwsze kilkadziesiąt stron czytanie trochę się dłużyło, nie za wiele się działo... Natomiast od początku aż do końca miałam pragnienie uduszenia żony Russa. Tak wrednej, samolubnej i roszczeniowej baby, dawno (o ile w ogóle) nie spotkałam w książce. Poważnie. Vivian wzbudziła we mnie instynkty mordercze, za każdym razem, kiedy się pojawiała. Okropna postać, okropna. Mieć takiego fajnego męża, cudowną córeczkę, piękny dom i praktycznie spełniać każdą swoją zachciankę, ona ciągle chciała więcej i więcej. Dziwiło mnie tylko, dlaczego Russ wcześniej się jej nie pozbył... Niemniej, może wszystko po kolei.

[Adres usunięty]