Wciąż żyję

„Wciąż żyję" Martta Kaukonen

Już na początku powiem jedno: jeśli nie czytaliście lub nie pamiętacie pierwszej części, czyli „Podążaj za motylem”, to koniecznie ją odświeżcie. Ja na szczęście niedawno przesłuchałam ją w audio, więc miałam wszystko na świeżo. I to zdecydowanie pomogło, bo „Wciąż żyję” to nie nowy rozdział, a ciąg dalszy tego samego, bolesnego śledztwa toczącego się nie tylko na ulicach Helsinek, ale i głęboko w psychice bohaterów.

Obraz Iry, jej bolesnej przeszłości i niełatwych zmagań z demonami, wyrył mi się w pamięci. I wiem jak to się skończyło w poprzedniej części. Poznałam Potwora i Clarissę, którzy tutaj są tylko wspomnieniem.

W tej kontynuacji, cztery lata po wydarzeniach z pierwszej książki, autorka postawiła na historię Iry, jej ojca Arto oraz tajemniczej, nieco zmęczonej życiem policjantki Kerttu. I narracja prowadzona jest tu właśnie z ich punktu widzenia. Moje serce skradła jednak Kerttu. Nieoczywista, zmęczona życiem, oczekująca emerytury, a jednocześnie rozdrapująca stare rany. Jej wątek został poprowadzony subtelnie i długo wydawał się jedynie ciekawym dodatkiem, ale finał pokazał, że wszystko miało znaczenie. Zostałam zmanipulowana, i to z satysfakcją!

Autorka zbudowała atmosferę niepewności, nie epatowała przemocą, nie szokowała dla efektu. I choć wiem, że wiele osób narzekało na tempo, to mnie to nie przeszkadzało. Obserwowałam jak z pozornych szczegółów wyłania się całość i sama się czasem gubiłam w tym co realne, a co urojone.

Jeśli lubicie rozbudowaną psychologię postaci to polecam tę książkę. Ale jeśli jeszcze nie znacie Iry… to nie zaczynajcie od tej części. Dajcie się najpierw porwać motylowi, bo dopiero w ten sposób można w pełni docenić złożoność postaci oraz splot wszystkich wątków.

Minęły 4 lata od wydarzeń z pierwszej części, czyli "Podążaj za motylem". Ira mieszka z ojcem i razem z nim zaczyna pracę w gazecie "Helsingin Aviisi". Śledzą policyjne doniesienia i piszą krótkie notatki o zgonach.

Irę zaczynają niepokoić niektóre zgony. Uważa, że to nie były wypadki, za jakie zostały uznane. Czy w mieście grasuje seryjny morderca? Czy może przez Irę przemawiają dawne traumy?

Kerttu Leppänen jest nadkomisarzem w helsińskiej policji. Zbliża się do emerytury. W jej ręce trafia dziennik seryjnego mordercy. Jej ostatnim zadaniem jest jego ujęcie.

Debiutancka powieść Martty Kaukonen "Podążaj za motylem" była rewelacyjna. Dlatego do książki "Wciąż żyję" podeszłam, mając spore oczekiwania. Czy autorce udało się im sprostać?

Bardzo lubię powieści z narracją wieloosobową i tu właśnie z taką mamy do czynienia. Wydarzenia poznajemy z perspektywy trzech bohaterów: Iry, jej ojca Arto oraz Kerttu. Fabuła wciąga, chociaż na początku musiałam sobie przypomnieć wydarzenia z pierwszej części. Rozdziały są krótkie, więc książkę czyta się błyskawicznie.

Akcja toczy się swoim tempem. Przez większość czasu zadawałam sobie pytanie "co tu się dzieje?". Dopiero z czasem kolejne zaczyna się rozumieć, co może tu być grane. Jednak i tak na zakończenie czytelnik pozostaje zostawiony z pytaniem "Co tu się wydarzyło?".

Fabuła jest mocno pokręcona, ale według mnie w pozytywnym sensie. Trudno mi napisać coś więcej bez spojlerów, dlatego zachęcam do lektury. Warto jednak zacząć od "Podążaj za motylem". Bez tego ciężko będzie się wgryźć w fabułę.

🕵️‍♀️ Wciąż Żyję autorstwa Martty Kaukonen to kontynuacja historii Iry i Arta, którzy po czterech latach od pierwszych wydarzeń pracują jako dziennikarze kryminalni w gazecie Helsingin Aviisi. Ich życie zawodowe toczy się spokojnie, aż Ira zaczyna podejrzewać, że w Helsinkach może grasować seryjny morderca. Gdy sprawy zaczynają nabierać tempa, oboje muszą stawić czoła mrocznym tajemnicom, które wychodzą na powierzchnię, łącząc przeszłość z teraźniejszością.

🔎 Fabuła koncentruje się na morderstwach, które bada nadkomisarz Kerttu Leppänen, szefowa helsińskiej jednostki zajmującej się brutalnymi przestępstwami. Kerttu zbliża się do emerytury, ale nie potrafi znaleźć spokoju, ponieważ nierozwiązane sprawy nie dają jej odpocząć. Bohaterka, zmagająca się z wypaleniem zawodowym, to kontrast do młodszych, bardziej dynamicznych postaci, co wzbogaca książkę o głębsze refleksje nad życiem po latach pracy w służbach.

🧩 Wątek Iry i Arta, choć początkowo stabilny, zostaje wystawiony na próbę przez mroczne wydarzenia. Zawodowe śledztwa prowadzą ich do coraz bardziej niebezpiecznych wniosków, zmuszając ich do konfrontacji nie tylko z zewnętrznymi zagrożeniami, ale i wewnętrznymi wątpliwościami. Ich relacja staje się jeszcze bardziej skomplikowana, gdy zbliżają się do odkrycia, które ma moc zmienić wszystko, co o sobie myśleli.

🔪 Książka zaskakuje tempem akcji – momentami przyspiesza, tworząc napięcie, innym razem zwalnia, pozwalając na głębszą analizę emocji postaci. Kaukonen umiejętnie prowadzi czytelnika przez kolejne warstwy fabuły, ujawniając stopniowo nowe fakty, które zmieniają perspektywę na dotychczasowe wydarzenia. Ta niejednoznaczność powoduje, że książka nie jest tylko klasycznym kryminałem, ale także powieścią psychologiczną.

ㅤ

🌪️ Autorka doskonale ukazuje, jak zacierają się granice między przeszłością a teraźniejszością. Postacie, zwłaszcza Ira i Arto, zmuszone są do zmierzenia się z własnymi demonami, które nie dają im spokoju. Książka zyskuje na wartości przez tę psychologiczną warstwę – pokazuje, jak zło może zatruwać życie, a przeszłość nie pozwala na pełne uwolnienie się od własnych błędów.

ㅤ

🚨 Wciąż Żyję to powieść, która nie tylko angażuje jako kryminał, ale także skłania do refleksji nad tym, jak wielki wpływ mają na nas doświadczenia z przeszłości. Autorka ukazuje mroczną stronę ludzkiej psychiki, gdzie granice między sprawiedliwością a zemstą są niewyraźne. Z każdą stroną książka staje się coraz bardziej wciągająca, a zaskakujące zakończenie sprawia, że trudno o niej zapomnieć.

ㅤ

🖤 Książka jest świetną lekturą nie tylko dla fanów kryminałów, ale i dla tych, którzy cenią psychologiczne wątki i głębokie postacie. Kaukonen stworzyła powieść, która nie tylko bawi, ale również skłania do przemyśleń o naturze zła, winy i kary. Wciąż Żyję to historia o konsekwencjach, które nie dają się zapomnieć i o tym, jak przeszłość nieuchronnie wpłynie na przyszłość.

Martta Kaukonen wywarła na mnie ogromne wrażenie swoim debiutem. "Podążaj za motylem" okazał się świetnym thrillerem, który na długo zapadł mi w pamięć. W zasadzie nie zastanawiałam się nad tym czy będzie kontynuacja. Gdy zobaczyłam zapowiedź "Wciąż żyję" wiedziałam, że muszę tę książkę przeczytać.

Mijają cztery lata od wydarzeń z pierwszego tomu. Ira i Alto pracują razem w gazecie jako dziennikarze kryminalni. W Helsinkach giną mężczyźni i Ira podejrzewa, że może być to seryjny morderca. Jednocześnie jesteśmy świadkami historii nadkomisarz Kerttu Leppanen, która bada morderstwa, a niewyjaśnione sprawy zakłócają jej spokój.

Literatura fińska, ogólnie skandynawska, nie jest mi bliska. Sięgam po nią rzadko, ponieważ jej klimat jest dla mnie zbyt ciężki. Co prawda znajduję rarytasy, jak choćby właśnie książki Kaukonen, dlatego też czasami skuszę się na skandynawskie kryminały i thrillery.

"Wciąż żyję" to powrót do świata Iry, który nie jest oczywisty. Pamiętam, gdy w pierwszym tomie często byłam zaskakiwana przez zabiegi autorki. Nie inaczej było tym razem. Autorka skonstruowała inteligentną intrygę, która wciąga czytelnika i zmusza do główkowania nad sprawą. Od początku byłam niepewna sytuacji, którą nakreśliła autorka. Jednak dałam się porwać i uzyskałam naprawdę kawał dobrej literatury.

Martta Kaukonen skupiła uwagę na kilka aspektów, ale przede wszystkim relacje rodzinne i towarzyskie. Więź Iry i Alto jest trudna do ocenienia, ponieważ po ich przeżyciach tak naprawdę ciężko przewidzieć, jak będą się zachowywali. Natomiast historia nadkomisarz ukazuje jak niewyjaśnione sprawy i traumy mają wielki wpływ na człowieka. Przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, o czym bohaterowie "Wciąż żyję" doskonale się przekonują.

Przestępstwa popełniane na kartach powieści są tłem dla historii Iry, ponieważ autorka skupiła się na psychologicznej warstwie. Kaukonen ponownie włącza nas do intelektualnej gry, która powinna spodobać się fanom thrillerów i kryminałów. Krótkie rozdziały i kilka perspektyw są gwarantem szybszego tempa akcji, więc przyjemnie płynie się przez książkę. Jeśli jeszcze nie znacie twórczości fińskiej autorki, to bardzo Wam polecam ten stan rzeczy zmienić.

Jak myślisz – czy każdy z nas potrafi rozpoznać manipulację, zanim będzie za późno? Czy ufasz swoim instynktom, czy raczej wierzysz w twarde dowody? 💬

Martta Kaukonen po raz kolejny udowadnia, że thriller psychologiczny może być czymś więcej niż tylko historią o zbrodni.

"Wciąż żyję" to druga część opowieści o Irze, kobiecie, która wie, czym jest manipulacja, kłamstwo i życie w cieniu traum. Po wydarzeniach z "Podążaj za motylem" Ira i Arto pracują jako dziennikarze śledczy, a w Helsinkach zaczyna grasować seryjny morderca. Sprawą zajmuje się nadkomisarz Kerttu Leppänen, która odlicza dni do emerytury, ale czy naprawdę może pozwolić sobie na odejście, gdy nierozwiązane sprawy wciąż ciągną się za nią jak mroczne cienie?

To, co robi Kaukonen, to mistrzowska gra z czytelnikiem. Każdy rozdział wydaje się prowadzić do rozwiązania, a jednak co rusz dajemy się zwieść autorce. Bowiem w tej książce nic nie jest oczywiste. To historia duszna, gęsta od emocji i tajemnic. Nie sposób przewidzieć, kto tu jest ofiarą, a kto katem, bo granice między nimi zacierają się z każdą kolejną stroną.

Styl autorki jest niezwykle hipnotyzujący. Krótkie, dynamiczne rozdziały sprawiają, że nie sposób się oderwać, a atmosfera niepewności i narastającego napięcia tylko wzmacnia ten efekt. Warto też zwrócić uwagę na Helsinki – zimne, mroczne, pełne sekretów, które stają się niemal osobnym bohaterem tej historii.

Kryminalna zagadka w tej części nabiera jeszcze większej głębi. Autorka świetnie wplata elementy policyjnych procedur, statystyk i kulis pracy śledczych, dzięki czemu historia nabiera realizmu. Każdy detal jest przemyślany, a kolejne tropy wciągają coraz mocniej, sprawiając, że czujemy się jakbyśmy sami byli w centrum wszystkich wydarzeń. 

"Wciąż żyję" to książka, która wciąga, osacza i nie daje wytchnienia. To nie tylko historia o morderstwach, ale też o psychologicznych pułapkach, w które wpadają zarówno bohaterowie, jak i my – czytelnicy. Jeśli szukasz thrillera, który nie pozwoli Ci zasnąć, to właśnie go znalezłeś(aś). Serdecznie polecam! 

P.S. Pamiętaj, że to tom drugi z cyklu Podążaj za motylem.