Wciąż tu jestem

Na wstępie chciałabym podziękować Autorce oraz Wydawnictwu za zaufanie i możliwość objęcia patronatem medialnym książki "Wciąż tu jestem". Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i już wiem, że na pewno nie ostatnie. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czy się naprawdę bardzo szybko. Ja historię Sary pochłonęłam w jeden dzień i już od pierwszych stron zostałam wciągnięta do jej świata pełnego bólu, poczucia winy i walki o każdy dzień. Chociaż książkę czytałam już jakiś czas temu nadal pamiętam wszystkie emocje towarzyszące mi podczas lektury. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie zostali w ciekawy, wielowymiarowy i autentyczny sposób wykreowani. To postaci, które mają już pewien bagaż doświadczeń, mają swoje tajemnice, borykają się z mniejszymi bądź większymi problemami dnia codziennego, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Jestem pewna, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistości. Na kartach powieści mogłam lepiej poznać Sarę. Jej myśli, odczucia, mogłam dowiedzieć się z czym się zmaga każdego dnia, stopniowo mogłam także dowiedzieć się jakie wydarzenia wpłynęły na jej obecne życie, co ja ukształtowało, w tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Muszę przyznać, że to czego doświadczyła kobieta mocno mnie poruszyło.. nie jestem w stanie sobie nawet wyobrazić co może czuć matka kiedy straci swoje ukochane dziecko.. Jak niewyobrażalna to jest tragedia, która łamie serce i duszę. To przerażające, że na barki jednego człowieka potrafiło spaść tak wiele niesprawiedliwości losu, tak wiele zawirowań, przeciwności losu i komplikacji, które mogłyby się wydawać nie do pokonania... Sara próbuje jakoś żyć dalej, nie czerpiąc przyjemności z codzienności.. wszystko zmienia się kiedy na jej drodze pojawia się młody chłopak Kacper, tak bardzo przypominający jej zmarłego syna Alana. Tutaj rozpoczyna się niesamowicie intrygujący aspekt dotyczący reinkarnacji i został w taki sposób zaprezentowany, że sama zaczęłam poszukiwać informacji na ten temat. Muszę przyznać, że nie przypominam sobie żebym spotkała się z tym zjawiskiem wcześniej w literaturze obyczajowej, a szkoda, bo jest tutaj spore pole do działania. Bohaterka napotyka na swojej drodze także przychylnych jej ludzi, którzy mieli na względzie jej dobro, którzy w subtelny sposób popchnęli ją w odpowiednim kierunku.. Mowa między innymi o Mikołaju, Wiktorze czy Grecie. Cudownie było obserwować jak kobieta zaczyna się w końcu uśmiechać, cieszyć z prozaicznych rzeczy i mieć chęć życia i wolę walki. Wielokrotnie miałam ochotę wejść do tej książki żeby przytulić i wesprzeć główną bohaterkę oraz zapewnić, że jeszcze będzie dobrze, że jeszcze i dla niej zaświeci słońce... Oczywiście istotną rolę w tej historii odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia głównej bohaterki, ale i na kartach powieści śledzimy ich trudne i poruszające historie, które z całą pewnością skłaniają do refleksji. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa o stracie bliskiej osoby, radzeniu sobie z żałobą, alkoholizmie, depresji, ukazaniu starości, uczęszczaniu na terapię czy chorobie nowotworowej. Wszystko to tworzy spójną całość, która chwyta za serce! Czytając tą historię tak naprawdę ciężko było przewidzieć co dostanie się na kolejnych kartach powieści, jaka dalej potoczą się losy Sary oraz bliskich jej osób.. Było kilka sytuacji, które mnie mocno zaskoczyły i wywołały całą gamę różnych odczuć. Autorka pokazała jak czasami długą, krętą i wyboistą drogę trzeba przeżyć żeby w końcu doświadczyć spokoju i szczęścia, ale nie wolno się poddawać. Pisarka na przykładzie swoich bohaterów pokazuje, że nigdy nie jest za późno na rozpoczęcie życia od nowa, ponowne otworzenie się na ludzi oraz na odważenie się by w końcu zawalczyć o siebie. Czasami po prostu potrzebujemy mocnego bodźca, który pozwoli nam ruszyć do przodu. Cudownie spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki. Polecam!

Bardzo dobrze znam pióro autorki, więc wiedziałam, że sprawa będzie dotyczyła wielu uczuć i emocji, które momentami przekraczają ludzkie pojęcie. Ona zawsze podchodzi do człowieka od prywatnej strony, od opisania tego, co wrze wewnątrz i jednocześnie na tyle robi to cicho, by nikt nie proszony nie mógł tego przekazać dalej. Jeśli szukacie książek, które krzyczą swoim spokojem, to koniecznie powinniście zapisać sobie tą autorkę, by nie przegapić jej książek.

Od razu wchodząc w treść ujrzycie duży druk i słowa, które sprawiają, że serce potrafi się zatrzymać. Widzimy bowiem kobietę, która bardzo cierpi. Która zamyka się na świat, gdyż według niej on właśnie stracił sens. Największym życiowym ciosem była dla niej śmierć jej syna. Po tym rozwiodła się z mężem, gdyż nie potrafiła dłużej spoglądać w oczy przepełnione smutkiem. Porzuciła wszystko i nawet siebie. Tylko dzięki swojej żyjącej jeszcze mamie, która męczy ją nie po to, by dobić, ale po to, by córka ujrzała, że ból z czasem zmaleje i póki ona jeszcze ma czas aby być na świecie, to powinna coś z nim zrobić. W ten sposób podjęła pracę, która i tak odznacza się dla niej trudem patrzenia ludziom w oczy. Zerkając na klientów, którzy są młodymi chłopcami, czuje ból i rozpacz, gdyż jej dziecko nigdy nic już do niej nie powie. Z tego powodu też potrafi być mniej miła i mniej wyrozumiała. To było straszne, bo brakowało jej kogoś, kto zdejmie z niej ciężar z jakim nie potrafiła sobie poradzić. Później odnalazła osobę, która jak to opisała, delikatnie zajrzała do jej bólu i zamknęła drzwi nie robiąc przy tym większej rysy. Aby historia stała się bardziej wartościowa, mamy dodany tutaj wątek jakby podróży w czasie. Nadchodzi bowiem czas w którym kobieca postać patrzy i nie wierzy własnym oczom. To było tak obezwładniające uczucie, aż mi samej poleciały łzy. Ujrzała bowiem chłopaka, który do złudzenia przypominał jej syna. Czy to mogła być prawda?

Niesamowita historia. Jestem mega wrażliwą osobą, dlatego przeżywałam ją niemal pięciokrotnie mocniej. Sama kocham swoje dzieci najbardziej na świecie, więc nawet nie wyobrażam sobie przeżyć takiej tragedii, a później widoku, niczym odkalkowanego jak za siedemnastu lat wstecz. Bardzo mnie rozkleiła, gdyż mega prawdziwie została opisana. I ten czas, kiedy waliła w drzwi, żeby opisać komuś w jaki sposób zginął jej syn. To było ważniejsze niż chłód na dworze i uderzenia serca niczym młotem. W pewnym momencie miałam myśli jakbym sama biegła co sił i przeżywała to razem z nią. Ogromnie prawdziwe doznania! Zresztą, przeczytajcie ją sami. Ja wciąż w głowie ją roztrząsam...

Główna bohaterka to Sara, której życie, po śmieci siedemnastoletniego syna, rozpadło się na miliony kawałków. Danuta Awolusi porusza ciężki, ale jak ważny temat śmierci, śmieci dziecka, śmierci rodzica, ….. , niewyobrażalna strata, żałoba, ale i nadzieja.

Dla rodziców dzieci są najważniejsze, a śmierć dziecka jest wbrew wszelkim prawom natury. Wiąże się to z mieszanką trudnych, bolesnych emocji, poczuciem winy. Pogrążeni w żałobie rodzice często unikają tego tematu. Niestety, ale też i my, jako społeczeństwo nie umiemy wspomóc osób dotkniętym tym dramatem. Bo śmierć dziecka zaburza naturalny porządek świata, bo z taką śmiercią pogodzić się najtrudniej.

Zwykle nie wiemy, jak się właściwie zachować w takiej sytuacji, bo bycie przy rodzicach pogrążonych w żałobie nie jest łatwe, często staje się to tematem tabu. Jednak musimy zrozumieć, że żałoba po stracie dziecka jest procesem długotrwałym i indywidualnym. Wystarczy okazać im wsparcie poprzez słuchanie, towarzyszenie, pomoc w praktycznych sprawach.

Jednak w tym całym przygnębieniu i bólu autorka serwuje nam też iskierkę nadziei. Choć dość mocno kontrowersyjny, ale pięknie ukazany aspekt koncepcji duszy. Bo przecież wędrówka dusz jest elementem wierzeń wielu religii.

Reinkarnacja to metafora nadziei i możliwości, wskazująca na to, że nawet w najtrudniejszych momentach życia można znaleźć pocieszenie.

Bardzo obrazowo jest ukazana wewnętrzna przemiana, jaką przechodzi bohaterka, dostając iskierkę nadziei.

„Wciąż tu jestem” rodzinna tragedia, rozpad relacji, matka pogrążona w żałobie, oderwana od realiów życia codziennego. Piękna, poruszająca historia, niosąca nadzieję, która na długo zagości w mym sercu.