Nie mówiąc nikomu

Czy uważacie, że kłamstwo ma krótkie nogi?  Ja myślę, że tak. Prędzej czy później prawda wyjdzie na jaw.

Tym tematem zajęła się @danutaawolusi w książce “Nie mówiąc nikomu”. Poznajemy historię Laury i Maksymiliana. Wydaje się, że wszystko u nich dobrze. Mają dwójkę dzieci, ON prowadzi dobrze prosperującą firmę, ona zajmuje się domem. Ale... Oboje mają swoje tajemnice. I to nie jakieś drobnostki, tylko bardzo poważne sprawy. Nie chce Wam więcej mówić o tych tajemnicach, bo zaspojleruje, a nie o to w tym chodzi.

Obok historii Laury i Maksa, poznajemy Ukę. Zaniedbaną staruszkę, która nie nawiązuje z nikim kontaktu, jedynie czasami chodzi do sklepu i na pocztę opłacić rachunki. Stałym punktem jej dnia jest wizyta na cmentarzu, odwiedza grób męża. Postać Uki jest owiana tajemnicą. Mieszkańcy miejscowości w której mieszka, nic nie wiedzą o kobiecie, zastanawiają się skąd ma pieniądze na rachunki, skoro nigdy nie pracowała.

“Nie mówiąc nikomu” wciąga od samego początku, ale także zmusza do myślenia. Świetnie obrazuje jak kłamstwa małe i duże wpływają na relację z bliskimi osobami, jak można zniszczyć coś co budowało się parę lat oraz jak ciężko jest poskładać to co się rozleciało. Co bardzo mi się podobało to pokazanie, że dzieci są bardzo dobrymi obserwatorami. I chociaż nie zdajemy sobie z tego sprawy to one dokładnie wiedzą, że między rodzicami coś się dzieje, mimo, że próbujemy zachować pozory.

Jakby tego było mało to książka porusza problem braku akceptacji, inności, braku zrozumienia, jak stereotypowe poglądy rodziców wpływają na dorosłe życie dzieci.

Uważam, że każdy powinien sięgnąć po tę książkę. Myślę, że w każdym z bohaterów znajdziemy cząstkę siebie.  Książka otwiera oczy na sprawy, na które człowiek nie zwraca uwagi. Historia w niej zawarta porusza, zmusza do refleksji. Bardzo polecam, jestem pewna, że każdy coś z niej wyniesie. 

@onaczytanoca

Laura to trzydziestopatoletnia mężatka, wychowująca bliźniaków. Z mężem Maksymilianem znają się od zawsze, mieszkają z dala od ludzi, niedaleko plaży, w miejscowości Nowe Chechło. Laura nie pracuje zawodowo, zajmuje się domem oraz dziećmi. Kobieta właściwie nie musi szukać płatnego zajęcia, ponieważ firma ogrodnicza Maksymiliana świetnie prosperuje, zatem niczego im nie brakuje.

W książce rozdziały poświęcone małżeństwu Laury przeplatane są z rozdziałami o tajemniczej Uce. Na pierwszy rzut oka Czytelnik może pomyśleć, że to osoba bezdomna, ponieważ kobieta jest brudna, zaniedbana i niesie się za nią nieprzyjemny odór. Uka codziennie zagląda na cmentarz, gdzie odwiedza zmarłego męża. Kim jest ta kobieta i dlaczego doprowadziła się do takiego stanu?

Danuta Awolusi porusza w książce wiele problemów, z którymi stykamy się niejednokrotnie w życiu codziennym. Bohaterowie niosą na swoich barkach ciężar niewypowiedzianych słów, niespełnionych ambicji, porzuconych marzeń. W końcu te małe, nagromadzone z czasem kłamstwa, rosną do tak niebotycznych rozmiarów, że uderzają ze zdwojoną siłą. Trzeba stawić czoła nowej rzeczywistości i poukładać sobie życie na nowo. Bo to tej pory to była jedynie iluzja, bańka, w której bohaterowie skrywali się przed światem i prawdą.

Nie mówiąc nikomu pokazuje nam, jak wiele mogą zniszczyć w życiu tajemnice. Początkowo może i są małe i nic nieznaczące, jednak z czasem potrafią osiągnąć naprawdę ogromne rozmiary, a wtedy dochodzi do eksplozji. Potrzeba wiele wysiłku i pracy, by wszystko odbudować. Ale czy można odzyskać czyjeś zaufanie? To nie zawsze udaje się osiągnąć. Książka na pewno skłania do przemyśleń. Wielu z Was może odnajdzie w niej cząstkę siebie lub kogoś bliskiego. Może nakłoni Was do podjęcia jakiejś ważnej w życiu decyzji. Polecam!

Niemal miesiąc temu premierę miała książka, która absolutnie zachwyca swoją okładką, ale czy można również powiedzieć to samo o treści, którą czytelnik znajduje tuż za tą cudowną grafiką?

W sumie pewnie wiele osób spyta, dlaczego skusiłam się na tę książkę. To nie są moje klimaty i rzadko sięgam po tego typu literaturę, ale przyciągnął mnie opis i sama autorka, bo czytałam już jej jedną książkę, po którą sięgnęłam dosłownie w ciemno. Ot, spodobała mi się okładka, była dostępna na legimi, więc zwyczajnie dodałam ją na półkę na czytniku i zagłębiłam się w tamten świat. Ale dzisiaj nie o tamtej powieści, a o "Nie mówiąc nikomu". Już Wam opowiadam, o czym jest i czy według mnie jest warta uwagi i poświęcenia kilku godzin na jej przeczytanie.

To, co standardowo zaczniemy od tego, o czym ta książka właściwie jest. Poznajemy Laurę i Maksymiliana, którzy wydają się być typowym małżeństwem. Czy aby na pewno? Każde z nich skrywa jakieś tajemnice i zwyczajnie okłamuje innych. Może z tego powstać zdrowa relacja? No właśnie to jest bardzo ważne pytanie, bo przez to oboje zaczynają mieć coraz więcej pretensji do siebie nawzajem i zaczyna ich to niszczyć od środka. Przecież ciężko dostrzec skrzętnie skrywany ból, który pożera człowieka od wewnątrz. I niestety, jeśli pojawiły się również dzieci, a w tym przypadku tak, to kiedy małżeństwo zacznie się rozpadać, one również na tym ucierpią. Kłamstwo potrafi skutecznie popsuć wszelkie relacje między ludzkie. Nie sądzicie? Choć w pierwszych słowach opisu znajdziecie pytanie, które spowoduje, że wcale nie będzie to takie oczywiste i nie będziecie z góry osądzać, a może jednak będziecie? Musicie sprawdzić sami sięgając po tę książkę.

Musiałam przetrawić tę książkę. Po jej przeczytaniu dałam sobie dobrych kilka dni na to, aby przemyśleć, co chcę przekazać. Faktycznie, rzadko sięgam po taką tematykę głównie dlatego, że ciągle jest o tym samym i ciężko trafić na coś oryginalnego. Natomiast, w tym przypadku ta historia jest właśnie przede wszystkim inna i to w dobrym tego słowa znaczeniu.

Z jednej strony spotykamy bohaterów normalnych, takich, których moglibyśmy spotkać na ulicy, ale z drugiej są zupełnie nam obcy, a to przez to jak wykreowała ich autorka. Są jak najbardziej autentyczni i ma się wrażenie bycia obserwatorem, który chciałby im jakoś pomóc, ale nie może. Co gorsza, zmusza do zastanowienia się, ile takich par, rodzin spotykamy wokół siebie codziennie. Wydają się szczęśliwi, wręcz im zazdrościmy, że tak świetnie się im układa, a za zamkniętymi drzwiami, w czterech ścianach okazuje się, że jest bardzo źle. Może każdy się zastanowi, czy ktoś w jego otoczeniu nie potrzebuje, tak po prostu, pomocy, chociażby w formie rozmowy z drugim człowiekiem.

Ciekawa historia, niezwykle wzruszająca i powodująca, że człowiek zatrzymuje się na chwilę, aby pomyśleć, poobserwować otaczający go świat i ludzi. Bardzo gorzka, smutna prawda ukryta za sielanką i pozorami szczęścia, która prędzej czy później znajduje szczelinę między kłamstwami i wychodzi brutalnie na jaw rozbijając wszystko na swojej drodze.

Szczerze polecam! A Wydawnictwu Prószyński i S-ka bardzo dziękuję za egzemplarz!

Tym razem Wam nie zdradzę fabuły powieści. Dlaczego? Ponieważ musicie sami ją przeczytać! Historia Laury i Maksymiliana jest odzwierciedleniem nie jednego małżeństwa. Pokazuje, jak na pozór nieznacząca mała tajemnica lub niewinne kłamstewko wpływa na relacje między bliskimi sobie ludziom. Jak zatajenie prawdy o samym sobie może doprowadzić do rozłamu i braku zaufania. To, co wydaje nam się błahe po czasie może przeobrazić się w coś dużego i sprawiającego ból i cierpienie, które w pewnym momencie może przerosnąć nie jedną osobę.

Laura i Maks w tej powieści muszą zmierzyć się nie tylko z oczekiwaniami innych, ale również ze swoimi marzeniami i demonami. A to nie będzie łatwe zadanie, kiedy zamiast prawdy słyszymy kolejne kłamstwo czy niedomówienie. Skrywane w sobie emocje się nawarstwiają i przytłaczają. Mącą i sprawiają, że na pozór cudowna rodzina, to tylko złudzenie i to bardzo powierzchowne.

Prawdziwa historia – tak jakby ktoś opowiedział Wam swoje życie. Szczera aż do bólu, z rzeczywistymi problemami i rozterkami. Z kłopotami i przeciwnościami losu, z buntem i niepohamowanymi emocjami i relacjami. To jak postępujemy w stosunku do drugiej osoby może nam przynieść radość i ukojenie, ale również gorycz i rozpacz.

Dodatkowo autorka stworzyła tutaj jeszcze jedną historię, w której pod płaszczem „dziwactwa” kryje się coś więcej. Historia, która pokazuje wiele bólu i cierpienia oraz samotność i odrzucenie od społeczeństwa. Czasem los tak się układa, że zostajemy odtrąceni, jednak niekiedy sami nieświadomie się zgadzamy na takie życie – bo jest łatwiejsze, bardziej znośne. Opowieść o Urszuli sprawia, że warto się zastanowić czy dana osoba nie potrzebuje pomocy, wsparcia czy chodź by samej szczodrości.

Każdy z nas znajdzie tu coś, co może przypisać i sobie. Ponieważ czy dla własnej wygody czy obawy przed konsekwencjami sami nie oszukujemy?

„Prawda jest lepsza od kłamstwa” – ale co w momencie, gdy nią możemy złamać cudze życie? Czy warte jest tego? Jednak trzeba pamiętać, że prędzej czy później prawda ujrzy światło dzienne, a ludzie karmieni kłamstwami mogą już nigdy nam nie zaufać!

Warto sięgnąć po tą książkę i samemu się przekonać. Zaskakuje, intryguje i wręcz pochłania!

@zaczytany_swiat_mamy

Czasami zazdrościmy ludziom idealnego życia, ale czy to życie jest naprawdę takie idealne? Zapewne nie... Przecież każdy z nas nosi w sobie jakąś mroczną tajemnicę, ukrywa jakiegoś trupa w szafie. A zatem wniosek jest bardzo prosty... Ideały nie istnieją w prawdziwym życiu. Powieść " Nie mówiąc nikomu" jest właśnie o takich ludziach. Laura jedna z bohaterek ma pozornie wspaniałe życie. Piękny dom, kochającego męża, urocze dzieci. A jedna jest nieszczęśliwa.

Ta książka bardzo mną wstrząsnęła. Uświadomiła mi, że ja też nie jestem do końca szczery ze sobą i swoimi bliskimi. Tylko nie wiem czy jestem gotowy żeby ujawnić swoje szkielety z szafy.

Prawda nie zawsze jest jedna

„Rodzina to państwo w państwie. Może dziać się dobrze lub nie, ale świat nie powinien o tym wiedzieć”.

„Nie mówiąc nikomu” to jedna z oryginalniejszych powieści obyczajowych, jaką ostatnio przeczytałam. Dojrzała, doskonale skonstruowana. Absorbująca i wciągająca. Powieść o troskach dnia codziennego, miłości, kłamstwach, niedomówieniach. Autorka kawałek po kawałku niczym puzzle, odsłania fragmenty historii. Trójka bohaterów. Laura i Maksymilian, małżeństwo z kilkunastoletnim stażem, dwójką dzieci i ustabilizowanym życiu opartym na kłamstwie i pozorach oraz Urszula, nazywana potocznie Uką, która na własne życzenie żyje jak nędzarka, na krawędzi społeczeństwa niczym wyrzutek.

Laura i Maksymilian, oboje kłamią, każdy ma swoje tajemnice, które podstępnie niszczą ich relacje. Ona uwikłana w sieć swoich sekretów i niedopowiedzeń. On od lat żyje ze swoją tajemnicą, nienawidząc siebie. Coraz mniej ze sobą rozmawiają, pojawia coraz więcej żalów i pretensji, które ich rozdzielają. Cierpią z tego powodu ich dzieci. Zapomnieli, że małżeństwo, to pasmo kompromisów i tylko szczera rozmowa jest uzdrawiająca. Kłamstwo rodzi kolejne kłamstwo. Żyją w bańce iluzji, w sieci, którą sami utkali. Kiedy prawda powoli zaczyna wychodzić na jaw, wtedy to poukładane życie ulega rozsypce.

Autorka ma niezwykły zmysł obserwacji codzienności i przenoszenia historii na pozór zwykłych na papier. Potrafi wstrząsnąć czytelnikiem i zmusić do refleksji. Porusza trudne tematy, kontrowersyjne, ale nikogo nie ocenia. Pokazuje konsekwencje błędów życiowych.

Zatajanie prawdy nie doprowadzi do niczego dobrego. Człowiek, który nie potrafi się zaakceptować i nie ma dla siebie szacunku, nie potrafi innych właściwie kochać. Rodzice, którzy tłamszą swoje dziecko słowami ”Nie możesz”, „Nie umiesz”, „To ci się nie uda” wyrządzają mu krzywdę, sprawiają, że wyrasta na osobę zakompleksioną, zamkniętą w sobie niemówiącą prawdy, która nie wierzy w swoje umiejętności. Małżonek, który w imię wyższego dobra, ubezwłasnowolnia w cudzysłowie partnera doprowadzi prędzej czy później do buntu. Ojciec, który powinien być filarem rodziny, gdy zawodzi, dzieci tracą kręgosłup moralny.

Wzruszająca słodko gorzka opowieść o życiu, w której splotły się dwie historie i nie wiem, która bardziej skradła moje serce.

Laura i Maksymilian to przykład małżeństwa, jakich mnóstwo w naszym otoczeniu. Rodzinna sielanka i szczęście na pokaz, a w środku zgnilizna. Życie w luksusie, w złotej klatce wbrew oczekiwaniom nie przynoszą szczęścia. Niespełnione ambicje, powodują, że życie staje się nieznośne, ale przecież nie można wziąć urlopu od rodziny. Zaprzestać bycia matką, żoną. Bycia mężem, ojcem. Zrzucić ciężar prowadzenia domu na partnera.

Wzruszająca historia Uki, kobiety odciętej na własne życzenie od społeczeństwa. Uważanej za dziwaczkę z powodu swoich zwyczajów, ale tak naprawdę nikt nie zadał sobie trudu by ją poznać. Wystarczyło jednak okazać trochę zainteresowania i serca, by nieszczęśliwa kobieta postanowiła wpuścić do swojego świata odrobinę miłości i czułości, których była pozbawiona w dzieciństwie. Łatwiej oceniać, wyśmiać, drwić niż wyciągnąć pomocną dłoń do kogoś, kto tego potrzebuje, chociaż o tę pomoc nie poprosi.

Autorka poruszyła jeszcze jeden aspekt naszego życia, z którym mamy często do czynienia w małych społecznościach. Zazdrość o sukces innych, chociaż samemu nic się nie robi, by ten sukces osiągnąć i nieukrywana radość z tego jak komuś powinie się noga.

Co stanie się z parą, na którą prawda spadnie z mocą wodospadu i powali na kolana? Czy będą potrafili się z nich dźwignąć, by ratować rodzinę? Czy w imię miłości i tego, co wspólnie do tej pory zbudowali będą potrafili sobie wybaczyć?

Co stanie się z Uką, która przez tyle lat wypierała ze swojej świadomości tragiczną przeszłość, kiedy dotrze do niej prawda?

Czy trzeba kłamać? Wybierać mniejsze zło? Zło zawsze jest złem, a kłamstwo kłamstwem.

Polecam, powieść warta każdej spędzonej z nią chwili.

" […]miłość to najbardziej skomplikowane i nielogiczne uczucie na świecie, które trudno przyłożyć do jakiegoś szablonu”

Okładka kupiła mnie totalnie i to ze względu na nią, bezmyślnie podjęłam decyzję, że chcę przeczytać tę książkę. Kiedy do mnie dotarła zerknęłam na opis i zrobiłam takie "uuups". Szczerze, myślałam, że zrobiłam największą wtopę w życiu - dałam się skusić na okładkę, a książka zapewne mnie nie zachwyci - tak pomyślałam.

Jednak kiedy zaczęłam ją czytać przepadłam. Jak mówi klasyk "jak do tego doszło nie wiem".. Ta historia ma w sobie to coś co w połączeniu z lekkim piórem autorki przeniosło mnie w zupełnie inny wymiar. W wymiar, w którym czułam się niesamowicie dobrze, w którym towarzyszyło mi multum emocji, w wymiar za którym przepadłam.

Historia choć wydaje się być sielankowa wcale nie jest lekka. Autorka zawiera w niej wiele problemów, podczas których towarzyszy czytelnikowi ogrom emocji. Widać, że autorka ma talent do opisania ich w taki sposób, że dotykają one czytelnika i za to ogromny plus.

"Nie mówiąc nikomu" to powieść składająca się z tajemnic, kłamstw, ogromnej ilości wzruszeń i nie tylko.

Zachęcam Was do sięgnięcia po tę książkę. Jestem pewna, że nie będziecie żałować tego wyboru.

Każdy z nas skrywa sekrety. Niewypowiedziane pragnienia, marzenia, ból. Cierpienie, które maskowane jest pod fasadą szczęścia i radości. Samotność, bezradność, niezrozumienie, żal, złość. Gdy w końcu wszystko się wyda, to co komuś leżało na sercu, będzie trzeba się zmierzyć nie tylko z prawdą, lecz również ze świadomością, że stworzyło się tak wiele kłamstw.

Laura ma wszystko - piękny dom, przystojnego męża, dzieci, wypasiony samochód, jednak głęboko w sobie skrywa wiele sekretów. Niemoc, złość, niechęć, nienawiść, niezrozumienie i palącą potrzebę stania się niezależną, wolną kobietą. Dorosłe życie przyniosło rozczarowanie i gorzki smak problemów.

Maksymilian - dobry mąż i przykładny ojciec. Skrywa w sobie pewien sekret. Tajemnicę, o której nikt nie powinien się dowiedzieć. Z którą sam w pełni nie potrafi sobie poradzić. Myśli, emocje i ogromna bezradność nie pozwalają mu cieszyć się tym, co osiągnął.

Uka - uważana jest za dziwaczkę, szaloną staruchę, która zapomniała czym jest podstawowa higiena. Nie wiedzą jednak jakie cierpienie w sobie skrywa. Co spowodowało, że zamknęła się w szczelnej skorupie zobojętnienia i stagnacji. Pewnego dnia los postanowił zapukać do jej świata. Zrobił to zdecydowanie i nie miał zamiaru odejść, choć drzwi były zaryglowane i zamknięte na cztery spusty.

To historia o tajemnicach, kryzysach, pełna różnych problemów, przez które bohaterowie się potykają. Mówi o samotności, chęci uwolnieniu się ze złotej klatki, zaprzeczeniu, niegodzeniu się na zaistniałe sytuacje. O nieradzeniu sobie z pewnymi kwestiami, bólu i chęci pozostania w przeszłości. O trudnych relacjach rodzinnych, zatraceniu we wspomnieniach, ograniczeniu, niezrozumieniu przez najbliższych, wbijaniu szpilki, robieniu czegoś za plecami. O wycofaniu się ze społeczeństwa, zamknięciu w szczelnej skorupie, stracie, braku wiary we własne możliwości, bezsilności, zwątpieniu, bezsenności.

Opowieść pełna emocji, skrywanych sekretów, marzeń, pasji, oczekiwań, chęci zmiany, walki o swoje, determinacji, siły, kłamstw, niemówienia prawdy, poszukiwania własnego ,,ja''. Pokazująca powoli rodzącą się przyjaźń, miłość, która wystawiana jest na wiele prób i to, że szczęścia nie da się zbudować na zgliszczach. To powieść z życia wzięta, prawdziwa, autorka nie ubarwia niczego, pokazuje świat, takim, jakim jest. Rzeczywistość często niełatwą, z odcieniami szarości, gdzie los płata rozmaite figle. Bogata w charakterystyczne i mocne postacie, z którymi można się utożsamić. W których można dostrzec cząstkę samego siebie. Jak poukładane życie wymyka się spod kontroli, jak niewypowiedziane tajemnice mogą ranić, jak toksyczna relacja może wpłynąć na postrzeganie danej osoby. Jaki ból niesie utrata czy to osoby, czy własnych pragnień. Warto się z pozycją zapoznać! Ja i moja babcia gorąco polecamy historię Laury, Maksymiliana i Uki. Powieść zabierze was w świat niełatwej codzienności, przeszywających emocji, pragnień, wzruszeń, bolesnej przeszłości i wielu innych!

Na naszym rodzimym rynku jest wiele dobrych powieści obyczajowych. Wydawać by się mogło, że ciężko jest wymyślić oryginalną historię, która zdoła zawalczyć o miano jeszcze lepiej ocenianej w tej hierarchii. A jednak Danucie Awolusi to się udało. Stworzyła powieść, która nie tylko jest świetnie napisana, ale także porusza trudne tematy, często niewygodne, które lepiej zamieść pod dywan, niż dać im wyjść na światło dzienne. Dodatkowo mającą w sobie taką głębię, w której, od pierwszej strony, po prostu chce się zanurzyć.

To, co chyba tak bardzo mnie urzekło w tej powieści to jej wielowymiarowość. Wielowątkowa fabuła, którą autorka utkała subtelnie, jednocześnie nie pozbawiając czytelnika przyjemnego napięcia, które jest budowane stopniowo. „Nie mówiąc nikomu" to powieść o samotności w wielu jej odcieniach: wymuszonej przez innych, przez los lub samego siebie... Historia o ludziach, którym odebrała ona możliwość przeżywania codzienności po swojemu.

Autorka nakreśliła niezwykle wyraziste portrety trzech osób, tak różnych i zarazem tak bardzo podobnych do siebie. Na szczególną uwagę zasługuje postać męska. Przyznaję, że psychika Maksymiliana wydaje się najbardziej skomplikowana i najtrudniejsza do przedstawienia, a jednak Danucie Awolusi udało się stworzyć niezwykle wiarygodne oblicze mężczyzny, który musiał walczyć z samym sobą, z własnymi emocjami oraz prawdziwym "Ja", które próbował w sobie stłamsić z obawy przed marginalizacją. Dla dobra rodziców, żony, dzieci... Ale czy dla własnego?

„Nie mówiąc nikomu" to wreszcie opowieść o przyjaźni, która zrodziła się dosyć niespodziewanie. O dwóch kobietach - jednej historii, do której scenariusz napisało samo życie. Los rzucił je w wir bardzo trudnych i bolesnych wydarzeń, ale ten sam los ofiarował coś w zamian. Coś, czego się nie spodziewały, ale na co stanowczo warto było tak długo czekać.

Podsumowując:

Danuta Awolusi stworzyła powieść obyczajową, która ma w sobie wszystko to, co mieć powinna, aby móc określić ją mianem bardzo dobrej. Nietuzinkową fabułę, emocje oraz świetnie wykreowanych bohaterów. Historię o samotności, która potrafi niszczyć, ale może być także przyczynkiem do zmian i początkiem walki o lepszego siebie. O kłamstwach, które skrywane potrafią zrobić więcej złego, niż te już wypowiedziane. O rodzinnych sekretach, traumach z przeszłości, ucieczce z macek ograniczeń, ale także o miłości - tej, która potrafi wiele znieść, ale również o miłości do samego siebie, o której nie powinniśmy zapominać. Koniecznie przeczytajcie! (NIEnaczytana)