W świetle latarni. Pomiędzy. Tom 1

Zofia Mąkosa jest dla mnie wyjątkową autorką. Jestem pod ogromnym wrażeniem talentu i niecodziennej wiedzy historycznej Pani Zofii. Tego, jak pisze z niesamowitą pasją i zaangażowaniem. Zachwyca mnie ciekawymi historiami, pięknym językiem i kreacją bohaterów, których łatwo polubić i podążać ich śladem. Ponadto, jak rzadko kto oddaje realia życia okresu, który opisuje. W ubiegłym roku Zofia Mąkosa napisała na swoim profilu, że dojrzewa w niej powieść Pomiędzy. Taka historia pomiędzy zakochaniem a miłością, pomiędzy jedną wojną a drugą, pomiędzy życiem a śmiercią, pomiędzy Polakami, Żydami i Niemcami.

Gdy skończyła się pierwsza wojna światowa, Niemcy muszą pogodzić się z odzyskaniem przez Polskę niepodległości i oddaniem części terytorium. Na podstawie postanowień Traktatu Wersalskiego, Trzciel zostaje przecięty granicą. Ta miejscowość staje się głównym miejscem akcji najnowszej powieści Zofii Mąkosy, 𝑊 ś𝑤𝑖𝑒𝑡𝑙𝑒 𝑙𝑎𝑡𝑎𝑟𝑛𝑖 będący początkiem cyklu „Pomiędzy”. „W świetle latarni” jest dokładnie taka, jak zapowiadała autorka, opowiada o byciu pomiędzy. Pomiędzy sercem a rozumem, pomiędzy marzeniami a obowiązkiem, pomiędzy dzieciństwem a dorosłością, pomiędzy złodziejami a przemytnikami. W świetle latarni robi wrażenie doskonałym oddaniem klimatu tamtych czasów, idealnym przedstawieniem ówczesnej rzeczywistości.

Werka najstarsza córka Wieczorka zakochuje się w żydowskim chłopcu w Natanie i chociaż wie, że ojciec przenigdy nie zgodzi się na jej związek z kimś, kto nie jest chrześcijaninem, to dziewczyna nie potrafi przestać o nim myśleć. Boi się swoich uczuć do chłopaka, a zarazem boi się biedy i tego, że całe życie będzie musiała komuś usługiwać za kąt do spania i byle jakie jedzenie. Rodzina żyje na skraju nędzy i ledwo wiąże koniec końcem, w każdej chwili grozi im licytacja domu.

Gdy przez Trzciel zostaje poprowadzona nowa granica polsko-niemiecka obie strony są niezadowolone. To niezadowolenie szczególnie okazują Niemcy. Polacy milczą, nawet jeśli są zawiedzeni, są uzależnieni od niemieckich pracodawców. Są przygnębieni, chociaż powinni cieszyć się wolną ojczyzną. Drożyzna, nieustanne straszenie wojną z bolszewikami i niepewność jutra odbiera im radość z wolności.

W tym samym czasie w Poznaniu Stanisław Błoński werbuje młodą wdowę Joannę Podbielską i wysyła do rodzimego Trzciela na przeszpiegi. Joanna zauroczona Stanisławem, ochoczo przystaje na jego propozycję. Wydaje się jej, że nie jest mu obojętna, ale żadne z nich nie ma odwagi przekroczyć dozwolonej granicy.

Zofia Mąkosa przede wszystkim skupiła się na historii dwóch kobiet. Weroniki, młodej dziewczyny, która po śmierci matki przejęła jej rolę, opiekuje się młodszą siostrą Nelą i zajmuje prowadzeniem domu. Natomiast Joanna jest starsza i bardziej dojrzała, po śmierci męża stara się ze wszystkich sił, by pozostać niezależną kobietą. Pozornie obie bohaterki wszystko dzieli. Miejsce zamieszkania, status społeczny i możliwości, ale jest jednak coś, co je łączy. To Trzciel. Joanna zapewne nigdy nie przyjechałaby tu po latach, gdyby nie miała zadania do wykonania. Joanna kiedyś u Wieczorków spędzała lato i chociaż nie łączy jej z nimi pokrewieństwo, to są jedyną rodziną, jaką ma. Weronika i Joanna nigdy wcześniej się nie spotkały, ale zaczyna je łączyć wyjątkowa więź, a ich relacja stopniowo się rozwija. Joanna dla Weroniki staje się przyjaciółką, powierniczką, a nawet kimś w rodzaju siostry.

Opowieść o Weronice i Joannie dla Zofii Mąkosy była pretekstem do przedstawienia prawdziwych zdarzeń historycznych z tamtego okresu. Mieszkańcy Trzciela po podziale z sąsiadów stali się nagle obywatelami dwóch różnych państw. Ten podział z jednej strony utrudnił ludziom życie, a z drugiej przysłużył się do rozwoju przemytu na dużą skalę oraz obszar przekazywania informacji. Z racji tego Trzciel nazwano miastem przemytników i szpiegów. Strefę dzielącą obie granice zaczęto nazywać Pomiędzy. To słowo było najważniejsze, bo niosło w sobie odpowiedź na wiele pytań.

Przepiękny język literacki to znak rozpoznawczy autorki, bo Zofia Mąkosa ma jedyny w swoim rodzaju styl pisania, którego nie da się pomylić z nikim innym. Autorka nieodmiennie zachwyca mnie swoją wiedzą historyczną, imponuje starannością i wysokim poziomem pisania, dbałością o szczegóły, idealnym połączeniem fikcji literackiej z prawdą historyczną. 𝑊 ś𝑤𝑖𝑒𝑡𝑙𝑒 𝑙𝑎𝑡𝑎𝑟𝑛𝑖 Zofia Mąkosa zabrała mnie w podróż w czasie, na lekcję historii na granicę polsko – niemiecką w czasy i miejsce mi nieznane.

Stworzyła wyjątkowe bohaterki, które skradły moje serce. Moją ulubienicą została Nela najmłodsza z nich. Dziewczynka swoją wrażliwością, bystrością umysłu i cudownym charakterem często przewyższa dorosłych.

Podróż po Trzcielu na tę chwilę dobiegła końca, chociaż tak bardzo nie chciało mi się stamtąd wracać.

„Granica to nie tylko kamienne słupy dzielące to, co kiedyś było całością.”

„Granice istnieją nie tylko między państwami. Dzielą także ludzi. Za ich przekroczenie płaci się cierpieniem.”

„Każda ciemność kiedyś się kończy. Po niej nastaje światłość "

Dwie kobiety. Dwa światy i granice wyznaczane nie przez państwo a przez uprzedzenia i wzajemne animozje.

Weronika Wieczorek ma szesnaście lat i obowiązki, którym trudno podołać. Po śmierci mamy, Angeli dziewczyna zajęła się domem biorąc na siebie gotowanie , sprzątanie czy cerowanie.

Opiekuje się również młodszą siostrą Anielą, podczas gdy jej tata i starszy brat Józef zarabiają na utrzymanie domostwa.

Młoda dziewczyna, choć oczywiście kocha ich wszystkich czasem ma zwyczajnie dość i pragnęłaby spędzić czas na zabawie czy spacerze.

Mimo to sama pracuje jako pomoc w gospodzie czy przy wyplataniu wiklinowych koszyków.

Nigdy nie sądziła, że zakocha się tak mocno i,że jej wybrankowi tak daleko będzie do ideału.

Natan bowiem jest Żydem, zaś jego ojciec wśród mieszkańców Trzciela ma opinię złodzieja i chuligana.

Serce jednak nie sługa..

Równolegle autorka przedstawia w swej powieści losy młodej wdowy -Joanny Podbielskiej, która po traumatycznych doświadczeniach w małżeństwie nieoczekiwanie zostaje pracownicą wywiadu i poznaje Stanisława Błońskiego i..zaczyna w niej kiełkować uczucie o którego istnieniu zdążyła zapomnieć ..

Pierwszy raz spotkałam się nie tylko z piórem Pani Zofii,lecz również z tematyką pogranicza w okresie międzywojennym. Nie miałam względem lektury wielkich oczekiwań, ale.. Gdy zaczęłam czytać przepadłam z kretesem.

Szybko polubiłam młode bohaterki , chciałam też by los okazał się dla nich przychylny.

Miałam też okazję wczuć się w klimat tamtych czasów i panujące wówczas nastroje.

Końcówka książki obfitowała w ważne wydarzenia, co sprawiło, że z niecierpliwością zabieram się za kontynuację. ♥️

„Granica to nie tylko kamienne słupy dzielące to, co kiedyś było całością.”

„Granice istnieją nie tylko między państwami. Dzielą także ludzi. Za ich przekroczenie płaci się cierpieniem.”

„Każda ciemność kiedyś się kończy. Po niej nastaje światłość "

Dwie kobiety. Dwa światy i granice wyznaczane nie przez państwo a przez uprzedzenia i wzajemne animozje.

Weronika Wieczorek ma szesnaście lat i obowiązki, którym trudno podołać. Po śmierci mamy, Angeli dziewczyna zajęła się domem biorąc na siebie gotowanie , sprzątanie czy cerowanie.

Opiekuje się również młodszą siostrą Anielą, podczas gdy jej tata i starszy brat Józef zarabiają na utrzymanie domostwa.

Młoda dziewczyna, choć oczywiście kocha ich wszystkich czasem ma zwyczajnie dość i pragnęłaby spędzić czas na zabawie czy spacerze.

Mimo to sama pracuje jako pomoc w gospodzie czy przy wyplataniu wiklinowych koszyków.

Nigdy nie sądziła, że zakocha się tak mocno i,że jej wybrankowi tak daleko będzie do ideału.

Natan bowiem jest Żydem, zaś jego ojciec wśród mieszkańców Trzciela ma opinię złodzieja i chuligana.

Serce jednak nie sługa..

Równolegle autorka przedstawia w swej powieści losy młodej wdowy -Joanny Podbielskiej, która po traumatycznych doświadczeniach w małżeństwie nieoczekiwanie zostaje pracownicą wywiadu i poznaje Stanisława Błońskiego i..zaczyna w niej kiełkować uczucie o którego istnieniu zdążyła zapomnieć ..

Pierwszy raz spotkałam się nie tylko z piórem Pani Zofii,lecz również z tematyką pogranicza w okresie międzywojennym. Nie miałam względem lektury wielkich oczekiwań, ale.. Gdy zaczęłam czytać przepadłam z kretesem.

Szybko polubiłam młode bohaterki , chciałam też by los okazał się dla nich przychylny.

Miałam też okazję wczuć się w klimat tamtych czasów i panujące wówczas nastroje.

Końcówka książki obfitowała w ważne wydarzenia, co sprawiło, że z niecierpliwością zabieram się za kontynuację. ♥️

Wielkopolska, początek 1920 roku, niebawem przez Trzciel przebiegnie granica. Szesnastoletnia Weronika zajmuje się domem, gotuje i sprząta zmęczonemu tacie i starszemu bratu, oraz matkuje młodszej siostrze. Dodatkowo musi dokładać się do rodzinnego budżetu, a jej zmęczenie staje się coraz bardziej dotkliwe. W Poznaniu pracuje Joanna, która otrzymuje propozycję nowego stanowiska ale i szpiegowania. Trzy nacje muszą poradzić sobie w nowej rzeczywistości i żyć ze sobą we względnym spokoju. W tle pojawia się też temat zaginionego złota, które teraz przydałoby się nie jednemu mieszkańcowi, a o którym wiedza może okazać się niebezpieczna.

Nie czytałam wcześniej książek autorki. Od razu muszę przyznać, że podoba się mi narracja w trzeciej osobie w czasie teraźniejszym, która prowadzona jest przez całą powieść.

Okres międzywojenny nie jest chętnie opisywanym przez autorów okresem, a był on nie mniej ciekawy niż czasy wojny. Budowanie życia na powojennych zgliszczach, radzenie siebie z kryzysami, obawa przed tym co dalej. Niesnaski wobec siebie nawzajem, podziały, granice, często poprowadzone w sposób irracjonalny. Poczucie przynależności lub jej brak. Młodzieńcza miłość lub zauroczenie. Chęć bycia szczęśliwym, przykre doświadczenia, które hamują człowieka przed dalszym rozwojem.

To powieść o trzech kobietach, dorosłej, już doświadczonej przez życie, młodej wchodzącej w najbardziej zwariowany wiek, oraz dziecka, dziewczynki, która dopiero uczy się świata, a ten odkrywa przed nią swoje okrutne oblicze. W tle przewija się postać osoby zapalającej latarnie, której praca, z bliska okazuje się mniej ciekawa niż można było przypuszczać.

Bardzo przyjemny początek serii, z mocnym wątkiem obyczajowym i delikatnym kryminalnym. Polecam

„W świetle latarni” Zofii Mąkosy to poruszająca powieść historyczna, której akcja toczy się w 1920 roku, tuż po zakończeniu I wojny światowej, w wielkopolskiej miejscowości Trzciel. Mieszkańcy, podzieleni nową granicą polsko-niemiecką, muszą odnaleźć się w nowej rzeczywistości, co prowadzi do rozwoju przemytu i szpiegostwa.

Centralnym wątkiem są losy rodziny Wieczorków – wdowca i jego trojga dzieci, zmagających się z codziennymi trudnościami. Główną bohaterką jest Weronika, która przejęła obowiązki domowe po śmierci matki, wspierana przez rodzeństwo. Do tej rodziny wraca wspomnieniami młoda wdowa Joanna, odświeżając dawne relacje.

Autorka doskonale oddaje klimat i realia życia codziennego w międzywojennej Polsce, ukazując trudne relacje międzyludzkie oraz wpływ historii na życie zwykłych ludzi. „W świetle latarni” to wciągająca opowieść, która łączy fikcję literacką z autentycznymi wydarzeniami historycznymi, oferując czytelnikom wzruszenia i refleksję.

Dla miłośników powieści historycznych ukazujących życie na tle wielkich wydarzeń, książka Zofii Mąkosy jest lekturą obowiązkową. To historia o przetrwaniu, miłości i trudnych wyborach w burzliwych czasach.