W starym Wiedniu

Wiedeń, 1889 rok. Poznajemy Klarę von Altenburg, dwudziestolatkę, której największą pasją jest tworzenie muzycznych kompozycji. Jej muzyka grana jest przed publicznością, ale autorstwo przypisuje się jej bratu, bo sławny ojciec kompozytor, nie może znieść tego, że to córka ma talent, a nie syn. Pewnego dnia jej brat znika, a apodyktyczny ojciec obarcza ją jego poszukiwaniami. Klara od samego początku ma duże wsparcie od przyjaciół, ale niespodziewanym sprzymierzeńcem w poszukiwaniach okazuje się Franz Weber, który jest nauczycielem i wynajmuje mieszkanie w kamienicy od ojca Klary.

Fabuła książki mnie zainteresowała, bo ciągnie mnie do powieści, gdzie spomiędzy stron wybrzmiewa muzyka. Tym bardziej mi szkoda, że jej tutaj nie poczułam. Opisy tego czym dla Klary jest muzyka czy samego grania były, ale czułam w nich tylko taką powierzchnię bez głębi. Nie do końca odpowiadał mi kierunek, w którym potoczyła się fabuła, a na myśli mam za dużą ilość obyczajowych zawirowań. Muzyka, walka o prawa wyborcze kobiet czy opisy Wiednia w XIX wieku pojawiły się, ale zostały przyćmione przez kolejnych bohaterów i ich historie.

Jak tak się zastanowię to nie tylko do muzyki mogę się odnieść w poczuciu braku głębi, bo chociaż przez całość szło mi się dość sprawnie, na co wpływ miało płynne pióro autorki, to osobiście nie czułam czegoś więcej. Też bez podawania szczegółów co do konkretnej drugoplanowej pary, dla mnie nie musi się zawsze kończyć dobrze, a wręcz tam, gdzie pasuje to ja nawet wolę bardziej pesymistyczne zakończenie, ale tutaj szybkość podjęcia decyzji i motywacja była dla mnie trochę naciągana. Nie jest tak, że nie doceniam jej pod pewnymi względami, bo to jest książka, w której widzę potencjał i możliwość podobania się, ale ze mną się trochę rozminęła.

Barwna opowieść, która niepostrzeżenie przenosi w czasie.

Wiedeń roku 1889. Klara, potomkini rodziny znanych kompozytorów, odziedziczyła po nich niezwykły muzyczny dar. Jej ojciec odbiera jednak jej dzieła i przedstawia je jako twórczość brata Klary Ottona. Pewnego dnia Otto znika, ojciec chcąc uniknąć skandalu zmusza Klarę do odnalezienia brata. Młoda mieszkanka Wiednia namawia Franza Webera – ubogiego nauczyciela – do udziału w poszukiwaniach.

Dawny Wiedeń, rozbrzmiewający operową muzyką, kuszący urokliwymi kawiarniami, oczarowujący przepięknymi damami i przystojnymi dżentelmenami ożywa na kartach tej książki. Czytelnik z przyjemnością daje się ponieść wyobraźni i zanurza się w ten wielobarwny świat.

Podążamy za młodymi bohaterami, pełnymi energii, radości, powoli odkrywającymi miłość. Z czasem pojawia się też tajemnice coraz bardziej zaskakujące czytelnika. Na radosny obrazie miasta pokazują się pierwsze skazy. Na światło dzienne wchodzą pierwsze dramaty.

Akcja tej powieści jest bystra niczym wody Dunaju. Autorka pięknie odmalowuje tło powieść i umiejętnie dawkuje napięcie.

Ze wszystkich postaci najbardziej wpadła mi w oko Klara. Jest ona niezwykle rezolutna, niepokorna, postępowa, buńczuczna, sympatyczna, ale też momentami rozkapryszona do bólu zębów. Jej głównym problemem jest to, że wyprzedza swoje czasy i niestety nie może zaistnieć na scenie opery jako kompozytorka, bowiem komponować potrafią jedynie mężczyźni.

Paulina Rabczak świetnie pokazała dwoistość dawnego Wiednia. Wiednia mężczyzn i nieliczących się dla społeczności kobiet, Wiednia przepychu i biednych dzielnic mozolnie na ten przepych pracujących, Wiednia rodowitych mieszkańców i przybyszów z innych krajów tak trudno przez Wiedeńczyków akceptowanych.

Książka ta w magiczny sposób przeniosła mnie do XIX wieku. Odkrywanie sekretów rodziny von Altenbur rozruszało moją rozleniwioną wyobraźnię. Lekkie i barwne pióro autorki ujęło mnie na tyle, że chętnie sięgnę po kolejne jej powieści.

Życie w roku 1889 nie jest łatwe dla kobiet i Klara von Altenburg doskonale zdaje sobie z tego sprawę, mimo że ma ogromny talent i komponuje muzykę to jej ojciec przekazuje jej dzieła bratu, bo przecież szczytem marzeń kobiety powinno być zostanie żoną i spełnianie zachcianek swojego męża. Klara ma jednak większe ambicje, chciała by móc głosować, wystawiać swoje dzieła i nigdy nie wyjść za mąż, jest na tych planach skupiona, do czasu aż w niewyjaśnionych okolicznościach znika jej brat, a nowy lokator, Franz, za drobną pożyczką obiecuje jej pomóc w poszukiwaniach.

Co stało się z bratem Klary? Czy kobieta ma szansę na spełnienie swoich marzeń? Czemu Franz potrzebuję pożyczki i decyduje się pomóc kobiecie?

Ojciec Klary zaplanował życie kobiety i jej brata, jednak żadne z dzieci nie zgadza się z jego decyzjami, niestety nie są w stanie jawnie mu się przeciwstawić, przynajmniej do czasu.

Klara i Franz na początku za sobą nie przepadają, obydwoje są do siebie uprzedzeni przez to jak ich wychowani, jednak podczas wspólnych poszukiwań to się zmienia, poznają się lepiej i w końcu zaczynają między nimi dochodzić do głosu inne uczucia.

Cudownie było przenieść się w czasie, chodź na co dzień na pewno nie chciała bym tam żyć, to jak mało praw miały kobiety i biedniejsi ludzie było przytłaczające. Książka bardzo mi się podobała, liczyłam na happy end dla Klary i częściowo się go doczekałam.

Jak było w starym Wiedniu? O tym opowie Paulina Rabczak w swojej książce. Zabiera nas do roku 1889, do czasów gdy kobiety nie mogły mieć swoich pasji i zabrać tak by mogły się same utrzymać. Do czasów gdy ojcowie decydowali za kogo ma wyjść jego córka.

Klara von Altenburg miesza wraz z bratem Ottonem i ojcem Alfredem. Pochodzi ona z rodziny utalentowanej muzycznie. Jej ojciec jest sławnym kompozytorem i Klara również ma dar pisania symfonii. Pech chce, że jest kobietą i Alfred zabiera jej dzieła i przedstawia jako prace syna. Niesforny syn pewnego dnia znika, a senior nie chce wzbudzać skandalu nie informuje o tym policji. Za to zmusza córkę by odnalazła brata.

W posesji słynnego kompozytora mieszka nauczyciel historii, Franz Weber. Mężczyzna pewnego dnia zostaje oskarżony przez jedną z uczennic i zwolniony z pracy. Gdy poznaje Klarę postanawia jej pomóc w poszukiwaniu brata. Oboje nie pałają do siebie sympatią, ale z czasem dociera do nich, ze łączy ich nie tylko wspólny cel, ale coś więcej.

Wiedeń był jest pięknym miastem. A książka jest fantastyczną podróżą do przeszłości. Do czasów, które już dawno przeminęły. Autorka cudownie oddała klimat tamtej epoki poprzez barwnych bohaterów. Klara jest przykładem kobiety, która chce realizować swoje marzenia, ale w XIX wieku było to raczej niemożliwe. Bardzo spodobała mi się również postać Frantza. Jest to osoba, która nie pasuje do świata Klary i ich relacja dostarczyła mi wielu emocji. ich uczucie nie jest mdłe i takie jak zazwyczaj bywa w kostiumowych romansach. Jest czymś głębszym i rodzącym się powoli. Bez nachalności.

Akcja książki jest dość dynamiczna. Pani Paulina Rabczak zadbała o to by w pełni oddać klimat starego Wiednia, ale przy tym nie zanudzić czytelnika zbędnymi opisami. O nudzie tutaj na pewno nie ma mowy. Tutaj cały czas coś się dzieje.

Autorka posiada lekki styl pisania dzięki czemu przez książkę wręcz płynie się. Kolejne kartki przekładają się właściwie same.

„W Starym Wiedniu” jest debiutem Pani Pauliny Rabczak i uważam, że jest to bardzo udany debiut i już nie mogę doczekać się kolejnych książek autorki.

Jeśli lubicie podróże literackie do czasów, które już dawno odeszły to bardzo polecam „W starym Wiedniu”.

Wybierając książkę do czytania, bierzecie pod uwagę kto jej patronuje? Bo ja tak. Są takie blogerki, którym ufam i wiem, że książka, którą polecają będzie wartościowa.

Tak też było i z tą. Zresztą już okładka mnie kusiła. A czy się nie zawiodłam? Posłuchajcie.

To niezwykle klimatyczna, porywająca historia, która niczym wehikuł czasu, przenosi nas do Wiednia końcówki XIX wieku.

Autorka dobrze oddała klimat epoki, zabierając nas w podróż, która zapiera dech. Piękne kobiety, przystojni mężczyźni i opera...a wszystko to w niezwykłej otoczce społeczno-politycznej.

Przez tę historię się wręcz płynie, kartki same przewracają, a my zatopieni w lekturze, zapominamy o całym świecie. Tę historię się pochłania, z zaciekawieniem odbywając podróż, z której tak trudno powrócić.

Polubiłam bohaterów...są niejednoznaczni i wyraziści. Szczególnie Klarę von Altenburg, utalentowaną kompozytorkę, która zmuszona jest komponować opery i oddawać je bratu, by świat ujrzał je jako jego dzieła. Jako kobieta uważana za gorszy gatunek, istotę będącą tylko ozdobą. Trudno nam dziś się z tym pogodzić, ale takie były realia epoki.

Z historii tej możemy wywnioskować, jak zacofane i skostniałe poglądy miało społeczeństwo wiedeńskie. Ale zmian nie da się zatrzymać i do części kobiet już dotarło, że nie są gorsze od mężczyzn i już czas by zawalczyć o równość płci. A mężczyźni? Czy oni też dopuszczali do siebie myśl, że kobiety są im równe?Tego dowiecie się z książki.

To bezsprzecznie historia, którą warto przeczytać. Bardzo klimatyczna, emocjonująca, barwna. Z wyrazistymi bohaterami i ciekawą fabułą. Oraz doskonałym tłem historycznym. Naprawdę trudno wypuścić ją z rąk, aż do przeczytania ostatniej strony. Ale niczego innego się nie spodziewałam, widząc na okładce loga patronek.

Przeczytajcie. Myślę, że oczaruje Was tak jak mnie. I tę podróż w przeszłość odbędziecie zachwycone.

Czy zastanawialiście się jak to by było urodzić się kobietą...jakieś 135 lat temu?

Ciężko. A jak to jest urodzić się utalentowaną kobietą, która nie może tym talentem podzielić się ze światem inaczej niż przez...swojego brata?

Wyobraźcie sobie oddawać całą swoją chwałę komuś, bo sami nie możemy jej pokazać światu?

Z takim bólem musi mierzyć się główna bohaterka książki "W starym Wiedniu", która zawładnęła moim sercem już od pierwszych stron.

Te emocje, wręcz można powiedzieć ich burza, między Franzem i Klarą sprawiły, że przez pierwsze kilkadziesiąt stron śledziłam tekst i z podekscytowaniem czekałam na każde kolejne ich zetknięcie. Walka poglądów, powolne przekonywanie się do racji osoby przeciwnej, uczucie, które powoli...zaczyna się wymykać.

Gdy w końcu musieli połączyć siły, obawiałam się, że te emocje opadną...jakże się myliłam 🤭

Och, jakże ciężko mi było odłożyć książkę i przerwać lekturę.

Kompletnie nie spodziewałam się takich odczuć. Czytałam już wiele powieści historycznych, kostiumowych, w wielu z nich po jakimś czasie czułam znużenie spowodowane mnogością opisów, które często zajmowały parę stron w tym przypadku tego nie było. Wszystko było wyważone, na tyle, że akcja wciągała i nie odczułam przez ani chwili znużenia.

Wyznam szczerze, popłakałam, pośmiałam się, zapłonełam z nienawiści a momentami czułam ogromną dumę. Te wszystkie odczucia zapewniło mi pióro Pauliny Rabczak. I postacie, które stworzyła. Odważną, walczącą o swoje i innych kobiet prawa, nie gryzącą się w język i wyprzedzającą swoją epokę kobietę, Klarę, Kata, która mimo swojej "obcości" walczyła o swoje prawa równie mocno. Franz, mężczyzna, który kupił mnie swoją troską o tych, o których nie troszczył się nikt inny. I wiele innych, bo postaci w książce Pauliny o których mogłabym opowiadać jest wiele. Nie tylko tych pozytywnych, są też i takie, które swoich zachowaniem niszczą wszystkich wokół. Swoje dzieci, rodzeństwo.

To co się wydarzyło, to jak książka się zakończyła...sprawiło, że nie było możliwości bym oderwała się od tej historii do ostatniego słowa. Zresztą, ostatni akapit czytałam dwa razy, jakbym miała nadzieję, że pojawią się po tym dalsze losy bohaterów, do których tak mocno się przywiązałam.

Jaka jest książka "w starym Wiedniu"? Autentycznie opisująca XIX wiek w Wiedniu, z bohaterami, którzy zapadają w pamięć, ponieważ każdy wyróżnia się czymś innym. Nie są pustymi postaciami, a osobami, które mają swoje własne przeżycia kształtujące ich charaktery. Ja muszę całkiem szczerze przyznać, że nie mogłam doczekać się wieczorów by znowu zasiąść do czytania i przenieść się do Wiednia. Czytając, miałam wrażenie, że spaceruję razem z Katą i Heinrichem po Wiedniu, pije z przyjaciółmi kawę w kawiarni i cóż, wymykam się z Klarą do Franza 🫣 i wiecie co? Bardzo ale to bardzo żałuję, że to już się skończyło.