W głąb. Detektyw Jakub Sobieski. Tom 5

Główna część akcji książki rozgrywa się na oddziale psychiatrycznym, gdzie leczone są dzieci z zaburzeniami psychicznymi. Czy jednak faktycznie możemy mówić tu o leczeniu? Tajemnice, skrywane w murach zamkniętej placówki, przyprawiają czytelnika o ciarki na całym ciele. Przerażenie, wszechogarniająca bezsilność, strach, złość, smutek, wzburzenie - odczucia te mieszały się ze sobą, zwłaszcza z coraz większą świadomością jak wiele prawdy zawierają opisy funkcjonowania szpitala, w jak fatalnej kondycji jest nasz system pomocy osobom w kryzysie.

Choć sama historia jest fikcją literacką, jestem pod wrażeniem researchu, jakiego dokonała autorka, by wiernie oddać realia (nie)działania systemu. Katarzyna Bonda nie boi się poruszać trudnych tematów, związanych z nadużyciami wobec pacjentów, fatalnej sytuacji osób, zmagających się z chorobami psychicznymi, ale również społecznej stygmatyzacji, związanej z zaburzeniami tożsamości płciowej.

Zmroził mnie przedstawiony obraz instytucji, która ma za zadanie pomagać ludziom w naprawdę trudnej sytuacji, a staje się piekłem, z którego nie sposób się wyrwać. Z pewnością zostanie on na długo w mojej pamięci.

Dziecięcy szpital psychiatryczny , w którym osadzona jest akcja tej intrygującej powieści , od początku przeraża , zadziwia i budzi szereg wątpliwości. Podobnie jak mroczni bohaterowie borykający się z kryzysem egzystencjalnym , tożsamością, naznaczeni stygmatem odmienności. Uwikłani w niezwykle trudne relacje rodzinne , pozostawieni na pastwę losu. A wśród nich wnikliwy i niezawodny komisarz Jakub Sobieski , który nie pozwala , aby triumfowało zło.

W powieści tej przeplatają się wątki sensacyjne, obyczajowe oraz psychologiczne , które zmuszają czytelnika do refleksji, czasem nawet głęboko przerażają , ale budzą zaciekawienie.

Autorka dotyka tematów trudnych, kontrowersyjnych i raczej rzadko spotykanych na łamach współczesnych powieści. Stąd też jest to literatura intrygująca , wzbudzająca głębokie zainteresowanie. Polecam .

Macie ulubionego książkowego detektywa?

W dziecięcym szpitalu psychiatrycznym dochodzi do wstrząsającej zbrodni – jedna z pacjentek zostaje znaleziona z poderżniętym gardłem. Władze szpitala, chcąc uniknąć medialnego skandalu, dążą do szybkiego zamknięcia sprawy. Podejrzenia kierują na dziewczynkę, z którą ofiara dzieliła pokój. Podejrzana twierdzi, że nie pamięta niczego z tragicznej nocy, a gdy odzyskała przytomność, w ręku miała zakrwawiony nóż. Personel, śledczy i opinia społeczna natychmiast wydają wyrok, uznając, że problemy psychiczne nastolatki są dowodem jej winy.

Choroby, które wciąż są piętnowane przez społeczeństwo. Instytucje, które powinny pomagać, ale niekiedy nie mają środków lub chęci, aby to robić. Głowa, która próbuje odpocząć, ale nie jest w stanie. Staje się więzieniem, z którego nie można uciec.

Historia, która przenosi nas do malowniczego Krakowa, w którym dochodzi do morderstwa. Zmowa milczenia, która panuje nie pozwala na rozwiązanie sprawy. Dzieci, które przebywają w szpitalu, wiedzą więcej niż mogłoby się wydawać. Kiedy pierwsza kostka domina zostaje ruszona, zaczynają wychodzić inne sprawy. Coś, co pozornie nie łączy się w całość, nie ma szans, aby do siebie pasowało – staje się kluczowym elementem.

Autorka niespiesznie buduje historię. Pozwala nam błądzić w licznych teoriach, aby na koniec wszystko ułożyło się w całość. Rzuca cień podejrzenia na każdego. Nikt nie jest bez winy. Największym plusem jest temat książki. Dzieci z problemami psychicznymi, placówki i sposoby leczenia. Społeczeństwo, które nie akceptuje odmienności i nie pozwala żyć, w sposób jaki chcemy. Normy, które mogą prowadzić do zaburzeń i będą pierwszą kostką niszczącą zdrowie.

Twórczość Pani Katarzyny Bondy poznałam, nieco wcześniej czytając książkę z Cyklu: Jakub Sobieski (tom 1) pt. ''O włos''. Z tego, co pamiętam, wzbudziła ona do samego nieprzewidywalnego przebiegu końca akcji ogromne napięcie i pozostawiła wiele pytań, czy detektyw Jakub Sobieski poradzi sobie z rozwiązaniem kryminalnej zagadki, która nie była, taka łatwa do rozwiązania jakby się wydawało na pierwszy rzut oka.

Lubię, gdy autorka zagląda do najciemniejszych zakamarków miejsc, do których nie wszyscy mają do nich dostęp, lecz ci wybrani, z tym że muszą oni mocno zapracować na zdobycie zaufania, bywającym mocnym atutem przydającym się do rozwiązania nietypowej kryminalnej zagadki.

Ucieszyłam się, że mogę z miłą chęcią obserwować pracę detektywistyczną Jakuba Sobieskiego, którego polubiłam za to, że nigdy się nie poddaje, podejmując wytrwale nowym kryminalnym misjom.

Można odnieść na samym początku takie wrażenie, że nie da się przejść obojętnie obok dokonanego morderstwa nastolatki, które daje o sobie znać i kto odpowiada za nie. Tego należy, się dowiedzieć aktywnie śledząc losy głównych bohaterów w książce pt. ''W głąb'' autorstwa Pani Katarzyny Bondy tworzącej świat prawdziwej szpitalnej grozy w ulubionym przeze mnie czytanym gatunku literackim, jakim jest kryminał.

Czy tym razem od razu detektyw Jakub Sobieski zechce krok po kroku analizować przebieg wydarzeń, czy jednak będzie, rezygnował, z niepodjęcia się odkrycia prawdy kto jest winien śmierci nastolatki, a może jednak spróbuje wyjść naprzeciw i pokonać mroczne demony ukryte w niebezpiecznym i czyhającym z każdej strony psychologicznej gry kłamstw i niedomówień?

Należy podkreślić to i mieć na uwadze, że pani prokurator Ada Kowalczyk chętnie dzieli się osobistymi spostrzeżeniami, z detektywem Sobieskim na temat kogo oskarżają, za głównego sprawcę popełnionej zbrodni na jednej z pacjentek szpitala psychiatrycznego uwzględniając fakt, że jest nią córka znajomych imieniem Gabrysia.

Niezwykłe jest to, że siła doświadczenia, odwagi, odczuwania potrzeby realizacji sprawdzenia siebie w trudnych warunkach pracy powoduje, wyjście naprzeciw niełatwym celom do wskazania i sprawdzenia czym kieruje się osoba mordująca, aby zlikwidować przeciwnika, a może jest to tylko na pokaz, aby, czerpać korzyści z cierpienia innych. Czy wytrwa do samego końca rozwiązania zagadki detektyw Sobieski i czy może liczyć na pomoc sprzyjających mu osób, którym zależy na tym, aby nikt nie został już skrzywdzony w szpitalu psychiatrycznym?

Słowa uznania kieruje dla Pani Katarzyny Bondy za bardzo dobre przygotowanie się teoretyczne w podjęciu opisania niełatwego tematu związanego z niespodziewanie pojawiającymi się problemami ze zdrowiem psychicznym szczególnie u młodzieży.

Warto jest przeczytać ten kryminał.

Pierwszy raz sięgnęłam po książkę z serii z detektywem Jakubem Sobieskim Katarzyny Bondy. „W głąb” to mroczny kryminał, który-jak sama autorka wyznaje w jednym z wywiadów-bierze swój początek w rzeczywistości.

„Wiele elementów z tła książki wzięłam z opowieści ludzi, którzy podzielili się ze mną swoimi historiami. I są one przerażające-gdybym chciała je wymyślić, pewnie nie miałabym tyle odwagi.”

W jednym ze szpitali psychiatrycznych w fikcyjnej miejscowości Koćwin znaleziono pacjentkę z poderżniętym gardłem. O dokonanie zbrodni zostanie oskarżona współlokatorka, Gabrysia. Podejrzana została znaleziona z zakrwawionym nożem w ręku, ale twierdzi, że nic nie pamięta z tragicznej nocy, bo była pod wpływem leków. Zarówno pracownicy szpitala, jak i opinia publiczna od razu wydają wyrok, twierdząc, że problemy psychiczne nastolatki wskazują na jej winę. Gabrysia „nie radzi sobie ze sobą, ale przede wszystkim to nieśmiałe, zagubione dziecko”, które wierzy, że jest chłopcem i woli imię Ryś. Do akcji wkracza detektyw Jakub Sobieski, który od początku nie bardzo wierzy w to, że ta dziewczynka byłaby zdolna do popełnienia tak okropnego morderstwa. Dlatego za wszelką cenę próbuje uratować Gabrysię, to zadanie traktuje niczym misję. Szuka motywu, bowiem motyw jest kluczem do znalezienia prawdziwego zabójcy. Ale nie jest łatwo prowadzić śledztwo w świecie, w którym wiele spraw jest zamiatanych pod dywan i kiedy potencjalni świadkowie nabierają wody w usta.

Jedną z mocnych stron powieści jest umiejętność stopniowania napięcia. Dzięki temu rozmaite emocje zaczynają w nas buzować i nie jest się w stanie oderwać od lektury. Autorka wodzi czytelnika za nos, podsuwa rozmaite tropy, a na koniec i tak wprowadza element zaskoczenia. Nie wszyscy bohaterowie wypadają przekonująco i wiarygodnie. Być może to sprawa konstrukcji psychologicznych bohaterów. Mój zapał czytelniczy nieco osłabł, gdy na kartach powieści zetknęłam się ze zbyt dużą –jak dla mnie-ilością wątków queerowych. Nie wiem, czy do końca można zgodzić się z twierdzeniem, że:

„Dzisiejsza młodzież wymyśla Bóg wie co, bo nie ma dobrych wzorców. Nikt tym dzieciakom nie postawił granic, nie znają dyscypliny. Nie mówię, że wszyscy byli rozpieszczani i chowani w puchu, ale problemy z tożsamością płciową to plaga każdej placówki zdrowia psychicznego.”

Czy rzeczywiście problemy z tożsamością są „plagą” szpitali psychiatrycznych? Zadaje mi się to trochę przerysowane. Na pewno zgodzę się, że młodzież może mieć problem z dyscypliną i trudno w obecnym świecie zbudować prawdziwy autorytet wśród dzieci i młodzieży. Młodzi nie zawsze wiedzą, jakie cechy powinien posiadać autorytet. Dlaczego tak się dzieje? Czy to wina szkoły, wychowania, rodziny, czasów, w których na wszystko brak czasu, a może przebodźcowania?

W pamięci zapadła mi postać księdza Jana Aleksandra Żmudzińskiego, nazywanego Dobrym Aniołem, który dzieli swój czas między pacjentów onkologicznych i psychiatrycznych. Dlaczego miał tak dobry kontakt z młodymi ludźmi? Bo potrafił ich słuchać. Nie krytykował, nie pouczał, tylko-a może aż- słuchał. Aktywne słuchanie to -jak widać-droga do dobrych relacji. Czy w dzisiejszych czasach stać nas na poświęcenie chociażby kilku chwil, aby z uwagą, zainteresowaniem, bez przerywania wysłuchać młodą osobę?

Przeraża też fakt, że powieść –jak informuje w posłowiu autorka - „pokazuje jak w zwierciadle wszystkie bolączki podobnych placówek w tym kraju (…) Zarówno wyposażenie placówek, ich obsługa, jak i problemy pobytowe opisywane w tej książce nie do końca są fikcją (…) Wszystkie opisywane sprawy kryminalne są fikcyjne, ale ich prześwity znajdziecie w rzeczywistości.”

„Placówka słynie z okropnych warunków. Jak wejdziesz do sieci, to upewnisz się, że chore przeżywają tam gehennę.”

Czy w tego typu miejscach młodzi ludzie mają szansę odzyskać zdrowie, wrócić do psychicznej równowagi? „W głębi” w zamierzeniu autorki ma skłonić do dyskusji. Z pewnością obraz psychiatrii w Polsce utrwalony na kartach powieści zapada w pamięci.

Podsumowując, choć nie jest to kryminał z górnej półki, to warto go przeczytać, ze względu na tematykę, którą porusza i refleksje, do których skłania.

Dziękuję Wydawnictwu Muza za egzemplarz recenzencki.

Kto zawsze z niecierpliwością czeka na książki Katarzyny Bondy? 💬
Przyznaję się bez bicia, że ja 😁 A seria o Jakubie Sobieskim jest chyba moją ulubioną!

„W głąb” to już piąty tom cyklu o Jakubie Sobieskim autorstwa Katarzyny Bondy. Tym razem, na podstawie mrożącej krew w żyłach historii, autorka postanowiła ukazać kondycję polskiej psychiatrii dziecięcej oraz obraz nastoletniego zagubienia, samotności i braku zrozumienia.

Jak na Bondę przystało, fabuła jest mocno rozbudowana, ale co najważniejsze, bardzo dobrze przemyślana. Historia wciąga już od pierwszych stron i książkę czyta się z naprawdę ogromnym zainteresowaniem. Autorka splata tu wiele wątków, które ostatecznie łączą się w spójną całość, choć przez długi czas trudno domyślić się, jakie elementy je połączą.

Podoba mi się, że Katarzyna Bonda postanowiła ukazać nam kondycję polskiej psychiatrii dziecięcej, która, nie czarujmy się, ma się bardzo marnie. W szpitalach wiecznie brakuje miejsc, personel bywa pozbawiony empatii i zdarza się, że nawet nie próbuje zrozumieć pacjenta. Widać, że autorka zrobiła bardzo dogłębny research w tym temacie i nie boi się ukazywać prawdy taką, jaka ona jest. Obraz szpitala psychiatrycznego i jego wyglądu jest oddany w 100% realistycznie. Zresztą, cała reszta związana z tym tematem jest pozbawiona lukru i jakiejkolwiek „cenzury”.

Co może być zarówno plusem, jak i minusem (bo nie do końca wiem, jaki był zamysł Katarzyny Bondy), to fakt, że główny oskarżony jest osobą niebinarną, podobnie jak większość pacjentów szpitala. Było to wyraźnie zaznaczone na samym początku, podobnie jak fakt, że Rys identyfikuje się z zaimkami „ono”. I tutaj pojawia się problem, ponieważ wszyscy zwracali się do Rysa zaimkami żeńskimi lub męskimi. Jest to dość krzywdzące dla takich osób i rodzi pytanie: czy autorka chciała zwrócić naszą uwagę na fakt, z jaką obojętnością podchodzimy do osób niebinarnych i jak trudno jest nam je zrozumieć oraz odpowiednio się do nich zwracać? Czy może autorka po prostu nie zwróciła na to uwagi i pisała „on/ona” z przyzwyczajenia? Wierzę, że chodziło o tę pierwszą opcję i że autorka chciała nam ukazać, jak pozbawione empatii jest nasze społeczeństwo.

„W głąb” to naprawdę świetna książka w dorobku Katarzyny Bondy. Zwraca uwagę na aktualne problemy, porusza trudne tematy, a intryga jest tak skomplikowana, że nie sposób przewidzieć, co zaraz się wydarzy! To prawdziwa gratka dla fanów kryminałów. Serdecznie polecam!

W głąb" Katarzyny Bondy to mroczny thriller psychologiczny, który zabiera czytelnika do zamkniętego świata dziecięcego szpitala psychiatrycznego, gdzie rozgrywa się tajemnicza i brutalna zbrodnia. Jedna z pacjentek zostaje znaleziona martwa z poderżniętym gardłem, a podejrzenia spadają na jej współlokatorkę, nastolatkę cierpiącą na problemy psychiczne, która po przebudzeniu znajduje w swoich rękach zakrwawiony nóż. Prowadzący śledztwo detektyw Jakub Sobieski zostaje zmuszony do zejścia w otchłań mrocznych sekretów szpitala, gdzie każdy krok grozi ujawnieniem nowych, przerażających faktów.

Bonda buduje w książce atmosferę narastającego napięcia i niepewności, skupiając się na skomplikowanej psychice bohaterów. Klaustrofobiczne otoczenie szpitala psychiatrycznego, w którym wszyscy – personel, pacjenci, a nawet mieszkańcy miasta – wydają się skrywać własne tajemnice, potęguje poczucie izolacji i niepewności. Detektyw Sobieski, który musi balansować pomiędzy oficjalnym dochodzeniem a osobistymi rozterkami, nieustannie zmaga się z presją otoczenia, próbując znaleźć cienką granicę między prawdą a kłamstwem.

Postaci w "W głąb" są wielowymiarowe i pełne wewnętrznych sprzeczności. Sama podejrzana, dziewczyna z problemami psychicznymi, budzi wątpliwości – czy jej amnezja jest rzeczywistym mechanizmem obronnym, czy też stanowi wyrachowaną ucieczkę przed odpowiedzialnością? Czy detektyw Sobieski może ufać swoim instynktom, gdy osoby zaangażowane w śledztwo przedstawiają różne wersje wydarzeń, sugerując, że w tym zamkniętym świecie normy moralne mają zupełnie inne znaczenie?

Narracja Katarzyny Bondy koncentruje się na ukazaniu społecznych uprzedzeń wobec osób z problemami psychicznymi. Sposób, w jaki pacjenci są traktowani przez personel oraz społeczeństwo, rodzi pytania o etyczność działań szpitala i wymiaru sprawiedliwości. Autorka wskazuje na niebezpieczeństwo wydawania pochopnych osądów, które mogą prowadzić do tragedii i utrudniać dotarcie do prawdy. Wątek milczenia i skrywanych tajemnic jest tu kluczowy: postaci są gotowe zatajać informacje, aby chronić swoje interesy, a każda konfrontacja ujawnia kolejne warstwy nieufności.

"W głąb" to również analiza psychologiczna miejsca, które z założenia powinno nieść pomoc, ale przez nieudolność i brak empatii personelu staje się kolejnym więzieniem dla osób wrażliwych i skrzywdzonych przez życie. Czytelnicy, zwłaszcza ci zainteresowani psychologią i społecznymi problemami związanymi ze stygmatyzacją chorych psychicznie, mogą znaleźć w tej książce głębsze przesłanie.

Styl pisania Bondy jest wyważony i jednocześnie trzyma w napięciu – zdania są krótkie, rytmiczne, a opisy klaustrofobiczne. Każdy dialog i każde zachowanie bohaterów może mieć podwójne dno. To powieść, która wymaga od czytelnika pełnego zaangażowania, zmuszając go do zadawania pytań o złożoność ludzkiej natury i konsekwencje uprzedzeń.

Katarzyna Bonda w "W głąb" oferuje nie tylko klasyczny kryminał, ale także wnikliwą refleksję nad współczesnym społeczeństwem i jego stosunkiem do ludzi odmiennych. W świecie, w którym milczenie jest często najbezpieczniejszą formą obrony, odnalezienie prawdy staje się wyzwaniem, a każde ujawnione kłamstwo zmienia obraz całej historii.

(po_drugiej_stronie_slowa) Recenzja:

To nie tylko przedstawiona opowieść kryminalna, to jest obraz młodych ludzi przedstawionych w bólu i walce o siebie i życie.

Akcja rozgrywa się w szpitalu psychiatrycznym, gdzie młoda dziewczyna o imieniu Ryś, która wierzy, że jest chłopcem, z ogromnymi problemami zostaje oskarżona o zamordowanie współlokatorki. To w jej rękach znaleziono dowód zbrodni, to ona była w pokoju z ofiarą i to na nią zostały zrzucone wszystkie dowody. Czy prawdziwe? Szpital chce uniknąć kolejnego skandalu, więc robi wszystko by sprawa została jak najszybciej zamknięta. O sprawie dowiaduję się Jakub Sobieski prywatny detektyw. Z niechęcią podejmuje się sprawy choć czuje, że nie będzie to łatwe zadanie. Musi i chce udowodnić niewinność Rysia a realia ocalenia jej są nikłe.

,, W tej klaustrofobicznej scenerii każde słowo może być kłamstwem, a każdy krok - pułapką”

Czy Jakub rozwiąże zagadkę ? Kto jest mordercą a kto ofiarą ?

Bolesny kryminał, który trafił w moje ręce wywołał lawinę pytań, emocji i uczuć. Nie było mi łatwo przejść przez tą powieść, szczególnie, gdy w grę wchodziło cierpienie, strach i niezrozumienie młodych ludzi. Choć to fikcja takie sytuacje są na porządku dziennym w naszym realnym świecie. Brak lekarzy, bezduszne podejście do pacjentów czy brak miejsc w szpitalach. Dzieci traktowane przedmiotowo, faszerowane lekarstwami byle nie widzieć problemu. Tak, to się dzieje naprawdę.

Oprócz emocji i dreszczy możemy doświadczyć dobrze zbudowane napięcie oraz celny obraz rzeczywistości. Pojawiają się szczegóły i opisy oddające specyfikację szpitali a także pracy detektywa. Szczególnie postawa i elementy dochodzenia detektywa zyskuje w moich oczach na pochwałę. Swoją determinacją i sprytem przekazuje, że wystarczy chcieć, by zdobyć to czego chcemy.

Thriller psychologiczny w którym porusza się trudny i ważny temat - psychika ludzka i pomoc, która często nie jest odpowiednia lub wcale jej nie ma. Historia bohaterów niechcianych i niezrozumiałych, które wołają o pomoc robiąc sobie krzywdę i świat, który jest głuchy na odpowiedź.

Cała fabuła porwała mnie w głąb siebie, jest na wysokim poziomie, styl autorki lekki i przyjemny, można odczuć trud i pracę włożoną w napisanie tak dobrego kryminału. Napewno z ogromnym zapałem nadrobię poprzednie części, wiem, że warto.

Dla mnie książka to majstersztyk, warto się zagłębić nie tylko w fabułę ale jak tytuł podpowiada wejść w głąb bo często zapomniane odczucia jak zaufanie, wsparcie i rozmowa, z pozoru tak błahe rzeczy a jednocześnie tak ważne w relacjach międzyludzkich mogą uratować nie jedno ludzkie życie.

Polecam!

Wydaje się nam, że nie ma nic prostszego od prawdy. To od niej wiele zaczyna się i równie dużo kończy. Jednak nie tak łatwo dotrzeć do niej. Często kryje się za murem milczenia, subiektywnych opinii, zręcznych iluzji i tego, wszystkiego tego, co skłania ludzi do przemilczeń oraz bólu, niezauważonego przez tych, którzy powinni go dostrzec.

Łatwo jest oceniać po pozorach, trudno pozostać obiektywnym, gdy stanie się twarzą w twarz z rzeczywistością odbiegającą daleko od wyobrażeń, nawet, jeśli niejedno się widziało i jeszcze więcej doświadczyło. To nie jest pierwsza sprawa, związana z zabójstwem, prowadzona przez detektywa Jakuba Sobieskiego, lecz ta ma przebieg dość burzliwy i co istotne dotyczy nastoletniej osoby. Zbrodnie popełniono w miejscu, gdzie teoretycznie nie powinno do niej dojść. Jednakże szybko okazuje się, iż z tym, z czym spotyka się detektyw dalekie jest od jego wyobrażeń, obiegowych opinii, nie wspominając już w ogóle o tym, jak powinno być. Szpital psychiatryczny dla dzieci, już to jest nieszablonowe, drugim jest ofiara oraz domniemany sprawca, obydwoje to nastolatki. Cała reszta okazuje się jeszcze mocniej pogmatwane, a śledztwo jedynie obnaża słabość systemu, z jakiego rodzą się niepisane zasady oraz patologie. Rzadko, kto z potencjalnych świadków, jest skłonny do współpracy, zresztą nawiązanie jest, co najmniej utrudnione. Jak przebiegły wydarzenia tego feralnego dnia, że jedna nastolatka nie żyje, a druga jest oskarżona, a wszystko pozostałe stanowi wielki, znak zapytania obciążający tylko jednego człowieka? Sobieski szuka odpowiedzi na pytania samotnie, wiedząc, że nieostrożność może go drogo kosztować. Ktoś zabił, ktoś został oskarżony, lecz czy to jedna i ta sama osoba? Jak udowodnić czyjąś niewinność, jeżeli nie ma się twardych dowodów, a jedynie tropy będącymi raczej poszlakami? Jaka jest prawda i czy da się ją odkryć?

Ofiara. Sprawca. Szybko osąd, niebędący wyrokiem, lecz brzmiący tak, i wystarczający dla wielu by nie szukać odpowiedzi na pytania. Niezwykle mocny kryminał, nie tylko ze względu na motyw, lecz przede wszystkim na tło, w którym ma miejsce. Dziecięcy szpital psychiatryczny, daleki od wyobrażeń, za to bliski najmroczniejszym obrazom. Fikcja literacka? Tak, lecz oparta na realiach. „W głąb” jest historią toczącą się bardzo zamkniętym otoczeniu, bo trudno go nazwać kameralnym, bliżej mu w niektórych momentach do klaustrofobicznego i z pewnością przerażającego nie tylko tym, co się w nim dzieje, ale przede wszystkim brakiem perspektyw na zmiany. Tego rodzaju drugi plan staje się istotnym wątkiem lub wręcz lejtmotywem, wciąż przypominającym o swoim istnieniu i niepozwalającym zapomnieć o sobie. Zagadka kryminalna wciąga nas w świat, który funkcjonuje tuż obok nas, lecz z jego prawdziwego oblicza rzadko, kto ma świadomość. Podczas lektury wpierw bardzo szybko oceniamy, później zaczynamy dostrzegać, że nie do końca jest tak jak sądzimy. To pierwszy krok, jaki czynimy wraz z główną postacią, przy kolejnych zauważamy jak ważna jest uważność, bo nieostrożność ściąga niebezpieczeństwo. Katarzyna Bonda dała czytającym do rozwiązania szaradę, w której niejednokrotnie zderzamy się z murem w ślepej uliczce i równocześnie odkrywamy niewygodną prawdę. „W głąb” dalekie jest od prostego schematu, nie ma w nim prostej recepty na zło i z pewnością kroczymy krętymi ścieżkami by zdobyć odpowiedź kto i dlaczego zabił.