W cieniu dobrych drzew

Herakles jest uwielbianym przez studentów profesorem, jednak przez lata głęboko w sercu skrywał tajemnice swojego dzieciństwa i pierwszej miłości. Przychodzi dzień kiedy mężczyzna postanawia zrzucić ze swoich barków ciężar sekretów.

Joanna mieszka z ojcem i babcia, w dzieciństwie los odebrał dziewczynie wzrok, dając jej niesamowity talent muzyczny. Joanna swoimi nocnymi koncertami zaczarowała tajemniczego nieznajomego, który swoją obecnością zmienił całkowicie jej życie. Jakie tajemnice skrywa Herakles? Jak potoczą się losy bohaterów? Czy spotkają się ponownie?

To już moje drugie spotkanie z twórczością autorki, czytałam "Samolot z papieru" i byłam wtedy pod ogromnym wrażeniem tej historii, tym razem również się nie zawiodłam. Autorka ma niesamowity dar tworzenia nietuzinkowych historii, które wciągają czytelnika już od pierwszych stron i trzymają w napięciu do samego końca.

"W cieniu dobrych drzew" podzielona została na dwie zasadnicze części, pierwszą z nich jest historia Joanny - dowiadujemy się wiele o jej dzieciństwie, problemach rodzinnych oraz trudach dorosłego życia. Druga część skupia się na Heraklesie, który jest profesorem filozofii, poznajemy jego przyjaciół i finalnie dowiadujemy się jakie tajemnice skrywa mężczyzna. Muszę przyznać, że bardzo zaintrygowały mnie losy obojga bohaterów i cieszę się, że autorka powoli dawkowała nam informacje oraz odkrywała karty. Ten zabieg sprawił, że historia Joanny oraz Heraklesa stała się niezwykle tajemnicza i emocjonalna. Bohaterów połączyło tak naprawdę kilka magicznych nocy, kiedy rozumieli się bez słów, a głównym spoiwem stała się muzyka. Te chwile zmieniły w życiu Joanny i Heraklsa bardzo wiele. Oboje zmuszeni byli przez lata zmagać się z wieloma przeciwnościami losu, by w końcu znaleźć szczęście.

Autorka w swojej historii zawarła całą paletę emocji, począwszy od bólu, tęsknoty, rozczarowania, po prawdziwą przyjaźń i wielowymiarową miłość.

Ta książka jest piękna napisana, pięknie wydana i zmusza czytelnika do zatrzymania się chociaż na chwilę i zastanowienia nad swoim życiem i wartościami jakimi się kierujemy. Czekam na więcej historii spod pióra autorki, bo ma niesamowity talent i piszę od serca! Moja ocena to 10/10.

Lubicie nietuzinkowe historie miłosne, tak bardzo nieoczywiste, a w dodatku otoczone muzyką i filozofią?

Jeśli Wasza odpowiedź jest twierdząca, to z marszu mogę polecić "W cieniu dobrych drzew" Ewy Pruchnik. Natomiast jeśli nie wiecie, czy tego typu historia może się spodobać, to radzę spróbować. A nóż zaskarbi sobie miejsce w Waszym sercu!

Nie jestem pewna, ale chyba pierwszy raz spotkałam się z tak świetnie napisaną książką. Już tłumaczę dlaczego. Ta historia jest napompowana wrażliwością, inteligencją, trudną miłością i latami tęsknoty. Literatura piękna zobowiązuje. Autorka w piękny sposób opowiada nam historię dwójki ludzi, której znajomość z góry skazana była na porażkę. Co mnie dotknęło najmocniej, to historia Joanny, młodej niewidomej kobiety, która w dość nieoczywisty sposób zaznała pięknej miłości. Dosłownie chwilowej, ale jakże mocnej. Niewinne nocne spotkania dziewczyny z nieznajomym dostarczały mi ciar na rękach i myślałam sobie "czy to w ogóle możliwe?". Nie chcę do końca zdradzać, o co dokładnie mi chodzi. Przyznaję, że poznając sposób wychowania Joanny nie dowierzałam, że jest w stanie podjąć się takich działań. Piękna, inteligentna i bardzo uzdolniona dziewczyna, której los nie oszczędził, skradnie Wasze serca. Moje skradła i naprawdę polubiłam tą rozgadaną, odważną, pragnącą prawdziwej miłości młodą kobietę.

Poznając historię Heraklesa Papadopoulosa wchodzimy w świat rozważań filozoficznych. Nie interesuję się rozważaniami na temat bytu, systemu wartości, czy nauk najbardziej znanych filozofów świata. Niemniej ta część powoduje, że czytelnik wkracza w nostalgiczny stan, gdzie rozważa nad swoją przeszłością i czynami, wydarzeniami, które miały w niej miejsce.

Pani Ewa Pruchnik ma ciekawy styl, a co najbardziej mnie zaskoczyło, to to, jak łatwo stylistycznie oddzieliła od siebie dwójkę bohaterów. Historia Joanny, jej pochodzenie i sytuacja rodzinna nie przeszkodziły w humorystycznym przedstawieniu losów dziewczyny, czym autorka złapała u mnie wielkiego plusa. Przekomarzanki ojca Joanny z teściową wywoływały uśmiech na twarzy i dodały autentyczności. Miałam nawet nadzieję, że ten stan zostanie do końca książki. Myliłam się, bo historia Heraklesa ma już trochę inny wydźwięk, choć miejscami również wzbogacony humorem. Druga część mocno skłania do refleksji nad przeszłością człowieka.

To nie jest słodka historyjka, których w świecie książek mamy na pęczki. Sekrety odgrywają dużą rolę w życiach bohaterów, a niespełniona miłość i tęsknota dodaje mocno gorzkiego posmaku. Jestem pewna, że niejedną wrażliwą duszę wzruszy piękna historia uzdolnionych ludzi. Muzyka i filozofia będzie Wam towarzyszyła przez całą podróż w świecie, który wykreowała Ewa Pruchnik i szczerze mogę ją polecić.

„W sytuacjach beznadziejnych los lubi stawiać nas przed decyzją, która może diametralnie zmienić nasze życie, ale to my sami musimy tę decyzję podjąć.”

Książka Ewy Pruchnik „W cieniu dobrych drzew” to opowieść o dwójce ludzi, którzy darzą się uczuciem przez całe życie - jednak żyją osobno. To historia o stracie, bólu, dorastaniu i zmierzeniu się ze swoimi obawami. Opowieść o walce o siebie, swoje życie i swoją przyszłość.

Główną bohaterką książki jest młoda dziewczyna o imieniu Joanna, która mieszka z ojcem i swoją babcią. Mama dziewczyny zmarła gdy ta była jeszcze dzieckiem. Strata ukochanej osoby to nie jedyne zmartwienie Joanny. Wraz z ukochaną mamą dziewczyna straciła wzrok. Jej ojciec robił co mógł aby jego jedyna córka odzyskała wzrok. Dziewczyna jednak była pogodzona ze swoim losem. Miała jednak cichą nadzieję, że kiedyś jednak ponownie będzie mogła oglądać świat w kolorowych barwach. Joanna była uzdolniona muzycznie, i to dzięki muzyce poznała tajemniczego nieznajomego, któremu oddała swoje serce.

Herakles Papadopoulos to mężczyzna z wielkim bagażem życiowym. Tajemnicą. Wielką stratą. Podobnie jak w przypadku Joanny życie go nie oszczędzało. Uwielbiał tą kobietę, jednak nie mógł z nią być. Życie jednak czasami daje nam drugą szansę..

Chłopak z Ameryki i dziewczyna z Polski. Miłość, która przetrwała wiele lat. Przetrwała rozłąkę, stratę i ból. Uczucie opisane pięknymi słowami, które chwytają za serce. Nie będę ukrywać wiele razy miałam ciarki podczas czytania. Wiele razy wstrzymywałam oddech, bo sytuacja była po prostu bolesna. Wiele razy oczy szkliły mi się od łez. Takie historie budują człowieka. Zmieniają perspektywę i pozwalają docenić to co się ma. „W cieniu dobrych drzew” nie jest łatwą historią. Jest historią, która uczy życia, w pewnych aspektach nawet brutalnie sprowadzała nas na ziemię. Jednak te uczucia, emocje, wiara, przeżycia są nie opisania. Pani Ewa napisała rewelacyjną książkę, która z pewnością dogłębnie poruszy osoby szczególnie wrażliwe, tak jak ja. Mogę potwierdzić, że ta książka jest dla osoby w każdym wieku. I niech Was nie przerazi to, że z początku jeszcze nie będziecie rozumieć zamysłu tej książki. Ja też byłam w szoku, gdy zrozumiałam o czym jest ta książka. Byłam pełna podziwu. Po pierwsze z tego względu, że historia zawarta na tych kartach, była zarazem romantyczna jak i pełna bólu. Jednak całkowicie szczera i prawdziwa. Po drugie byłam pod wrażeniem tego, jak została przedstawiona ta historia. Pióro autorki to miód na moje serce. W środku znajdziecie fragmenty, które z pewnością poruszą Wasze serca. Jest wiele pięknych cytatów w których z pewnością odnajdziecie cząstkę siebie.

Na zakończenie jedynie mogę powiedzieć, że mnie ta historia zaskoczyła w bardzo pozytywny sposób. Nie sądziłam, że autor może tak pięknie i subtelnie opisać relację między dwojgiem ludzi. Dziękuję Pani Ewie oraz Wydawnictwu Szósty Zmysł za chęć współpracy przy tym tytule. Ogromnie się cieszę, że ta historia już za kilka dni będzie trafiać w wasze ręce! I mam nadzieję, że zechcecie po nią sięgnąć, nie dla mnie, nie dla autorki czy dla wydawnictwa. Dla siebie. Ta książka dotyka naszego serducha i naszej duszy. Moim zdaniem to jest piękne i to powinnyśmy cenić w książkach!

Czasami dobrą powieść odkrywamy przez przypadek, sięgając po prozę autora, którego twórczości wcześniej nie czytaliśmy. Wiele dobrego czytałam o "Samolot z papieru" Ewy Pruchnik, ale nie miałam okazji samemu ocenić stylu autorki aż do premiery jej najnowszej książki, która bardzo szybko pojawiła się na mojej półce. Z wielkimi oczekiwaniami pozwoliłam więc porwać się historii, która nie tylko bardzo miło mnie zaskoczyła, ale również oczarowała wyjątkowym klimatem.

To powieść obyczajowa utrzymana w klasycznych ramach gatunku - opowiada o trudach życia, pozwala czytelnikowi utożsamić się z losami bohaterów oraz rozgrywanymi wydarzeniami a także udowadnia, że na przestrzeni zaledwie jednej krótkiej fabuły dana historia może obrać zupełnie inny bieg. Tyle bowiem czasu potrzebują bohaterowie, by zrozumieć gdzie są i czego od siebie oczekują i tyle trwa powieść - zaledwie trochę ponad trzysta stron a jednak jest to czas wypełniony mnóstwem oczekiwań, emocji oraz rosnących nadziei a także uchwycony skrót całego życia bohaterów.

Autorka bardzo umiejętnie do prostej fabuły przemyca skomplikowaną prawdę na temat przeszłości. Kilka ważnych tajemnic, niedomówień oraz skrywanych od lat sekretów odegra tutaj kluczową rolę choć prawda jest taka, że najważniejsza w tej historii okaże się miłość oraz przyjaźń - dwie wartości bardzo szczerze i ciekawie uchwycone na przestrzeni rozgrywanych wydarzeń. W ten sposób poznajemy dziewczynę z Polski i chłopaka z Ameryki, którzy niespodziewanie znajdą wspólną drogę.

Joanna zmaga się z wieloma przeciwnościami. Strata matki daje się jej we znaki, mimo że obok siebie ma ojca i babcię a także ukochanego kota, ale jest także coś co wyróżnia ją w rodzinie. Dziewczyna bowiem straciła wzrok i chociaż rodzina bardzo ją kocha to ograniczają jej możliwość normalnego życia z uwagi na jej niepełnosprawność. Pewnego dnia wszystko jednak zmienia bieg, ponieważ w domu Joanny pojawia się tajemniczy nieznajomy i chociaż nie wypowiada ani słowa a jedynie słucha jej pięknej gry na fortepianie to już tego dnia nawiązuje się pomiędzy nimi nić porozumienia. Czy będzie to wstęp do nowego rozdziału w jej życiu?

Powieść podzielona na dwie części opowiada najpierw o losach Joanny, późnej historię Heraklesa, cenionego uczelnianego wykładowcy. Pozornie ich historie nie mają ze sobą wiele wspólnego, ale jak to często bywa - łączą się w najmniej oczekiwanym momencie. Od podstaw, od najmłodszych lat poznajemy wszystko co istotne w życiu tej dwójki i niemal znamy ich na wylot choć intrygujący finał i tak zaskakuje. "W cieniu dobrych drzew" to książka przewrotna, zupełnie inna niż wszystkie znane nam do tej pory lektury obyczajowe, głęboka i dojrzała, niosąca ze sobą pewne wartości. Finał zaskakuje, subtelna i nietuzinkowa relacja miłosna daje do myślenia a całość prezentuje się w bardzo oryginalny, ale jednocześnie trafiony sposób. Jeśli więc szukacie książki, która zrywa z przyjętymi schematami - polecam!

Joanna jest już dojrzała kobietą, której losy poznajemy od samego początku. Niewidoma, która z zamiłowania lubi nocne gry na fortepianie. I choć przypadkiem przyciągnęła do siebie pewnego młodzieńca to jej serce zabiło mocniej. Wyczekiwała jego nocnego wkradania się do jej pokoju. Dzieliła ich bariera językowa, choć dziewczyna tego nie wiedziała. To jednak ich coś połączyło. Dziecko, o którym początkowo Joanna nie miała pojęcia była młoda zagubiona wychowana przez babcie i ojca. Chowana pod kloszem niewiedzy.

Miłość druga rzecz, która ich połączyła miłość do siebie i muzyki. Humoreska Dworaka to ich nic łącząca.

Jednak los ich rozdzielił na długie lata. Ona żyła tu ON daleko w nieświadomości. Kim był? Czy połączy ich los znowu?

W cieniu dobrych drzew to piękna historia opowiadająca o życiu z niełatwej strony. O przeskakiwaniu barier, jakie stawia nam los. O sile miłości i siłę płynącej z muzyki. Wzruszająca i poruszająca nasze serca. Wiele filozoficznych odniesień i mądrości z życiowych płynących prosto z powieści. Przez książkę przepływamy jak przez dobry koncert muzyczny. Słowa płynęły z poetyckimi wstawkami. Choć częściej czytam romanse to muszę przyznać, że książka zostanie na dłużej w moim serduszku i w mojej pamięci. Jest to bardzo dobra pozycja książkowa, która musicie poznać. Serdecznie wam polecam spodoba wam się fabuła, i to jak autora wodziła nas do ostatniej strony z najlepszymi momentami.

,Opancerzyła się w dystans wobec ludzi, zdarzeń, świata. Świata, który nie mógł przejść przez tę niewzruszoną kurtynę spuszczoną na jej oczy, by przeniknąć dalej, w głąb jej duszy i ciała."

"W cieniu dobrych drzew" to książka o sile miłości, o pasji i przyjaźni! Książka już od pierwszych stron wywołuje emocje i zdecydowanie nie pozwala o sobie zapomnieć!

Joanna to uzdolniona muzycznie kobieta. Życie nie rozpieszczało kobiety już od najmłodszych lat, zabierają jej matkę i wzrok. Muzyka stała się jej życiem, które nabierało barw wieczorami, dając ukojenie dla duszy.

Herakles Papadopoulos wybitny profesor Uniwersytetu Harvarda. Przeszłość to ból i strata, z którą będzie musiał się zmierzyć, ale do tego potrzeba czasu, by wrócić do wspomnień, które wywołują tęsknotę!

Co takiego łączy Joannę i Heraklesa? Co się wydarzyło podczas wieczornych koncertów? Tego Wam nie zdradzę, ale koniecznie przeczytajcie książkę!

Jestem oczarowana historią Joanny i Heraklesa, która łamała mi serce z każdą kolejną stroną, ale również pokazała, że życie mimo mroku, braku barw może być kolorowe, a to za sprawą muzyki, która jest odzwierciedleniem duszy! Ważnym punktem w książce, jest zrozumienie, które mogą dać nam całkiem obce osoby! Czasy, w których przyszło dorastać Joannie, nie były łatwe, a ona zagubiona jako osoba niewidoma, jej wyjazd miał być karą, a okazał się wybawieniem! Odnalazła siebie za sprawą przyjaźni i bezinteresownej pomocy!

Autorka pokazała miłość, gdzie słowa są zbędne, a obecność jest wyznacznikiem prawdziwych uczuć. W książce została wystawiona miłość na próbę czasu, gdzie czas mierzony jest latami!

Gwarantuje Wam, że emocji w książce nie zabraknie, a historia tej pary, zapadnie w pamięci, co sprawi, że nie raz wrócicie do Joanny i Heraklesa!

Na zakończenie zostawiam Wam moją rekomendację:

,,W cieniu dobrych drzew" to fenomenalna książka, która wzruszy i rozgrzeje, a serca napełni nadzieją. Historia wraz z pierwszym dźwiękiem fortepianu przynosi ukojenie dla ciała i duszy, ale też czasem pozostawia blizny, które są noszone latami! Jestem oczarowana i gorąco polecam!

Dzień dobry Kochani 😘

Dziś przychodzę do Was z cudowną książką o cudownej okładce 😍

Mowa tu oczywiście o "W cieniu dobrych drzew" 🌳🍁 Ewy Pruchnik.

Jest to piękna, jednocześnie bolesna historia Joanny i Heraklesa.

Życie Joanny zmieniło się po śmierci jej matki. Emocje i ból związany z odejściem najbliżeszej osoby, odznaczyło ogromne piętno na zdrowiu dziewczyny. Pozostawiona pod opieką ojca i babki, czuje się rozdarta i nikomu niepotrzebna. Spokój odnajduje w grze na fortepianie. Tej pasji zawsze poddaje się w nocy. To właśnie jednej z nich, zarówno do jej pokoju, jak też i serca wdarł się "duch", który zmienił całe jej życie. Dziewczyna otwiera się przed nieznajomym. Opowiada mu swoją historię, której ON z zapałem słuchał, jednak milczał...

Pewnego dnia, chłopak znika...

Po pewnym czasie dziewczyna przestaje na niego czekać. Wychodzi za mąż z rozsądku, za dużo starszego mężczyznę, który ofiaruje jej nie tylko przyjaźń, ale też bezpieczeństwo...

Herakles to jeden, z najbardziej lubianych profesorów na Uniwersytecie Harvarda. Jego wykłady cieszą się popularnością i powiem Wam, że jako czytelnik, także zakochałam się w jego wywodach 😊 Herakles skrywa jednak pewne tajemnice, o których nawet nie mówi swojemu przyjacielowi. Kocha grać na skrzypcach. Jednak przychodzi taki dzień, w którym postanawia uwolnić się od przeszłości i wyjawić prawdę o sobie. U schyłku życia pragnie także zobaczyć miejsce, w którym zostawił swoje serce...

"W cieniu dobrych drzew" to książka bardzo realna, chwytająca za serce, zapadająca w pamięć...

Książka o niespełnionej miłości, odpowiedzialności i tajemnicach, które ujrzą światło dzienne, w zupełnie innej rzeczywistości.

To książka przesiąknięta melodią, wydobywającą się spod palców bohaterów i zapachem kasztanowca

Nieoczywista, nostalgiczna, a nawet nierzeczywista. Powieść Ewy Pruchnik to historia, która nie miała prawa się wydarzyć. Początkowo, dla mnie niezrozumiała, zagmatwana, potem okazała się kunsztowną powieścią, która w swojej oryginalności jest prostą historią o ludziach, którzy chcieli kochać.

Chyba najlepiej będzie gdy sama fabuła zostanie tajemnicą. Bo może łatwo byłyby ją streścić, gdyby nie to jakim sposobem została opisana. Jest tu dużo słów. Mądrych, wzniosłych i patetycznych. Uduchowinych. Jest muzyka, jest stary kasztanowiec i dwa losy, które raz splecione, mimo niesprzyjających okoliczności i długich lat zostały nierozerwane. Jest to historia o tęsknocie, o uczuciu, o bólu i przemijaniu. Stateczna, wyważona, ale pełna emocji.

Nie jest to powieść romantyczna, przesłodzona czy wypełniona sztucznością. Ale nie zabraknie tu momentów chwytających za serce.

„W Cieniu Dobrych Drzew” Ewa Pruchnik, wydawnictwa szósty zmysł, premiera 2.02.2022.

Nocną porą w okolicy rozbrzmiewają piękne nuty z fortepianu, muzykę wydobywają smukłe palce utalentowanej, niewidomej kobiety.

Każda piękna melodia jest wspomnieniem i tęsknotą za piękną, niezapomnianą miłością.

„W Cieniu Dobrych Drzew” jest to książka o miłości, która narodziła się w pokoju niewidomej dziewczyny. I trwa przez całe życie bohaterów w ich zakamarkach serc, pomimo, że żyją osobno. Oddaleni od siebie tysiącem kilometrów, dwoma kontynentami, mając tylko wspomnienie dwudziestu niezwykłych nocy.

Opowieść o miłości, bólu, tęsknocie, dorastaniu, a z każdej strony książki wydobywają się emocje. Niepowtarzalna historia dwojga ludzi oparta na życiu, przeplatana przeciwnościami losu.

Książka podzielona jest na dwie części w pierwszej poznajemy losy Joanny jako młodej, a później już dorosłej kobiety, w tej części pojawia się wiele pytań. Na które otrzymamy odpowiedź w części drugiej, w której poznajemy Herkulesa. Mężczyzna jest sławnym wykładowcą, zapoznajemy się z jego losem oraz kolejami życia. Po przez pobyt w Polsce, jak i późniejszy powrót za ocean.

Z początku miałam problem aby się wciągnąć w tą powieść, były momenty, kiedy książka mi się dłużyła. Ale bardzo się cieszę, że mogłam ją przeczytać. Książkę polecam Wam przeczytać samemu, jestem ciekawa jakie wzbudzi w Was emocje.

Dwie historie, jedna opowieść. Dwie osoby, jedno uczucie. Książka „W cieniu dobrych drzew” stworzona jest z podziałów, w których dwie odrębne jednostki składają się na wspólną całość. Te kontrasty nadają tej fabule wyjątkowego charakteru. Między rozgrywającymi się wydarzeniami czytelnik nie odczuwa fajerwerków emocji – hucznych i widowiskowych, ale niewątpliwie skryte jest w tej historii piękno, nieblaknąca miłość, wyjątkowa przeszłość, muzyka klasyczna i nuta filozoficznych rozważań. I kasztany, które stanowią podstawę tej opowieści. Fabuła leniwie się snuje, dostarczając większych i mniejszych emocji. Niepokojąca w swoim nieprawdopodobieństwie, subtelna i sensualna, mocna i tajemnicza. Ze skrajnych elementów fabuły, która obrazuje siłę uczuć zdolnych trwać całe życie, wyłaniają się takie same emocje bohaterów – nieoczywiste, wykluczające się, uskrzydlające i wyniszczające jednocześnie. To otulona dźwiękami fortepianu i skrzypiec historia utkana z pięknych słów. Zdania, które kreśli Ewa Pruchnik, zachwycają delikatnością i trafnością nie mniej niż sama fabuła. W tym się idzie całkowicie zatracić! W tych latach i kilometrach dzielących dwa serca, bijące tym samym rytmem kształtującym nie tylko losy samych bohaterów, ale także kolejnych pokoleń. Autorka podkreśla w tej historii tematy egzystencjalne, nad którymi duma się jeszcze długo po zakończeniu książki, gdzie bazą jest niecodzienne uczucie wyostrzające zmysły, mimo ich niekompletności. Niesamowita historia, w której dwa życiorysy splatające się w pewnym, wyznaczającym przyszłe losy fragmencie, zmierzają do słodko-gorzkiego finału, który poruszy najtwardszego emocjonalnie czytelnika. Niesamowita w swoim spokoju, który pod powierzchnią skrywa huragan targających bohaterami uczuć. Literacka rozkosz, którą można się cieszyć nie tylko w cieniu dobrych drzew.

Joanna to Polka z wielkim talentem muzycznym. Los jej nie oszczędzał, zabierając jej w dzieciństwie wzrok oraz matkę. Herakles jest Amerykaninem, profesorem na Harvardzie. Przeszłość wciąż wydaje mu się żywym wspomnieniem, które wywołuje ból i tęsknotę. Ta dwójka w młodości spędziła ze sobą dwadzieścia pięknych dni, które Joannie pozostawiły pamiątkę na całe życie. Ponownie spotykają się po 60-dziesiątce.

Ewa Pruchnik napisała powieść, w której opisuje losy dwójki naszych bohaterów. Poznajemy losy zarówno Joanny jak i Heraklesa, to co działo się po ich pamiętnych dwudziestu dniach spędzonych razem. Oboje poniekąd są okryci tajemnicą, która tak naprawdę ciągnie się za nimi przez całe życie. Jak sami się przekonacie nie mieli życia łatwego, usłanego różami. Los ich nie oszczędzał, ale oni mimo wszystko jakoś parli do przodu.

„Teraz Wiktor ciężko chorował. Joanna zdawała sobie sprawę, że nie spędzą już ze sobą dużo czasu. Była z tego powodu przygnębiona, zaniepokojona, nieszczęśliwa, ale nie wpadała w histerię. Bo ON by tego sobie nie życzył. Bo dzięki niemu zrozumiała, że bez względu na przeszłość czy teraźniejszość zawsze jest jeszcze przyszłość.”

Czytając tę powieść, przenosimy się w świat niewidomej Joanny. W świat, który pomimo tego, iż nie ma barw, potrafi być niezwykle kolorowy. Ważną rolę w tej książce odgrywa muzyka, która tak naprawdę jest odzwierciedleniem duszy. Niesamowite jest to, że osoba niewidoma potrafi tak pięknie grać i mieć tak wrażliwą duszę. Czytanie o tym było naprawdę przyjemnością. Historia, którą poznajemy nie jest może łatwa, a jednak pokazuje nam, że w życiu wszystko ma jakiś swój cel. Miłość czasem potrafi być krótka, ale niezwykle intensywna, i wcale nie potrzebuje do tego słów.

„Jak nigdy dotąd zapragnął się przekonać, czy aby na pewno wyobraźnia nie podsuwa zniekształconych wspomnień, wzruszeń i uniesień, które towarzyszyły mu w tamtym pokoju, do którego ciągnęło go jak zbłąkaną ćmę do lampy i w którym przeżywał to, co w życiu najważniejsze: miłość.”

Autorce udało się dobrze nakreślić swoje postacie, które tworzone były z dużą dawką empatii. Ich przedstawiony świat jest niezwykle barwny nawet pomimo przeciwności losu. To osoby z którymi można się bez problemu utożsamić. Całość została napisana lekkim językiem, mnóstwem emocji i wciągającą historią. Może na leciutki minusik zasługują czasem zbyt długie, nużące opisy, ale można przez nie przebrnąć.

"W cieniu dobrych drzew" to historia, która wzrusza, ale daje też nadzieję. Historia dwójki całkiem różnych od siebie ludzi, których splata ze sobą los, a później rozdziela na długie lata. Historia o miłości, rozstaniu i bólu. Zachęcam do przeczytania.

„Człowiek całe życie poszukuje doświadczeń, które poruszają jego serce, ta ciągła pogoń powoduje ekstazy radości, poczucie satysfakcji, ale jakże często okazuje się prostą drogą do smutku, frustracji, samounicestwienia”.

🤎🤎🤎

Dwadzieścia dni eterycznej, chwytającej za serce miłości. Dwadzieścia dni otulonych zapachem deszczu i muzyką płynącą spod palców niewidomej dziewczyny. W czasach, kiedy świat podzielony był żelazną kurtyną, życie na krótką chwilę splotło ze sobą los dziewczyny z Polski i chłopaka z Ameryki.

🤎🤎🤎

„W cieniu dobrych drzew” autorstwa Ewy Pruchnik to książka z historią piękną i poruszająca.

Opowiada o dorastaniu, przyjaźni, miłości i pasji, ale także o bólu, cierpieniu i tęsknocie.

Nie jest to jakiś romans, o którym się fantazjuje, zaś jest to książka, która dostarcza masę wrażeń. Trafia dość mocno i celnie w myśli czytelnika powodując niezłe zamieszanie w głowie.

Właśnie przez natłok przeróżnych i silnych emocji nie da się tak po prostu przekartkować i w mig zakończyć tej pozycji. Nawet jeśli momentami kusi, głównie, wtedy kiedy akcja zaczyna za bardzo zwalniać i nieco nużyć to jednak trzeba uzbroić się w cierpliwość i czytać w skupieniu, by niczego nie przeoczyć.

Tą książką należy się sycić i cieszyć w spokoju. Dla mnie szczególnie była to miła odskocznia od mocnych erotyków, czy przepełnionych akcją książek fantasy. Mogłam się wzruszyć i podumać.

Jeśli o mnie chodzi polecam.

Dzisiejszego dnia, czyli 02.02.2022 premierę ma książka, która jest moim patronatem, ale za którą pójdę w Świat. Twórczość Autorki poznałam czytając „Samolot z papieru” i przepadłam. Jeżeli jeszcze jakimś cudem nie znasz tej pozycji to zachęcam całym sercem. Wróćmy do „W cieniu dobrych drzew” które może nie są książką, gdzie królują pościgi, sprawy dla kryminalnych czy masowy atak zombie, ale na pewno jest książką, dla której warto zarwać noc. Idealna, taka delikatna w opisaniu tego co nasi bohaterowie przeżyli. Mowa tu o miłości i to, że każdemu pisana jest dobra czy zła to już zależy od nas samych.

Przedstawiam wam Joannę dziewczyna, która nie jednego zdrowego człowieka potrafiłaby zawstydzić swoją charyzmą, swoim urokiem tym zewnętrznym, ale i tym wewnętrznym. Lecz kochani uwieźcie, że autorka stworzyła dla niej taka rolę, która mnie nawet teraz chwyta za serce. Dziewczyna ma ogromny talent muzyczny, talent do zjednywania sobie ludzi. Jakbym teraz to tak zostawiła to historia jak każda inna, ale dziewczyna jednej rzeczy nie potrafi…?? Jest niewidoma, lecz was nie zwiedzie brak wzroku, bo jak wcześniej napisałam swoim sposobem bycia, sercem czuję się przy niej jak uboga kuzynka.

Kolejną postacią z jaką przyjdzie się zapoznać jest Herakles Papadopoulos, uwielbiany przez wszystkich profesor Uniwersytetu Harvarda. Tutaj ten osobnik to jedna wielka niewiadoma. Czytając książkę dowiesz się, dlaczego, bo ja nie zdradzę nic, a nic.

Historia o miłości, o bólu jaki towarzyszy nam podczas straty, ale czy na stałe? Dwadzieścia dni które potrafią zawładnąć całym naszym życiem, dwadzieścia dni które odegrały istotną rolę w dalszym rozumowaniu Świata i nie tylko, dwadzieścia dni które ukształtowały dwoje pisanych sobie ludzi, dla których czas nie był łaskawy, ale czy na pewno..? Idealna na niedzielne wieczorki, idealna do kawy, ale idealna na złamane serce. Jeżeli czujesz, że czegoś w twoim życiu brakuje to tutaj znajdziesz plaster na bolące miejsce.

Bardzo dumna jestem, że moje serce przynależy do tej powieści i z całego serca dziękuję Wydawnictwu Szósty Zmysł za możliwość dodania mnie do rodziny patronatów.

Kiedy skończyłam czytać książkę Ewy Pruchnik, zastanawiałam się długo w jaki sposób mam o niej opowiedzieć, by moje słowa nie były pompatyczne lub patetyczne. Postanowiłam więc zrobić to zgodnie z uczuciami, które towarzyszyły mi podczas lektury.

Opowieść, którą utkała autorka oscyluje wokół dwojga ludzi, których we wczesnej młodości połączyła pierwsza miłość. Niewidoma, obdarzona niezwykłym talentem pianistka, zakochuje się bez pamięci w człowieku – duchu, który przez około trzy tygodnie zakrada się do niej co noc, po to by wysłuchać nocnych koncertów fortepianowych i nacieszyć oczy niezwykłym widowiskiem. Te romantyczne noce mijają jednak szybko, losy młodych rozchodzą się w różnych kierunkach, ale pamięć o miłosnych uniesieniach, nie tylko fizycznych, będzie im towarzyszyła całe życie.

To nie jest zwykła powieść obyczajowa, którą zapomina się kilka dni po przeczytaniu. W przypadku tej książki jest inaczej. Autorka wyładowała ją po brzegi potężnym ładunkiem emocjonalnym, który rozwija się niczym kolorowy wachlarz gejszy i pozwala na dozowanie go w odpowiednich dawkach. Początkowo historia oczarowuje, owija czytelnika wstęgami tajemniczości i pierwszych, nieśmiałych prób poznawania drugiego człowieka. Dopiero w drugim etapie, pozwala na poznanie poszczególnych postaci i stopniowe rozwiązywanie tajemnic, które wokół nich się namnożyły. Finalnie, opowieść wcale nie zabarwi się na różowo, ale czy szczęśliwe zakończenia muszą właśnie takie być?

To była przepiękna, oniryczna i marzycielska opowieść o sile miłości, nieprzepracowanych traumach i zaglądaniu we własną duszę. Nieco filozoficzne podejście do tego, co dzieje się w ludzkiej duszy. Zderzenie romantyczności, doznań muzycznych i duchowych z prozą codzienności i decyzji podejmowanych z myślą o przyszłości.

Gorąco polecam tę piękną, nieoczywistą i pełną bólu powieść. Niech i Was ta piękna literatura poniesie na skrzydłach wyobraźni.