Uzdrawiająca moc ceramiki

Jedna z książek które nazywam "plasterkiem na serduszko", cudownie ciepła, pełna akceptacji, miłości do ceramiki i dobrego jedzenia.

Jeongmin to scenarzystka której się nieźle wiedzie, pewnej jesieni jednak ma poczucie, że praca zaczyna ją przytłaczać, zmaga się z depresją i praktycznie nie wychodzi z domu. Kiedy już wychodzi chce pójść na kawę i myli drzwi kawiarni z pracownią ceramiki. Jej właścicielka zachowuje się nieszablonowo i w wyniku rozmowy Jeongmin zaczyna uczyć się lepić z gliny.

Kiedy wchodzi w ten świat przesiąknięty zapachem gliny i kawy poznaje nowe osoby i uświadamia sobie, że glina działa na nią terapeutycznie.

"Soyo - pracownia, w której wypieka się uczucia" tam pozna nowych przyjaciół, zaopiekuje się małą mruczącą kulką, rozwiąże traumy dzieciństwa, a być może znajdzie coś więcej pasje i miłość.

To książka w której pokazane jest jak ważna jest akceptacja i możliwość decydowania o sobie, jak ważne jest by rozmawiać a czasem po prostu kogoś wysłuchać.

"Te wgniecenia pojawiły się dlatego, że ciągle udoskonala ją pani ręcznie. Chce pani, żeby była lepsza, i to oddanie widać."

Tak jak zmieniają się prace bohaterki, tak zmienia się i ona, odnajdując spokój i spełnienie.

*współpraca reklamowa*

Co robicie żeby nie zwariować? Macie jakieś hobby czy sposoby na odzyskanie równowagi? Dla mnie tym wszystkim jest czytanie książek, które zabierają mnie w fantastyczne przygody. Wydawnictwo Sonia Draga po raz kolejny, za sprawą nowej historii zabrało mnie w niesamowitą podróż, tym razem do Korei. Książka należy do literatury pięknej, ale autorka wplotła w fabułę sporo elementów literatury obyczajowej.

Jeongmin straciła swoją pasję do pracy, z której w końcu rezygnuje. Trzydziestolatka staje na rozdrożu, wynajmuje dom w Wiosce Kasztanowych Kolców, każdy dzień jest dla niej monotonny i nie przynosi niczego nowego, jednak pewnego dnia, przez przypadek natrafia na warsztat garncarski Soyo. Zostaje tam mile przywitana, a entuzjazm właścicielki przybytku udziela się również Jeongmin. Kobieta z dnia na dzień coraz bardziej poświęca się nowej pasji, wyzwaniom, czy osobom z którymi spędza czas w warsztacie. Kobieta powoli odnajduje spokój i cel w życiu, a może i nawet miłość.

Książka jest w pewnym sensie kontemplacją o życiu. Poznajemy główną bohaterkę jako widzowie, obserwujemy jej poczynania zaczynając od beznadziei niemal depresji, poprzez próby odbicia się i szukania życiowej drogi, aż do przeorganizowania swojego życia i zaczęcia wszystkiego od nowa.

Dla mnie to było troszkę sentymentalne, bo na studiach interesowałam się kulturą Korei, ale pomimo tego znalazłam w tej powieści kilka tzw. smaczków o których nie miałam pojęcia.

Lektura ma lekką i ciepłą fabułę, która opowiada o codzienności, problemach, które dotyczą każdego człowieka nawet tego najmłodszego. Szczególną uwagę autorka poświęca ceramice, na którą ja po tej książce spojrzałam inaczej. Wraz z Jeongmin poznajemy wszystkie etapy powstawania ceramiki, możemy się dowiedzieć, że coś tak zdawałoby się niepozornego, dla niektórych jest czymś wyjątkowym.

Najpierw zaintrygował mnie tytuł, później zachwyciła okładka i barwione brzegi, na koniec oczarowała fabuła, która pokazała mi niezwykłą moc ceramiki ale także inne oblicze Korei.

*olilovesbooks2*

Jesień to pora kiedy szczególnie potrzebujemy wlać w nasze serca odrobinę ciepła i optymizmu. A co zrobi to lepiej niż komfortowa, ciepła i budująca opowieść?

"Oddać obecną porę roku w ceramice"

Czytając „Uzdrawiającą moc ceramiki” koreańskiej autorki Yeon Somin możemy ogrzać się nie tylko przy cieple pieca do wypalania ceramiki, ale i przy emocjach bohaterów tej subtelnej i poruszającej opowieści. Płynąca w niespiesznym tempie następujących po sobie kolejnych pór roku i zmian w życiu gości odwiedzających warsztat ceramiczny historia, niesie ukojenie i siłę.

Każdą z osób trafiających do klimatycznej pracowni „Soyo – w której wypieka się uczucia” prowadzi tu inna ścieżka i choć każda zdaje się mieć inne cele, oczekiwać czegoś innego od sztuki tworzenia ceramiki, to stają się dla siebie niezbędnymi czynnikami budując małą społeczność. W warsztacie Johui dzieje się magia, bo to miejsce nie tylko fizycznej pracy, ale przede wszystkim duchowej przemiany. Szczególnie dla odgradzającej się od świata Jeongmin okazuje się formą terapii, a dotyk gliny, jej kształtowanie i przenoszenie własnych uczuć na materię stają się symbolem jej wewnętrznej transformacji.

Niemal czułam mieszankę ziemistego zapachu gliny i kawy, przy której łatwiej otworzyć się przed drugą osobą i miałam wielką ochotę znaleźć się tam choć na chwilę nie tylko na kartach powieści. W tym niosącym ukojenie miejscu sztuka i małe, codzienne gesty odmieniają życie, a wspólne tworzenie uzdrawia dusze, wzmacnia relacje i buduje mosty między ludźmi.

To piękna opowieść o sztuce, poszukiwaniu siebie i odnajdywaniu sensu w obliczu trudnych doświadczeń życiowych pokazująca, że zawsze mamy wybór, czasem tylko trzeba do niego dojrzeć. To również historia o tworzeniu czegoś pięknego z chaosu oraz o miłości, która pojawia się wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy. Znajdziemy w niej wiele życiowych mądrości, delikatnych emocji i przekonamy się o sile wspólnoty i podążania za marzeniami.

Urzekająca okładka niesie ze sobą równie cudowną historię. Sprawcie sobie tę odrobinę przyjemności tej jesieni i odwiedźcie klimatyczną pracownię Soyo, może i Wam przyniesie ukojenie i wskaże drogę.

Dla mnie to otulająca, mądra i subtelnie romantyczna powieść.

"Ani glina, ani człowiek nie nabierają kształtu natychmiast. Największą wartość ma to, co uzyska się po kilku wypaleniach."

Trudno się nie zgodzić!

Urocza historia o poszukiwaniu siebie, o mierzeniu się ze swoją "smutną legendą", o zmianie nastawienia. Jednym słowem o ulepszaniu swojego życia.

Jeżeli posłuchać autorki, te dobre zmiany nie powiodłyby się bez mocy posiadania dobrych ludzi wokół ale też, przy okazji, zupełnie równolegle, bez miłości, która może się zupełnie niespodziewanie pojawić. W przypadku bohaterki książki pojawić w momencie, gdy przyjaźnie już zaowocowały i "otworzyły" ją na świat i innych.

Nie powiodłyby się bez... warsztatów ceramiki i kota. Wiadomo, kot to recepta na wszystkie bolączki całego świata ;⁠) W przypadku tej powieści, ceramika ma moc uzdrawiania, a kot uczy bliskości.

Swoją drogą, dla laika to całkiem niezły, błyskawiczny kurs tworzenia naczyń, a mnie urzekło w tym ile filozoficznych, głębokich spostrzeżeń można połączyć z tym rodzajem twórczości, ile emocji każde z takich wyrobów niesie. Wszak Soul to "pracownia w której wypieka się uczucia".

"Myśli i zamartwiania, a także dotyk i emocje przeobrażały się w namacalne naczynia."

Historia ciepła i sympatyczna. Całkiem prosta, a w urzekającym znaczeniu tego słowa. O miłości jest niebanalnie, nienachalne, w tle, lekko niedopowiedziane.

Lektura na wyciszenia, zwolnienie, przynosząca uśmiech. Autorka wiele w tej powieści zawarła biograficznych doświadczeń, co dla mnie stanowi zawsze wartość dodaną. Z czytelnikami żegna się tymi słowami;

"Obyśmy niczym miękka glina byli gotowi czule złapać nawzajem swoje niedoskonałe dłonie. Obyśmy nauczyli się bez strachu pielęgnować to, co dla nas ważne obyśmy pewnego dnia znaleźli naczynie, które pomieści nas całych."