Usta rzeźbiarki

Lubicie mieć "władzę" nad waszym życiem i to co się w nim dzieje?

Niestety nie nad wszystkim potrafimy panować, tak jak nasza bohaterka, nie miała wpływu na to co ją spotkało, ale stawiła temu czoła i nie zamierzała się w poddawać. Jeśli lubicie historie silnych kobiet, na pewno znajdziecie coś dla siebie w książce:

Usta rzeźbiarki- Magdy Knedler, wydawca @wydawnictwootwarte

To historia Aliny Szapocznikow, artystce żydowskiego pochodzenia, która pokonując jedno piekło, nie zdążyła nacieszyć się spokojnym życiem i już musiała podołać z pogodzeniem się z poważną chorobą. Bardzo wzruszająca historia, a przede wszystkim poruszająca i zmuszająca do przemyśleń. Najtrudniejsze chyba dla mnie fragmenty do czytania i przeżywania były te z czasów okupacji. Ale zawsze tak miałam, że ten okres przedstawiamy nawet w innych książkach był dla mnie ciężki do ogarnięcia emocjonalnego. Starałam się mocno nie przeżywać, ale ciężko nie przeżywać scen z tego okresu opisywanych przez młodą osobę, którą mogłoby się być. Alina, artystka, bohaterka książki, przedstawiona jest tu jako osoba, która mimo ciężkich przeżyć, chce walczyć o swoje szczęście i spełnienie.

Podoba mi się w bohaterce ogromną chęć życia, nie tylko przeżycia, ale korzystania z tego w całości. Autorka przepięknie pokazała jej artystyczną duszę, a wszystkiego dopełniły "wewnętrzne rozmowy" z malarka Fridą Kahlo.

Spodziewałam się nieco lżejszej książki, bo mimo iż książkę czyta się z zapartym tchem to emocje, które przekazuje są bardzo silne.

Mi osobiście przeszkadzało w tej książce tylko skakanie po czasach. Nie było to mega ekstremalne, ponieważ autorka dość jasno to podzieliła na rozdziały, jednak mi to zawsze przeszkadza.

Szczerze mówiąc nie znałam tej artystki, ani jej działalności, ale dzięki tej książce na pewno poszperam w wolnym czasie i chętnie dowiem się czegoś więcej o samej jej artystycznej działalności.

To jest świetne w książkach, że mimo poznania danej, przedstawionej historii zachęcają one nas do dalszych poszukiwań.

Jeśli lubicie taką tematykę, zdecydowanie powinna się ona Wam spodobać😍

„Najstraszniejszą krzywdą jest odebranie ludziom prostych przyjemności i zwykłego życia. ”

Magdalena Knedler nie pierwszy raz sięga po życiorys fascynującej kobiety. Tym razem autorka opisała życie i twórczość Aliny Szapocznikow. „Usta rzeźbiarki” to zdecydowanie nie biografia artystki, to analiza różnych etapów życia Szapocznikow i ich wpływu na prace rzeźbiarki. Mamy zachwianą chronologie wydarzeń, ale ten zabieg czemuś służy, różne wydarzenia w jej życiu rzutują na rzeźby, które tworzy. Ta kompozycja pomaga analizować twórczość artystki.

W trakcie lektury niejednokrotnie wyszukiwałam zdjęcia rzeźb by móc zobaczyć to co zostało opisane w książce. Autorka wydobyła na światło dzienne fakty z życia artystki, które rzutowały na proces tworzenia. Niebywale emocjonalne są fragmenty opisujące życie Szapocznikow w trakcie drugiej wojny światowej, ale też czas tuż przed wybuchem wojny, śmierć ojca, pierwsze oznaki dyskryminacji żydów, życie w getcie i ucieczka przed eksterminacją.

Alina już od najmłodszych lat szukała swojego miejsca na ziemi, dziedziny w której czuła by się najlepiej i która pozwoliła by jej się spełniać, niejednokrotnie jej otoczenie wskazywało jej kierunek artystyczny, ale pochodzenie z inteligenckiej, lekarskiej rodziny nieco gryzło się z tym co ją rzeczywiście fascynowało. Ale to właśnie jej pochodzenie i wiedza wyniesiona z domu ukształtowała jej zmysł artysty, fascynowało ją ciało ludzkie, wybrane jego elementy, skupiała się na różnych pozach jakie ciało ludzkie uzyskuje, na różnych formach jakie może przybrać.

Poznajemy różne sceny z jej życia, czy tez wydarzenia, które zainspirowały ją do stworzenia jej najważniejszych dzieł.

Książka Magdy Knedler to kolejna opowieść o sile kobiet, o ich determinacji i woli walki. Ten rok obfituje w dobre książki o nadzwyczajnych kobietach, a ta książka zasila tą listę i wpisują ją na listę książek z ważnym przesłaniem. To książka dopracowana w każdym szczególe, poprzedzona bardzo szerokim reasearchem i szczegółową analizą dzieł rzeźbiarki, takie autorki cenię i szanuję bo otwierają nam, czytelnikom oczy na postacie, których nie znamy, lub o których wiemy niewiele.

Troszkę mi zabrakło zdjęć dzieł rzeźbiarki, które zostały wymienione w książce, to byłoby dopełnienie idealne.

Ogromnie dziękuję za tą książkę.

Alina była z pochodzenia żydówką, córką lekarzy, kochaną, mającą wielkie wsparcie. Uwielbiała czas spędzony zarówno z tatą, jak i z mamą, z zaciekawieniem słuchała o ich pracy, uczyła się o ludzkim ciele, a także poznawała tajniki stomatologii. Wszystko zaczęło się zmieniać, kiedy jej tatuś zaczął coraz bardziej kaszleć, później słabnąć. Był chory na gruźlicę, która niestety go pokonała, zmarł, jednak na zawsze pozostał w pamięci ludzi, którzy go mocno kochali. Dla Aliny był to ogromny cios, jednak życie trwało, a ona miała wiele planów. Udało jej się dostać do prestiżowego gimnazjum, gdzie były tylko dwa miejsca dla takich jak ona, czyli dzieci żydowskich. To był dla niej ogromny sukces, z którego bardzo się cieszyła. Niestety nie długo, wojna zmieniła wszystko, a jej rodzina wylądowała w getcie.

Minęły lata, a to, co się stało podczas wojny, pozostało na zawsze w jej pamięci. Co wtedy przeżyła? Jak potoczyły się jej losy po wojnie? Czy spełniła swoje marzenia?

W książce poznajemy historię życia Aliny Szapocznikow, artystki, która była niezwykłą kobietą. Przyznam szczerze, że nie znałam jej wcześniej, nie widziałam jej prac i bardzo żałuję. Jej historia podobała mi się, chociaż była trudna i mocno emocjonująca, a prace, które znalazłam w internecie, mają w sobie „to coś”, co sprawia, że chce się je oglądać i to wielokrotnie.

Wracając do książki, nie jest napisana chronologicznie i mnie niestety to nie przypadło do gustu. Wolałabym czytać zdarzenie po zdarzeniu niż takie skakanie między datami. Na szczęście wszystko jest dobrze opisane, więc nie gubimy się w datach i zdarzeniach.

Książkę czyta się dość szybko, a podczas czytania towarzyszą emocji i to bardzo różne. To jedna z tych pozycji, którą przeżywałam jeszcze po zamknięciu książki, o której nie zapomnę zbyt szybko.

„Usta rzeźbiarki” to historia niebanalnej kobiety, która wiele przeszła, wiele osiągnęła. Moim zdaniem warto ją przeczytać i poznać bliżej Alinę Szapocznikow. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - [Adres usunięty]

Nie wiedziałam czego spodziewać się po tej książce. Nie znałam wcześniej nazwiska rzeźbiarki. Zaryzykowałam, zachęcona opisem. Zaczęłam czytać i...przepadłam ❤️

Życie Aliny Szapocznikow nie było łatwe. Urodzona w żydowskiej rodzinie, przeżyła wojnę - dwa getta i trzy obozy koncentracyjne. Na własne oczy widziała nieludzkie okrucieństwo, które odcisnęło piętno na całym jej życiu.

Jej rodzice byli lekarzami. Ojciec stomatologiem i to w jego pracowni mała Alina oglądała odlewy ludzkich szczęk.

Sama artystka również zmagała się z chorobą, która ograniczała jej ciało.

A to właśnie ludzkie ciało najbardziej fascynowało ją, pod względem artystycznym. Dostrzegała piękno w różnorodności budowy ludzi, ich niedoskonałościach. Nie rozumiała dążeń do kanonów piękna, ponieważ dla niej piękno tkwiło właśnie w różnicach.

Ta fabularyzowana biografia, została napisana w formie opowieści snutej, przez główną bohaterkę. Ten zabieg dodatkowo wprowadził emocjonalny element do całości. Dzięki temu ta książka po prostu aż się prosi o poznanie.

Ja zostałam oczarowana, mimo pierwotnej ignorancji w temacie. Ale dzięki temu mogłam poznać bliżej sylwetkę niezwykłej artystki, jednej z najważniejszych, polskich rzeźbiarek.

Polecam Wam ją ogromnie.

,,Trudno jest rzeźbić ruch, bo kamienna bryła łatwo zabija lekkość i wrażenie przemieszczania się".

,,Szpital ją więził, więziło ciało, oddalał się jej świat, który wracał tylko na chwilę, z Rysiem, w odwiedzinach".

,,W szpitalu trudno się umiera".

,,Są rzeczy, malarko, których wcale nie muszę ci tłumaczyć, bo znasz szpitale, gryzące zapachy, kwiatki na stołach i uwięzienie w ciele. Dziwnie się wtedy na nie patrzy, prawda? Jak na coś, co trzyma cię w ryzach i ubezwłasnowolnia. Mięso i organy. Jeśli to szwankuje, raczej nieistotne, co masz w głowie. Emocje, refleksje, impulsy, pragnienie wyjścia na łąkę, wzięcia gliny w palce- nieważne. Ale i tak dobrze, że są. Że jest ten mózg, że jest myślenie i wyobraźnia, że jest sumienie".

,,Tuliła się do Rysia, kiedy ją odwiedzał, i pisała mu w listach o miłości".

Czym byśmy byli bez miłości? Przedstawiam wam opowieść o życiu Aliny Szapocznikow. Czy jednak ważne jest to, że miała żydowskie pochodzenie i wywodziła się z lekarskiej rodziny? Cóż to wszystko ma wspólnego z jej wielkim talentem rzeźbiarskim, skoro w pewnym momencie jej życie całkowicie się zmieniło? W cytacie macie przekaz jej emocji, kiedy leżąc bezwiednie spostrzegła, że wszystko, co do tej pory nie miał dla niej znaczenia, teraz stało się tym najważniejszym. Nikt bowiem z nas nie myśli o swoim ciele. Każdego dnia wstajemy, spożywamy różne posiłki, pracujemy i tak po całym dniu idziemy spać, gdyż czujemy zmęczenie. Pytanie brzmi, my je czujemy, czy nasze ciało? Czy ktokolwiek z nas myśli o nim? Czy wiemy, że bez niego bylibyśmy niczym? Wielu z nas w chwili wielkiej choroby poddaje się jej znaczeniu, jednak nie ona. Nawet podkreśla to wielokrotnie, że skoro nie poddała się wojnie, to czyż ma prawo poddać się chorobie? Zaczęła więc szukać sposobu, by dalej kontynuować to, co kochała w możliwie pomniejszonej sile.

Ktoś powie, że to tylko książka, która podchodzi pod biografię. Moim zdaniem, to piękna poetycka opowieść z klasą. Sentymentalne wyznania, niecodzienne zmagania i miłość, którą przyszło im się dzielić.