Urzędnik

Książka opisuje losy urzędnika skarbowego, który bardzo sumiennie podchodzi do wykonywanej pracy, a przeprowadzane przez niego kontrole są bezwzględne. Jedna z kontroli powoduje zamknięcie warsztatu państwa Gołębiów, a w efekcie utraty przez nich dotychczasowego majątku pozwalającego na utrzymanie siedmioosobowej rodziny. Kolejna kontrola niszczy życie samego urzędnika Sopla, ponjeważ przez przypadek zostaje ON wplątany w nielegalne interesy trójmiejskiej siatki przestępczej i w efekcie trafia do aresztu. Losy zrujnowanego małżeństwa i urzędnika Sopla nieoczekiwanie splatają się ze sobą,gdy małżeństwo Gołębiów pragnie odegrać się za doznane krzywdy. Wszystko jednak przybiera nieoczekiwany obrót i stają się oni najgłośniejszymi przestępcami poszukiwanym przez policję w całym kraju.

"- Tak, panie komisarzu Sopel, nie poddam się. A... a jeżeli się pomylę... i przeze mnie, przez mój błąd zbankrutuje jakaś firma? Niewinny człowiek straci majątek swojego życia?

- Wszyscy się mylą. Sędziowie i lekarze również. Mówi się nawet, że każdy lekarz ma swój cmentarzyk. Dla nas pomyła powinna być tylko motywacją do jeszcze dokładniejszej kontroli podatnika. Jeżeli popełniamy błędy, to nie jest nasza wina. To znaczy, że w dokumentacji było coś spieprzone. Zaszuszwolone! W każdym razie nawet jeżeli popełnimy pomyłkę, to i tak nic nam nie grozi."

Niestety po przeczytaniu kilkudziesięciu stron miałam ochotę zostawić książkę nieprzeczytaną, ale postanowiłam dać jej szansę, licząc na to, że może w końcu trafię na jakiś tak licznie opisywany zabawny moment. Chciałam także zrozumieć lepiej styl pisania autora i znaleźć powód fascynacji innych czytelników. Niestety dla mnie książka była bardzo męcząca i nie wywoływała zapowiadanych napadów śmiechu. Po przeczytaniu całej książki nadal nie potrafię zrozumieć jej fenomenu, w związku z czym czas z nią spędzony jest dla mnie czasem straconym. Prawdopodobnie nie potrafię docenić osobliwego stylu pisania autora, po prostu nie trafia do mnie.

To będzie bardzo zła opinia. Zła, bo gdy szukamy recenzji chcemy wiedzieć - tak lub nie. A u mnie jest mocne nie wiem. Chyba w zamyśle miało być zabawnie; w końcu to komedia kryminalna, a o urzędnikach (tak mi się wydaje) nikt jeszcze nie pisał. Trochę oczekiwałam wyśmiania tego zawodu (przepraszam), a tu było... nijak.

Uczucia zmieszane, nie wstrząśnięte. Nie było ani dobrze, ani źle. Jedyne emocje wzbudziła we mnie czcionka. Drobna, zbita i wypełniajaca całą kartkę. Encyklopedia by się nie powstydziła. Katorga dla oczu.

Nie jestem fanką komedii kryminalnych, może to stąd się bierze ta moja obojętność, bo nawet nie potrafię stwierdzić czy polecam.

Za egzemplarz dziękuję portalowi [Adres usunięty]

"Urzędnik" Polska komedia kryminalna czyli rzeczywistość w krzywym zwierciadle! Musiałam to przeczytać!

Jeśli lekko się uśmiechniecie po przeczytaniu:

„Wszyscy się mylą. Sędziowie i lekarze również. Mówi się nawet, że każdy lekarzyk ma swój cmentarzyk”,

albo:

„Prawie mi serce stanęło! E, co ja gadam…? - […] - Przecież ja nie mam serca, tylko pompę przetaczającą płyn ustrojowy”

to ta książka jest dla Was!!!

Powieść ma dość specyficzny klimat (sarkastyczny humor) i jestem pewna, że nie wszystkim przypadnie do gustu. Mi się bardzo podobała i jeśli pozostałe książki autora są napisane właśnie w takim stylu to chętnie po nie sięgnę!

Sławek Michorzewski wypracował swój własny styl - pomiędzy groteską, abstrakcją i absurdem.

Za przeczytanie dziękuję [Adres usunięty]

Sięgnęłam po tę książkę tak trochę z przekory. Zainteresował mnie tytuł, z uwagi na to, że jestem urzędnikiem. Byłam też ciekawa, co mnie czeka w środku.

Bohaterem książki jest Marian Sopel - typowy przedstawiciel Urzędu Skarbowego, który na co dzień zajmuje się zatruwaniem życia innym ludziom. Rutynowa kontrola przewraca jego codzienność do góry nogami, uruchamiając ciąg niefortunnych zdarzeń. Książka ta należy do gatunku komedii kryminalnych, więc mamy tutaj możliwość spoglądania na rzeczywistość w krzywym zwierciadle.

-,,Ciężko dziś znaleźć osobę, która nie była ani razu u psychiatry. Psychiatra i koks to dzisiejsze synonimy człowieczeństwa''.

-,,Znam przynajmniej setkę urzędników skarbowych na terenie kraju, przez których przedsiębiorcy stracili wszystko czy nawet popełnili samobójstwo, a jednak wszyscy nadal pracują w urzędach''.

Nie jestem wielką fanką komedii kryminalnych, ale zdarza mi się od czasu do czasu po taki gatunek sięgać. Cieszę się, że zdecydowałam się na ,,Urzędnika'', mimo niekoniecznie pozytywnych opinii. Ostatnimi czasy, bardzo trudno jest mnie rozśmieszyć. Autorowi, za pomocą historii jaką stworzył, to się udało. Momentami, nie widziałam, czy śmiać się z zachowania niektórych postaci, czy płakać - jednak to pierwsze miało miejsce częściej. Kobieta zgłaszająca zaginiecie męża - zdecydowanie jedna z lepszych scen. Ode mnie solidne 7/10.

Książkę zrecenzowałam dzięki portalowi [Adres usunięty]

Ostatnimi czasy książki przedstawiające świat w krzywym zwierciadle stają się coraz bardziej modne – jednakże, aby zironizować daną historią trzeba mieć ogromne poczucie humoru, wyobraźnie pisarską i znać świat od podszewki. W przypadku „Urzędnika” Sławka Michorzewskiego mam do czynienia ze świetnie napisaną komediom kryminalną, która potrafi rozbawić do łez.

Początek książki niestety odrzuca, po kilkunastu stronach miałam odłożyć książkę na półkę, ale się przełamałam – i było warto!

Pan Sławek w tej książce przedstawia nam stereotypowego urzędnika z „podrasowaną” osobowością mającą odrzucić każdego człowieka. Marian Sopel jest wrednym urzędnikiem, do bólu precyzyjnym, pragnącym ściągnąć z człowieka ostatniego grosza. Tego bohatera nie da się lubić! Już od pierwszych stron odrzuca. No w końcu Marian nie ma serca! Więc musi być zgryźliwym dziadem 😉

„-Prawie mi serce stanęło! E, co ja gadam…? - Sopel poprawił się na krześle, wyłączając pikający telefon. - Przecież ja nie mam serca, tylko pompę przetaczającą płyn ustrojowy.” (str. 23).

Książka Michorzewskiego przedstawia polskie służby – urzędników, policjantów itp. – w krzywym zwierciadle. Zdecydowanie nie jest to książka dla osób ze stołków Państwowych, którym brakuje dystansu i poczuci humoru, bo lektura „Urzędnika” może ich niejednokrotnie wkurzyć. W sumie sama pracuje na stołu państwowym i mnie ta lektura bardzo rozbawiła.

„Urzędnik” ma w sobie coś z szaleństwa – akcja jest tak wartka i zagmatwana, ze wręcz czasem zwariowana. Ma w sobie mnóstwo absurdu i ironii. Jednocześnie jest też mocno przerysowana.

Co do samego stylu pisania – największym minusem książki są przesadzone wulgaryzmy – nie ma strony bez nich. Czytając miałam czasem wrażenie, że autor ukrywa ubogie słownictwo właśnie pod wulgaryzmami.

Moja ostateczna ocena to mocna 6, która należy się w szczególności za to, że już od dawna tak bardzo nie uśmiałam się przy książce