Uniwersum DC DC Comics. Pokolenia

Popkulturowy Kociołek:

Dzieło wielu autorów (zarówno scenarzystów, jak i rysowników) na 180 stronach serwuje czytelnikowi dosyć klasyczną historię. Antagonistą, którego tym razem należy powstrzymać, jest potężny Dominus. Pragnie on zniszczyć całe znane uniwersum DC wraz z jego przeróżnymi historiami. Zagrożenie jest na tyle poważne, że żaden z herosów nie poradzi sobie z nim sam. Nie pozostaje więc nic innego jak zebrać drużynę (z różnych linii czasowych), która będzie mogła przeciwstawić się wrogowi.

Brzmi to wszystko dość sztampowo i nie ma co ukrywać, że właśnie takie jest. Jeśli ktoś liczy na porywające treści pełne zaskakujących zwrotów akcji, to poczuje się mocno zawiedziony tym tytułem. Autorzy (Dan Jurgens, Robert Venditti, Andy Schmidt) sięgają tu bowiem po całą masę sprawdzonych schematów, których największą wartością jest widowiskowość. Akcji na pewno tutaj nie zabraknie i potrafi być ona dość satysfakcjonująca. Niestety nie można napisać tego na temat pozostałych elementów scenariusza. Historia jest nie tylko mocno powtarzalna (w stosunku do innych dzieł z DC), ale również nie zawsze spójna i łatwa w odbiorze. Z należytym zrozumieniem fabuły nie powinni mieć większych przeszkód wielcy fani marki. Jeśli jednak ktoś jest „niedzielnym” komiksowym czytelnikiem, to w wielu momentach poczuje się tutaj całkowicie zagubionym.

Ponarzekać należy również na brak należytego wykorzystania potencjału bohaterów. Obok znanych person pokroju Batmana, twórcy pokusili się u jego boku umieścić mniej znane postacie (Kamandi, Starfire, Sinestro, Booster Gold, Doktor Light oraz Steel). Niestety, ale autorzy nie skupiają się na nich mocniej czy nie starają się przybliżyć ich mniej obeznanemu odbiorcy. O dość przeciętnych relacjach zachodzących pomiędzy herosami już nawet nie wspominając.

O ile scenariusz może przypaść do gustu tylko wielkim fanom marki, to nie można mieć większych zastrzeżeń do oprawy graficznej. Artyści odpowiedzialni za poszczególne rozdziały historii, naprawdę wykonali kawał solidnej pracy.

HEROSI SWOICH CZASÓW

Twórcy komiksowi znów to zrobili. Co takiego? Jeszcze jedną wariację na temat zagrożenia dla wszystkiego, z którym zmierzyć muszą się herosi z różnych rzeczywistości / czasów. Takich historii była już cała masa, lepszych, gorszych, po co nam jeszcze jedna? Jeśli dobra, czemu nie. A ta jest całkiem dobra i po lekturze mogę powiedzieć, że miło było zanurzyć się w ten świat.

Gdy struktura czasu ulega naruszeniu, może przestać istnieć nie tylko, co jest, ale też co już było i co dopiero miało nadejść. Tego chce Dominus, ale połączone siły herosów z różnych czasów mogą go powstrzymać. Tylko czy im się to uda?

Po serii komiksów z alternatywnymi światami, wykręconymi wersjami bohaterów i tym podobnymi cudami, mam już przesyt tematu i szczerze powiedziawszy trochę dość tego wszystkiego. Bo ile razy można odświeżać ten kotlet, który już parę dekad temu zarobiony był z niezbyt świeżego mięsa, a przez lata jego jakość jeszcze spadła? Na szczęście „Pokolenia” to nie do końca to, bo tu siły łączą herosi z różnych czasów. Przypomina mi to trochę analogiczny nawet tytułem komiks Marvela „Pokolenia”, w którym stawka może i była mniejsza, bo ograniczona do prywatnego postrzegania superbohaterstwa poszczególnych herosów, ale treść mocno zbliżona. Zresztą herosi z różnych okresów i w DC już walczyli ramię w ramię, choćby w „Kryzysie na Nieskończonych Ziemiach”. I jakby tego nie tłumaczyć, pochodzili i z Dzikiego Zachodu, i z czasów drugiej wojny światowej i innych okresów także.

W „Pokoleniach” to, co w tych wyżej wymienionych komiksach było ledwie tłem, staje się sednem opowieści. Bo nie oszukujmy się, bardziej od tego, czy herosom się uda – bo uda – i co z tego wyniknie (wiadomo co), interesuje nas zestawienie dawnego z nowym. Pomieszanie z poplątaniem epok i estetyk, zabawa tym wszystkim. Chronologia? Ta w DC jest od lat poplątana do granic, a jeszcze mocniej namieszały w niej takie opowieści, jak „Zegar zagłady”, których kanon bywa poddawany w wątpliwość, ale co z tego – bez nich sporo rzeczy w „Pokoleniach” nie miałoby sensu, więc warto najpierw zanurzyć się choćby w „Zegar” właśnie. A warto też ze względu na jego jakości, ale to już temat na inną bajkę.

Dobra akcja, sporo bohaterów, zabawa sentymentami i udana szata graficzna, która bywa zarówno bardziej realistyczna i nastrojowa, dopracowana i pełna detali, jak i oldschoolowy i prosta, dobrze oddając estetykę różnych okresów komiksowego świata, gwarantują komiks udany. Może wtórny, może skierowany stricte do fanów – bo niby nowy czytelnik też się tu nie zgubi, ale jednak wyłapywanie wszystkich tych smaczków i nawiązań to jednak najlepsze, co rzecz ma do zaoferowania – ale i tak jako rozrywka przyjemny i wart poznania.