Wszystko, co złe. Pingwin. Tom 2

Tom King pisze i wiadomo, że chce się czytać, bo jednak jego nazwisko od lat stanowi wyznacznik dobrej jakości w komiksach. Nie jest może wielkim artystą, ale też i daleko mu do typowego rzemieślnika, bo jednak potrafi wycisnąć ze swoich opowieści coś zdecydowanie więcej. czy w „Pingwinie” wyciska? Nie, ale nie o to też chodzi – to po prostu jeszcze jedna fajna opowieść ze świata Batmana, który długo i skutecznie rozwijał swego czasu. I chociaż jego Gacek nigdy nie był na poziomie choćby „Miracle Mana”, zawodu nie było. I nie ma też tym razem.

Tom King to gość, którego trudno nie docenić. Jego run Batmana nie był równy, miewał wpadki i nie należy do najlepszych prac scenarzysty, ale miewał takie momenty, że do dziś się je wspomina i chętnie do nich wraca. „Pingwin” to z jednej strony jeszcze jedna seria z tego uniwersum, z drugiej ciekawe podejście do tematu jednego z ciekawszych wrogów Batmana, który tak do końca wcale tym wrogiem nie jest i nie raz bywał pomocny. Tu jednak pokazuje się od strony mafijnego bossa, który umie działać z rozmachem, ale i z precyzją.

Ten album to kawał dobrej opowieści sensacyjnej. Przyziemnej, pełnej akcji i klimatu, ale i niezłych pomysłów. Zero nudy, sporo dynamiki, ale też i brak przesady sprawiają, że album czyta się jednym tchem i naprawdę przyjemnie. Do tego dochodzą świetne rysunki i nastrój, jaki budują no i po prostu frajda z lektury. I nieważne czy jesteście fanami serii, czy nie, ten – i poprzedni – tom to rzecz w sam raz też dla nowych. Wiadomo, wszystko osadzone jest w konkretnych wydarzeniach i fani wyłapią tu o wiele więcej, niż inni, jednakże i nowi odbiorcy będą bawić się dobrze i znajdą coś dla siebie.

King jako scenarzysta ma niezwykłą umiejętność, by te klasyczne komiksowe postacie odświeżać w takie sposób, że ich psychologiczna głębia przewyższa moje oczekiwania i to ze sporą nawiązką. Drugi tom Pingwina to historia człowieka wracającego do Gotham, oprócz dość przewidywalnie po władzę, to co dla mnie ważniejsze po swoją tożsamość, która okazuje się kluczowa dla tej historii.

Głownią os historii skupia się na konflikcie tytułowego bohatera z własnymi dziećmi, które przejęły stworzone przez niego imperium. Ciekawa była dla mnie obserwacja zderzenie dwóch zupełnie innych pokoleń. Dzieci Cobblepota wychowywane w dość specyficznym środowisku są niejako lustrem samego ojca, chociaż w nieco odświeżonej wersji. Cała opowieść pełna jest manipulacji, nieczystych zagrywek, zdrad i brutalnych konfrontacji, czyli absolutnie nie brakuje niczego.

Pomimo tego, że Pingwin nie pełni tu typowej dla siebie roli, bo ktoś może postrzegać go jako ofiarę, to autor nie próbuje go wybierać. Oslawd nadal jest bezwzględny, zimny, wyrachowany i nie wyznaje żadnych świętości, a przyparty do muru poświeci każdego, by odzyskać co swoje. Cała ta determinacja i wyrachowana inteligencja budzą podziw, co sprawia, że Pingwin jest jeszcze bardziej fascynującą postacią.

Graficznie jest mrocznie, zwłaszcza wrażenie robi efekt gry cieniami i kontrastem, które dla mnie są wizytówką miasta Gotham, bo to miasto nigdy nie śpi, chociaż pozornie może sprawiać takie wrażenie.

Ja lubię tę serię, bo znakomicie ukazuje, że nie tylko bohaterskie postacie mogą być fascynujące i mają ciekawą historię do opowiedzenia. Pingwin to antybohater, który może budzić równocześnie odrazę i podziw, któremu charyzmy nie brakuje. Komiks jest znakomitym poszerzeniem całego bat uniwersum.