Uniwersum DC Superman. Tom 3. Ród Brainiaca

Zwieńczenie pewnej serii zawsze zapowiada pewną dozę emocji i tym razem tez tak jest, bo finał pokazuje, dlaczego Superman ma tak wielu fanów i nie za sprawą wielkich mocy, a za posiadanie niezłomnej moralności, która tak naprawdę daje mu potęgę.

Jak to na koniec przystało, historia rusza i impetem, bo wiadomo jest sporo rzeczy do zrobienia i wyjaśnienia, tylko że tu jakby wszystko zmierza ku katastrofie. Brainiac już trochę funkcjonuje jak szef wszystkich szefów, Armia Czarnian sieje zniszczenie niczym Lobo, a konflikt urasta do krwawej inwazji. W tle jest jeszcze Lex Author, łysy zwyrol, który zawsze działa tak, żeby mu było dobrze i miło. Tutaj na scenę wchodzi Superman, który ma nie lada zadanie, ponieważ do uratowania jest jego rodzina, dziedzictwo i generalnie cały świat.

Ciężar emocjonalny tego albumu jest niezaprzeczalny, a metafory biją z każdej strony, co sprawia, że komiks ten nie jest zwykłą sieką i naparzanką, a dotyka także bardzo ludzkich tematów.

Wizualnie są fajerwerki, nie ma co ukrywać, dynamika, akcja, niepohamowane pokłady energii robią spore wrażenie. Bitwy są spektakularne, mają w sobie jakąś dzikość i dają odczuć, że każdy pojedynek nie jest dla Supermana spacerkiem. Jednak jest gruba kreska między banałami, a momentami dla rodziny, wątpliwościami Kenta i tym momentach bardziej ludzkich niż super bohaterskich.

Finał jest godny, jest emocjonalnie głęboki. Całkiem nieźle zamyka otwarte wątki i widać, że wszystko zostało tu przemyślane i dobrze się komponuje z sagą i nie jest sztuczną przystawką.

Ostatni tom Supermana od Joshuy Williamsona. Nie powiem, cieszę się, bo jednak ten scenarzysta nie jest moim ulubieńcem, ale… Nie wiem czemu wydawca podaje, że to ostatni tom, skoro seria tu się nie kończy, a i Williamson nadal ją potem pisał (z tym, że np. „Action Comics” będzie pisała Gail Simone), ale jest jak jest. A jak wypada sam komiks? A no o dziwo całkiem fajnie, z konkretną akcją i sporą ilością stron.

Jeśli chodzi o sam komiks, to mamy tu typowy superbohaterski akcyjniak – jak ktoś lubi, będzie zadowolony. Ta historia ma iście eventowe zacięcie, pełno tu postaci – dla mnie największy plus to gościnny udział Lobo, bo Ostatniego Czarniana uwielbiam – i szybkiego tempa. Na nudę nie ma tu miejsca, dzieje się dużo i bez przedłużania ani przegadywania. No i rzecz ma fajny klimacik.

Ale o tym klimaciku decydują rysunki. I one stanowią najlepszą część komiksu. Popatrzyć naprawdę jest na co, grafiki są dość realistyczne, dopracowane, nie unikają czerni, a kiedy trzeba są i szybkie, dynamiczne i widowiskowe także. Wspiera je w tym naprawdę dobry, kładziony z głową kolor, w którym może i mamy sporo efekciarstwa, ale i efektowny też jest. Po prostu komiks, który ogląda się jak kinowe megahity z dużym budżetem, którego większość poszła na efekty specjalne.

Jak na Williamsona, dobry tom. Jak na Supermana, spoko komiks – typowy, ale nierozczarowujący. I tak samo można określić go, traktując po prostu jako superbohaterszczyznę. Lubicie Supermana i mało Wam jego nowych przygód? No to sięgnijcie, czeka na Was niemal 250 stron widowiskowej rozrywki, a tego właśnie oczekujcie.