Umysł zabójcy

„Umysł zabójcy” Mike’a Omera to pierwszy tom serii o konsultantce FBI Zoe Bentley. Jest to mroczny kryminał o seryjnym mordercy, który balsamuje swoje ofiary. Dzięki temu, że część rozdziałów przedstawiona jest z jego punktu widzenia, czytelnik ma szansę dokładnie poznać jego motywacje i potrzeby, które w ten sposób stara się zaspokoić. Postać ta wykreowana jest bardzo zręcznie – w prostych słowach dostajemy pełny obraz psychiki tak skrzywionego człowieka, a i przyglądamy się, co doprowadziło do tego stanu rzeczy. W kontrze stoi postać Zoe, psychologa śledczego. Kobieta w czasie gdy była nastolatką przeżyła coś, co zaważyło na obraniu jej drogi zawodowej, ale i coś, co ciągle ją prześladuje... Mimo tej niedokończonej sprawy Zoe jest uważnym śledczym, który dzięki dedukcji i znajomości ludzkiej psychiki jest w stanie jak nikt inny rozpracować mordercę. To silna, całkiem oryginalna kobieca postać, która jest w stanie uciągnąć całą serię na wysokim poziomie!

Tak naprawdę nie mam się do czego w tej książce przyczepić. Mimo, że należy do tych naprawdę mrocznych kryminałów, to dzięki humorowi zawartemu w dialogach nie czyta jej się ciężko. Wręcz przeciwnie, ciężko jest się od niej oderwać ;) Zwroty akcji rozłożone są perfekcyjnie, a psychologia postaci to majstersztyk. Naprawdę jestem pod wrażeniem, dawno nie czytałam tak dobrego rasowego, mrocznego kryminału jak ten! Gorąco polecam!

Zoe Bentley jest psychologiem sądowym i konsultantką FBI, kocha swoją prace i oddaje się jej w pełni. Pewnego dnia zostaje przydzielona do sprawy w Chicago, gdzie zaczęły się pojawiać nietypowe zabójstwa. W mieście zaczęły znikać piękne kobiety, gdy je odnajdywano były zabalsamowane i wyglądały na piękne ludzkie lalki. Zoe i agent specjalny Tatum Gray starają się rozwiązać sprawę zabójstw w Chicago, choć koszmary z przeszłości Zoe, coraz bardziej depczą jej po piętach.

-----------------

Na początku myślałam, że ta książka to solidne 4/5, jednak po dłuższym zastanowieniu jestem w stanie dać jej 5/5. Kupiłam ją dawno temu w Biedronce i tak stała niedokończona na mojej półce. Miałam zastój czytelniczy i stała taka biedna, a zostały tylko dwa rozdziały do końca. W końcu kilka dni temu udało mi się do niej wrócić i zrobić mały reread. Pochłonęła mnie bez reszty - zupełnie jak pierwszym razem - skończyłam ją prawie w jeden dzień.

Książka jest przesiąknięta akcją od początku do końca, ciągle coś się dzieje przez co nie tak łatwo oderwać od niej oczy. Uwielbiam czytać kryminały/thrillery psychologiczne, ta pogoń za zabójcą, różne punkty widzenia bohaterów, plus historia z dzieciństwa Zoe sprawiały, że na mojej skórze ciągle gościła gęsia skórka.

Uwielbiam skomplikowane zagadki, a ta sprawa definitywnie należała do tej kategorii, w dodatku przyjaźń tworząca się na naszych oczach między agentem Grayem, a Bentley dodaje tego smaczku. Ich przekomarzanki wielokrotnie wywołały uśmiech na mej twarzy, i to jak Tatum martwił się o Zoe było takie słodkie (w pewnym momencie liczyłam, że będą razem).

Jeśli lubicie kryminały/thrillery musicie sięgnąć po "Umysł Zabójcy". Książka jest świetnie napisana, sposób myślenia zabójcy i naszych bohaterów jest niesamowity.

Książka mnie wciągnęła i przeczytałam ją prawie na raz, ale czuję niedosyt, jakby czegoś mi tam zabrakło. Czyta się ją lekko, nie ma problemów ze zrozumieniem toku myślenia bohaterów, pokazuje jak działa policja i FBI. Książka ciekawa i polecam do przeczytania.

„Dopóki śmierć nas nie rozłączy to niezbyt ambitny plan. Prawdziwa miłość powinna przekraczać granicę śmierci”

Gdy tylko zobaczyłam w zapowiedziach wydawniczych książkę Mike’a Omera, Umysł zabójcy, to wiedziałam, że prędzej czy później ta nowość trafi w moje ręce. Uwielbiam powieści o psychopatycznych mordercach, zwłaszcza gdy są one naprawdę porządnie napisane i prezentują perspektywę oprawcy. Zanim jeszcze zabrałam się za lekturę, to gdzieś po drodze natrafiłam na wstępne opinię na jej temat – że jest naprawdę świetna, znakomita, a to jeszcze bardziej zachęciło mnie do lektury! Jednak co za tym idzie, wzrosły też moje oczekiwania. Zatem czy Omer im sprostał?

Trochę tak, trochę nie. Z jednej strony jest to naprawdę przyjemny kryminał, w którym znalazło się wszystko to, co znaleźć się powinno. Mamy psychopatycznego mordercę i wnikanie w jego umysł – nie tylko dzięki rozdziałom napisanym z jego perspektywy, ale też profilowaniu prowadzonemu przez główną bohaterkę. Mamy nieźle zaprezentowaną pracę policji i kolejne ofiary. Mamy odpowiednie podłoże i tajemnicę z przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. Mamy stopniowe podsycanie atmosfery i nutkę tajemnicy. I całkiem obiecujące zakończenie, które wzbudza niepokój. Z drugiej jednak strony pojawia się pewien problem. Wiecie jaki? To wszystko wypada po prostu poprawnie. Nie ma tutaj nic nowego. Jest po prostu… w porządku.

W Chicaco policja odnajduje zwłoki uduszonych i zabalsamowanych kobiet. Ktoś zdecydowanie robił wszystko, aby ciała wyglądały nie nieuszkodzone i żywe – nawet pozostawia je w miejscach publicznych w sugestywnych pozach, które nie wskazują na to, że ma się do czynienia z trupem. Analiza patologa ukazuje, że morderca się uczy – nie jest fachowcem, ale uczy się na błędach, głównie jeżeli chodzi o balsamowanie ciała. Jakby dążył do perfekcji, jakby próbował zachować swoje ofiary wiecznie żywe… Do sprawy zostaje przydzielona psycholog śledcza Zoe Bentley oraz jej nowy partner, agent specjalny FBI, Tatum Gray. Niestety, z początku ich praca nie układa się zbyt dobrze.

Tatum to człowiek, który kieruje się zawsze zdrowym rozsądkiem, musi mieć solidne fakty i twardo stąpa po ziemi. Ma wyuczone pewne zachowania i zagrywki, których stara się trzymać. A Zoe jest jak myśliwy – podejmuje ryzyko, wkracza na terytorium ofiary, stawia hipotezy, analizuje. Oboje mają nieco odmienny sposób bycia i pracy, ale jednak w końcu znajdują jakieś porozumienie. Nie da się ukryć, że Zoe to równa i silna babka, aczkolwiek sprawa mordercy z Chicago to nie jedyna rzecz, która nie daje jej spać po nocach. Autor zaoferował nam zapoznanie się z jej nastoletnią przeszłością, a już wtedy można było u niej dostrzec smykałkę do prowadzenia dochodzeń śledczych! Niestety, ta okrutna przeszłość ciągnie się za nią do dnia dzisiejszego. Oprawca z dawnych lat zagraża nie tylko jej, ale również jej bliskim…

Mike Omer dobrze zaprezentował sylwetkę psychopatycznego mordercy, chociaż cała prawda na jego temat wychodzi dopiero na jaw na sam koniec – to właśnie wtedy odkrywamy, dlaczego miał takie modus operandi i co było jego przyczyną. Jednak przez cały czas mamy okazję poznać jego obecne myśli i być świadkami tego, co wyczynia ze swoimi ofiarami. Nie ma tutaj w moim odczuciu jakiejś specjalnej makabry, chociaż sam motyw balsamowania zwłok i próby zatrzymania ich przy sobie jest… no nie okłamujmy się, dziwaczny. Mimo wszystko podobało mi się, że autor ujął i jego perspektywę w tym wszystkim. Odpowiednio połączył ze sobą poszczególne punkty widzenia i całkiem nieźle dodał do tego dodatkowy wątek kryminalny związany z przeszłością głównej bohaterki.

Umysł zabójcy to kryminał o naprawdę dobrej konstrukcji, przemyślany i wciągający. Czyta się go wyjątkowo szybko i z przyjemnością, fabuła wciąga, a bohaterowie nie irytują. Jednak wciąż mam pewien problem z tym, że w ogólnym rozrachunku odebrałam go jako coś tylko poprawnego, bezpiecznego, nie przekraczającego pewnych granic. Jakby to wszystko już kiedyś było, jakby zabrakło powiewu świeżości. Taki typowy, dobry kryminał na jeden czy dwa wieczory, a ja czasami chciałabym jednak przeczytać coś, co po prostu wbije mnie w fotel.

Cudowna książka. Wywołała we mnie ogromną falę emocji. Na pewno będę z przyjemnością wracać do tego autora! Polecam!