Umbra

Od dawna w internecie aż kipi od hejtu. Z biegiem lat obrzydliwa natura ludzi coraz bardziej zbiera swoje żniwo. Niby mówi się, że nikt w necie nie jest anonimowy, żeby nie pisać nic obraźliwego, nie hejtować, nie dokuczać, bo można dostać bana a w najgorszym przypadku przyczynić się do czyjegoś samobójstwa, ale niestety mało kto bierze sobie to do serca.

W końcu pojawił się rycerz! Choć nie na białym koniu. Trollkiller postanowił raz a porządnie wziąć sprawy w swoje ręce. Wyłapując najgorszych zwyrodnialców i trolli internetowych pozbywał się ich raz a porządnie, na różne, nieraz bardzo szokujące sposoby, dzieląc się swoimi doświadczeniami ze swoimi odbiorcami.

Tą sprawą ma zająć się mój ukochany duet, za którym tęskniłam- prokurator Artur Cieniowski i adwokat Zofia Bojarska. Kto wie ten wie, że ta współpraca nie wróży niczego dobrego. Łączy ich wspólna niezbyt przyjemna przeszłość o której woleliby zapomnieć.

Ktoś nagle zamyka ich w jednym kontenerze na odludziu, bez kontaktu z ludźmi, skazanych tylko na współpracę, dzięki którejzrealizują zadania, których cel jest niewiadomy. Kto stoi za porwaniem? Czy uda im się kiedykolwiek wyjść na wolność? Co będzie dalej?

****

Wow! Co to była za książka 😳😮

Zdecydowanie uwielbiam postać Cienia i książki z nim dosłownie łyka się na raz. Od serii Incognito żadna seria Świst aż tak bardzo mnie nie wciągnęła i nie zawładnęła moimi myślami, jak teraz Umbra.

Powróciła kultowa ostra jazda, ostry seks i ostry język.

Uwielbiam! Bardzo zachęcam do przeczytania, emocje kipiące i sięgające zenitu gwarantowane.

Jeśli to będzie Wasze pierwsze spotkanie z twórczością Świst- gratulacje, właśnie aktywowaliście nową ulubioną autorkę! Erotyczne kryminały to jest to, mówię Wam. Nie ma nic lepszego od cimcirimci zaraz po opisach zbrodni 😜.

Polecam.

Dajcie znać czy już czytaliście, bądź czy macie w planach. Która seria Pauliny była Waszą ulubioną?

Buźka, do następnego!

🔥Umbra to symbol granicy, za którą kończy się prawo, a zaczyna człowieczeństwo wystawione na ostateczną próbę.🔥

Nowa książka Pauliny Świst jak zwykle wyskoczyła jak Filip z konopii. Ale ja kocham te niespodziewane premiery. Tajemniczy tytuł „Umbra” nic mi nie mówił, ale pocztówka dołączona do egzemplarza recenzenckiego z kilkoma słowami skreślonymi ręką autorki zdecydowanie zrobiła mi dzień. Uwielbiam takie niespodzianki! Ciekawe czy pani Świst kiedyś objawi nam swoją twarz.

Prokurator Artur Cieniowski oraz adwokat Zofia Bojarska są zmuszeni ze sobą współpracować choć łączy ich dość niewygodna przeszłość. To mocno rzutuje na ich relacje. Jednak gdy zostają porwani i umieszczeni w zamkniętym kontenerze są zmuszeni podjąć pewne działania razem. Znów sprawy się mocno skomplikują, a morderca pozostaje nieuchwytny. Jak to wszystko się skończy?

Tak sobie na luzie podeszłam do tej książki. Już nie raz pisałam, że książki autorki to moje guilty plesure, więc widziałam, że dobra zabawa podczas czytania murowana. W ogóle się nie myliłam. Historia ta wciągnęła mnie od pierwszej strony. Nie bez znaczenia było to, że bohaterami były postacie, które znałam już z innych powieści autorki i bardzo ich lubiłam. Artur i Zosia są dla siebie stworzeni! Choć musiało trochę się zadziać, żeby sami się o tym przekonali. Książkę po prostu połknęłam w bardzo krótkim czasie. Świetnie się przy niej bawiłam, a poziom humoru sprawił, że ryczałam często ze śmiechu podczas lektury. I to dosłownie. Kocham bohaterki wykreowane przez Paulinę. Często zachowują się tak, jakbym siebie widziała. Czekam z niecierpliwością na kolejną książkę pisarki. Każdą przyjmę z otwartymi ramionami.

Główni bohaterowie to adwokat Zofia Bojarska i prokurator Artur Cieniowski. Choć mają ze sobą pracować, ich temperamenty nie pozwalają na spokojną pracę. Oboje mają tak odmienne zdanie i charaktery, ze odpychają się jednocześnie. Dodatkowo sprawę komplikuje fakt, że już wcześniej się spotkali, ale oboje nie chcą tego pamiętać. Oboje znają swoje cienie, dawne błędy i to, jak łatwo wpaść w wir namiętności, której nie da się później zapomnieć. Oboje zostają uwięzieni w kontenerze i dostają kolejne zadania do wykonania. Zaczyna się wtedy gra bez zasad, gdzie każde rozwiązane zadanie prowadzi głębiej w niepewność, strach i konsekwencje internetowego hejtu.

Hejt w internecie jest zjawiskiem, które przeraża. Ta agresja wypływa z komentarzy, podsyca kolejne fale nienawiści i wtedy pojawia się mściciel, który chce rozprawić się z hejterami. Niczym moderator będzie usuwał wszystkich, którzy szerzą nienawiść w sieci i on będzie to robił w rzeczywistości. Hejt staje się motorem napędowym zbrodni. Nowy psychopata nie ma litości ani cierpliwości. On karze.

Autorka porusza w książce ważny temat – hejt w internecie. Świat wirtualny kontra realny. Siła hejtu, mroku i para bohaterów, którzy zdani są tylko na siebie.

To thriller, w którym zostały zadane pytania o granice prawa, o etykę, ale jest też humor i cięte riposty bohaterów. Książka jest o zabójstwie i śledztwie, ale potrafi rozbawić. Najmocniejszą jej stroną jest atmosfera gęsta, niepokojąca, budująca poczucie, że za każdym rogiem czai się coś, co może odmienić bieg wydarzeń. Historia napisana jest z perspektywy dwóch osób – Zofii i Artura, co pozwala bardziej poznać ich myśli i działania.

Jest to mieszanka kryminału z romansem. Jest mrocznie, nieprzewidywalnie, gorąco i dużo się dzieje. To książka wciągająca od pierwszych stron, którą pochłania się szybko.

@kilka_slow_o_ksiazkach

„Nikt nie rodzi się zabójcą. Natomiast każdy decyduje czy nim zostanie, czy nie”.

Prokurator Artur Cieniowski i adwokat Zofia Bojarska zostają porwani i uwięzieni w kontenerze. Zostają odizolowani od świata i muszą podjąć grę wymyśloną przez porywacza. Osobą, która ich więzi jest prawdopodobnie Trollkiller – osoba walcząca z hejtem w Internecie, która sama postanawia wymierzyć sprawiedliwość. Chociaż Artura i Zośkę łączy wspólna przeszłość to nie przepadają za sobą. Jednak, aby się uwolnić muszą współpracować i wykonywać kolejne zadania…

Czy Arturowi i Zofii uda się uwolnić?

Jakie są zasady gry prowadzonej przez porywacza?

Czy uda im się dowiedzieć, kto jest Trollkillerem i go dorwać zanim zginą kolejne osoby?

Można powiedzieć, że „Umbra” to połączenie thrillera psychologicznego i romansu. Mamy tutaj intrygę kryminalną, którą próbują rozwiązać Artur i Zośka. Dwie osoby, które się nienawidzą, lecz zostały zmuszone do współpracy. Muszą się oni skonfrontować nie tylko z porywaczem, ale także z własnymi emocjami. Dialogi głównych bohaterów zostały napisane z humorem, sarkazmem, pełne są ciętych ripost. Autorka porusza bardzo ważny i aktualny temat, jakim jest hejt w Internecie. Paulina Świst stworzyła wciągającą historię, którą czyta się naprawdę szybko. Rozdziały są krótkie i zostały napisane naprzemiennie, raz z perspektywy Artura, raz Zosi. Autorka potrafi budować napięcie, a zakończenie zaskakuje i sugeruje, że to jeszcze nie koniec tej historii. „Umbra” to wciągająca, pełna emocji lektura, idealna do przeczytania w jeden wieczór.

Czytanie kryminałów sprawia mi najczęściej mieszane uczucia pomimo tego, że dzieje się wokół nich wiele zbrodni. Są takie momenty, kiedy nie potrafię zrozumieć znaczeń nadanych tytułów książek oraz głównych ich treści i co autor miał, na myśli tworząc je. Lubię, kiedy w trakcie czytania emocjonalnie mogę wyrazić to, co czuje i stwierdzić od razu, czy opisywana akcja wciągnie mnie na tyle, że chcę, być nadal czytelniczką pragnącą poznawać co będzie dalej, czy jednak nie.

W gruncie nie jest to łatwa czytelnicza misja, ale to dla mnie dużo znaczy niezależnie od tego, jaki czytam w danej chwili literacki gatunek.

Co tym razem przygotowała, autorka Paulina świst ciekawiło mnie niezmiernie, gdyż czytałam jej jedną książkę pt. ''Bestseller'' i zapamiętałam, co było jej główną treścią.

Było to dla mnie nie tylko czytelnicze ciekawe doświadczenie, ale wiem jedno, że zawsze istnieje szansa na pogłębienie wiedzy o autorze o poznaniu go na nowo w wykreowanych historiach wciągających w większy bądź mniejszy wir przygód kryminalnych w poszukiwaniu tego, co wyrządza krzywdy psychiczne, cielesne i wciąż przypomina, o sobie nie dając zapomnieć we współczesnym świecie internetowym niebezpiecznej gry. Być może lubi ten stan obsesji lub zależy mu na tym, aby zobaczyć z bliska krew i ludzkie cierpienie.

Czy pojawi się ktoś, kto pomoże rozwiązać kryminalną zagadkę z udziałem Trollkillera i stoczy z nim pojedynek, aby już dał sobie spokój z ranieniem niewinnych osób, o tym chciałam, się przekonać czytając książkę pt.''Umbra'' autorstwa Pani Pauliny Świst.

Ucieszyłam się, że mam przyjemność poznać prokuratora Artura Cieniowskiego i adwokat Zofię Bojarską, gdyż połączenie zawodowe może stanowić dla nich szansę do zobaczenia, jak działają w pojedynkę lub wspólnie. Może przy okazji wyjaśnią, co im przeszkadza, a za co lubią siebie. Czy znajdą bez problemu wyjście z sytuacji, w której się znaleźli, czy jednak nie, a może ten ktoś, co wystawia, ich na próbę chce tego, aby im kibicować, aby wyszli z tego cało, czy zależy im, aby pokonać własne słabości zawodowe, jak i te prywatne?

Które z nich okaże się bardziej wytrzymałe uczuciowo, a kto potrafi wyrazić, jaki jest naprawdę i chowa się sprytnie za zasłoną własnego i niewidzialnego kątem dla innych osób cienia nieporadzenia sobie, kiedy należy dzielnie przejść przez niełatwą drogę do odkrywania tego, co uwielbia, psychiczne dręczenie nie patrząc na to, że sprawia mu radość i dobrą zabawę.

Podoba mi się to, że Pani Paulina Świst tworzy klimat bardzo różnej panującej atmosfery u wszystkich bohaterów, ale nie zapomina nadać im dreszczyku emocji, mocnego poczucia humoru, ale pojawiają się dylematy, czy wygra walka z czasem, czy jednak zwycięży miłość do wykonywanego zawodu, a być może rezygnacja z niego o tym warto, się przekonać czytając ten kryminał.

"Umbra" Pauliny Świst zmusza do zastanowienia się nad granicami wolności słowa i odpowiedzialnością, jaka za nią idzie.

Wiem, że w książkach autorki nie każdy czytelnik się odnajdzie. Jej styl jest tak charakterystyczny, że jeśli ktoś raz wejdzie w ten świat, od razu wie, z czym ma do czynienia. Seksualne napięcie to nieodzowny elementem historii, język bywa ostry, wulgarny, dialogi są cięte, a bohaterowie… cóż, zdecydowanie nie należą do grzecznych ani potulnych. Ale ja, kiedy już przyzwyczaiłam się do tej stylistyki, naprawdę ją polubiłam. Ten klimat — intensywny, zadziorny, bezpruderyjny — po prostu do mnie trafia. I wiem też, że po książki Świst trzeba sięgać świadomie, wiedząc co można w nich znaleźć.

Nie inaczej było i tym razem. "Umbra" zabiera nas ponownie do świata prawniczego, który autorka zna jak własną kieszeń. Jej doświadczenie zawodowe czuć w każdym „smaczku”, w każdej scenie balansującej na cienkiej granicy prawa. To sprawia, że fabuła jest nie tylko dynamiczna, ale też wiarygodna.

Miłośnicy motywu enemies to lovers powinni być szczególnie zadowoleni — zwłaszcza ci, którzy lubią go w gorącym wydaniu. 🔥 Potyczki słowne bohaterów są pełne sarkazmu, napięcie między nimi rośnie z każdym rozdziałem, a ich relacja pokazuje, że chemia to nie tylko wzory i pierwiastki — tu reakcje zachodzą same, bez żadnego katalizatora. 😉

Jeśli więc kusi Was połączenie zadziornych, pewnych siebie postaci, dialogów ociekających ironią, prawniczego światka pełnego intryg oraz solidnej dawki erotyzmu — "Umbra" powinna przypaść Wam do gustu. To lektura szybka, pikantna i prowokująca, dokładnie taka, jakiej można oczekiwać od Pauliny Świst. Polecam, o ile świadomie wchodzicie w ten ognisty klimat.

W cieniu niejedno da się schować, lecz nie oznacza to zapomnienia. Wprost przeciwnie. Jeśli masz coś do ukrycia to prędzej lub później ktoś wydobędzie to na światło dzienne. Od tego już krok do zmierzenia się ze skutkami czyli stawienia czoła temu, co jedynie czekało by przypomnieć o sobie.

Kiedy budzisz się w kontenerze, a obok ciebie jest ktoś, kto wywołuje wściekłość samym oddychaniem to wiesz, że jest źle, a to nie najgorsza wiadomość jak na ciebie czeka. Prawie równocześnie uświadamiają sobie tę mało optymistyczną prawdę Zofia Bojarska i Artur Cieniowski. Adwokatka i prokurator, jacy znają się nawzajem i do tej pory więcej ich dzieliło, a połączyło… no cóż co się wydarzyło w Wiśle, pozostaje w Wiśle. Tyle, że pewnych spraw nie da się zapomnieć, a nawet jeśli nie pamięta się to jeszcze gorzej. Jednak najważniejsze w tym momencie jest współpraca, bo inna opcja raczej jest z kategorii tych statecznych. A więc współdziałanie wymagające pełnego zaangażowania, odsłonięcia najciemniejszych fragmentów w życiorysie i liczenia, że druga strona też da się z siebie wszystko. Do czego doprowadzi to niecodzienna kolaboracja? Kto stoi za tą akcją? Z pewnością Bojarska i Cieniowski mają niejednego wroga, ale czy wspólnego jeżeli stoją po przeciwnych stronach? Co się wydarzy gdy połączą siły? Dalszy ciąg zależy od nich, a gdy złapią trop nikt już nie powstrzyma by rozwiązać tę oryginalną zagadkę, jakiej stali się częścią. Jednak czy ktoś nimi nie pragnie sterować?

Powiedzmy sobie szczerze Paulina Świst nie daje żadnej taryfy ulgowej swoim bohaterom, czytelnikom zresztą również. Jedni i drudzy przekonują się o tym w najnowszej książce. Spokojnie nigdy nie jest w książkach autorki, za to postawienie na akcję i błyskawiczną reakcję jak najbardziej. Czy „Umbra” zaskakuje? Znani bohaterowie i schemat tak jakby już nam coś przypominający… I tu pojawia się pierwszy błąd zwany niedocenieniem przeciwnika, bo otrzymujemy fabułę gdzie znaków zapytania jest wiele, a perypetie postaci dalekie są od przewidywalności. Zresztą czy to możliwe przy pani mecenas i panu prokuratorze, jacy mają w głębokim poważaniu ogólnie przyjęte zasady i doskonale wiedzą jak wykorzystać prawo na korzyść swojej pracy? Jazda bez trzymanki to dla nich chleb powszedni, bez hamulców zdarza się na co dzień, a co jeśli tym razem przetestuje ich granice? Zapędzenie w kąt takich osób oznacza jedno: rozgrywkę na śmierć i życie, gdzie pewniejsza wydaje się opcja numer jeden niż dwa. Dodajmy do tego dawkę humoru, często w kolorze czarnym, cięte riposty padające w dialogach prawie nieustannie oraz coraz mocniej krystalizujące się podejrzenie, że coś zostało genialnie ukryte przed najbardziej zainteresowanymi. Suma tych elementów daje nam mistrzowską „Umbrę”, thriller z zagadką kryminalną oraz warstwą obyczajową, iskrzącą się nieustannie oraz z bohaterami, jacy szybko wskakują do tych najbardziej ulubionych. Po finale oczywiście pozostaje jak zawsze kilka pytań czyli to już koniec i co dalej? Czy to znaczy, że…?

Umbra rozpoczyna nową serię, chociaż mocno nawiązuje do wspomnianych już przeze mnie trójkątów z serii Incognito. Tym razem autorka nieźle namieszała, ale zacznijmy od początku. Główni bohaterowie Prokurator Artur Cieniowski i adwokat Zofia Bojarska muszą zmierzą się z Trollkillerem, który po swojemu chce wymierzać sprawiedliwość na hejterach w sieci. Dwie ofiary śmiertelne, Stanisław Andrzejski podający się za Trollkillera i śledztwo, przy którym Artur ze swoimi przyjaciółmi Anką i Szczepanem wraz z Zośką i jej przyjaciółmi Pauliną i Marcinem muszą połączyć siły i zacząć współpracować. To, że właśnie Artur i Zośka znaleźli się w zamkniętym kontenerze i zmierzą się oko w oko z Trollkilerem i jego grą o przetrwanie nie jest przypadkiem. Wybrał ich celowo, zna ich najdrobniejsze szczegóły z życia i sekret, który ich połączył. Co wydarzy się kiedy zostaną sami ze świadomością, że mogą zginąć? Jak potoczy się ta nierówna walka? Czy uda im się wyjść cało i powstrzymać Trollkillera? Czy to już koniec a może dopiero początek? Tego dowiecie się po przeczytaniu Umbry;)

Powiem Wam w sekrecie, że to nie pierwsze spotkanie Artura i Zośki. Tego pierwszego niestety Zośka nie zapamiętała ze stratą dla siebie. Ale jak to się mówi kto się czubi ten się… No wiecie już Wam więcej nie zdradzę, ale tak zdecydowanie działo się między nimi dużo i moim zdaniem to jeszcze nie koniec, a może bardziej to początek, cóż to już sobie doczytacie @

Jak to u mnie bywa bawiłam się przednio. Od pierwszych stron towarzyszył mi banan na ustach i niekontrolowane wybuchy śmiechu. Były też momenty gęsiej skórki i ekscytacji od dreszczyku emocji. Jak wiecie autorka umie w połączenia kryminału i romansu. Jak ktoś to lubi to z pewnością nie oderwie się od czytania aż do ostatniej kropki. Emocji i zwrotów akcji nie brakuje. Są nawiązania do serii Incognito i sam tytuł Umbra jest wskazówką, że główne wątki będą dotyczyć Cienia czyli prokuratora Artura Cieniowskiego co też odkryjecie podczas czytania. Dalej uważam, że autorka potrafi budować napięcie. Najpierw umieściła Artura i Zośkę w kontenerze by wplatać pomiędzy wydarzenia sprzed tej sytuacji. Było mrocznie, nieprzewidywalnie, a dla fanów romansu było gorąco i dużo się działo pomiędzy Arturem i Zośką. Jednak największą zagadką dla mnie jest zakończenie, wątek Morza i Zorzy, które sprawia, że chce się czytać dalszy ciąg.

Podsumowując wciągnęłam się od pierwszych stron i z ciekawością śledziłam losy bohaterów. Zdecydowanie warto przeczytać. Szykuje się bardzo ciekawa seria. Z niecierpliwością będę czekać na premierę kontynuacji z Zośką i Arturem.

Cała recenzja na moim IG @Zaczytanaa_sara

„Umbra” autorstwa Paulina Świst to powieść wyraźnie inna od tego, do czego autorka przyzwyczaiła swoich czytelników. To mroczny thriller psychologiczny z elementami kryminału i dramatu, w którym prawo przestaje być główną osią wydarzeń, a na pierwszy plan wysuwa się człowiek – jego lęki, słabości i granice moralne. Fabuła skupia się na prokuratorze Arturze Cieniowskim i adwokat Zofii Bojarskiej, którzy zostają zmuszeni do współpracy mimo trudnej, niewyjaśnionej przeszłości. Oboje trafiają w sytuację skrajnej izolacji: pozbawieni kontaktu ze światem, zdani wyłącznie na siebie, realizują kolejne zadania narzucane przez tajemniczego inicjatora. Nie znają ani jego tożsamości, ani prawdziwego celu tej gry, a każde następne działanie prowadzi ich coraz głębiej w psychologiczny mrok. Im bliżej są prawdy, tym wyraźniej widać, że stawką nie jest tylko rozwiązanie zagadki, ale także ich własne człowieczeństwo.

Autorka buduje historię na silnych, często niewygodnych emocjach. W „Umbrze” dominuje napięcie, poczucie zagrożenia, strach przed utratą kontroli i konfrontacją z przeszłością, a także wina i gniew, które stopniowo wychodzą na powierzchnię. Tytułowa umbra – najciemniejsza część cienia – staje się symbolem granicy, za którą prawo traci znaczenie, a decyzje podejmowane są w oparciu o instynkt przetrwania. Te emocje bardzo silnie udzielają się czytelnikowi. Podczas lektury towarzyszy mu narastający niepokój, klaustrofobiczne poczucie osaczenia i ciągłe napięcie wynikające z braku odpowiedzi. Jednocześnie pojawia się empatia wobec bohaterów, nawet wtedy, gdy ich wybory budzą moralny sprzeciw. To książka, która nie daje wytchnienia i zmusza do refleksji nad tym, jak łatwo człowiek może przekroczyć granice, które wcześniej wydawały się nieprzekraczalne.

„Umbra” jest propozycją dla czytelników szukających literatury intensywnej, psychologicznie pogłębionej i mrocznej. Spodoba się osobom ceniącym thrillery, w których ważniejsze od samej akcji są emocje, relacje między bohaterami i moralne dylematy. To także dobry wybór dla fanów Pauliny Świst, którzy są gotowi na jej bardziej dojrzałe, cięższe oblicze. Powieść porusza tematy odpowiedzialności za własne decyzje, traumy, manipulacji, władzy nad drugim człowiekiem, samotności oraz cienkiej granicy między sprawiedliwością a bezprawiem. „Umbra” zostaje w głowie na długo po zakończeniu lektury – niepokoi, prowokuje do myślenia i pokazuje, że czasem największym zagrożeniem nie jest zewnętrzny wróg, lecz cień, który każdy nosi w sobie. To książka wymagająca, ale jednocześnie niezwykle wciągająca i zdecydowanie warta polecenia.

Jaka jest Wasza ulubiona książka Pauliny Świst?

🌑Umbra jakie zakamarki duszy odsłoni? Prokurator i mecenas gangusów. Stoją po dwóch stronach barykady ale za sprawą jednego psychologa musza połączyć siły i działać rączka w rączkę. Także w kupie siła i jedziemy ze sprawą.

🌑Sprawa trollkillera. Otóż mamy kolejnego poj**ba. Gościu myśli, że jest zesłańcem internetów i zbawi cyberprzestrzeń od hejterów. Dokonuje chorych mordów, wysyła eseje w przestrzeń "ostrzegając" przed swoją misją. I tu pojawia się pan, który twierdzi że stoi za tymi cudami. Andrzejewski staje się klientem Zośki a przed prokuratorem przyznaje się do morderstwa. No taki klient to "skarb' wystawia się na tacy i prosi mecenas Zośkę, żeby mu nie przeszkadzała.

🌑"Nie wierz nikomu, kto powie, że to przypadek. Przypadki są dla ludzi bez planu, a ja miałam plan."

🌑Żeby poj*b był z definicji nienormalny w jego głowie powstał chory plan. Otóż Andrzejewski urządził sobie escape room w kontenerze. Zamknął w nich Cienia i Zośkę. Aby się wydostać muszą grać w tę grę. Ta dwójka ma za sobą przyjaciół, im też w mózgach stado Chińczyków siecze kapustę. Stąd takie porozumienie dusz. Jednak w tych igrzyskach śmierci muszą działać w duecie a przyjaciele to skuteczni statyści, którzy w odpowiednich momentach wchodzą z buta niosąc pomoc.

🌑Charakterni bohaterowie, cięty język, wartka akcja czegoś chcieć więcej? Paulina Świst nie trafi formy. Ostre dialogi to perełka każdej książki jej autorstwa. Bohaterowie, którzy są zawodowcami w swoim fachu w pakiecie mają zryte banie. Mistrzostwo. Nie są jednak zafiksowani jedynie na pracy, korzystają z życia o czym świadczy ściana podbojów prokuratora. Jak ta dwójka dała radę połączyć siły i piekło nie zamarzło to znaczy że rozwiążą sprawę. Smaczku dodaje fakt, że awersja przeradza się w wybuchy namiętności. Dzieje się 🔥

Paulina Świst to autorka, której książki biorę w ciemno, lubię jej styl i chociaż pewnie niektórzy się ze mną nie zgodzą, to jednak uważam, że to jedna z lepszych rodzimych pisarek.

Jej powieści nie są specjalnie wydłużane o zbędne opisy, szybka akcja oraz dosadne i naturalne dialogi sprawiają, że czyta się szybko i trudno oderwać się od lektury. Humor wpleciony w fabułę sprawia dodatkowo, że mimo trudnych tematów, jej książki jednocześnie bawią.

„Umbra” to kolejna książka, w której pojawiają się znani bohaterzy z poprzednich części. Dlatego zdecydowanie łatwiej czytać, gdy zna się te poprzednie, bo chociaż autorka nawiązuje do niektórych wątków, to trudno byłoby przypominać o wszystkim. Choć można również potraktować książkę jako odrębną całość, lecz to nie to samo.

Internet i możliwość zaistnienia we wszelkich mediach społecznościowych to świetny wynalazek, lecz tylko wtedy, gdy korzysta się z tego w sposób właściwy. Dla wielu osób anonimowość w sieci stała się sposobem na krzywdzenie i szkalowanie innych. Hejt znany jest od dawna, pamiętam to z czasów szkolnych, lecz kiedyś kończyło się to po powrocie do domu, w swoje środowisko. Teraz, gdy każdy ma telefon z dostępem do sieci, wszędzie i o każdej porze może otrzymać obraźliwe treści na swój temat. To nie zawsze kończy się dobrze, bo często przeciw jednej osobie hejtuje ogromna grupa ludzi, nawet najbliższych. Hejterzy czują się bezkarni, ukryci w tłumie anonimowych (niby) osób, lecz zupełnie nie zdają sobie sprawy z tego, że słowa mogą ranić o wiele bardziej niż czyny. Wiele osób może się załamać...

Adwokat Zofia Bojarska i prokurator Artur Cieniowski to tak różne charaktery, że wbrew sobie, podobnie jak magnesy, raz się przyciągają, lecz zazwyczaj odpychają jednocześnie. Trudno jest im zdecydować, czy się lubię, czy wręcz nienawidzą. Między nimi tak iskrzy, że łatwo o wybuch...

"Powiedzenie, że za nią nie przepadam, byłoby takim samym niedomówieniem jak stwierdzenie, że Donald i Jarek nie pałają do siebie miłością. Natomiast w przeciwieństwie do polityków zarządzających zwaśnionymi plemionami tego kraju ja miałem dodatkowe utrudnienie."

"Moje stosunki z Arturem Cieniowskim można było określić jako skomplikowane, jeśli ktoś był delikatny."

W gabinecie prokuratora Cienia Zofia przedstawia klienta, który ma ważne informacje w sprawie zabójstwa prowadzonego przez Artura. Andrzejski przyznaje się od razu, że to on zabił kobietę za to, że hejtowała innych. Dodał też, że to jeszcze nie koniec...

Dlaczego świadek, który miał coś wnieść do śledztwa, od razu przyznaje się do zabójstwa? Czy to jakaś gra? A może kogoś kryje?

Gdy pewnego dnia Zofia i Artur budzą się razem w zamkniętym kontenerze, żeby ocalić siebie, zmuszeni są się dogadać a nawet współpracować. Nie mają pojęcia, kto i dlaczego ich tu zamknął i jak długo mają pozostać w tym kontenerze. Odizolowanie nie tylko od świata zewnętrznego, ale też pozbawieni swobodnego poruszania się po tej "celi", nie maja nic do jedzenia ani picia. W dodatku robi się coraz zimniej...

"Może to jakaś prowokacja organów ścigania? Cholera ich wie, choć wątpię, by mieli na to środki i by ktokolwiek przy zdrowych zmysłach im to klepnął. Choć wystrojem kontener pasował do prokuratury, która też była obleśna jak Dom Partii w Irkucku."

Znakomicie autorka łączy bohaterów i wątki z poprzednich powieści a zagadka oraz humor i poruszenie trudnego i na czasie tematu sprawia, że to ciekawa i ważna książka.

Atmosfera często jest gęsta i niepokojąca, wyzwalająca wiele emocji, wydaje się też, że ciągle gdzieś coś (lub ktoś) się czai i zagraża postaciom. Chociaż czasem ich motywacje nie są zbyt oczywiste, to jednak wydają się dlatego bardziej rzeczywiste.

„Umbra” to thriller , który trzyma ciągle w napięciu i jego fabuła zostaje na długo w pamięci.

Czekam na ciąg dalszy, bo to jeszcze nie koniec tej historii...

Książkę przeczytałam w ramach Akcji Recenzenckiej Lubimy Czytać i Wydawnictwa MUZA.

Czy można zaufać komuś, kto kiedyś złamał ci serce… a teraz może ocalić ci życie?

To pytanie wisiało nade mną od pierwszych stron „Umbry” Pauliny Świst - książki, która pokazuje, że największy mrok nie zawsze kryje się w zaułkach miasta. Czasem nosimy go w sobie - starannie ukryty, niewypowiedziany, niebezpieczny.

Prokurator Artur Cieniowski i adwokatka Zofia Bojarska poznali już swoją własną granicę. Znają swoje cienie, zapachy dawnych błędów i to, jak łatwo wpaść w wir namiętności, której nie da się później zapomnieć. A jednak - o ironio - jedno z nich właśnie zapomniało. To, co wydarzyło się „w Wiśle”, zostawiło po sobie więcej znaków zapytania niż wspomnień. Przeszłość żyje, ale jakby za zasłoną mgły.

I właśnie wtedy budzą się… w kontenerze. Razem. Odizolowani od świata. Pozbawieni kontaktu z kimkolwiek poza sobą nawzajem.

Brzmi jak najgorszy sabotaż randkowy?

Nie u Świst. Tu zaczyna się gra bez zasad, gdzie każde rozwiązane zadanie prowadzi jeszcze głębiej w niepewność, strach i… przerażająco aktualne konsekwencje internetowego hejtu.

To właśnie HEJT staje się tu katalizatorem zbrodni. Realną bronią, która potrafi zniszczyć człowieka szybciej niż cios nożem. A nowy psychopata na literackiej mapie - Trollkiller - nie ma ani litości, ani cierpliwości. On nie moralizuje. On karze. Brutalnie i metodycznie.

Atmosfera książki? Gęsta jak dym w zamkniętym pomieszczeniu. Coraz trudniej złapać oddech. Im bliżej prawdy, tym bliżej… umbra - ta najciemniejsza część cienia.

Największym zaskoczeniem jest dla mnie chemia między bohaterami. Paulina Świst robi to, co potrafi najlepiej: łączy ostre jak brzytwa dialogi z napięciem, które iskrzy nawet wtedy, gdy Zofia i Artur najchętniej rzuciliby się sobie do gardeł.

I pytanie, które wraca nieustannie: czy da się uratować kogoś, kto nie chce z tobą współpracować? Czy da się zaufać komuś, kto zna twoje słabości bardziej niż ktokolwiek inny?

Co mnie kupiło absolutnie:

– błyskawiczne tempo - tu nie ma ani chwili oddechu

– świetnie poprowadzony motyw śledztwa i psychopatii

– poczucie humoru (zwykle czarnego jak noc bez księżyca)

– powroty znanych bohaterów, które wywołują uśmiech satysfakcji

– eksplozja emocji: od strachu po pragnienie i frustrację

– temat hejtu przedstawiony bez owijania w bawełnę

To książka z rodzaju „wezmę tylko jeden rozdział”… i nagle okazuje się, że jest trzecia w nocy. Zakończenie? Tak zbudowane, że czujesz ten brak zamknięcia w sobie jeszcze długo po przerzuceniu ostatniej strony. Tak jakby autorka mówiła: „To jeszcze nie koniec. W ciemności wciąż coś zostało”.

„Umbra” to thriller, który nie tylko dostarcza rozrywki - on zadaje niewygodne pytania. O granice prawa. O etykę. O konsekwencje słów wrzucanych do sieci z ironicznym uśmieszkiem i poczuciem bezkarności. O to, czy każdy z nas ma w sobie miejsce, gdzie kończy się rozsądek, a zaczyna instynkt przetrwania.

Ocena: 9/10 - czy polecam? Tak. Ale ostrzegam: w tę historię wchodzi się jak w ciemność. A gdy oczy przywykną, zobaczysz rzeczy, których wcześniej widzieć nie chciałaś.

Rewelacja ❤

Paulina potrafi w te historie! W tych bohaterów!

W te emocje! W te jedyne w swoim rodzaju dialogi i potyczki słowne bohaterów!

Tych już znanych, tych nowych, i tych starych uwielbianych!

A jak ta główna dwójka Zosia i Artur się nie lubi :-))) Jak bardzo fajnie się nie lubi :-))))

Mocno, mrocznie i tak bardzo „świstowo” !

Aaaaaaa jest i wspomniany Zimny i to nie raz!!!!

Polecam, bo to, co tu się odpie…la, to jest SZTOS!

Już czekam na kolejną!!!

Aaaaa i cytaty, które dosłownie rozkładają na łopatki, można brać dosłownie z każdej strony :-))

„Artur Cieniowski, król burdelu. Imperator ONS-ów. Cesarz krótkotrwałych relacji. Reklamacje – to do bramy, a potem się nie znamy.”

Jak stracić poczucie czasu, przytomność i resztki zdrowego rozsądku i to w najlepszym tego znaczeniu? I to z książką, w której pożądanie tańczy z niebezpieczeństwem, a śmiech, humor i cięte riposty będą wam towarzyszyć od początku do końca.

Tylko jedna autorka potrafi sprawić, że będę gadać jak wariatka mężowi o książce i czytać mu fragmenty i to z uśmiechem na ustach. Czytanie jej książek to czysta przyjemność, bo wciągają jak magnez, a bohaterowie kradną serce. Od tej książki nie można się oderwać, więc ostrzegam, obowiązki znikną, świat przestanie istnieć, kawa będzie zimna, a kot będzie się zastanawiać, dlaczego ta książka jest ważniejsza od niego, a wy ockniecie się, dopiero gdy przeczytacie ostatnie zdanie i poczujecie tylko niedosyt i chęć chwycenia po kolejną książkę. A mowa o Paulinie Świst i jej najnowszej książce „Umbra” ! Ta książka diabelnie mocno wciąga, a jej fabuła powoduje, że pozostanie wam tylko pomachać na do widzenia wszystkim, którzy czegoś od was będą chcieli.

„Nie mów tak, patrząc na jego nagie zdjęcia, bo zaczynam się zastanawiać, czy mówisz o wypierdalaniu z roboty, czy powinienem zacząć na ciebie uważać.”

Adwokatka kontra prokurator. Kto kogo bardziej nienawidzi w tym duecie? A może kto kogo bardziej pożąda? A może to duet idealny? Pewnie Artur i Zofia byliby innego zdania, ale cóż w tym wypadku mają mało do powiedzenia. Mimo że dzieli ich więcej niż łączy, ale to też kwestia dyskusyjna, bo 1,5 roku wcześniej wydarzyło się coś, co jedno pamięta a drugie nie. Okazuje się jednak, że los postanowił połączyć ich razem i odciąć od całego świata, wystawiając na test, który jak zdadzą, wyjdą cało z tego ciemnego kontenera. Tylko że to dopiero jest przedsmak tego, co zaczyna się dziać, a oni są w centrum tego wszystkiego i głównymi postaciami. Bo prawda i zbrodnie kryją się w cieniu i mroku. Gdy rozwikła się jedną tajemnicę i zbrodnię, to na ich miejsce pojawiają się kolejne. Niebezpieczeństwo czai się na każdej stronie tak jak napięcie i pożądanie.

Między Arturem i Zofią iskrzy tak bardzo, że można zostać porażonym. Niby powinno się tego bać, ale jest tak uzależniające i przyciągające, że strach znika, a zastępuje je ciekawość i fascynacja. W jednej chwili muszą ze sobą współpracować, ale nie zmienia to tego, że co jakiś czas chcą się nawzajem udusić. Niebezpieczeństwo i pożądanie są tu tak bardzo namacalne i każda kartka płonie od nich, a ich relacja tylko potęguje wszystkie emocje, naciągając je do granic wytrzymałości. Bo nie wiadomo, czy zaraz wszystko nie spłonie. A wszystko przez humor, dialogi i cięte riposty, które latają tu szybciej niż pociski i są pełne podtekstów oraz żartów. Paulina Świst potrafi rozbawić do łez i to nie raz oraz wywołać salwy śmiechu, a do tego wszytko przyprawiła napięciem, dreszczem niepokoju, zwrotami akcji i niebezpieczeństwem. Takie emocjonalne huśtawki to ja uwielbiam. Paulina Świt po raz kolejny to zrobiła i po raz kolejny udowodniła, że wie, jak sprawić by świat przestał istnieć i liczyła się tylko jej historia. Jak wywołać mój śmiech i radość oraz jak poprawić mi humor. I to zakończenie… Kobieto! Powiedź mi, że za niedługo ukaże się kolejna książka?! Bo ja zaczynam wariować, od tego rozgryzania kim oni są! Jestem zachwycona i potrzebuje więcej, bo kto się spodziewał, że cień oprócz niebezpieczeństwa okaże się tak zabawny i seksowny. Gorąco polecam!