Ukryci

Nazwisko tego autora, jest dla mnie zawsze gwarancją udanej i satysfakcjonującej lektury, po jego książki sięgam w ciemno. „Ukryci”, jak Marek Stelar wspomina na końcu książki, jest jego pierwszym thrillerem psychologicznym. Pomimo tego, że bardzo lubi ten gatunek, to pisze głównie kryminały, ale dla niego, jak wspomina, emocje to element tak samo ważny, jak wątek kryminalny. Spotkałam się z wieloma głosami zawodu i rozczarowania tą książką, ale ja jestem niedowiarkiem z natury, więc postanowiłam przekonać się sama i podeszłam do jej czytania bez większych oczekiwań. Fakt po jednej trzeciej książki, miałam spore wątpliwości, czy faktycznie wyszła ona spod pióra mojego ulubionego autora, bo wszystko wskazywało bardziej na debiut niż na dzieło doświadczonego pisarza i że jednak nie przypadnie mi ona do gustu. W tym momencie dodając do tego wszystkie komentarze niezadowolonych czytelników, mogłabym już „Ukrytym” wystawić niezbyt pochlebną notę, która na tamtą chwilę byłaby wielce krzywdząca dla książki, bo na taką w końcowym efekcie nie zasługuje. Zabierając się za pisanie recenzji, postanowiłam zapomnieć, kto jest autorem książki, a bardziej skupić się na emocjach, tak jak tego Stelar oczekiwał.

Początek książki jest świetny, wciągający, zapowiadający niesamowitą historię. Bez zbędnego kluczenia, niespodziewanie autor wrzucił mnie na głęboką wodę. Matka, która wybrała się na zakupy, zostawia w samochodzie niepełnosprawnego nastolatka, który woli przeglądać telefon komórkowy, zamiast brać udział w krążeniu po sklepach. Kobiety nie ma zaledwie kilkadziesiąt minut, ale gdy wraca, zastaje samochód pusty. Jeszcze łudzi się, że syn odjechał gdzieś na chwilę, ale gdy w bagażniku dostrzega nietknięty wózek, już wie, co się stało. Jej syn został uprowadzony. Jak, kiedy i przez kogo? To wydaje się wręcz niemożliwe w biały dzień, w publicznym miejscu, pod okiem kamery monitoringu, na oczach innych ludzi, został uprowadzony niepełnosprawny chłopak i nikt niczego nie zauważył. Policja wydaje się być bezradna i nie za wiele w tej sprawie może zdziałać. Zrozpaczona kobieta postanawia sama rozpocząć poszukiwania, bo wierzy, że jej syn nadal żyje, tylko musi go odnaleźć. Nieoczekiwanie udaje jej się wejść w kontakt z ojcem innego niepełnosprawnego dziecka, którego ten poszukuje już od prawie roku. Marek Bielawski ma pieniądze i inne możliwości, o jakich Marta może tylko pomarzyć. Ta dwójka zdesperowanych rodziców łączy siły i za wszelką cenę postanawia odzyskać swoje dzieci. Wszystkie tropy nikną we mgle domysłów i hipotez. Pojawia się jednak światełko w tunelu, kiedy wybitny psychiatra i psychoterapeuta, postanawia im pomóc. Doktor Sobczak dzięki swoim umiejętnościom będzie próbował poszukać odpowiedzi, gdzie ukryci są chłopcy, w zakamarkach pamięci przypadkowego świadka.

Brzmi to ciekawie i intrygująco, ale po bardzo ciekawym początku, akcja bardzo spowalnia, a Marta i Marek toczą niekończące się dysputy na temat uprowadzenia ich dzieci i problemów egzystencjonalnych. Zaczyna powiewać nudą i jak dla mnie, na ten moment nie przypominało mi to prozy Stelara, ale w chwili gdy Marta i Marek sprowadzają sobie kłopoty na głowę, poziom emocji nieoczekiwanie wrasta. I od tej pory czytałam już z ogromnym zainteresowaniem, tak bardzo ta historia mnie zafascynowała, że nawet nie zauważyłam, kiedy nastąpił koniec. Żyłam tą opowieścią, przeżywałam, kibicowałam bohaterom, żeby się im udało, chociaż trudno było przewidzieć, jak finalnie się to zakończy. Szczerze, miałam swoje podejrzenia, ale nie przewidziałam takich motywacji, jakimi kierował się chory psychicznie człowiek, który w swoim chorym pokręconym umyśle sądził, że postępuje dobrze. Wszystko, co spotkało go kiedyś w dzieciństwie, miało teraz ogromny wpływ na jego decyzje i zachowanie.

Trudno mi było się oprzeć wrażeniu, że Markiem i Martą kierują zupełnie inne priorytety. Kobieta straciła jedynego syna i żeby go odzyskać zrobi wszystko, albo i więcej, natomiast Marek jest przyzwyczajony, że to on rozdaje karty i nie może zdzierżyć tego, że ktoś śmiał uprowadzić jego jedyne dziecko. Uważa, że jego pozycja i pieniądze załatwią wszystko, ale jak się potem okazuje, syn jest dla niego tak samo ważny, jak pieniądze, i że ten arogancki, pewny siebie człowiek ma także swoje ludzkie oblicze. Oboje nie zdają sobie jednak sprawy, że mają do czynienia z człowiekiem, który nie myśli racjonalnie, bo ma zaburzone postrzeganie rzeczywistości. Gdy orientują się, że on znajduje się tuż na wyciągnięcie ręki, nie tylko nie udaje im się odkryć miejsca pobytu chłopców, ale sami wpadają w tarapaty.

„Uprowadzeni” to nie tylko książka o porwaniu i poszukiwaniu, przede wszystkim o miłości i jej wszystkich możliwych barwach, tak przynajmniej pisze autor w posłowiu. Nie zagłębiał się za bardzo w temat uprowadzenia dzieci, gdyż jest ona znany wszystkim i dość często wykorzystywany jako motyw w książkach. Był raczej pretekstem do przedstawienia całego spektrum ludzkich zachowań. Jedna krótka chwila, moment nieuwagi może mieć nieoczekiwane konsekwencje na długie lata i dotknąć wielu ludzi. Nieprzewidywalne mogą być efekty pozornie błahych zdarzeń. Autor pokazał, do czego jest zdolny człowiek, rodzic, zwłaszcza matka, gdy życie jej dziecka jest zagrożone? "Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono".

„Uprowadzeni”, to zupełnie inny thriller, niż wszystkie, jakie do tej pory przeczytałam, zdobył moje uznanie za świetny pomysł na fabułę i za bardzo dobre wykonanie. Ile tu jest Stelara w Stelarze, takiego, jakiego znam i lubię? W drugiej części powieści chyba już znacznie więcej. Upływający czas, wzrastający poziom zagrożenia dla bohaterów, powodują, że thriller staje się coraz bardziej mroczny, ale dynamiczny zarazem. Może oczekiwałam bardziej spektakularnego zakończenia, ale to, które zaserwował autor, jest do przyjęcia. W thrillerze „Ukryci” poza zajmującą i trzymającą w napięciu akcją, Stelar poruszył motyw uprowadzenia dzieci niepełnosprawnych, niespotykany w literaturze. Autor zaprezentował także inne aspekty naszego życia, jak chociażby niefrasobliwe oddawanie swoich spraw w ręce terapeutów, którzy poznając nasze bolączki, niejako mają nas w garści. Niezależnie od tego czy przedstawione w książce sytuacje mogłyby mieć miejsce, czy też nie, zawsze miałam awersję przed siadaniem na kanapie przed obcym człowiekiem i opowiadaniu mu o swoich problemach. Można łatwo stać się ofiarą sugestii lub czyiś manipulacji, co nie oznacza, że tak się stać musi.

I na koniec chciałam jeszcze dodać, że w powieści zwróciła moją uwagę zaprezentowana Marcie przez Marka Bielawskiego „sztuka unikania walki”, która istnieje naprawdę i nazywa się SAJN, ale o tym można poczytać w posłowiu książki, gdzie autor dokładnie wyjaśnia skąd taka sztuka się wywodzi.

Dla mnie „Ukryci” to ciekawie i dobrze napisana książka, którą warto przeczytać nawet wtedy gdy nie jest się wielkim fanem thrillerów.

Ukryci to książka o bardzo trudnej i ciężkiej tematyce. Opowiada o porwaniach dzieci i koszmarze, jaki przeżywają ich rodziny, a także skali ich determinacji w działaniu. Na szczęście mimo tak trudnego tematu, autor potrafił oddać całe okrucieństwo z wyczuciem, tak aby mimo wszystko zbytnio nie obciążać czytelnika skalą emocji. Niewątpliwie książka skłania do wielu refleksji, często są to bardzo gorzkie odczucia. Dodatkowo trzyma w napięciu do ostatniej strony, co czyni ją obowiązkową pozycją dla fanów kryminałów oraz thrillerów.

"Ukryci" to jedna z najlepszych i najbardziej emocjonalnych książek, jakie miałam okazję przeczytać w ciągu kilku ostatnich miesięcy. Jest bardzo realistyczna, czasami wzbudza radość, a czasami jest brutalna i bardzo przytłaczająca. Bohaterowie książki są bardzo zróżnicowani, wyraziści i często miałam wrażenie, że to prawdziwe osoby, a nie postaci z powieści. Książka pochłonęła mnie bez reszty i już od samego początku byłam niezwykle zaintrygowana. Nie mogłam się doczekać, aż dowiem się, co będzie się działo w kolejnych rozdziałach.

Często goszczą u mnie thrillery, także nie mogłem przegapić tej powieści. Tym bardziej że czytałem inne książki autora. Jak dla mnie "Ukryci" to świetna pozycja w jego dorobku i na pewno jest jedną z ciekawszych w swoim gatunku literackim. Zapewniła mi wiele wrażeń i nie mogłem oderwać się od czytania aż do samego końca.

Przede wszystkim doskonale została poprowadzona cała historia. Marek Stelar umiejętnie buduje odpowiednią atmosferę. Każda przeczytana strona wzbudza coraz więcej emocji. Dynamika akcji nie pozwala za to ani na chwilę przystanąć. Całość jest przemyślana i poszczególne wątki tworzą idealną całość. Jeśli lubi się tego typu literaturę, to ta powieść jest świetnym wyborem. Zachęcam do przekonania się o jej walorach.

"Ukryci" to kolejna książka Stelara, którą pokochałam! Pochłonęłam ją w dwa dni, niestety zarywając też jedną noc :) Ale było warto! To pełna napięcia historia o uprowadzeniu niepełnosprawnego syna Marty Sygit. Okazuje się, że porywacz działa już od roku, a chłopak nie jest pierwszą ofiarą przestępcy! Matka jest zdeterminowana aby odnaleźć syna i wraz z ojcem jednego z zaginionych chłopców rozpoczyna poszukiwania na własną rękę. Odpowiedź na pytanie gdzie są ukryci znajduje się w umyśle jednego ze świadków porwania, a dr Sobczak ma tę informację wydobyć...

Jestem pewna, że każdej osobie, która interesuje się tematyką porwań i historii z kryminalnym dreszczykiem, spodoba się ta pozycja. Ja jestem pod dużym wrażeniem. Czytałam już inne pozycje tego autora i moim zdaniem, ta jest jedną z najlepszych. Na pewno jest to książka, którą warto przeczytać, aby poszerzyć swoją wiedzę, bo po jej przeczytaniu zaczęłam uważniej przeglądać wiadomości i historie związane z porwaniami dzieci - ich ilość jest niewyobrażalnie duża i zbyt mało się o tym mówi. Trzymająca w napięciu, bardzo dobrze napisana.

Miłość rodzicielska to jedna na największych potęg jakie istnieją na świecie! Dlatego też każda matka zrobi dla swojego dziecka wszystko i za wszelką cenę !

Kilka dni minęło odkąd przeczytałam Ukrytych i ciągle gdzieś w środku odczuwam emocje jakie wywarła na mnie ta lektura.

Początkowo wydawało mi się że będzie ona dla mnie trudna. W rezultacie była bardzo trudna ale to pod wpływem emocjonalnym.

To czego dokonał tutaj autor, było czymś niezwykłym.

Historia opowiada o matce której syn zaginął. Brak rezultatów w śledztwie popycha kobietę do rozpoczęcia poszukiwań na własną rękę. Pomaga jej także ojciec drugiego dziecka które także zaginęło w bardzo podobnych warunkach ...

Przedstawiona historia jest dobrym thrillerem psychologicznym. Autor bardzo dobrze wiedział jak wpłynąć na psychikę czytelnika aby ten nawet przez chwilę nie mógł przestać myśleć o losie bohaterów.

Historię poznajemy z perspektywy dwójki rodziców. Poznajemy szczegółowo ich emocje, myśli, zamiary ale także ból związany ze stratą dziecka oraz tlącą się nadzieję związana z odnalezieniem dzieci całych i zdrowych.

Muszę przyznać że w dużej mierze fabuła kręci się wokół miłości. Natomiast jest to ta miłość rodzicielska, prawdziwa, niezależna.

Autor bardzo ładnie przekazał to uczucie, zarówno ze strony matki jak i ojca. Doskonale rozdzielił ich emocje, powodując że ich postaci wydały mi się całkowicie realne.

Autor podjął się także tematyki niepełnosprawności. Nie często spotykam się z bohaterami którzy zmagają się z niepełnosprawnością i to co było tutaj niezwykle to sposób ich ukazania. Bardzo mi się to podobało. Fabuła jest bardzo wciągająca. Już pierwsze strony powodują że zaczynamy czytać i żyjemy tą historią. Akcja toczy się dość dynamiczniej co raczej ją różni od standardowych thrillerów psychologicznych. Całość jest logiczna i spójna. Także styl autora jest bardzo przyjemny. Osobiście bardzo lubię jego książki i czekałam właśnie na jego nową powieść. Nie zawiodłam się :) była świetna!

Jestem pod ogromnym wrażeniem i z wielką przyjemnością sięgnę po inne tytuły tego Autora. Zasłużona piąteczka, a lektura przeczytana w praktycznie w dwa wieczory 😊

BRUNETTE BOOKS

Świat Marcie Sygit wali się, kiedy jej 15-letni niepełnosprawny syn Piotrek zostaje porwany z parkingu. Okazuje się, że Piotrek nie był jedynym uprowadzonym, a porywacz wcześniej porwał już trzech innych niepełnosprawnych chłopców.

Samotna i zdeterminowana matka postanawia działać na własną rękę, gdyż śledztwo utknęło w martwym punkcie. Pomaga jej lokalny przedsiębiorca, Marek Bielawski, ojciec jednego z porwanych chłopców. Mężczyzna współpracował już z policją i psychiatrą.

Co stało się z chłopcami?

Czy Marcie odnajdzie swojego syna?

Dlaczego ktoś porwał tych niepełnosprawnych chłopców i kim jest seryjny porywacz?

Przekonacie się czytając tę książkę.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem. Jestem zachwycona tym thrillerem. Autor wymyślił historię, która przeraża i paraliżuje. Nie wyobrażam sobie tego jak muszą czuć się rodzice w takiej sytuacji. To ogromna tragedia i dramat. Autor zafascynował mnie tą historią już od pierwszej strony i przewracałam kartkę za kartką, by rozwikłać zagadkę. Nie mogłam oderwać się od tej książki ani przez moment. Z ogromnym zainteresowaniem śledziłam losy bohaterów, którzy byli tak zdeterminowani, że robili wszystko, by odnaleźć swoje niepełnosprawne dzieci. Bezsilni i przerażeni mają nadzieję, że odnajdą dzieci. Ich siła i wiara jest niesamowita. To historia, która pokazuje jak silna i mocna jest miłość rodzicielska. Czytając tę książkę przekonacie się do czego zdolni są zdesperowani rodzice.

Autor ma fajny styl. Autor potrafi trzymać czytelnika w napięciu. Ta książka wciągnęła mnie na wiele godzin historią szokującą, przerażającą i podnoszącą ciśnienie. Prawdziwy rollercoaster emocjonalny.

Nie będziecie nudzić się ani przez chwilę.

Jeśli macie ochotę na thriller, który pokaże Wam co siedzi w umyśle chorego człowieka to dobrze trafiliście.

Jeśli jesteście fanami thrillerów psychologicznych to ten sprawi, że długo nie zapomnicie o tej historii.

Rewelacja! Gwarantuję, że będziecie zachwyceni tak jak ja.

Będę czekała na inne książki tego autora.

Gorąco polecam!

"Uderza co kilka miesięcy. Porywa zawsze chłopców. Zawsze niepełnosprawnych ( ... )".

Najpierw dwudziestominutowe zakupy ... Potem już tylko przeraźliwy strach i niepewność o los syna.

W trakcie prowadzonego postępowania Marta Sygit dowiaduje się, że jej syn nie jest pierwszy. Czy będzie ostatni? Jego niezwykle zdeterminowana matka zrobi wszystko, by właśnie tak było, bo kolejny dzień bez niego, bez wieści o nim jest nie do zniesienia. Nie jest ze swym bólem sama. Pomaga jej ojciec wcześniej zaginionego chłopca.

Za porwaniem zwykle stoi okup, a jak było w tym przypadku?

"Wszystko co się na tym świecie dzieje jest efektem gry pozorów. Nie ma przypadku, przeznaczenia, boskiego planu. Jest wynik gry. Gramy w nią wszyscy. Ja, ty i ten, który porwał nam dzieci".

Fabuła toczy się dwutorowo. Z jednej strony jesteśmy świadkami ogromnej determinacji rodziców i towarzyszymy im w poszukiwaniach zaginionych dzieci, z drugiej pochłania nas niezwykle intrygująca rozmowa pomiędzy psychiatrą, a jego pacjentem.

Myślę, że porwanie dziecka stanowi samo w sobie ogromny dramat, ale co można powiedzieć w sytuacji, gdy porwane zostaje dziecko z niepełnosprawnością? Brak mi słów.

Opowieść, w której niemoc i bezsilność przeplata się z wiarą, siłą i nadzieją.

To, co dla mnie niezwykle istotne, to sposób w jaki Autor przedstawia istotę niepełnosprawności. Jest klasycznie, bo przecież powszechnie wiadomo, że "dzieci bywają okrutne, wytykają palcami, wyszydzają, zachowują się jak potwory i wychodzą z nich mali sadyści".

To jedna strona medalu, druga sprawia, że na mojej twarzy pojawia się uśmiech, a w sercu pojawia się nadzieja, że uda nam się tę tak dotąd stygmatyzowaną niepełnosprawność odczarować ❤️

Świetny pomysł na intrygującą fabułę, która z pewnością mocno angażuje czytelnika i wymaga skupienia, bo prawda która wygląda zupełnie inaczej, niż przypuszczacie.

Thriller psychologiczny, który naprawdę wciąga, prowokuje do stawiania pytań

i zmusza do szukania wielu odpowiedzi.

Pokazuje ogrom miłości, nie zawsze tej czystej i niewinnej.

Czasem bywa jednak tak, że zakończenie pozostawia niedosyt i wtedy zawsze mam nadzieję na kontynuację. Tu, moja nadzieja jest ogromna.

Jak bardzo światem rządzą pozory?

Do czego jest zdolny zdesperowany rodzic?

Znajdziecie tu wszystkie odpowiedzi.

I pamiętajmy, że "nie ma lepszego i gorszego zła. Jest po prostu zło".

To dopiero moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora, ale z pewnością nie ostatnie. Tym serdeczniej dziękuję

Wydawnictwu za egzemplarz książki.

15-letni niepełnosprawny syn Marty Sygit został porwany. Szybko okazuje się, że Piotrek nie był jedynym uprowadzonym – poza nim było jeszcze trzech innych niepełnosprawnych chłopców.

Wspólnie z ojcem jednego z nich rozpoczyna poszukiwania, który już wcześniej współpracował ze śledczymi oraz wybitnych psychiatrą.

"Ukryci" to pierwszy thriller psychologiczny Marka Stelara, znanego dotąd z rewelacyjnych kryminałów.

Akcja powieści zawiązuje się już od pierwszych stron. Autor, umiejętnie grając na uczuciach, angażuje czytelnika w opisane wydarzenia przez całą powieść.

Z każdej strony tej książki wylewają się emocje: bezradność, strach, tęsknota, determinacja. Autor skonstruował oryginalnych bohaterów i kapitalny klimat. Budzą w czytelniku niepokój, dezorientację, ale i zaciekawienie.

Zakończenie było dla mnie bardzo filmowe. Może zabrakło mi tu “efektu wow” – bo wszystko w zasadzie prowadziło do takiego rozwiązania.

Powieść Marka Stelara przywodzi mi na myśl zagraniczne thrillery, a przede wszystkim chyba Cobena. Tak, jak podczas ich lektury, tak i tutaj nie szukałam realiów, w które można wpisać wydarzenia. Ta powieść przyciąga emocjami, wyjątkowym klimatem i dynamiką.

Marek Stelar miał dobry pomysł na to, żeby nie pozwolić czytelnikowi na znudzenie się fabułą. Wprawdzie książka opiera się na wątku porwania, ale przebieg zdarzeń jest podzielony na trzy części. Każda z nich jest inna – toczy się w różnych okolicznościach oraz wywołuje w odbiorcy inne emocje. Nie ma szans na znużenie – jest dynamicznie, intensywnie i ciekawie.

Ponadto Marek Stelar zaciekawia oryginalnymi zagadnieniami: sztuki walki, współpraca z jasnowidzem, hipnoza czy katapleksja.

Podsumowując: powiedzieć o thrillerze psychologicznym "Ukryci", że to książka o porwaniu i poszukiwaniu – to spore niedopowiedzenie. Masa emocji, dużo wiedzy i interesujących zagadnień oraz niepokojący klimat – Marek Stelar udźwignął ten gatunek, zaciekawił mnie i zapewnił naprawdę dobrą rozrywkę.

Jak ja się wykręciłam w to śledztwo! Dwoje zupełnie sobie obcych, ale zrozpaczonych rodziców po stracie swoich dzieci, które ktoś porwał - Marta i Marek. Czułam się tak, jakbym była obok nich i towarzyszyła im osobiście w ich własnych dramatach. Emocje jakie odczuwałam ciągle były napięte, bo tej książki nie da się odłożyć! Czytałam ją i wiedziałam, że zarwę noc, by zaspokoić swoją ciekawość.

Wspomniani rodzice, są dla mnie absolutnymi "bohaterami"! To, jak Pan @marekstelar przedstawił ich charakter budzi we mnie ogromny podziw i szacunek. Ta historia nie miała zwrócić nam uwagi na istotę problemu zaginięć czy porwań. Choć jak wiemy dzieją się i przyprawiają nas o dreszcze. Mamy tu opowieść o bardzo silnej i zdeterminowanej kobiecie, która walczy o swój największy skarb na świecie, syna którego jej odebrano. O mężczyźnie, który jej w tym towarzyszy, bo niestety jest w tej samej sytuacji. A połączenie tak silnej chęci odnalezienia dzieci tych dwojga ludzi nikt nie jest w stanie złamać. Uderzyła mnie ich miłość i niesamowita zatwardziałość, która u niektórych osób będących w takiej sytuacji po prostu z czasem gaśnie. I wreszcie sami porywacze, poznajemy ich wynaturzoną miłość, która nie wykrztałciła się w naturalny i prawidłowy sposób, tylko przez pryzmat tragicznego zdarzenia z dzieciństwa. By potem w dorosłym życiu zebrać swoje żniwo.

Ta historia poruszyła we mnie całe spektrum emocji: strach, szacunek, podziw, nienawiść... Zrodziło się również wiele pytań i z pewnością dla wielu z nas pozostaną one bez odpowiedzi. Dlaczego dewianci robią to co robią?

Jeśli to był pierwszy thriller psychologiczny Pana Marka @marekstelar to ja jestem pierwsza w kolejce jeśli pojawi się kolejna Pana powieść z tego gatunku 🙂

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia

Niepełnosprawny syn Marty znika w niewyjaśnionych okolicznościach. W trakcie poszukiwań okazuje się, że to nie jest jednostkowy przypadek, a podobnych uprowadzeń było przynajmniej kilka. Kobieta postanawia rozpocząć własne śledztwo, a pomaga jej w tym ojciec innego zaginionego dziecka.

Wow, co tu się działo! W pewnym momencie sama czułam się jak na kozetce u psychiatry. Totalny mętlik w głowie połączony z dezorientacją. W jednej chwili wszystkie moje przypuszczenia wywracały się do góry nogami. Wiedziałam, że już nic nie wiem, by dosłownie za chwilę znów powrócić do swoich przypuszczeń. I tak kilka razy. Panie Marku przecież to niehumanitarne tak poniewierać czytelnikiem.

Autor w swojej książce osadza osoby z różną niepełnosprawnością i w związku z tym ukazuje jak różni ludzie radzą sobie z własnymi ograniczeniami. Zaznacza, jaki wpływ ma otoczenie i jak łatwo zniszczyć słabe jednostki, wypaczyć ich psychikę.

"To właśnie dzieciaki ze szkoły zniszczyły w nim tego wesołka, tego silnego chłopaka, którym był."

Jednocześnie to opowieść o sile i zaangażowaniu najbliższych. O matce, która jest w stanie zrobić wszystko dla dobra własnego dziecka, ale także o sile braterskiej miłości.

To co mnie najbardziej zaciekawiło to posłużenie się w fabule zagadnieniami hipnozy oraz katalepsji. Mnie od dawna fascynuje i jednocześnie zastanawia cały mechanizm hipnozy. Jestem ciekawa czy byłabym podatna na tego typu manipulacje. Jeśli chodzi o katalepsję to przeraża mnie jej fizjologiczny stan czyli tzw. paraliż senny.

By nie było tak słodko muszę zaznaczyć, że rozczarowało mnie zakończenie. Moim zadaniem w porównaniu do całości jest po prostu nijakie, urwane, pozostawia mnóstwo niedopowiedzeń.

Atmosfera w trakcie czytania cały czas się zagęszczała i z niecierpliwością czekałam na ten punkt kulminacyjny. Kiedy już go osiągnęłam poczułam się jakby mnie ktoś nagle popchnął, a ja gwałtownie poturlałam się w dół. Bez ostrzeżenia i jakiegokolwiek wyjaśnienia.

Jak Autor nadmienia, to Jego pierwszy thriller psychologiczny i moim zdaniem, mimo małych zgrzytów poradził sobie z zadaniem bardzo dobrze. Jest napięcie, historia intryguje i angażuje czytelnika. Nie brakuje też różnorodnych emocji.

Polecam!

„Ukryci” to czternasta już książka Marka Stelara. To pierwszy thriller psychologiczny autora. Pisarz pokazał, że nie tylko kryminał jest jego domeną. W najnowszej książce stworzył intrygującą historię oraz wyraziste postacie. Autor doskonale skonstruował fabułę, sprawiając, że historia opisana na kartach tego thrillera mocno wbija się w naszą psychikę. Historia ta nie wyparuje z naszej pamięci, lecz pozostanie w niej na zawsze. A ja gotuję się w oczekiwaniu na kolejną książkę Marka Stelara – autora, wobec którego nie ukrywam swej fascynacji. Fascynacji względem kunsztu tworzenia mocnych historii.

Na kartach „Ukrytych” poznajemy historię Marty Sygit. Dramat kobiety zaczyna się w momencie, gdy z parkingu centrum handlowego znika jej piętnastoletni, niepełnosprawny syn. Co gorsze okazuje się, że Piotrek nie jest jedynym niepełnosprawnym dzieckiem, które zaginęło w tym czasie. Kto jest porywaczem? Dlaczego porywa dzieci z niepełnosprawnością?

Niestety policyjne śledztwo nie przybliża nas do rozwiązania tajemniczych zaginięć. Marta jest tak bardzo zdeterminowana w poszukiwaniach syna, że wraz z lokalnym przedsiębiorcą, Markiem Bielawskim postanawiają wspólnie schwytać porywacza. Syn Marka również zaginął.

Bez wątpienia „Ukryci” to thriller z górnej półki. To książka, której nie można ukryć na stosie książek do przeczytania. Wręcz przeciwnie warto sięgnąć po nią od razu. Bez zbędnej zwłoki. W zamian otrzymacie mocną historię, z wartką akcją oraz zagadką, której rozwiązywanie to prawdziwa uczta. Ta detektywistyczna. Ta kryminalna. Ta spod znaku solidnego thrillera psychologicznego. I oczywiście ta czytelnicza.

Marek Stelar ponownie nie zawiódł moich oczekiwań. Co ważne pokazał, że również w thrillerze psychologicznym ma nam do zaoferowania intrygującą historię, która mocno trzyma w kleszczach niepewności o jej finał. Autor doskonale czuje się w kryminale. Równie fenomenalnie odnalazł się w thrillerze – dzięki temu gatunek ten zyskuje na wartości. Zatem nie będę tego ukrywał, warto sięgnąć po najnowszą książkę Marka Stelara. Zdecydowanie polecam! Emocje podczas lektury gwarantowane!

Książka „Ukryci” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia Mroczna Strona

Marka Stelara cenię od lat za doskonałe kryminały, w których trafia do mnie każdym słowem zawsze pozostawiając z karuzelą emocji. Tym razem autor skręcił w kierunku thrillera psychologicznego i również z olbrzymim powodzeniem.

W okolicach Szczecina znikają dzieci. Wszystkie ofiary łączy niepełnosprawność i nie ma już żadnych wątpliwości, że stoi za tym seryjny porywacz. Tylko jakim motywem się kieruje? Czy dzieci nadal żyją, a może kolejne porwanie oznacza śmierć poprzedniej ofiary?

Po lekturze pięćdziesięciu stron miałam swoją hipotezę odnośnie do motywu, ale okazała się zupełnie nietrafiona. Autor pokierował intrygą w stronę, której zupełnie się nie spodziewałam, za co olbrzymie brawa.

Akcja toczy się dwutorowo. Z jednej strony towarzyszymy dwojgu zdeterminowanym rodzicom, którzy zrobią wszystko, by odnaleźć swoje dzieci. Żywe lub martwe. Z drugiej przypatrujemy się intrygującej rozmowie lekarza, wybitnego psychoterapeuty z tajemniczym pacjentem odczuwającym skutki amnezji, którego wiedza może okazać się istotna dla sprawy. Czy uda mu się odkryć informacje skryte w mrokach niepamięci nim dojdzie do tragedii?

Zmierzymy się z niemocą i bezsilnością rodzica, który może liczyć tylko na siebie, ale odczujemy też niewyczerpane pokłady siły i wiary, które pozwolą mu powstawać po każdym upadku. Co ważne, autor nie gra na emocjach czytelnika niepełnosprawnością dzieci, odczarowując traktowanie jej nadal jako pewnego rodzaju tabu. Kieruje natomiast naszą uwagę na emocje rodziców i w dużej mierze intryguje eksplorowaniem zakamarków ludzkiego umysłu. Lekki styl, wartka akcja i niespodziewane zwroty akcji dopełniają znakomitej lektury. Mam nadzieję, że „Ukryci” nie pozostaną jedynym przedstawicielem tego gatunku w dorobku autora

Zastanawialiście się kiedyś nad skalą zaginięć dzieci? Ja wiem ,że to jest taki temat który dopóki nas bezpośrednio nie dotyczy to również mniej nas interesuje. Owszem słyszymy od czasu do czasu w mediach,że tu czy tam zaginęło dziecko. Jeżeli jest to głośna sprawa to ten szum wokół porwania trwa dłużej, ale z czasem i tak wszyscy oprócz bliskich tego uprowadzonego dziecka o tym zapominają. A statystyki przerażają.

Marek Stelar już tak ma, że swoimi książkami ludzi zachwyca. Do tej pory tylko "Blizny" Pana Marka czytałam i okazały się one bestsellerem. Teraz sięgnęłam po pierwszy w dorobku Autora thriller psychologiczny "Ukryci".

Dzisiaj zabieram Was do Szczecina. Poznajcie Martę Sygit, pracownicę sklepu budowlanego. Marta samotnie wychowuje piętnastoletniego Piotra. Chłopak dwa lata temu uległ poważnemu wypadkowi na deskorolce i od tego czasu porusza się na wózku.

Dzień jak co dzień. Marta podjeżdża pod sklep, zostawia Piotra w aucie i rusza na zakupy. Po powrocie ze sklepu odkrywa,że Piotr zniknął. Okazuje się, że w ostatnim roku w Szczecinie i okolicach zostało uprowadzonych czworo dzieci i do tej pory ich nie odnaleziono.

"Oni żyją. Ukryci. Schowani przed całym światem, ale żyją..."

Marta rozczarowana pracą policji próbuje na własną rękę odnaleźć syna. Korzysta nawet z usług jasnowidza. Szperając w internecie natrafia na dane Marka Bielawskiego - ojca jednego z porwanych wcześniej chłopców. Wspólnie z Markiem rozpoczynają prywatne śledztwo. Marek ma pieniądze i kontakty więc wie gdzie trzeba szukać. Aby dotrzeć do porywacza potrzebna będzie pomoc wybitnego psychiatry. Doktor Sobczak to autorytet i tylko on może zajrzeć w głąb ludzkiej psychiki. Czy pomocna okaże się tutaj hipnoza?

"Wszystko, co się na tym świecie dzieje, jest efektem tej gry, gry pozorów. Nie ma przypadku, przeznaczenia, boskiego planu. Jest wynik gry. Gramy w nią wszyscy..."

Porywacz uprowadza niepełnosprawne dzieci ponieważ ma nad nimi kontrolę. Zegar wciąż tyka , a czas ucieka. Gdzie ukryci są chłopcy?

"Ukryci" to taka książka którą się dosłownie połyka w całości. A później człowiek dochodzi do siebie i się zastanawia czy takie rzeczy faktycznie się zdarzają? Na szczęście książka to fikcja literacka ale na świecie nie brakuje chorych,wypaczonych świrów. Czasami mijamy ich na ulicy i nawet o tym nie wiemy. No przecież wyglądają normalnie, a co siedzi w ich głowach tego nie wie nikt.

Autor przedstawił nam silną i gotową na wszystko matkę. Pokazał, że ta kobieta nie cofnie się przed niczym. Dla niej liczy się tylko dobro dziecka. Kolejny aspekt to miłość braterska naznaczona przez wypadek z dzieciństwa. Miłość, poświęcenie, determinacja i upływający czas to tylko niektóre elementy tej historii. Przygotujcie się na szok i niedowierzanie.

Polecam!

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Filia.

Zaczęłam ją czytać i całkowicie przepadłam. Książka wciąga od pierwszych stron i co ważne - jest to pierwszy thriller psychologiczny Pana Marka Stelara. Kto czytał już jego poprzednie książki, to wie, że potrafi to robić i w tym przypadku również nie mogłoby być inaczej!

Książka jest mocna. Porusza ważna tematykę i pokazuje nam dzieci z niepełnosprawnością. To właśnie one znikają z okoli Szczecina, a ich rodzice, a przynajmniej niektórzy z nich za wszelką cenę próbują je odszukać. Marta Sygit, razem z ojcem jednego z chłopców, który zniknął zaczyna prowadzić własne śledztwo i przekonać wszystkich, że jej syn ciągle żyje! Czy zdąża przed porywaczem. Czym kieruje się człowiek, który uprowadza te dzieci? Jakie pobudki nim kierują i jaki cel chce osiągnąć? Policja rozkłada ręce, twierdzi, że działa, ale nie widać rezultatów. Czas płynie nieubłagalnie, a w tym wszystkim oni - zrozpaczeni rodzice!

Książka jest wielowymiarowa, akcja jest tutaj naprawdę szybka, autor nie pozostawia niedomówień i cały czas odkrywa przed nami kolejne zagadki tej zbrodni. Porusza również ważną tematykę, jaką jest rodzicielstwo oraz niepełnosprawność. Na mnie zrobiła ogromne wrażenie i wzbudza w nas skrajne emocje - mnie poruszyła!

„Ukryci” wskoczą na półki księgarń 15 czerwca i myślę, że wiele osób już czeka, czy przypadkiem nie pojawiła się ta książka w empiku wcześniej. Aczkolwiek, przecież jeszcze jest kwestia tego, że na targach książki w Warszawie można było ją zdobyć o wiele wcześniej i już być po lekturze. Ja miałam okazję ją czytać już w drodze na targi i powiem szczerze, że… no właśnie, było warto?

Ale najpierw o czym w ogóle jest ta książka. A jest to thriller psychologiczny, czyli coś innego niż dotychczas nam serwował autor. Fabuła opiera się na poszukiwaniu chłopców, którzy są uprowadzani. Jako pierwszego przedstawia nam Piotrka, niepełnosprawnego syna Marty. Matka jest załamana, świat jej się wali na głowę, a policja wcale nie posuwa się w poszukiwaniach do przodu. Dlatego kobieta postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i przy okazji poznaje Marka, którego syna również porwano. Czy uda się im ich znaleźć? A może wpadną w kłopoty? Do tego wszystkiego pojawia się psychiatra, który ma wyciągnąć z zakamarków umysłu świadka to, co mógł zobaczyć, a przy okazji pomóc znaleźć chłopców. Zbieg okoliczności? A może wręcz przeciwnie, jest to dziwne?

No powiem szczerze, że już po okładce wiedziałam, że będę chciała tę książkę przeczytać. Był to moment, gdy pojawiła się w zapowiedziach wydawnictwa, ale nie czytałam opisu. Taki mój nawyk od jakiegoś czasu, bo czasami zbyt wiele jest zdradzane w tych właśnie opisach. Okazało się, że to świetny thriller psychologiczny, choć zakładałam, że będzie to raczej kryminał znając wcześniejszą twórczość autora.

Myślę, że w tej książce zostało poruszone wiele trudnych tematów i jest niezwykle fascynująco, bo mimo wszystko nie czuć, że to było zrobione by grać na uczuciach. Niepełnosprawne dzieci są porywane, ale dlaczego akurat takie? Można by powiedzieć, że będziemy bardziej współczuć rodzicom, ale mi również od razu przyszło na myśl czy któreś z nich nie jest w to zamieszane, albo czy któryś rodzic nie chciał się pozbyć problemu. I tak właśnie autor podsuwa wiele poszlak, podsuwa pytania i buduje uczucie niepokoju. Do tego gabinet psychiatryczny, który miał być miejscem pomocy, aby się wyżalić, znaleźć odpowiedzi, a jest w nim bardzo dziwnie.

Generalnie myślę, że to jeden z lepszych polskich thrillerów psychologicznych i choć dość szybko dowiadujemy się co i jak, bo do końca książki zostaje nam mniej więcej 1/3 gdy już wszystko wiemy, to do samego końca budowane jest napięcie, a wyścig z czasem i porywaczem nie pozwala odłożyć książki na bok.

Polecam, bo autor mnie niezwykle zaskoczył i mam nadzieję, że to pierwsza z wielu jego tego typu powieści.

Książka Marka Stelara „Ukryci” wciągnęła już od pierwszej strony. Byłam bardzo ciekawa, kto i dlaczego porywa niepełnosprawnych nastolatków. Czy ma to podłoże seksualne? Czy może w grę wchodzi handel narządami? A może jeszcze w jakimś innym celu? Czy dzieci żyją, czy też nie? Podczas czytania, cały czas towarzyszyły mi te pytania.

Autor z początku podsuwa różne poszlaki, jednak robi to tylko po to, żeby zmylić czytelnika. Praktycznie do samego rozwiązania sprawy, nie widziałam, kto jest winny.

Wszystko wyjaśnia się na jakieś 100 stron przed końcem książki, ostatnie strony, to już tylko walka z czasem, czy uda się wszystkich uratować, czy też nie. Niestety po tym zakończeniu czuję pewien niedosyt. Niby wszystko zostało wyjaśnione, ale też kilka aspektów można by rozwinąć. Zakończenie zostawiło mnie z pewnym uczuciem niepokoju.

Podsumowując, książkę uważam za wartą polecenia. Z pewnością spodoba się każdej osobie, która lubi thrillery psychologiczne.