Tysiąc złamanych serc

Znacie książki Tillie Cole? Ja uważam, że jest niezwykle utalentowaną i wszechstronną autorką, która odnajduje się w każdym gatunku.

Starsza siostra Savannah, Poppy, zmarła cztery lata temu, ale ona nadal nie potrafi uporać się ze stratą. Życie toczy się dalej, ale ona wciąż żyje w bólu i silnym poczuciu straty. Przytłoczyło ją to tak bardzo, że nie potrafi normalnie funkcjonować, a terapia nie przynosi oczekiwanych efektów. Savannah jesienią ma rozpocząć studia na Harvardzie, ale boi się, że do będzie ponad jej siły. Za namową rodziny postanawia wziąć udział w terapii polegającej na podróży do pięciu różnych krajów, w grupie nastolatków, którzy również nie potrafią uporać się z żałobą po stracie kogoś bliskiego.

Jednym z uczestników jest Cael, który nie potrafi pogodzić się ze śmiercią starszego brata. Nie wie, jak wydostać się z głębokiej otchłani, w którą wpada coraz głębiej od śmierci brata. Odczuwa złość nie tylko w stosunku do brata, ale również do całego świata. Nie spodziewał się, że w tej podróży znajdzie iskierkę, która sprawi, że będzie chciał wyrwać się ze spirali smutku. Między tą dwójką pojawia się natychmiastowa i niezwykła więź, ale czy przytłaczające ich emocje nie przyćmią rodzącej się między nimi uczucia?

Savanmah i Cael to dwie zagubione dusze ze złamanymi sercami, które muszą uporać się ze stratą, ale każde na swój sposób. Ból każdego z nich jest inny, dlatego każde z nich musi się uleczyć na swój sposób. Savannah konfrontuje się z siostrą poprzez czytanie pamiętnika, który jej zostawiła.

Natomiast dla Caea najważniejsze jest uświadomienie sobie tego, że potrzebuje pomocy, aby uporać się z obezwładniającym go bólem. Obydwoje staja się świadomi tego, że muszą sobie pomóc, aby przestać krzywdzić siebie, ale również, aby przestać krzywdzić swoich bliskich.

Nie zdążyłam nawet przeczytać prologu, aby nie zalewać się łzami. „Tysiąc pocałunków” mnie złamało, a „Tysiąc złamanych serc” wykończyło mnie emocjonalnie, aby krok po kroku prowadzić do osiągnięcia wewnętrznej równowagi i poczucia spokoju. Mimo ogromnego wachlarza skrajnych emocji uwielbiam każde przeczytane słowo.

Tille Cole udało się stworzyć historię, która w pewien sposób stanowi balsam dla duszy, terapeutyczne wyzwolenie dla każdego, kto kiedykolwiek doświadczył bolesnej straty. Jak wyjaśnia autorka, książka została napisana, aby pomóc jej uporać się ze stratą kogoś bliskiego. Autorka ubiera emocje w słowa tak, jak potrafi to tylko ktoś, kto doświadczył straty, dlatego wszystkie uczucia i emocje, które przeżywają bohaterowie, wdają się być niezwykle autentyczne. Myślę, że ta książka mogłaby pomóc wielu osobom zmagającym się ze stratą kogoś bliskiego.

Gdybym mogła „Tysiąc pocałunków” i „Tysiąc złamanych serc” otrzymałby ode mnie po tysiąc gwiazdek. Po tysiąckroć polecam.

Obok tej książki nie mogłam przejść obojętnie. Nikt nie potrafi mnie tak poruszyć jak Tillie Cole. I tak było również tym razem. Moje serce zostało złamane, a później zostało posklejane na nowo.

Śmierć Poppy, ukochanej starszej siostry, złamała serce Savannah. W dziewczynie zakorzenił się smutek, który pochłonął ją i zmienił. Cael cierpi po samobójstwie brata. Jest pełen gniewu i złości, bo nie potrafi zrozumieć, co go popchnęło do tego. Oboje głęboko przeżywają żałobę i nie potrafią zacząć żyć normalnie. Zostają więc zgłoszeni do eksperymentalnego programu radzenia sobie ze śmiercią bliskich. Czy oboje mogą pomóc sobie nawzajem?

Historia Savannah i Caela to opowieść o stracie, bólu, ogromnym żalu i tęsknocie tak wielkiej, że ma się wrażenie, że już nigdy nie zazna się szczęścia. To również ukłon dla wszystkich tych, którzy kochali i utracili kogoś bliskiego. Bo każdy z nas inaczej przetrawia żałobę i to jest naturalne.

„Tysiąc złamanych serc” to trudna książką. Myślę, że wielu czytelników odnajdzie w niej swego rodzaju pociechę. Bo śmierć otacza nas nieustannie. Ale w końcu po rozpaczy, przychodzi moment, kiedy odnajdujemy w sobie siłę i stawiamy czoła smutkowi i przepracowujemy ból.

Podczas lektury historii Savannah i Caela wylałam wiele łez. Od początku nie mogłam się oderwać od tej książki, choć czytanie jej było bolesne. Tillie Cole zrzuca na swoich bohaterów wiele cierpienia i bólu, ale wszystko jest opisane w piękny, niezwykle poruszający sposób.

Jeszcze raz dziękuję za egzemplarz do recenzji 🩷

"Tysiąc pocałunków" jest moją książką numer jeden. Przepłakałam na niej tyle, jak na żadnej innej.

Byłam sceptycznie nastawiona do drugiej części. Zastanawiałam się czy ruszy mnie?

I już na początku poleciały łzy. Później jednak bardziej się wzruszałam, był jeden moment jeszcze jak sobie pochlipałam. Wiem jednak, że i ta część powoduje w

Was smutek, taki, że sięgacie po chusteczki.

Cała książka jest o żałobie. O etapach jej. O przyzwyczajaniu się, że tej bliskiej osoby koło nas brak. Podobały mi się wzmianki kulturowe i pokazanie jak w innych krajach ludzie sobie radzą. O wielu rzeczach słyszałam, super, że autorka to tak skleiła w całość.

Savannah i Cael rozpoczęli podróż by pogodzić się z żałobą i odejściem zmarłych jednak, gdy zaczęło ich do siebie ciągnąć, miałam wrażenie, że trochę pogubili się w celu tej wyprawy. Cudownie było czytać co u Rune, jednak autorka nie da nam ochłonąć. Będzie boleśnie. Poppy zostawiła listy dla siostry, by ta żyła pełną piersią po jej odejściu. Będziecie się wzruszać, obiecuję. Jest tutaj przygnębiający emocjonalny rollercoaster.

Nie wiem co takiego w sobie mieli Poppy i Rune, że pokochałam ich całym sobą. Do tej pary miałam jednak dystans.

A jak Wasze odczucia? Czytaliście?

Nie mniej jednak, jeśli chcecie wiedzieć jak wyglądało życie rodziny Poppy, przeczytajcie 🩷

„Tysiąc złamanych serc” to druga część „Tysiąc pocałunków” opowiadająca historię Savannah, siostry Poppy i Caela. Książka jest niesamowicie bolesna, wzruszająca i ciepła, dająca nadzieję w momentach, kiedy już jej nie powinno być.

Savannah dalej cierpi po stracie siostry, Cael nie może sobie poradzić ze śmiercią starszego brata. Tych dwoje nosi w sobie niewyobrażalne ilości smutku, żalu, cierpienia i złości. Czują się jakby ktoś im wyrwał cały świat z rąk i jakby już mieli nigdy nie zaznać szczęścia. Poruszają się w mroku i nie wierzą, że jeszcze kiedykolwiek może być lepiej.

Wyruszają w podróż po świecie, która ma ich uzdrowić i ukoić ich ból. Wydaje się to niemożliwe, ale każdy musi przeżyć żałobę na swój sposób. W między czasie ta dwójka się do siebie zbliża i lepiej się poznaje. Z czasem zaczyna ich łączyć uczucie, pierwsza prawdziwa miłość. Dzięki Savannah Cael czuje się lepiej. Dziewczyna go wspiera i dzięki niej wierzy w lepsze jutro. Poza żałobą muszą się zmierzyć z uczuciami, które się w nich pojawiają.

Na pewno nie obędzie się bez łez, więc jeśli macie tę książkę w planach to koniecznie zaopatrzcie się w chusteczki. Każda strona coraz bardziej będzie rozrywać wasze serce na kawałki, ale naprawdę warto.

Poznajmy losy Savannah, młodszej siostry Poppy. Dziewczyna po śmierci siostry nie umie normalnie funkcjonować. Zamyka się na wszystko i wszystkich. Tradycyjna terapia nie zdaje egzaminu. Rodzice postanawiają wysłać ją na turnus terapeutyczny dla młodzieży z podobnymi traumami. Tam poznaje Caela. Chłopaka, który zbudował wokół siebie jeszcze grubszy mur, na fundamentach żalu i gniewu. Znakomitego hokeistę, który porzucił wszystko nieumiejąc poradzić sobie ze stratą brata.

Co to była za historia! Kolejny raz polały się łzy. Nie było ich aż tak dużo jak poprzednio, ale szczerze i z głębi serca współczułam tym młodym ludziom. Będąc nastolatkami z burzą hormonów musieli zmierzyć się z żałobą. Tragedie jakie ich spotkały pozostawiły głębokie rany, które ropiejąc nie dawały nadziei na wygojenie. Autorka zaprezentowała szereg różnych traum, które pozostawione bez odpowiedniej pomocy mogły doprowadzić do jeszcze większego zła. Każda z nich jest inna i każdy z bohaterów radzi sobie z nią, lub nie, w zupełnie inny sposób. Żałoba ma różne twarze, istotą jest jej przepracowanie i dalsze możliwie jak najnormalniejsze życie.

Emocjonalna fabuła, różnorodni bohaterowie i mnóstwo refleksji to trzon tej powieści. Autorka przelała na papier cześć uczuć jakich sama doznała w momencie choroby i śmierci taty. Od początku czuć tę szczerość i autentyczność w zachowaniu bohaterów, przez co czytelnik niemal współodczuwa razem z nimi.

Ogromnie polecam!

Każdego z nas prędzej czy później dosięga jakaś strata. Życie niestety nie trwa wiecznie i w którymś momencie będziemy musieli się zmierzyć z bólem po stracie kogoś bliskiego.

,,Tysiąc złamanych serc” to kontynuacja bestsellerowej powieści ,,Tysiąc pocałunków”. W tej części poznamy losy młodszej siostry Poppy- Savannah, która nie może się pogodzić po stracie swej ukochanej siostry. Strata dogłębnie ją dotknęła, przez co dziewczyna w dalszym ciągu żyje w próżni, z której nie może się wydostać.

Czytając tę powieść wsiąkniemy do umysłów osób ciężko przeżywających śmierć najbliższych. Zobaczymy przez jakie piekło przeszli i przechodzą w dalszym ciągu. Z jakimi lekami, smutkami i zwątpieniami muszą się na codzień zmagać.

Książka łamie serce, czuć w niej smutek i rozpacz. Razem z bohaterami przejdziemy ciężką podróż ku ozdrowieniu ciała i duszy. Autorka uświadamia czytelnika, jak nie raz trudne jest wyjście ze smutku i pogodzenie się ze śmiercią. Śmiercią, która nie raz nadeszła zbyt szybko zabierając bliskich bez uprzedzenia i słowa pożegnania.

,,Tysiąc złamanych serc” to poruszająca powieść, która zostanie w moim sercu na długo. Jeśli chcecie przeczytać książkę przepełnioną emocjami, oddająca prawdziwy obraz ciężkich przeżyć, to koniecznie przeczytajcie tę książkę.

Bardzo polecam.❤🩹🍂

Wszyscy fani historii Rune'a i Poppy z "Tysiąc pocałunków" czekali na tę książkę. Tym razem autorka przedstawia nam losy Savannah i Cael'a.

Savannah to młodsza siostra Poppy, która zmarła na nowotwór. Minęły cztery lata odkąd cudowna Poppy odeszła. Sav nie może się pozbierać, nie widzi sensu życia i jedynie egzystuje. Chodzi na terapię ale nie widać poprawy. W końcu terapeuci postanawiają kilkoro swoich pacjentów zabrać w podróż po świecie. Savannah na początku nie chce, ale w końcu się zgadza i zabiera ze sobą dziennik, który dostała od Poppy, a którego jeszcze nie przeczytała.

Jednym z pacjentów jest również Cael. Ogarnięty gniewem chłopak stracił brata. Był z nim niezwykle związany, mieli wspólne plany by grać w lidze hokejowej. Po śmierci brata, Cael nie chce nawet słyszeć o wejściu na lód. Rodzice wysyłają go siłą w podróż z terapeutami. Wierzą, że to mu pomoże.

Tak oto Sav i Cael poznają się, a wkrótce zbliżają do siebie. Razem przechodzą przez trudne momenty, wspierają się. Są świadkami własnych łez, które wzajemnie sobie ocierają. Wspólnie probują przepracować żal i tęsknotę a także niezrozumienie po stracie bliskich. Cieszę się, że ta książka powstała bo pokazuje jak wygląda życie człowieka po stracie kogoś bliskiego. Jaki wpływ ma na człowieka tak wielki ból. Współczułam naszym bohaterom tego, co ich spotkało. Ile cierpienia na co dzień doświadczali. Uważam, że książka i emocje w niej zawarte dotkną najczulszych miejsc czytelniczych serc.

Fajnie bo autorka przybliża nam również nieco historii Rune'a i tego jak teraz wygląda jego życie. Końcówka mnie poruszyła i wywołała ogrom smutku z jednej strony, a z drugiej radość. Sami zobaczycie dlaczego, gdy przeczytacie.

Jeżeli natomiast miałabym porównać tę historię do tej Rune'a i Poppy to nie ma szans w tym starciu. Rune i Poppy byli jedyni w swoim rodzaju. Ich historia jest nie do podrobienia i myślę, że nie da się stworzyć nic lepszego i bardziej przejmującego. "Tysiąc pocałunków" wycisnęło ze mnie masę łez. Natomiast historia Savannah i Cael'a mimo wielu trudnych i przykrych momentów niestety nie wywołała u mnie nawet łez w oczach. Nie mniej jednak jest z pewnością emocjonująca i warta przeczytania.

Mnie się bardzo podobała i będę ją myślę dość długo wspominała. Jestem pewna, że wam również się spodoba jeśli pokochaliscie poprzedni tom.

Tillie Cole autorka najbardziej znanego romansu wszechczasów „Tysiąc pocałunków” powraca z kontynuacją losów Savannah Litchfield, młodszej siostry Poppy w powieści „Tysiąc złamanych serc”.

Mijają cztery lata od śmierci Poppy, a jej młodsza siostra Savannah wciąż nie może się z tym pogodzić. W ramach terapii wyrusza w podróż, podczas której poznaje innego młodego gniewnego, Caela Woodsa. Czy tych dwoje będzie w stanie pomóc sobie nawzajem, a dwa złamane serca mogą stworzyć całość?

Cole — królowa dramatycznych historii miłosnych doskonale wie, w którą strunę uderzyć, żeby naprawdę nas zabolało. Samobójstwa, samookaleczanie, żałoba, depresja i wiele, wiele innych zaburzeń psychicznych, to wszystko zrzuca na nasze barki autorka. Bolesne historie, poznanych tu młodych ludzi powodują masę naprawdę burzliwych emocji. A gdyby tego było mało, towarzyszy nam pamiętnik Poppy, którego treść rozdziera serce.

Wszystkie uczucia zostały bardzo mocno wyeksponowane, wręcz przerysowane, co powodowało utratę ich wiarygodności, ale rozumiem że to zabieg autorski mający na celu zintensyfikowanie naszych emocji.

W tym mroku, niczym światełko w tunelu pojawia się nadzieja, nadzieja na uleczenie, dlatego tak ważne jest wsparcie i proszenie o pomoc. Okazuje się, że skuteczna terapia i najstarszy lekarz na świecie, jakim jest czas, w duecie mogą zdziałać cuda.

„Żałoba chyba tak nie działa - wytknął. (…) - Nie sądzę, że przeżywanie żałoby ma ściśle określone ramy czasowe, Sav (...) - Jeśli ktoś ocenia cię na pod stawie tego, ile czasu zmagasz się ze śmiercią bliskiej ci osoby, cieszę się jego szczęściem, bo najwyraźniej niczego takiego jeszcze nie doświadczył.

Savannah Litchfield to siostra Poppy, z “Tysiąca pocałunków”. Po jej śmierci nie potrafi sobie poradzić. Ma ataki paniki, boi się przestrzeni i dużych grup ludzi. Choć dostała się na Harvard, wcale nie cieszy ją ta wiadomość. Chodzi na terapię dla osób, takich jak ona, które nie potrafią poradzić sobie z żałobą, ale nie przynosi ona efektów. Wtedy terapeuci organizują grupową wycieczkę w różne zakątki świata. Każde miejsce ma być lekcją i pomóc wyleczyć się z traumy.

„Depresja dla niektórych ma tak negatywne skutki, że okazuje się chorobą śmiertelną”.

Cael Woods był dobrze zapowiadającym się hokeistą. Jego marzeniem było grać razem ze starszym bratem i był o krok od spełnienia go, a wtedy on popełnił samobójstwo. Coś takiego sprawiło, że kompletnie się załamał. Byli ze sobą niezwykle blisko, więc jak mógł nie zauważyć, że ma problemy? Czemu nie dostrzegł, że coś się z nim dzieje? Te i wiele innych pytań, wciąż go dręczą, a konsekwencją tego jest gniew, nad którym nie do końca panuje. Wtedy rodzice wysyłają go na wyprawę, mając nadzieję, że ich syn, ponownie stanie się sobą.

„Twój smutek nie czyni cię złym człowiekiem. Sposób, w jaki sobie z nim radzisz, nie czyni cię słabym. Musisz o tym pamiętać”.

Temat tej książki jest bardzo ciężki. Oprócz głównych bohaterów mamy inne postaci, zmagające się ze stratą. Wszystkie sprawiały, że czytelnika ogarniało współczucie. Wiele osób odczuwa poczucie winy, starach i smutek, a kiedy to wszystko na raz atakuje, wcale nie jest łatwo udźwignąć to wszystko. Jednak autorka dodała trochę balansu, aby cały ten smutek nie przytłoczył za bardzo. Jesteśmy świadkami tego, jak z każdym nowym miejscem, uczestnicy wycieczki, nabierają chęci do życia. Nie dzieje się to za pomocą magicznej różdżki, tylko faktycznie stopniowo pozwalają sobie na uleczenie swoich ran. Lekcje, które otrzymują uczą ich czym jest śmierć i żal. Pokazane jest wiele kultur i dzięki temu można zobaczyć, że czasem trzeba zmienić punkt widzenia. 

„Smutek był jak spacer po polu minowym bez ochraniaczy i przewodnika”.

Prawdę mówiąc trochę przeraża mnie idea, że po śmierci nic nie istnieje. Dlatego podobała mi się wiara Savannah, że Poppy była blisko niej. To pewnego rodzaju pociecha, że ktoś kogo kochaliśmy bardzo mocno, wciąż się nami opiekuje. Sav to cicha i spokojna dziewczyna, która lubi książki i jest ciekawska. Nauka nigdy nie sprawiała jej problemów. Jednak emocjonalnie ciężko jej udźwignąć żałobę. Zwłaszcza, że jej siostra tak dzielnie walczyła do samego końca, dając siłę wszystkim dookoła.

Chyba właśnie dlatego tak to do mnie trafiło, bo ja również pokochałam bohaterkę poprzedniej części. Czytanie jej dziennika za każdym razem kończyło się wylanymi łzami. Czułam ból Savannah i poczucie bezsilności. I bardzo ją podziwiałam, że zwalczała swoje lęki.

- Świat doskonale by sobie beze mnie poradził Nikt nie czułby smutku czy niesprawiedliwości, gdybym odeszła tak cicho, jak żyłam. Gdyby zabrała mnie choroba, nikt tak naprawdę by tego nie poczuł.

- Ja bym poczuł -oświadczył Cael”.

Cael jest otoczony aurą tajemniczości. Wysoki, postawny, ma kolczyki i tatuaże. Wydaje się być onieśmielający. I z pewnością tak jest. Jednak, kiedy jego drogi krzyżują się z Savannah, jego mur zaczyna pękać. To ona jest pierwszą osobą, której zaufał podczas podróży i jest dla niego kimś w rodzaju kotwicy. Potrafi wyciszyć jego złość, która przyznam szczerze z początku mnie przerażała. Widać było, jak ogromnie cierpiał.

„Była drobna, a jednak pasowała do mnie, jak wykonany na zamówienie fragment układanki - była dla mnie stworzona”.

Kiedy więź głównych bohaterów się zacieśniała, wiedziałam, że Cael jest jej Rune’m - cudownie, że był wspominany

Ostatnio sięgnęłam po kontynuację "Tysiąca pocałunków", czyli "Tysiąc złamanych serc". W tej części autorka opowiada historię Savannah, siostry Poppy. Dziewczyna nie potrafi się podnieść po śmierci siostry. Wraz z grupą nastolatków i psychologów wyrusza w podróż po świecie, która ma być dla niej i innych formą terapii. Savannah zabiera ze sobą dziennik, który Poppy jej zostawiła. Ma nadzieję, że w końcu uda się jej go przeczytać.

W tej podróży bierze również udział Cael Woods, osiemnastolatek, który zmaga się z gniewem i niezrozumieniem po śmierci swojego brata. Był dobrze zapowiadającym się hokeistą w lidze juniorów, ale teraz nie jest w stanie wrócić na lód. Savannah i Cael spędzają razem coraz więcej czasu, powoli stając się dla siebie wsparciem, a może nawet kimś więcej.

Już dawno nie czytałam książki, z której wylewałoby się tyle bólu, niezrozumienia i smutku. Zarówno Savannah, jak i Cael, nie mogą pogodzić się ze stratą rodzeństwa. Trudno im zrozumieć, dlaczego to właśnie ich spotkała ta tragedia. Podróż, w którą udają się z innymi młodymi ludźmi, ma im pomóc przejść przez kolejne etapy żałoby i pokazać, że życie po śmierci najbliższych nadal się toczy, choć czasami wydaje się, że świat stanął w miejscu. Bardzo podobało mi się, jak autorka ukazała proces żałoby, podkreślając, że każdy musi go przejść w swoim tempie.

Nietrudno się domyślić, że między Savannah a Caelem zaczyna rodzić się uczucie. Jednak zanim będą mogli ruszyć razem dalej, muszą najpierw odnaleźć siebie i stanąć na nogi.

Uważam, że "Tysiąc Złamanych Serc" to nie tylko książka do przeczytania, można z niej wyciągnąć wiele wniosków dotyczących żałoby, smutku i terapii.

„Tysiąc złamanych serc” to książka, na której bardzo wyczekiwałam, ale czy spełniła moje oczekiwania? Na pewno jest to piękna i bardzo ważna historia pokazująca, jak wiele twarzy może mieć żałoba. I jak druzgocąca może być strata. Prawda jest taka, że spodziewałam się większych łez. U siebie, rzecz jasna. Bywały momenty wzruszenia (im bliżej końca, tym więcej) jednak chyba pierwszy tom wywołał we mnie więcej łez.

Savannah mnie irytowała na początku, za to od razu zrozumiałam ból Caela. Nie wiem, może to jest spowodowane tym, że Sav od początku wiedziała, że Poppy może umrzeć i była na to przygotowana, w przypadku Caela była to zupełnie sytuacja. Co nie zmienia faktu, że nie oceniam (o nie mam absolutnie do tego prawa) tego jak ktoś przeżywa żałobę. Denerwowało mnie nazywanie Savannah „brzoskwinką”. Zawsze miałam takie meh 🙄 , ale wiem dobrze, do czego nawiązywał Cael (polecam doczytać 🤭). Strasznie urzekł mnie motyw podróży i ukazywanie podejścia do śmierci w różnych kulturach - uwielbiam takie smaczki.

Miłość między Sav i Caelem to była ta z cyklu instant love. Czy miałam z tym problem? Absolutnie nie. Od początku była między nimi chemia, a cały czas miałam w głowie, że to natolatki, których miłość właśnie taka bywa: jak kochają to od razu i na zabój!

Polecam! Wszystkim 🤗

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Hype

„Tysiąc złamanych ser” potrafi również chwycić za serce i czasami zmoczyć oczy, ale nie aż tak jak część pierwsza. Tym razem autorka opisuje uczucia siostry Poppy. Minęły już 4 lata od jej śmierci, ale Savannah wciąż nie może odnaleźć się w świecie bez niej. Chodzi na terapie, na której otrzymuje propozycję wyjazdu. Jest po podróż po świecie, podczas której towarzyszy jej Cael Woodks. Chłopak również zmaga się ze swoimi emocjami po śmierci brata. W odróżnieniu od Savannah, on pała gniewem a jego życie rozsypuje się. Traci to co lubi najbardziej. Grę w hokej.

Savannah i Cael stają się dla siebie oparciem i powoli wzajemnie pomagają sobie w pogodzeniu się z rzeczywistością bez rodzeństwa. Z czasem ich relacja zamienia w miłość.

Książka potrafi wzruszyć i wywołać wiele emocji. Autorka w piękny sposób pokazała jak młodzi ludzie radzą lub nie sobie z żałobą. Jak strata rodzeństwa wpływa na ich życie. Zarówno Savannah jak i Cael to postacie dobrze wykreowane, które pomimo ogromnego bólu potrafiły sobie wzajemnie pomóc. A ich relacja rozwijała się powoli, nie nachalnie i dostarczała wielu emocji. I podobnie jak w części pierwszej, trzeba przeczytać samemu i poczuć ten ogromny ładunek emocji jaki płynie z każdej strony.

Narracja prowadzona jest z punktu dwóch bohaterów, dzięki czemu jesteśmy w stanie lepiej ich zrobić. Poznać ich lepiej i widzieć ich przemianę z biegiem wydarzeń.

Autorka posiada lekki styl pisania dzięki czemu książkę czyta się błyskawicznie. Pomimo, że jest tutaj dużo opisów tego jakie emocje skrywają się w tych młodych ludziach, to nie są one nudne, a ni przytłaczające.

Jeśli lubicie książki podczas których uroni się niejedną łzę to bardzo polecam „Tysiąc złamanych ser”.

Autorka sprawiła, że zapomnienie o tej książce nie będzie takie łatwe, ponieważ przelała na nią wszystkie swoje emocje i doświadczenia ze swojego życia.

"Minęły już niemal cztery lata. Cztery długie, trudne lata bez niej, a ja wciąż nie mogłam o niej myśleć. Nie umiałam przypomnieć sobie jej pięknej twarzy, nie odczuwając bólu w piersi, jakby na moim sercu spoczywała cała góra, a nie pojedynczy kamień".

Savannah ma zaledwie siedemnaście lat a już poznała co to znaczy strata bliskiej osoby. Śmierć siostry sprawiła, że nie mogła sobie z tym poradzić nawet pomimo tylu lat jakie minęły. Cael jest przepełniony gniewem i złością, ponieważ nie może wybaczyć bratu tego, że odszedł. Stale dąży do autodestrukcji jednak dopiero spojrzenie w oczy Savannah sprawiło, że odzyskuje chwilowy spokój.

Ta historia sprawiła, że od pierwszych stron nie mogłam przestać płakać, a gdy w końcu się uspokoiłam zaczynałam od nowa. Jest to przepełniona bólem książka o utracie najbliższej osoby i drodze jaką trzeba pokonać, aby się z nią pogodzić. Nie było to łatwe dla głównych bohaterów i musieli przejść bardzo długą drogę, aby pogodzić się z utratą bliskich. Relacja jaka połączyła głównych bohaterów była niezwykła, ponieważ potrafili znaleźć w sobie nawzajem pocieszenie, bo tylko oni wiedzieli, jak to jest żyć, kiedy ich bliskich już nie ma. Cudowne w tej książce było to, że znowu mogłam przeczytać co słychać u Rune’a i jak poradził sobie ze stratą swojej ukochanej.

"Tysiąc złamanych serc" to niezwykle emocjonalna historia, która pokazuje, że nawet pomimo upływu czasu nie można pogodzić się ze stratą bliskiej osoby a każda myśl o niej wywołuje ból w sercu. Ta historia pokazuje, że nie tak łatwo pogodzić się z utrata bliskiej osoby a tym bardziej przyznać się do tego, że ta osoba już nie wróci. Gorąco zachęcam do przeczytanie tej książki jednak zaznaczam od razu, że nie będzie to takie łatwe.

Choć minęły już cztery lata to Savannah wciąż nie potrafi pogodzić się ze śmiercią siostry. Terapeuta proponuje jej, aby udała się na podróż po świecie, która organizowana jest dla nastolatków takich jak ona.

Cael nie jest w stanie pozbierać się po stracie brata, ciągle cierpi i paja gniewem. Rodzice zapisują go na wyjazd, co ma im za złe.

O "Tysiąc pocałunków" mogliśmy usłyszeć już 7 lat temu, więc miałam pewne obawy, czy aby na pewno autorka dobrze zrobiła powracając do niej. Uważam, że czasami lepiej niektóre historie zostawić w spokoju, bo niepotrzebne kontynuacje mogą sprawić, że już nigdy nie spojrzymy na nie tak samo jak wcześniej. Z "Tysiąc złamanych serc" na całe szczęście tak nie było, a nawet i podobała mi się jeszcze bardziej.

Ta historia jest przesiąknięta bólem, pełna cierpienia i rozpaczy. Nasi bohaterowie po śmierci najbliższych nie są w stanie patrzeć na świat w taki sam sposób, co wcześniej. Cały czas tkwią w żałobie przez co nie potrafią się cieszyć życiem, jedynie egzystują.

Każdy z bohaterów w zupełnie inny sposób utracił swoich bliskich i radzi sobie z ich utratą. Najgorzej jednak było z Calem, który obarczał się winą. Był zły na siebie, brata i cały świat. Towarzyszył mu ciągły gniew i nienawiść. Odsunął się od wszystkich.

Savannah jako jedyna doskonale rozumiała co się z nim dzieje, czuła to samo. Ich relacja była poruszająca, rzeczywista. Miałam ochotę ich oboje uściskać i pomilczeć razem z nimi. Chciałam być dla nich takim wsparciem, jakim oni byli dla siebie. Rozumieli się bez słów, wiedzieli kiedy jedno potrzebuje drugiego, jednocześnie dawając sobie przestrzeń. Nawet najmniejszy gest potrafił wyrazić więcej, niż tysiąc niepotrzebnych słów. Potrzebowali się nawzajem, byli dla siebie opoką i tylko razem mogli wyjść ze stanu, w którym się znaleźli.

"Tysiąc złamanych serc" to niesamowicie poruszająca przygoda, pełna pięknych opisów i dwóch złamanych serc, które się ze sobą spotkały. Ta książka złamie nawet najtwardze serce, więc pozwólcie, że i Wy się w niej zakochacie 💜

🩷 „ᴛʏꜱɪąᴄ ᴢᴌᴀᴍᴀɴʏᴄʜ ꜱᴇʀᴄ” ᴛɪʟʟɪᴇ ᴄᴏʟᴇ🩷

 Czy dwa złamane serca mogą stworzyć spójną całość? 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Zaczynając lekturę „Tysiąca złamanych serc” bałam się tak dużej ilości uczuć, które może wywołać ta książka. W końcu nadszedł ten dzień, kiedy przysiadłam do czytania i już po kilku stronach, nie mogłam się oderwać i już na początku miałam przeczucie, że ta historia będzie nieziemsko bolesna, ale zarazem cudowna. Nie lubię takich połączeń, lecz nie mogłam przejść obojętnie obok tej historii. W końcu uwielbiam „Tysiąc pocałunków” - czytałam tę książkę trzy razy. 🙊

Tillie Cole w swoich historiach uczepiła się motywu cierpienia, na swoich bohaterów zrzuca bardzo dużo cierpienia i problemów. Ale te poczynania zawsze do czegoś prowadzą i maja swój ukryty cel. Ja to w pełni kupuję, nie wiem dlaczego, ale ta autorka zawsze potrafi mnie do siebie przyciągnąć i zainteresować lekturą, mimo iż powiela takie znane mi już schematy. 

Nie jest to słodka i przyjemna historia dla nastolatków. Ta książka niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny i sprawia, że nasze serce,  rozdział po rozdziale będzie rozpadało się na milion małych kawałeczków, a po skończeniu czytania ciężko będzie go pozbierać w całość. Książka wzrusza i to dość porządnie. Bałam się tego co się wydarzy, ale jednocześnie nie mogłam się tego doczekać. Bardzo dawno nie płakałam, aż tak przy żadnej lekturze, dawno też nie miałam styczności z historią, która złamie mi serce. Ale ta historia sprawiła, że odczuwałam wraz z bohaterami ich bolesne przejścia. Oboje mierzyli się z ogromną stratą.

„Tysiąc złamanych serc” to niesamowicie emocjonalna historia, która zawładnie sercem każdego czytelnika. Ta historia wyciągnęła ze mnie wszystkie emocje, jakie jestem tylko w stanie okazać. Historia Savannah i Caela zostanie ze mną długo. Czuję, że tak szybko o nich nie zapomnę. Pragnę więcej takich cudownych lektur.  🩷 Myślę, że z pewnością trafi ona do najlepszych książek tego roku ✨

Chyba nic nie równa się z uczuciami i emocjami, które czułam podczas czytania książki „Tysiąc pocałunków”. Czytając kontynuacje, wszystko to, wróciło do mnie ze zdwojoną siłą. „Tysiąc złamanych serc”, to niesamowicie trudna do przeczytania książka, ale wierzę, że pomoże każdemu, kto zmaga się ze stratą bliskiej osoby. Książka pięknie przedstawia i pokazujesz ważne jest wsparcie, zrozumienie i bliskość drugiej osoby w procesie zdrowienia. To bardzo smutna i poruszająca książka z pięknym przekazem.