Trzy gołębice

Trzy dziewczynki z różnych światów. Przyjaźń ponad warstwami społecznymi. Panienka z dworu, Żydówka i dziewczynka z wsi. Każda inna. Ich losy będą się splatać, rozpłatać, jak w życiu, każda będzie musieć zmierzyć się ze swoim losem.

Powieść ta, to piękna historia o dorastaniu, przyjaźni, sile kobiet, ale też nie jest pozbawiona momentów zwątpienia, niechęci. To też historia o wojnie, o walce o przetrwanie, o człowieczeństwie. Chwilami wzruszająca, przejmująca, ale też nie pozbawiona optymizmu. Książka podobała mi się za wierne przedstawienie historyczne, za skonfrontowanie różnych światów, za swoją życiowość i brak przesłodzenia. To bardzo wartościowa powieść, obyczajowa, pełna emocji, uczuć i prawdziwości.

Myślę, że ta książka ma szansę przypaść do gustu każdemu, kto lubi powieści historyczne, ale i obyczajowe. Polecam.

Trzy zupełnie nie mające ze sobą wspólnego dziewczynki, które dzieli pochodzenie i status społeczny zaprzyjaźniają się. Jednak zostaje ona wystawiona na próbę gdy na ich drodze staje mężczyzna oraz druga wojna światowa.

„Trzy gołębice” to moje pierwsze spotkanie z autorką ale już wiem że nie ostatnie. To cudowna historia pełna emocji opisująca więź, która łączy na zawsze. Całość jest napisana pięknym językiem, a wyraziści bohaterowie i poruszająca fabuła powoduje, iż ciężko się od niej oderwać. Historia przedstawiona jest z kilku perspektyw dzięki czemu możemy lepiej poznać każdą z bohaterek. Trzeba przyznać, iż naprawdę dobrze został oddany duch tamtych czasów. Widzimy dysproporcje jakie panowały ale i codzienność, każdej z nich. Nie brakuje tu opisów skrajnej biedy oraz wielkiego bogactwa. To poruszająca historia pełna niespełnionym marzeń, wiary, nadziei, miłości i różnego jej oblicza nie tylko romantycznej, tragicznych wydarzeń ale przede wszystkim przyjaźni. To również historia o dyskryminacji i braku tolerancji. To książka przez którą się płynie i zostanie z Wami na dłużej

Trzy dziewczyny – każda z innego świata: panienka ze dworu, biedna pół-Żydówka i dziewczyna z rodziny chłopskiej. Normalnie nie powinny się ze sobą spotkać, ale połączyła je przyjaźń.

Trzy gołębice łączy więź, która wydaje się być relacją na całe życie. Jednak w końcu każda podąża we własnym kierunku, a jakby tego było mało wybucha wojna. I jest jeszcze przepowiednia Cyganki, do której kiedyś udały się dziewczyny.

Powieść Marleny Semczyszyn z jednej strony opowiada o ciężkich czasach, gdy dla wielu jedyną ważną rzeczą było przetrwanie, a ludzie często zachowywali się jak zwierzęta. Ale jest też coś pozytywnego – powieść pokazuje jak mocne więzi łączące bliskich pozwalają przetrwać najgorsze, choć często ranią wszystkich wokół. To piękna, chwilami wzruszająca, chwilami smutna opowieść o ludziach, którym przyszło żyć w naznaczonych cierpieniem, nieludzkich czasach.

„Trzy gołębice” to książka o przyjaźni, która często napotyka na swej drodze przeciwności, ale jeśli jest prawdziwa, pozwala je pokonać. To powieść o miłości (także tej niszczącej i destrukcyjnej), wystawionej na ogromną próbę, pełna emocji, wzruszeń i ludzkich tragedii, opowieść bardzo życiowa, do której będzie się chciało wracać.

Już Arystoteles uważał przyjaźń za jedną z cnót. Kiedy poznajemy nową osobę, często liczy się nasze pierwsze wrażenie. Najczęściej przyjaźnimy się z ludźmi podobnymi do nas, którzy mają podobne pochodzenie, pasje, zainteresowania. Chcemy też dobrze się czuć w ich towarzystwie.

"Trzy gołębice" to piękna opowieść o przyjaźni trzech dziewcząt, które prawie wszystko dzieli. Dzień, w którym się poznają, odmienia ich życie na zawsze.

Jagoda to dziewczyna ze wsi, która ma braci i kochających rodziców. Jest harda, silna i ciekawa świata.

Zula to pół Żydówka, z biednego domu. Jest inteligentna i radzi sobie w życiu, jak umie najlepiej.

Joanna to panna z bogatego domu. Mieszka we dworze. To ułożona i dobrze wychowana dziewczynka.

Ich przyjaźń z każdym dniem staje się coraz silniejsza. Łączy je prawdziwa, mocna więź, która zostanie wystawiona na próbę.

Pewien młody mężczyzna stanie na ich drodze. A niedługo wybuchnie II wojna światowa i nic nie będzie już takie samo.

"Trzy gołębice" to powieść, która pokazuje, że przyjaźń w życiu się zmienia, ewoluuje, dojrzewa. Czasem wydaje się, że ją straciliśmy na zawsze. To ona przynosi nam radość, daje moc. Kiedy się kończy staje się przyczyną wielu wylanych przez nas łez i momentów cierpienia.

A prawdziwy przyjaciel to osoba, która powinna być drogowskazem w naszym życiu. Ma pomagać, wspierać, wysłuchać, ale też ustawić nas do pionu i pokazać co robimy źle.

"Trzy gołębice" to cudownie napisana powieść, którą czyta się jednym tchem. Bohaterki dorastają, a w ich życiu dochodzi do wielu zmian. Zakochują się pierwszy raz, walczą o swoją miłość, marzenia i przyjaźń.

Przygotujcie chusteczki, bo ta lektura wywołuje wzruszenie i rozpala serce czytelników.

Historia opowiada o potędze przyjaźni. Trzy różne dziewczynki, o innych statusach społecznych postanawiają wspólnie iść krętą drogą w świat dorosłości. Ich los nie jest łatwy, często muszą podejmować trudne decyzje, które mogą okazać się opłakane w skutkach, ale czy łączące ich wspomnienia, pragnienia mogą być fundamentem do wspaniałej wspólnej przygody i przyjaźni do grobowej deski?

Joanna - dziedziczka, poukładana, lekko zamknięta na świat zewnętrzny, wszystko podawane jest jej pod nos, ma dobre maniery i wykształcenie. Pragnie normalności i dlatego lgnie do swoich rówieśniczek i chce się dobrze bawić. Jednak w tym wszystkim ma dobre serduszko i pragnie się udzielać charytatywnie tak jak swoja mama. Czy gdy zacznie dorastać zostanie tą samą ufną i infantylną osobą? Czy stanie po stronie miłości i zrzeknie się bogactwa byle tylko być i walczyć o ukochaną osobę?

Zula - dziewczynka, która twardo stąpa po ziemi, wie, że tylko ciężką pracą osiągnie sukces, oddana dziewczynom i bardzo wdzięczna, że je poznała. Dzięki temu mogła poczuć się jak normalna osoba, a nie wiecznie piętnowana Żydówka , dostaje od nich poczucie bezpieczeństwa, a także wsparcie w codziennym życiu. Pomimo, że jej sytuacja jest tragiczna, pomaga i dzieli się z innymi tym co ma. Czy w dalszych latach będzie też ryzykować nawet za cenę swojego własnego życia?

Jagoda - dziewczyna wie co to ciężka praca, bo musi pomagać swojemu ojcu na roli. Twarda, pyskata i nieugięta lecz w jej sercu jest mały cierń, pragnie żarliwej miłości, takiej która by spalała i pełnej namiętności. Czy Jagoda będzie w stanie dokonać dobrego wyboru? Co zwycięży przyjaźń czy zauroczenie? Czy w późniejszym wieku będzie potrafiła docenić to co ma na wyciągnięcie ręki?

Autorka po raz kolejny doprowadziła mnie do prawdziwej bomby emocjonalnej, płakałam, wzruszałam się i było mi potwornie smutno za niektóre wybory dziewczyn. Miałam do nich żal, że nie walczyły o swoje relacje, że w pewnym momencie się poddały. Wiem ze czas leczy rany, przez co mądrzejemy, a nasze dziecięce mrzonki zamieniają się w inne życiowe cele. I chodź losy tych trzech dziewczynek może znowu się splotą, to czy z bagażem doświadczeń są w stanie sobie przebaczyć? Czy ich przyjaźń przetrwa próbę czasu?

„Człowiek ma jednak w sobie taką moc, która pozwala się przystosować, daje siłę, gdy wydaje się, że jej już ani krzty nie ma.”

Trzy dziewczynki, które różnią się zupełnie wszystkim, pochodzeniem, statusem społecznym, wychowaniem. Jadwiga, która chce być nazywana Jagodą, jest córką gospodarza i właściciela gospody, Zuzanna jest Żydówką, bękartem, a Joanna panienką ze dworu. Niespodziewanie połączył je los, dziewczynki wbrew wszystkiemu poczuły do siebie ogromną sympatię, która wkrótce przerodziła się w prawdziwą przyjaźń. Są jak trzy nierozłączne gołębice, dorastają razem, zwierzają się sobie i pomagają nawzajem. Z upływem lat ich przyjaźń staje się coraz silniejsza, jednak wróżba cyganki mówi zupełnie coś innego. W ich życie wkracza Jan, a nadciągająca II wojna światowa zmieni wszystko.

Przyjaźń młodych kobiet zostaje poddana niejednej próbie. Czy każda pójdzie swoją drogą, czy jednak przyjaźń przetrwa wszystko? Wielowątkowa akcja powieści toczy się niespiesznie, przenosi nas do czasów międzywojennych i do II wojny światowej. Fabuła rewelacyjnie utkana, niesie ogromne sprzeczne emocje. Pani Marlena pisze z pasją, czuć szczerość, realizm i wiedzę historyczną. Narracja toczy się z kilku perspektyw, co daje nam szersze wnikliwsze spojrzenie na rozwój wydarzeń. Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, ich poczynania wzbudzają wiele sprzecznych emocji. Nie wszystkich polubiłam, nie dało się. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki. Dziewczynki polubiłam od razu, na naszych oczach, dorastają, zmieniają się. Jagoda jest bardzo bystra, harda, pracowita, ciekawa świata, do bólu szczera, Joasia to jej zupełne przeciwieństwo, delikatna panienka z dworu, o wielkim sercu. I Zula biedna, z racji swojego urodzenia, wyszydzana i poniżana, wychowywana przez matkę, która stopniowo się stacza. Pomimo tego dziewczynka zachowuje wewnętrzną pogodę ducha, radość i ma szczere serce, podejmuje pracę we dworze. Moje serce całkowicie skradła Bunia, gosposia we dworze, mądra, serdeczna, ciepła, odważna kobieta.

W całej opowieści czuć klimat i ducha tamtych, minionych już dawno czasów. Ogromna przepaść społeczna między panem, a chłopem, bogactwo i skrajna bieda. Codzienność wypełniona pracą, pokomplikowane relacje rodzinne, ukrywane tajemnice. Dobroć, bezinteresowna pomoc, a obok niechęć, pogarda, złe uczynki i słowa. Różne oblicza miłości, ta zakazana, ta nieodwzajemniona, ta prawdziwa. Rodząca się zazdrość, która staje się ogromną, złą siłą do działania, niszczy wszystko co dobre, prowadzi do nienawiści. Przyjaciółka staje się niczego nieświadomą rywalką. Wybuch wojny zmienia wszystko. Śmierć staje się codziennością, walka o przetrwanie, o godność, o życie. Ogromna odwaga, poświęcenie, niestrudzona partyzancka walka z bezlitosnym okupantem. Głód, strach, zimno, łapanki, obozy zagłady, coraz słabiej tląca się na nadziej na szczęśliwy koniec.

To wyjątkowa, poruszająca i pięknie napisana historia, przez którą po prostu się płynie. Ogrom emocji uderza w najczulsze struny serca i duszy. To opowieść o sile przyjaźni, dorastaniu, różnych odcieniach miłości i niszczącej nienawiści. To skomplikowane losy trzech dziewczynek, ale też obraz złożoności ludzkiej natury w obliczu przerażającego widma II wojny światowej. Obok tej książki nie da się przejść obojętnie. Czytajcie, z całego serca polecam! Tatiasza i jej książki :)