Gołębie zabite przez matkę w parniku, granie w gałę na betonie, zbieranie kurek na sprzedaż i ciągłe poczucie bycia nie u siebie.
Opowiadania Kingi Sabak łączy postać osoby bohaterskiej. Achronologicznie przedstawione etapy jej samoidentyfikacji są jak klocki. Można z nich zbudować tożsamość człowieka, który od dzieciństwa musiał zadawać sobie pytanie, kim jest i odpowiadać na nie: nie wiem, ale to "nie wiem" boli. Bo do której łazienki w szkole wejść, skoro do damskiej się nie pasuje, a do męskiej nie można? Dlaczego trzeba zakładać rajstopy, kiedy w szafie wiszą spodnie od garnituru? Te proste historie pokazują małe traumy codziennego życia i dorastania w społeczeństwie, które ma jasno określone, czarno-białe zasady.
Opinie o książce
Muszą być zwarte, mocne, konkretne. Pewne siebie. Jak pięść, a ściślej piąstka, bo ćwiczy się od dziecka. Jak odparować cios, zrobić unik, uderzyć, zacisnąć w samotności. Takie są zdania prozy Sabak - a mają się z czym mierzyć. Bo nie dość trudów nastoletniej wylinki, odkrywania tożsamości "nie takiej" - gdy trzeba się określić, do której toalety, przebieralni, grupy, kategorii pasujesz. Bo świat nie odpuści, przyprze cię do muru, nazwie po swojemu. "Ola", na przykład. Na Olę im wyglądasz - albo tak ci dali. Te zwykłe-niezwykłe zdziwienia, lęki, presje i dylematy opowiada Sabak bezpuentowo, rozpuszczając sens historii między wierszami. Szkoła Czechowa: sami sobie dopowiedzcie?
Eliza Kącka
Opowiadania Kingi Sabak mają bardzo dobry rytm i unikają oczywistych puent. Siłą ich jest też nieironiczny obraz wiejskiej religijności, w której wyrasta bohaterka Alex. Rozpoznawanie swojej nieheteronormatywnej tożsamości nakłada się na rosnący dystans, z jakim patrzy na swój świat dzieciństwa. Ale w tych opisach jest dużo ciepła wobec ludzi, którzy są, jacy są, mają swoje porażki i ukryte bóle. Dostajemy obraz uwięzienia w tradycyjnych rolach i poczucia niewygody, które sprawia, że można obserwować ten świat z zewnątrz. Znajdziemy wreszcie w tej książce Polskę, o której zapominamy, że ciągle istnieje.
Justyna Sobolewska
W tej książce nie udaje się, że życie jest do zniesienia. Nie jest - szczególnie jeśli w spadku po rodzinie dostało się biedę, alkoholizm i rany emocjonalne, a własne ciało z jego wyglądem i pragnieniami nie przystaje do kategorii, w które chce je schwytać świat. A jednak - żyje się. Z chronicznym wstydem i dziewczynami, których nie wolno kochać. Między wsią i miastem, chłopięcością i dziewczyńskością, rozpaczą i nadzieją. I co być może najbardziej prowokacyjne - w przestrzeni ludowej religijności, której wprawdzie nie odczuwa się już jako swojej, ale wciąż, z nawyku, szuka się w niej sensu i harmonii. Kinga Sabak nie zamierza nikomu się podobać. Pisząc, stwarza siebie i mówi: jestem. Mocny debiut.
Renata Lis
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska lub z serii Archipelagi
W jakim gatunku literackim utrzymana jest książka Trochę z zimna, trochę z radości?
Trochę z zimna, trochę z radości to zbiór opowiadań z nurtu współczesnej literatury pięknej, wydany w serii Archipelagi. Autorka posługuje się oszczędnym i rytmicznym stylem, który skupia się na wewnętrznych przeżyciach osoby bohaterskiej. Publikacja stanowi mocny głos w polskiej prozie zaangażowanej, unikając przy tym łatwych puent oraz moralizatorstwa. To propozycja dla czytelników poszukujących autentyczności, nowoczesnej formy literackiej oraz głębokiej analizy psychologicznej.
Jaką tematykę poruszają opowiadania zawarte w tym debiutanckim zbiorze Kingi Sabak?
Książka koncentruje się na procesie samoidentyfikacji płciowej oraz zmaganiach z narzuconymi rolami społecznymi. Opowiadania ukazują codzienne traumy dorastania w środowisku, które wymaga jasnego opowiedzenia się po jednej ze stron binarnych podziałów. Autorka porusza wątki nieheteronormatywności, biedy oraz skomplikowanych relacji rodzinnych naznaczonych problemem alkoholowym. Całość tworzy przejmujący obraz poszukiwania własnego miejsca w świecie, który często nie akceptuje odmienności.
Dla kogo ta proza może okazać się zbyt trudna lub nieodpowiednia?
Lektura ta nie jest odpowiednia dla osób poszukujących lekkiej rozrywki lub tradycyjnej, liniowej fabuły z optymistycznym zakończeniem. Ze względu na poruszaną tematykę przemocy domowej, biedy i głębokiego kryzysu tożsamości, treść może być obciążająca dla bardzo wrażliwych odbiorców. Opowiadania wymagają od czytelnika dużego skupienia oraz gotowości na konfrontację z surową rzeczywistością polskiej prowincji. Nie jest to pozycja dla czytelników oczekujących jednoznacznych odpowiedzi i prostych rozwiązań fabularnych.
W jakich realiach społecznych osadzona jest akcja utworów Kingi Sabak?
Akcja utworów rozgrywa się na styku współczesnej polskiej wsi oraz miasta, ukazując kontrasty między tymi światami. Ważnym elementem tła jest ludowa religijność oraz surowe zasady panujące w małych społecznościach, które determinują życie bohaterów. Autorka precyzyjnie kreśli obraz Polski pełnej niewygody i uwięzienia w tradycyjnych schematach obyczajowych. Realia te stają się fundamentem dla opowieści o wyobcowaniu i trudnej próbie stwarzania własnej tożsamości na nowo.
Czy opowiadania w tym zbiorze tworzą jedną, chronologiczną historię bohatera?
Zbiór składa się z achronologicznych opowiadań, które wspólnie budują tożsamość głównej postaci o imieniu Alex. Poszczególne etapy życia bohatera są przedstawione jak klocki, z których czytelnik samodzielnie składa spójny obraz doświadczeń. Taka konstrukcja pozwala na głębsze zrozumienie ewolucji wewnętrznej osoby, która od dzieciństwa kwestionuje przypisane jej kategorie płciowe. Brak chronologii podkreśla emocjonalną złożoność i trudność procesu odkrywania własnego ja w nieprzyjaznym świecie.
