Totalnie chaotyczne święta Lottie Brooks

☃️❄️

Lottie Brooks po raz kolejny zabiera nas do swojego zwariowanego świata. Tym razem w nowym pamiętniku opowiada o przygotowaniach do świąt i o towarzyszącym im chaosie. Standardowo nie zabraknie też miłosnych rozterek i zabawnych pogawędek z przyjaciółkami.

🎁🌠

Niezmiennie uwielbiam Lottie Brooks 🤍

Ta bohaterka i jej życiowe przypały zawsze wywołują szeroki uśmiech na mojej twarzy. Uważam, że ta świąteczna nowelka to świetny dodatek do serii, który wprowadzi czytelnika w gwiazdkowy klimat.

Myślę, że każda młoda nastolatka utożsami się w jakiś sposób z Lottie, a starsi czytelnicy podczas lektury będą mogli przypomnieć sobie swoje nastoletnie lata.

Wielki plus dla autorki za nawiązanie do mojego ulubionego świątecznego filmu ,,To właśnie miłość".

Polecam!

🎄🎅🏼

Charlotte Brooks powraca w świątecznym wydaniu! Jeśli czytaliście poprzednie części i myślicie, że niczym nowym Was już nie zaskoczy, to przykro mi ale... muszę Was wyprowadzić z błędu!

To część, przy której uśmiałam się jak nigdy wcześniej. Przeczytałam ją też najszybciej, nie tylko z powodu mniejszej ilości stron.

Zaczyna się grudzień i święta w domu Lottie zbliżają się wielkimi krokami. Wśród mieszkańców pojawia się elf, który nieźle rozrabia. Toby przygotowuje się do roli życia w jasełkach. Ma zostać owcą i dzielnie ćwiczy beczenie. Bella, najmłodsza z rodzeństwa, przyswaja nowe słówka i gdy przypadkowo zostaje Jezusem w jasełkach, postanawia oznajmić je wszystkim zebranym, ku zażenowaniu rodziny Brooks.

Sama nastolatka ma tylko kilka życzeń do świętego Mikołaja. Jednak gdy przez nieporozumienie jedno z nich ma wielkie szanse na realizację, ona zaczyna chować głowę w piasek. Nadciąga Antoine ze swoją rodziną aby skosztować alkoholowych jajek w szklankach!

Czy może być gorzej? No cóż, to w końcu Lottie...

Książka utrzymana w tym samym stylu co poprzednie, w formie pamiętnika, z zabawnymi rysunkami samej bohaterki, rozbawi Was do łez!

Rozmowy z francuzem to zdecydowanie najlepsze dialogi tej książki. Nie można się przy nich nie roześmiać.

Polecam znaleźć chwilę w nadchodzącym przedświątecznym rozgardiaszu i zapewnić sobie nieco rozrywki. Nie pożałujecie!

Lottie Brooks, królowa przypału, mistrzyni kompromitujących wpadek i niedopowiedzeń. Gdyby pakowanie się w kłopoty były konkurencją olimpijską, Lottie nie tylko zostałaby mistrzynią, ale pokonała współzawodników w przedbiegach.

Tym razem do rąk czytelników trafia dziennik Lottie, obejmujący okres, od końca listopada do końca roku i przedstawia przygotowania do świąt, jak i same święta. A jak to u Lottie i jej rodziny bywa, nic nie jest zwykłe i normalne. Wraz z początkiem okresu świątecznego, oczom Lottie ukazał się elf, jeden „z tych upiornych elfów” zwisający z balonu wypełnionego helem. Żandarmi Zabawy, czyli rodzice dziewczyny przedstawiają jej i młodszemu bratu Toby’emu, elfa Gavina, który szybko dostaje nowe imię nadane przez Toby’ego „Gavin Brokatowe Jajka”. W zamyśle Żandarmów Zabawy, Gavin ma uprzyjemnić rodzinie Brooks czas, aż do świąt. Matka Lottie cieszy się na pierwsze od lat rodzinne święta, które spędzi tylko z mężem i trójką dzieci: Lottie, Tobym i najmłodszą Bellą. Ale zanim na niebie zabłyśnie pierwsza gwiazdka, wszystko może się zdarzyć, zwłaszcza, że Lottie ma pewien sekret…

„Totalnie chaotyczne święta Lottie Brooks”, zwariowany dziennik niezwykłej nastolatki, z jej jak to u nastolatek, często wyolbrzymionymi problemami. Przyjaźnie, pierwsze miłości, „konflikty” z młodszym rodzeństwem – każdy kto ma młodsze rodzeństwo doskonale wie, jak bardzo potrafią być uciążliwi. A jakby tego było mało, rodzice ze zwariowanymi pomysłami i cringowi nauczyciele. Przyjaciółki też potrafią dać do wiwatu. No i chłopcy. Biedna Lottie musi wybrać, czy woli swojego ex – Daniela, z którym chodzi do jednej klasy, czy przystojnego Francuza, z którym próbuje się komunikować połączeniem angielskiego i francuskiego. To wszystko na biednej głowie trzynastolatki.

Po tym tomie, obawiam się, że Lottie straci tytuł królowej przypału zdetronizowana przez młodszą siostrzyczkę Bellę. Ta to dopiero rozrabia.

„Totalnie chaotyczne święta Lottie Brooks” oprócz zabawnych tekstów, porad jak jeść Fererro Rocher (bo wg. Lottie jest tylko jeden poprawny sposób na jedzenie tych łakoci), znajdziemy też zwariowane ilustracje, które idealnie korespondują zarówno z tekstem, jak i charakterem książki (i Lottie we własnej osobie).

Pozycja dla nastolatek i trochę starszych nastolatek. Pozycja, którą najlepiej czytać w samotności, chyba że nie przeszkadzają wam pytające spojrzenia domowników, gdy chichoczecie nad książką. Pozycja dla wielbicieli humoru, zarówno angielskiego jak i sytuacyjnego.

Polecam niezależnie, ile lat macie.

Święta z Lottie są naprawdę wyjątkowe. Swoimi opowieściami zaczynając od początku grudnia nastrajała nas coraz bardziej. To co u nas było czasami rutyną, u niej stanowiło widowisko dnia. Obecnie jest już trzynastolatką, więc jej słownictwo bywało niekiedy albo dojrzalsze, albo sugerujące właśnie ten nastoletni wiek. Autorka pokazała tutaj kilka scen jakby z dwóch perspektyw. Choć całą historię opowiada Lottie, to jednak rodzina czasem jej odpowiadała w krótkich konwersacjach. To z czego ona nie była zadowolona, rodzic pokazywał tą samą rzecz od innej strony. Sprawiło to, że choćby czytelnikiem była osoba dorosła czy nastolatek, każdy był usatysfakcjonowany podejściem do przedstawionego problemu. W książce pojawiły się takie tematy jak plotki szkolne, wiara bądź nie wiara w sny, jak przygotować się do świąt, pięć minut ciszy dla mamy, by mogła zregenerować siły i wyciszyć umysł, pocałunek, dogryzanie drugiemu, szkolna kupa i wiele innych, które faktycznie były zgrane w czasie z jej wiekiem. Lottie uważa, że ma mocno pokręconą rodzinę i ich przygotowania do świąt są nudne. Jednak czytelnik zauważy, że tak naprawdę te wszystkie problemy nie sugerują nudy, tylko ogólny czas jaki spędza się z rodziną, a której kiedyś może zabraknąć. Wtedy za tym zgiełkiem będziemy tęsknić. Ten tom jest dużo cieńszy od pozostałych, lecz urok jaki dała nam Lottie od części pierwszej wciąż jest obecny. Bardzo często będziecie się podczas lektury uśmiechać, gdyż te wszystkie żenujące dla niej wydarzenia naprawdę są śmieszne, a nią samą można wziąć za mocno niezdarną, albo zwyczajnie pechową. Wciąż uwielbiam w tej serii rysunki, które są bardzo proste, ale przedstawiają nawet sytuacje, które wymienione są jako ozdobniki czy też porównania. Wydaje mi się, że co wydanie, to Lottie w tym czasie robi się rok starsza. Dla niej wciąż młodsze rodzeństwo stanowi nie lada zagadkę. Jakby nie brała na logikę tego, że dzieci nie rozumieją pewnych rzeczy, jednak to również stanowiło ozdobę dla jej historii. Polecam wam całą serię, gdyż każdy tom jest kontynuacją następnego:-)

Zaczyna się grudzień. Wraz z nim w domu pojawia się elf Gavin, który przysporzy Lottie trochę kłopotów. Eks Daniel znowu wkracza do życia naszej bohaterki, tym razem jako przyjaciel. Na szczęście Antoine też chętnie utrzymuje kontakt. Uff, wcale się nie obraził po głupim kawale Tobiego...

Kiedy powinno się kupować choinkę i jak dużą? I czy w tym roku tata ponownie będzie musiał przypiłować jej czubek, aby się zmieściła?

Jednak świąteczne drzewko to mały pikuś. Cóż, powiedzmy to sobie otwarcie, Lottie i Antoine miewają drobne problemy komunikacyjne związane z niedostateczną znajomością języków obcych. I tym oto sposobem chłopak wraz z rodziną wybiera się w odwiedziny do dziewczynki i jej rodziców.

Zbliżają się klasowe Mikołajki, chomiki dostają kalendarze adwentowe, a Toby nie ustaje w robieniu siostrze żartów. Lottie dzieli się przepisem jak zjeść Ferrero Rocher w 7 krokach, żeby maksymalnie się nim delektować.

Ale to tylko mała część świątecznego zamieszania.

Lottie po raz kolejny bawi młodszych i tych całkiem dorosłych czytelników. Forma pamiętnika sprawdza się idealnie. Znajdziecie tu krótkie opowieści, wypunktowane listy, treści smsów i odręczne rysunki stworzone jakby dziecięcą ręką. Opisane są tu prawdziwe nastoletnie perypetie, problemy z rodzeństwem, czy pierwsze sercowe rozterki.

Humor i forma czynią tą książkę naprawdę wciągającą, przyjemną i lekką lekturą, przez którą mknie się jak błyskawica (co doceniają nawet Ci najbardziej marudni czytelnicy). Polecam, to dobra zabawa w zimowo-świątecznym klimacie. Pamiętajcie, to książka nie tylko dla dzieci.