Tonąc w morzu krwi

Lubicie, gdy kryminał nawiązuje do prawdziwych wydarzeń? Ja tak, ponieważ lubię snucie i szukanie alternatywnych rozwiązań, szczególnie wtedy, gdy coś jest wielką niewiadomą. „Tonąc w morzu krwi” Ludwika Lunara nawiązuje do prawdziwego, nierozwiązanego zaginięcia rodziny Bogdańskich. W tym roku czytałam „Wywierzysko” Kingi Wójcik, która również wykorzystuje ten motyw. Ta sama inspiracja, inny pomysł, obie książki świetne!

Ludwik Lunar przedstawił zagadkę zaginięcia rodziny Albrechtów. Edward Sokulski i Daria Tyszka z gdańskiego Archiwum X na nowo przyglądają się sprawie, która jest nierozwiązana już od ponad trzydziestu lat. Czy uda im się ustalić, co spotkało tę rodzinę?

To pytanie nakręcało mnie do czytania. Z każdym kolejnym rozdziałem coraz bardziej zagłębiałam się w tajemnicze zniknięcie. Chciałam odkryć prawdę, która była niedostępna, a wręcz zakazana. Nikt nie chciał mówić, dlatego śledztwo było ciężkie i niebezpieczne. Autor zbudował dobrą, mroczną atmosferę, która stopniowo gęstniała, aż w końcu przerzedziła się, by ukazać, losy Albrechtów. Końcówka zaskakuje. Nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Lubię niespodziewane zwroty akcji, szczególnie wtedy, gdy się dobrze komponują z całością, a tu tak było. Dla mnie sztos!

Oprócz wciągającej zagadki podobali mi się bohaterowie. Zarówno Edward, jak i Daria są dobrze przedstawieni. Autor dał im dużo przestrzeni, dzięki temu poznajemy ich z bliska. Wiemy, jacy są naprawdę, nie tylko podczas śledztwa. To nadaje im autentyczności i sprawia, że z łatwością wczuwamy się w całą historię. Mimo że książka liczy ponad 500 stron, to pochłonęłam ją w dwa wieczory. Zarwałam nockę, ale warto było!

„Tonąc w morzu krwi” to dobrze przemyślany kryminał, który wciąga nie tylko zagadkowym zaginięciem Albrechtów, ale również osobami Sokulskiego i Tyszki. To jedna z tych książek, które porywają fabułą, bohaterami i dobrym piórem. Tak trzymać! Oczywiście polecam i czekam na kolejne wciągające śledztwa z Archiwum X.

Moja ocena: 9/10.

Współpraca barterowa z @filiamrocznastrona

Nawet nie wiem od zacząć!! Jestem pod ogromny wrażeniem!! Wcześniej nie miałam styczności z tym autorem i ogromnie żałuję, bo to jak dopracowana i pokręcona ta historia była, nie jestem w stanie opisać w kilku zdaniach! Nie pamiętam, kiedy ostatnio trafiłam na książkę, która byłaby tak rozbudowana. Ta historia miała mnóstwo wątków, z czego każdy dostał swoje pięć minut. Po przeczytaniu nie mam żadnych pytań, bo wszystko wiem! Sam klimat książki już mnie wciągnął, a autor poprowadził tę historię tak, że trudno było mi się od niej oderwać. Klasycznie miałam problem z imionami i przezwiskami, bo nigdy ich nie zapamiętuję i gubię się w tym, kto jest kim, ale tym razem szybko się odnajdywałam. A fakt, że wydarzenia dzieją się w Gdańsku i w okolicach? No czad! Kocham Gdańsk, spędzam tam mnóstwo czasu, a czytając o konkretnych miejscach, łatwiej było mi sobie je wyobrazić. Żałuję jedynie, że nie czytałam wcześniejszej części, ale na szczęście nie są one połączone faktami, dzięki czemu mogę ją nadrobić na dniach. Sposób pisania był wciągający, autor nie pozwala nam się nudzić, a każdy trop sprawiał, że nabieraliśmy pewności, że już wiemy, o co chodzi. Jak było potem? Cóż, pierwszy raz nie potrafiłam odgadnąć zakończenia i choć miałam swoje podejrzenia, tylko połowicznie się one sprawdziły. Zakończenie również przypadło mi do gustu, znaczną część książki nie domyślałam się, jaka prawda stoi za zaginięciem rodziny Albrechtów! Ja totalnie przepadłam i z pewnością wrócę do autora!!

[ współpraca reklamowa z wydawnictwem ]

Od samego początku historia jest dosyć mroczna, rozłożona na czynniki pierwsze, gdzie całą układankę poznamy na końcu. Czytamy o dawnych latach w których zaginęła czteroosobowa rodzina, która niemal rozpłynęła się w powietrzu. Zastano pusty dom z brudnymi naczyniami, niedopitymi napojami i grającym telewizorem. Najdziwniejsze było jednak to, że zostawili swojego najmłodszego synka, który przebywał w innym miejscu. Przez długi okres czasu nikt się tą sprawą nie interesował. Następnie po latach dom ten został wynajmowany przez trzy rodziny i tylko ostatni zagrzał tam miejsce na dłużej. Partnerzy z Archiwum X ponownie przyglądają się sprawie sprzed trzydziestu lat i w tym poznajemy urywki życia zaginionej rodziny. Zastanawiające jest to, że tuż przed zniknięciem ojciec rodziny nabrał różnych kredytów na sumy przekraczające ludzkie pojęcie. Ta sprawa nie daje im spokoju, więc ponownie spekulują na ten temat. Dodatkowo odkrywają coraz to nowsze dowody, zresztą ostatni właściciel posesji również zdradza im informacje, które pokazują jeszcze więcej niewiadomych. Wszędzie czuć niebezpieczeństwo, gdyż każdy jest tu obserwowany. Ludzie nie chcą nic mówić, a ci co by mogli już nie żyją. Wygląda na to, że ktoś pragnie uciszyć tutaj większość ludzi, by prawda nigdy nie mogła wyjść na jaw. Jednak czy ta osoba jest na tyle ostrożna by zatrzeć za sobą wszystkie ślady? Podobało mi się to, że śledczy wciąż ze sobą rozmawiali, jednak czasami nie mówili sobie o tym co się działo u nich prywatnie. Rodzi to wiele sprzeczności, a nam zaczyna się zapalać lampka w głowie co faktycznie się z tą rodziną stało...

Nie da się jednak zaprzeczyć, że gra psychologiczna jest tu na wysokim poziomie. Nie ma rozdziału, żeby coś ważnego się nie działo i zawsze kończy się on wielką niewiadomą. Zdecydowanie jest to autor, który lubi zaskakiwać, mieszać czytelnikowi w głowie i dawać wielkie napięcie. Pomimo śledztwa widzę ją bardziej jako thriller psychologiczny z wątkami kryminału, który oczywiście polecam poznać osobiście:-)

W pierwszej połowie lat 90. w Gdyni w tajemniczych okolicznościach znika rodzina Albrechtów. Dom został zastany tak, jakby wyszli tylko na chwilę – bez śladów ucieczki, bez świadków, bez wyjaśnień. Mijają prawie trzy dekady, a sprawa wciąż pozostaje nierozwiązana. Do archiwalnego śledztwa wracają Edward Sokulski i Daria Tyszka – duet z gdańskiego Archiwum X. Im głębiej drążą, tym więcej znajdują niedopowiedzeń, sprzeczności i zatajonych faktów.

Pytania mnożą się szybciej niż odpowiedzi, a milczenie tych, którzy mogli coś wiedzieć, zdaje się mieć swoje powody. Ale czy prawda po tylu latach wciąż ma jakiekolwiek znaczenie? A może lepiej, żeby nigdy nie ujrzała światła dziennego?

„Tonąc w morzu krwi” to nie tylko klasyczny kryminał – to gęsta, niepokojąca opowieść o pamięci, winie i zapomnieniu. Lunar znów udowadnia, że potrafi pisać historie, które przykuwają uwagę nie tylko intrygą, ale też atmosferą i psychologiczną głębią. Fabuła jest rozpisana z rozmachem, a jednocześnie precyzyjna – nie ma tu zbędnych scen ani przypadkowych wątków. Autor umiejętnie żongluje perspektywami i czasem, a narracja przypomina momentami dokument kryminalny. Dzięki temu całość wypada niezwykle realistycznie.

Główna para bohaterów to mocna strona serii – Sokulski i Tyszka są różni, ale świetnie się uzupełniają. Ich relacja jest skomplikowana, pełna wzajemnych zgrzytów, ale też zaufania. To nie są papierowe postaci – mają swoje słabości, wątpliwości i błędy, które czynią ich autentycznymi. Ciekawie rozwija się ich dynamika – bardziej dojrzała niż w poprzedniej części, ale wciąż pełna napięć. Autor także rewelacyjnie oddaje klimat lat 90. – nie jako tło, ale jako integralny element opowieści. Brudna rzeczywistość po transformacji, portowe miasto pełne niedopowiedzeń i legend, świat bez Internetu, gdzie ślady giną szybciej niż ludzie – to wszystko buduje obraz Polski, której już nie ma, ale której echo wciąż nas dotyka.

To książka, która nie daje łatwych odpowiedzi. Nie ma zatem czego oczekiwać spektakularnych zwrotów akcji co kilka stron. Ale jeśli lubicie opowieści, które zostają z tobą na dłużej, to ta książka nadaje się idealnie. Druga część serii z Sokulskim i Tyszką trzyma wysoki poziom, a nawet nieśmiało napiszę, że przebija „Tańcząc na prochach zmarłych”, która już wtedy mocno mnie wciągnęła. „Tonąc w morzu krwi” to kryminał dojrzalszy, bardziej wielowymiarowy i poruszający. To świetny przykład na to, że kryminał może być czymś więcej niż tylko zagadką do rozwiązania. Zdecydowanie polecam – nie tylko fanom gatunku.

Wyobraźcie sobie sytuację, w której cała rodzina, może wasza, a może taka, którą znaliście. Taką, która mieszkała gdzieś obok. Codziennie mijani w drodze do pracy, szkoły czy na zakupy.

Nagle…. wszyscy znikają. Dosłownie zapadają się pod ziemię. W domu nic się nie zmienia. Talerze po obiedzie na stole, grający telewizor, zeszyty dzieci otwarte na biurku. Wszystko wygląda tak jakby ludzie dosłownie wyparowali.

To prawdziwa historia zaginięcia rodziny Bogdańskich, która zostaje niewyjaśniona do dzisiaj. Stała się ona trzonem powieści, o której chciałbym Wam opowiedzieć.

Edward Sokulski i Daria Tyszka, trudny duet śledczych debiutujący w gdańskim wydziale Archiwum X, ekipa od zadań specjalnych i niemożliwych do rozwiązania. Właśnie taką sprawą wydaję się być dawno zapomniana sprawa rodziny Albrechtów.

Jedno wydarzenie, nagła śmierć jednego z członków rodziny Albrechtów powoduje, że czujne nosy śledczych łapią trop. Okazuje się, że pojawia się nadzieja na wyjaśnienie dawno zapomnianej sprawy.

Sokulski i Tyszka będą musieli zajrzeć w najczarniejsze zakamarki Trójmiasta aby dotrzeć do najmniejszej okruchy, małego dowodu, który może okazać się kluczowy w rozwiązaniu śledztwa. Tylko czy finał nie okaże się dla nich zgubny?

Ludwik Lunar zaserwował nam bardzo udaną kontynuację „Tańcząc na prochach zmarłych”, w której tym razem główni bohaterowie zajmują się sprawami dawno zamkniętymi z ramienia gdańskiego Archiwum X.

Znajdziecie tu bardzo ciekawy wątek prawdziwej sprawy z początku 2003 roku, która nie została wyjaśniona do dzisiaj. Do tego opisana tu świetna kryminalna zagadka zmusi Was do niedokładania tej książki.

Autor zachwyca stylem, który sprawia, że każda scena nabiera intensywności i głębi. Potrafi budować napięcie z chirurgiczną precyzją, stopniowo odkrywając kolejne warstwy intrygi.

Dzięki dbałości o detale i umiejętnemu w prowadzeniu akcji, Ludwik nie tylko wciąga czytelnika w wir wydarzeń, ale także pozostawia miejsce na refleksję i domysły, które zmuszają do zaangażowania w treść.

Na duży plus trójmiejski klimat, duszny, groźny i nieprzewidywalny.

Polecam