Toksyna. Kamieniec. Tom 2

Upalne lato daje we znaki mieszkańcom Kamieńca, którzy próbują wrócić do codzienności po brutalnych mordach Artysty. Naczelnik Jacek Głuch po zakończeniu śledztwa przechodzi na emeryturę a jego stanowisko zajmuje Maciej Czerski. Do aspiranta Miłosza Szatkiewicza dołącza nowa policjantka z Lublina Natasza Krawiec. Niestety w miasteczku spokój przerywa zaginięcie nastoletniej Sandry Mrówczyńskiej, żeby ją odnaleźć policjanci przesłuchają najbliższych, pojawia się coraz więcej niejasności i rodzinnych sekretów. W śledztwo angażuje się również Rosi R na prośbę Miłosza. Na domiar złego w sąsiednich wioskach znalezione zostają ciała dwóch młodych dziewczyn. Czy mamy do czynienia z seryjnym mordercą? Czy zaginięcie Sandry i odnalezione zwłoki to sprawka jednej osoby? Czemu Mrówczyńska zaginęła i jaki będzie finał poszukiwań? Jakie tajemnice kryje jej rodzina?

"Toksyna" to druga część serii Kamieniec autorstwa Sylwii Bies i muszę przyznać, że jeszcze lepsza niż pierwsza "Sygnatura". Co tutaj się działo ?! Miłosz próbujący pogodzić się z matką, po ujawnieniu swojej orientacji seksualnej. Rozalia Różycka, która stara się odbudować relacje z matką i wrócić do normalności po porwaniu przez Artystę. Wreszcie śledztwo w sprawie zaginięcia Sandry z pozoru grzecznej uczennicy kamienieckiego liceum. Z każdą kolejną stroną robiło się ciekawiej a gdy już myślałam, że nic mnie nie zaskoczy przyszedł finał tej historii. Wstrząsający .. Jestem zachwycona tą częścią i aż boję się jakie emocje zaserwuje mi autorka w ostatniej już trzeciej części cyklu.

Jeśli mieliście okazję poznać Sylwię Bies osobiście, to wiecie jaka to ciepła i miła osoba. Jak ostatnio widziałam ją w Opolu, uśmiechnięta, pełna radości, w sukience w kwiaty, w życiu nie powiedziałbym, że pisze książki przy których skóra cierpnie, oddech mordercy czuć na karku, a jego obraz psychologiczny jest tak skomplikowany. Tak właśnie pisze nasza Sylwia.

Po "Sygnaturze" przyszedł czas na "Toksynę" druga część jest tak samo dobra jak pierwsza. Tym razem w Kamieńcu giną nastolatki, gdy policja odnajduje jedną z nich, już wie, że to nie są ucieczki z domów. Jeden z policjantów prosi o pomoc Rosie, blogerkę, która zanim złamało ją życie, prowadziła podcasty o zbrodniach, ma nadzieję, że ktoś młody się do niej zgłosi szybciej niż na policję. Zaczyna się wyścig z czasem, a najgorsze jest to, że nie ma żadnego tropu ani śladów.

Co to była za książka, bohaterowie z pierwszej części, ich traumy, problemy, bardzo dobrze rozwinięty wątek psychologiczny. Thriller z elementem obyczajowym, takie lubię najbardziej, do tego autorka dopiero pod koniec książki powoli odsłania obraz mordercy, przez całą książkę, nie wiadomo o nim nic, mimo, opowiada o sobie, możemy tylko dowiedzieć się, co siedzi w jego głowie.

Jeśli szukacie książki pełnej emocji to taka właśnie jest Toksyna, równie dobra jak "Sygnatura" tylko tu już bohaterowie są bardziej pokiereszowani życiem. Sylwia dzielnie pisze trzeci tom, a ja z niecierpliwością czekam na jesienną premierę.

Drugi tom cyklu "Kamieniec"

Uwaga! Mimo iż czytelnik dostaje zupełnie nową zagadkę kryminalną, to jednocześnie losy niektórych bohaterów są bezpośrednią kontynuacją więc tę serię należy czytać w ustalonej kolejności.

Podkomisarz Natasza Krawiec rozpoczyna pracę w kamienieckiej policji. Zostaje przydzielona do zespołu komisarza Macieja Czerskiego. Początki ich współpracy nie należą do przesadnie udanych, przez co Maciej zaczyna tęsknić za dawnym partnerem. Kobieta mimo trudnego startu od razu wpada w wir poszukiwań zagubionej nastolatki, Sandry Mrówczyńskiej. Wspólnie z nią śledztwo prowadzi aspirant Miłosz Szatkiewicz, który próbuje odnaleźć się w nowej, prywatnej rzeczywistości. Do poszukiwań włącza się także blogerka Rozalia Różycka. Po trudnych doświadczeniach widać w niej zaistniałe zamiany. W pewnym sensie dojrzała i z większą rozwagą podejmuje kolejne decyzje.

Równocześnie w okolicy dochodzi do kilku zabójstw. Czy te wydarzenia są ze sobą powiązane?

Główną akcję przeplatają "karty z pamiętnika" mordercy. Czytelnik ma szansę "wejść" mu do głowy i poznać brudne myśli.

Autorka zaserwowała idealnie dopasowaną mieszankę. Połączyła dopracowany, intrygujący wątek kryminalny z emocjonalną warstwą prosto z thrillera psychologicznego. Niemal każdy z bohaterów dostał w literackim spadku wór osobistych problemów.

"Wszystkie szczęśliwe rodzinny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób."

Tym razem głównym motorem napędzającym całe zło stały się toksyczne relacje rodzinne. Zdrada, kłamstwo i skrywane latami tajemnice nawarstwiły kurz wzajemnych pretensji. To co kiedyś pozostało niewypowiedziane urosło w siłę i doprowadziło do dramatycznych w skutkach czynów. Do tego pragnienie zemsty i zasada "Oko za oko", która ma na celu zadośćuczynić dawne winy.

Autorka nie pozostała także obojętna na problem homofobii i szerzący się brak tolerancji.

Polecam!

Małymi kroczkami zbliżają się wakacje. Uważajcie na siebie…

„To nie potrwa długo […] Ciemny las także nie jest moją ulubioną miejscówką”.

Bohaterzy „Sygnatury” jeszcze nie ochłonęli po ujęciu seryjnego mordercy, Artysty, kiedy w okolicach Kamieńca, tj. Gniadowa i Sokolnik, dochodzi do zabójstw. Niestety, dla niektórych młodych kobiet, beztroskie wakacje skończą się za szybko. Kto uzurpuje sobie prawo do odbierania im życia?

Ponadto tajemnicze zaginięcie siedemnastoletniej Sandry Mrówczyńskiej, w Kamieńcu, zapowiada kolejny koszmar dla mieszkańców, jak i najbliższej rodziny licealistki. Czy jest choć cień szansy, że kilkunastolatka odnajdzie się cała i zdrowa? Jakie są powody jej zniknięcia?

Medialne nagłośnienie tych piorunujących wydarzeń, w mieście i sąsiedztwie, dodatkowo nakręca i tak już gęstą atmosferę.

„Nagromadzone kłamstwa doprowadziły do katastrofy”.

Funkcjonariuszka, podkomisarz Natasza Krawiec, wespół z aspirantem Szatkiewiczem, przydzieleni zostają do poszukiwań Sandry. Mimo że profesjonalizmu Krawiec nie można odmówić, to niestety początkowa współpraca, w nowym dla niej zespole, nie przebiega zbyt przyjaźnie. Czy uda się zbudować poprawne relacje, stanąć na wysokości zadania i odnaleźć dziewczynę?

Rozalia Różycka była studentka kryminologii, wznawia działalność bloga NIEWIARYGODNE.PL. Choć pasja do prowadzenia kanału dotyczącego niewyjaśnionych zbrodni oraz tajemniczych zaginięć i chęć zaistnienia w mediach, po ostatnich traumatycznych wydarzeniach przygasła, postanawia zadziałać w słusznej sprawie. Czy zaangażowanie jej w działania policji, wbrew zasadom, przyniesie oczekiwane rezultaty? Czy tym razem uda jej się zmienić bieg historii?

Odnalezienie Marczyńskiej i dla kamienieckiej policji i dla Rozalii, staje się najwyższym priorytetem.

«Wszystkie szczęśliwe rodziny są do siebie podobne, każda nieszczęśliwa rodzina jest nieszczęśliwa na swój sposób»

Każdemu z bohaterów, „Sygnatury” i „Toksyny”, daleko jest do idealnego życia. I to stanowi właśnie clou obydwu tomów (a trzeci jeszcze przed nami) i przepis na lawinę katastrof. Świat tych postaci, niejednokrotnie zbudowany na fałszu, kłamstwie i wielu nieszczęściach, rozpada się na naszych oczach niespodziewanie. Stajemy się świadkami wielu rodzinnych dramatów. Mniejsze lub większe, stanowią tło rozgrywających się kolejnych wydarzeń. Odbywamy podróż po najmroczniejszych i najbardziej przerażających zakamarkach ludzkiej psychiki.

Nie mogę zapewnić, że najnowsza powieść autorstwa Sylwii Bies „Toksyna” jest bezpieczna w dawkowaniu. U mnie objawy czytelniczego zatrucia, utrzymują się jeszcze długo po jej przeczytaniu. Bowiem w toksycznej mieszance stylów, miejsce Artysty, poprzedniego zabójcy, zajęła nowa postać. A historia uknuta wokół niej, zatruła nie tylko mój umysł. Czyj jeszcze?

Pamiętajcie, zło nigdy nie śpi.

Uważajcie na siebie w wakacje…

Sylwia Bies udowadnia, że thriller kryminalny nie jest marketingową zbitką na potrzeby popkultury. Idealnie rozkłada proporcje, perfekcyjnie korzysta z mocnych stron obu gatunków, łączy kryminalną zagadkę i pracę śledczych z meandrami zabójczego umysłu i psychologii zbrodni. Tak to się robi drodzy Państwo!

“Toksyna” okazała się dla mnie podróżą po dotkliwych skutkach życiowych zmian. Rozmaitych - tych spowodowanych ludzką tragedią, odsłonięciem prawdziwego ja, słabością natury ludzkiej, czy w końcu wynikających z upływu bezlitosnego czasu.

Zdecydowana większość bohaterów powieści doświadcza istotnej zmiany, która przekierowuje wektor, jakim biegnie ich dalsze życie. Inspektor Jacek Głuch ląduje na emeryturze, przeżywając rozstanie z Agatą Różycką i zaglądając w mrok paraliżującej samotności, którą jest w stanie uleczyć jedynie flirtując z alkoholem. Maciej Czerski awansuje w policyjnej hierarchii, ale zamiast cieszyć się z przywilejów brakuje mu dotychczasowego partnera. Przemiany własnego charakteru, spojrzenia na świat i życiowych priorytetów doświadcza, niepokorna dotychczas, Rozalia Różycka. Z kolei coming out Miłosza Szatkiewicza przynosi mu odrzucenie przez rodzinę i zawodową banicję.

Tym jednak, co czyni kontynuację “Sygnatury” powieścią dostającą się do krwiobiegu czytelnika, biorącą we władanie jego emocje i zatrzymującą łzy pod powiekami, jest coś zupełnie innego. To relacje międzyludzkie, które są kanwą historii bohaterów. Toksyczne, chwilami amorficzne, będące wynikiem przeżycia dotkliwej straty, a w ślad za nią zaniku sensu swojego życia na długi okres czasu. A na to wszystko nakłada się unikalny styl Sylwii Bies, który powoduje, że literacka fikcja staje w szranki z niejednym socjologicznym, czy psychologicznym studium ludzkiej tragedii.

Co wspólnego ma zaginięcie Sandry Mrówczyńskiej z morderstwami innych nastolatek? Czy Natasza Krawiec, nowa śledcza w szeregach kamienieckiej policji, okaże się wystarczająco przebiegła, by rozwikłać tę zagadkę? Czy Rosie R. dotrze do informacji, które są dla policji nieosiągalne? Czy rodzina okaże się spokojną przystanią, czy wzburzonym morzem, którego fale przynoszą kłamstwo, ból i cierpienie?

By zaostrzyć Wasze apetyty na lekturę dodam jeszcze, że pomiędzy głównymi rozdziałami przemówi do Was morderca. Wy zaś będziecie się zastanawiać, czy wdarliście się do jego umysłu, czy też piszecie wspólnie z nim pamiętnik, kreśląc kolejne zdania krwią nastoletnich ofiar.

Jeśli podobała Wam się pierwsza część serii, “Toksyna” z całą pewnością przekroczy Wasze oczekiwania, bo Sylwia Bies jest po prostu w życiowej formie.