Poszlaka. Kamieniec. Tom 3

Rozalia Różycka przeżywa żałobę po śmierci swojej matki Agaty. Próbując wyjść z ogarniającej ją depresji, podejmuje decyzję o wytępieniu zabójcy jej rodzicielki. Miłosz Szatkiewicz odchodzi od zmysłów próbując odnaleźć zaginioną siostrę. A na jednym z kamienieckich osiedli kobieta spacerująca z psem odkrywa zwłoki na przystanku. Na miejsce przyjeżdżają policjanci i prokurator i rozpoczynają się normalne procedury, tylko jest jeden problem...denatka bardzo przypomina zamordowaną Agatę Różycką. W trakcie czynności, odnaleziony zostaje portfel byłego naczelnika Jacka Głucha, którego łączyła relacja z Agatą. A wisienką na torcie w tej całej sytuacji jest fakt, że zamordowana kobieta ma na ciele takie same znaki jakie zostawiał Artysta na swoich ofiarach. Kto zakodował kobietę z przystanku ? Czy śmierć Agaty i tajemniczej denatki coś łączy? Co z tym wspólnego ma Jacek Głuch? Jak rozwinie się śledztwo Rosi R? Do czego posunie się Miłosz by ratować siostrę?

"Poszlaka" to trzecia i ostatnia część cyklu Kamieniec Sylwii Bies i muszę przyznać, że daje do myślenia o wiele bardziej niż dwie poprzednie części czyli "Sygnatura" i "Toksyna". Do czego jest zdolny człowiek by ratować bliskich ? Gdzie przebiega granica dobra i zła? W tej części wyjaśniają się wszystkie tajemnice bohaterów. A mnie jest szkoda, że to już ostatnie spotkanie z bohaterami tej serii i że to koniec historii aspiranta Miłosza Szatkiewicza bo był to mój ulubiony bohater.

„(…) tęsknota i wyrzuty sumienia idą w ślad za człowiekiem, niezależnie od tego, jak daleko będzie próbował przed nimi uciec”.

Kończę ten rok wyjątkową książką. Finałowy tom trylogii „Kamieniec” trzyma wysoki poziom, spina wszystkie wątki i dostarcza wielu emocji.

A zaczęło się od „Sygnatury”, gdzie Autorka zaskoczyła wszystkich swoją kryminalną odsłoną. Poczęstowała czytelnika ciekawą intrygą i nietuzinkowymi portretami psychologicznymi bohaterów. Sprytnie dawkując emocje, niewinnie zaszczepiała ciekawość i zaintrygowała fabułą, po czym z rozmysłem wyprowadziła w stan niepokoju i sprawiała, że poznanie autorskiej prawdy każdego z bohaterów stało się priorytetem.

Potem przyszedł czas na „Toksynę”, gdzie rozpędzona akcja pędziła jak szalona nie pozwalając ciekawości na zbyt długie przerwy w czytaniu. Było mrocznie, tajemniczo, nieprzewidywalnie. Autorskie rozmyślne dawkowanie emocji i przemycanie w fabule ważnych prawd, dotykanie naprawdę trudnych tematów – słało się znakiem rozpoznawczym Autorki. To, że na końcu z premedytacją porzuciła Ona czytelnika z potokiem myśli i ogromnym apetytem na ciąg dalszy.. no cóż, trzeba było Jej jakoś wybaczyć, bo.. w końcu przyszła pora na „Poszlakę”.

Wracamy zatem do Kamieńca, z pozoru spokojnego, małego miasta na południu kraju, które kryje wiele tajemnic.. I tak, znów ktoś poczuje wyjątkowo uzależniający smak zabijania, ktoś inny zostanie okradziony z paru złudzeń, z kogoś zadrwi rzeczywistość, ktoś zbierze zasłużone oklaski za „pewien artystyczny performance” czy „społeczną manipulację”, ktoś będzie musiał zawalczyć o czyjeś życie, ktoś oswoić teraźniejszość, a zupełnie ktoś inny – odkryć różnicę pomiędzy zwykłym przypadkiem, a przeznaczeniem i dostrzec sieć niewidocznych gołym okien połączeń oraz znaleźć wspólny mianownik kilku spraw.. I to czytelnik będzie musiał zważyć, czy szlachetne pobudki, w pewnych okolicznościach, mogą usprawiedliwić zbrodnię..

„Sygnatura”, „Toksyna”, „Poszlaka” – znakomita seria thrillerów kryminalnych poleca się dla wielbicieli gatunku i nie tylko🔥.

Jaki powinien być finał trylogii, która porwała tysiące czytelników? Zaskakujący? Refleksyjny? Nieoczywisty? Tak!

Życie bohaterów z Kamieńca rozpadło się na kawałki. Stoją przed ścianą beznadziei, która nieuchronnie zgniata ich sumienia.

Muszą wybierać, a podjęte decyzje prowadzą ich przez mroczny labirynt, na którego końcu czeka bezwzględna konfrontacja z własnym losem. Czy potrafią odnaleźć wyjście z tej opresyjnej rzeczywistości, czy też skazani zostaną na życie w cieniu osobistych koszmarów?

Poszlaka to opowieść o genezie zła, które jest w stanie zawładnąć każdym i uczynić go innym człowiekiem. Nikt z nas nie ma pancerza chroniącego przed złem.Przekonacie się, że potrafi zmienić oblicze najszlachetniejszego człowieka.

Sylwia Bies rozbija lustro naszych wyobrażeń. Pokazuje, że zła nie da się kontrolować, ani nad nim panować. Raz uwolnione, prędzej czy później przejmuje władzę nad człowiekiem.

Zobaczycie, jak samo obcowanie ze złem potrafi przeobrazić człowieka. Jednego dnia z nim walczy, by w kolejnym samemu się go dopuścić. Można zaplanować wiele składników zbrodni, ale ludzkie emocje i reakcje często pozostają nieprzewidywalne. To one zmieniają bieg wydarzeń.

Wróciłam do Kamieńca, do trzeciego a zarazem ostatniego tomu zamykającego tę serię. Trudno jest mi się rozstać z bohaterami, szczególnie, że autorka postarała się żeby były wyraziste i nie było łatwo o nich zapomnieć.

Rozalia próbuje stanąć na nogi po śmierci matki, jej zdaniem policja nie za bardzo angażuje się w śledztwo, więc stara się badać wszelkie poszlaki na własną rękę. Jest jej przykro, iż jej własna przyjaciółka Dominika nie zadzwoniła do niej, nie pojawiła się na pogrzebie, tylko Miłosz wie co dzieje się z jego siostrą, ale nie może nic powiedzieć, jeśli chce zobaczyć Dominikę żywą. Do tego na przystanku spacerowiczka znajduje zwłoki kobiety, łudząco podobnej do matki Rozalii, atmosfera zaczyna gęstnieć, a nad Kamieniec znowu nadciągają czarne chmury.

Tą częścią byłam zaskoczona bardziej niż dwoma poprzednimi, nie mogę spojlerować, więc nie zdradzę który z bohaterów tak mnie zaskoczył, był to ten, którego nawet bym nie podejrzewała. Sylwia robiła mi niezły mętlik w głowie, to było tak dobre i trzymające w napięciu, że nie chciałam żeby się kończyło. W poprzednich częściach było więcej morderstw, w trzeciej części jest więcej wątków psychologicznych co dodaje większego smaczku, mogłam jeszcze bliżej poznać bohaterów, mimo iż wydaje się, że w trzeciej części powinnam się już ich dobrze znać. Zaskoczenie wbija w fotel i jest idealnym zwieńczeniem całej serii.

Jeśli macie ochotę na przygodę w Kamieńcu a polecam bo naprawdę warto, zacznijcie od pierwszego tomu, tu nie da się czytać od końca, ani środka, losy bohaterów cały czas się splatają i jeśli chcecie wiedzieć dlaczego jeden morderstwo popycha do kolejnego musicie zacząć od początku.

Kamieńcem po raz kolejny wstrząsa zbrodnia. Odnalezione ciało kobiety łudząco przypomina dzieło Artysty. Czy ktoś ośmielił się kontynuować jego dzieło?

To, co niewyjaśnione stało się jasne i spięło klamrą wszystkie wydarzenia z trzech tomów. Sylwia nie poszła łatwą ścieżką, nie dała taryfy ulgowej swoimi bohaterom. Zderzyła ich z niełatwą rzeczywistością i nakłoniła do trudnych decyzji. Czy każda okaże się tą właściwą?

Jeśli wydaje Wam się, że po przeczytaniu dwóch poprzednich tomów w pełni znacie bohaterów, to jesteście w dużym błędzie. Takiego zwrotu akcji zupełnie się nie spodziewacie, jednocześnie daje on duże pole do refleksji nad moralnością. Traumatyczne doświadczenia zaburzają właściwe pojmowanie dobra i zła, ale jak daleko można przesunąć granicę?

Jak sama autorka przyznaje, "Poszlak" to bardziej psychologiczna niż kryminalna gra. Mnie to jak najbardziej pasuje, więc jestem w pełni usatysfakcjonowana i oczywiście ogromnie polecam.