To nie było tylko lato

"To nie było tylko lato" to świetna kontynuacja pierwszego tomu "Tamtego lata".

Na pewno nie jest to lekka lektura. To książka przesycona emocjami, prawdziwy rollercoaster. Ten tytuł porusza, uroniłam niejedną łzę w czasie lektury, ale również pokazuje piękną miłość.

Pozycja ta jest dobrze napisana, znajdziemy tutaj trudne tematy jak zdrowie psychiczne oraz relacje z rodziną i wątek enemies to lovers.

Wydarzenia w tym tomie mają miejsca dwa lata po pierwszej części. Bohaterowie są dojrzalsi. Świetnie czytało mi się ich historię. Jak wspomniałam jednak, jest to niełatwa lektura. Ta ilość emocji i to złożonych czasami przytłacza. Ale czyż podobnie nie jest w życiu?

Na pewno tytuł ten daje do myślenia, warto zatrzymać się i przemyśleć pewne kwestie. Podobało mi się, że znalazła się tutaj również nadzieja, nadzieja na lepsze jutro.

Nie mogłam oderwać się od tej książki, ledwo ją zaczęłam, a za chwilę przewracałam ostatnią stronę.

Muszę przyznać, że drugi tom chyba podobał mi się nawet bardziej jak pierwszy.

To tytuł idealny na lato. "To nie było tylko lato" to książka, którą po prostu trzeba przeczytać.

Lubicie czytać letnie romanse? Jeśli tak to mam taki, który sprawdzi się idealnie nie tylko na lato.

Minęły dwa lata odkąd Lea usłyszała, że „to było tylko lato”. Dwa lata odkąd Flynn wybrał swoje tajemnice rodzinne, zamiast Lei. Dwa lata odkąd miłość nabrała innego znaczenia. I dwa lata odkąd Lea ostatni raz była w Westfield. Tego lata wraca tam ponownie, a razem z nią wracają też bezlitosne wspomnienia, o których nie może zapomnieć. Skoro ten rozdział w jej życiu jest już zakończony, to czemu dalej myśli o nim? Czemu za każdym razem kiedy widzi Flynna jej serce łamie się na milion kawałków, ale jednocześnie czuje że to nie było tylko lato?

Westfield niby zostało takie samo, a jednak zmieniło się nie do poznania… Grupka przyjaciół dorosła, każdy zaczął iść w swoją stronę, a na ulicach pojawili się ludzie, którzy skrywają mroczną tajemnicę.

Niektóre historie chcą zostać napisane od nowa. Wspólnymi siłami chcą zmierzyć się z każdą trudnością i każdym wyzwaniem. Chcą zostać zapamiętane. Tamtego lata Lea i Flynn pokazali mi, czym jest prawdziwa miłość. To nie tylko romans, to rozpalająca serce historia, która mnie zrozumiała. I zrozumie też niejedną zagubioną duszę.

Ta dylogia jest dla mnie niezwykle ważna. Pokazała mi wiele emocji i zachowań, których wcześniej nie dostrzegałam. Pozwoliła mi lepiej zrozumieć siebie i procesy, które w nas zachodzą, w tym ADHD. I nauczyła, że nie ważne jak jest źle, zawsze mamy osoby które będą nas kochać i wspierać w najcięższych momentach. Bo to właśnie te relacje są najbardziej wartościowe.

Zarówno „Tamtego lata” jak i „To nie było tylko lato” to moja definicja idealnego romansu pełnego emocji, napięcia i świetnych bohaterów. Czułam każdy dialog między bohaterami, każdy najmniejszy gest i każdą emocję, tak jakbym przeżywała wszystko razem z Leą i Flynnem. Ta historia zostanie ze mną już na zawsze. Wracałam, wracam i będę wracać do niej myślami. Te przepiękne okładki skrywają w sobie jeszcze piękniejszy skarb, który tylko czeka aż będzie się podążać za wskazówkami aby dotrzeć do tego, co niewidoczne dla oka.

Przekonaj się, że to nie było tylko lato.

Wdech, wydech, wdech…

Powtórz tyle razy, żeby nie zapomnieć, jak się oddycha. Teraz możesz usiąść i czytać „To nie było tylko lato” Laury Savaes.

Lea Woods po dwóch latach wraca do Westfiled, w którym pogrzebała uczucia i wspomnienia wydarzeń tamtego lata. I choć życie nie jest już takie, jakim było, przeszłość za wszelką cenę postanawia się o siebie upomnieć zarówno pod postacią Flynna, jak i nowych, niebezpiecznych kłopotów.

Czy warto rozgrzebywać stare rany? Dać drugą szansę? Czy wszystkie błędy da się naprawić, a rany zaleczyć? Wszak przeszłości się nie cofnie, powtórzy od nowa, czy wymaże. Życie to nie film czy książka – różowe, lukrowe, słodko-pierdzące, skazane na happy end, a pasmo rutyny, trudnych decyzji, bolesnych zdarzeń i ciągłych pomyłek.

Autorka w przejmujący i poruszający sposób pokazuje, jak trudne jest zderzenie z rozpędzonym pociągiem zwanym „dorosłość”. Ponownie cudownie, ustami swych bohaterów, opowiada o uczuciach, przyjaźni, miłości, pracy nad sobą, zaburzeniach psychicznych, chorobie najbliższych, toksycznych relacjach, staczaniu się na samo dno, ale i wierze w drugiego człowieka. Udowadnia, że czasami, zanim damy kolejną szansę tej drugiej osobie, najpierw musimy ją dać sami sobie. Zaakceptować własną wersję siebie i oswoić mieszkające w niej demony – nie ukrywać ich, a zaakceptować ich obecność.

„ – Nie będziemy powtarzać tamtego lata […].

– Zrobimy to od nowa, tym razem dobrze”.

To dla mnie nadal niewiarygodne, jak Savaes pięknie i mądrze przekazuje życiowe prawdy, o których nikt nam nigdy nie mówił. Uwielbiam jej pióro, dialogi, humor, popkulturowe wstawki, a przede wszystkim bohaterów, z którymi się śmiałam, przeklinałam i płakałam, przeżywając z nimi ich najpiękniejsze i najgorsze chwile. Muszę tu docenić postać, o której wiele się nie mów, a którą uwielbiam i którą każdy powinien mieć w swoim życiu – James, ikoniczny ojciec, pełen dystansu, który po prostu kocha i wspiera swoje dziecko, daje mu przestrzeń, ale też nie łyka bezkrytycznie wszystkich jego decyzji.

O tej historii mogłabym pisać wiele i długo, a i tak nie wyczerpałam wszystkiego, co mam w głowie i sercu. Moja książka waży pewnie drugie tyle przez znaczniki, nie mogłam się od niej oderwać, a epilog czytałam z jednoczesnym bananem na twarzy i wilgotnymi oczami. Na ten finał zasłużyli wszyscy: bohaterowie, czytelnicy i sama autorka! Dziura w moim sercu, jaką zostawiło TL, została załatana w całości. I choć nadal będę się trzymać zdania, że dorosłość jest przereklamowana, to autorka przypomniała mi, że można się z nią dogadać. Dziękuję, Laura…

TNBTL jest jak drogowskaz – wskazuje, że nawet z szarej codzienności można wyrwać piękne i szczęśliwe chwile, jeśli tylko będziemy nad tym uparcie pracować; jeśli mamy „swoich” ludzi oraz determinację. Bo happy endy nie przychodzą same i nie są darem od losu, nawet jeśli cholernie się należą. Szczęśliwe zakończenia są tylko wtedy, kiedy się o nie bardzo mocno postaramy, zaciśniemy zęby i będziemy walczyć, czasem nawet ponad siły.

Nie umiem wyjaśnić swojego sentymentu do tej dylogii. Być może jest spowodowany klimatem wakacyjnych romansów, jakich szukałam gdy byłam nastolatką. Może sam ten letni vibe daje mi coś takiego, co odblokowuje własne wspomnienia. 🥹

Lubię w tej książce to, że porusza ważne tematy, problemy i choroby, z którymi wielu ludzi się zmaga. A jednocześnie jest w niej coś takiego… uroczego. Flynn jest uroczy. Lea jest urocza. Ich przekomarzenie jest urocze. Autorka zdecydowanie umie w pokazywanie emocji u swoich bohaterów. ✨️🤭🌸

I choć momentami wydawała mi się nieco przegadana, a opisów tego co dzieje się w głowie głównej bohaterki mogło być spokojnie o połowę mniej, to jednak dobrze mi się ją czytało. Mamy nawet mały wątek kryminalny, który mógł być bardziej rozbudowany, bo mega mnie zaciekawił! 😅 Do tego powrót do starych bohaterów, nawet drobna wzmianka o Sashy wywołała uśmiech na mojej twarzy, a wyczekiwane starcie Flynn kontra Thierry zdecydowanie mnie nie zawiodło. 😂😬

Wiadomo, nie powinnam jej oceniać przez pryzmat swojego wieku. Jestem pewna, że nastoletnia ja byłaby zakochana w tej książce. Zresztą ja teraz też trochę jestem. I naprawdę bardzo Wam ją polecam. Całą dylogię. Zwłaszcza gdy jesteście w okresie licealnym i wyjeżdżacie właśnie na wakacje - zabierzcie ją ze sobą. ☀️🌴

Niech nie zwiedzie Was moja ocena tej książki na 3,5⭐/5. To po prostu nie do końca książka, która do mnie trafiła. Są młodzieżówki, które kocham całym sercem, ta dylogia niestety nie zapisała się na tej liście. Nie znaczy to jednak, że jest to słaba książka! O nie! Uważam, że jest naprawdę dobra i napewno wielu osobom przypadnie ona do gustu tak bardo by dać jej maksymalną ocenę.

Przyznaję, trochę liczyłam, że ten tom będzie lepszy od poprzedniego. Chodzi mi głównie o to poczucie, że niektóre zachowania bohaterów wydawały mi się infantylne, a czasem wręcz głupawe. Owszem, w drugim tomie jest zdecydowanie lepiej, ale wciąż niestety trafiały się takie momenty. Ale znowu, może ja po prostu jestem jednak już za stara na takie książki 😅 Myślę też, że przez młodsze osoby napewno ta książka zostanie odebrana trochę inaczej, a jednak właśnie do takiego grona odbiorców jest dedykowana.

Plusem, ale i jednocześnie minusem tej książki jest zaburzenie ADHD na które cierpi główna bohaterka. Dlaczego plusem i minusem? Już wam tłumaczę. Plus za pomysł, plus za dogłębne zbadanie tematu i przedstawienie go w bardzo przystępny sposób. Dzięki temu człowiek po przeczytaniu tej dylogii napewno ma większą wiedzę o ADHD i zupełnie inaczej będzie postrzegał osoby z tym zaburzeniem. Minus, bo momentami naprawdę jest tego tematu za dużo według mnie. Za dużo tłumaczenia wielu zachowań bohaterki tym, że ma ADHD. Momentami wydawało mi się to naprawdę zbędne, zwłaszcza, gdy już dobrze poznaliśmy Leę.

To nie było tylko lato, to dalszy ciąg losów bohaterów, których poznaliśmy w Tamtego lata. Mijają dwa lata, a Lea znowu pojawia się w Westfield. Mamy krótką retrospekcję tego co działo się przez ten czas, aby przybliżyć nam na jakim etapie jest Lea i pozostali bohaterowie. Dziewczynę do domu ściąga choroba ojca. Znowu w jej życiu dzieje się wiele i nie są to wydarzenia, które przywołują pozytywne emocje. Westfield też się zmienia, po mieście krąży gang pod dowództwem Phila, byłego chłopaka, najlepszej przyjaciółki Lei - Annie. Nie dzieje się dobrze, a spacerowanie czy bieganie po trasach tak dobrze znanych Lei, nie jest już bezpieczne. Na domiar złego dziewczyna ciągle wpada na Flynna. Nie jest pewna ile jej biedne serce da radę jeszcze znieść. Czy Flynn się zmienił? Czy będzie potrafił odzyskać Leę? Czy kiedyś podzielona młodzież Springtown na starsze i młodsze roczniki, będzie potrafiła się zjednoczyć by pokonać gang, który zatruwa im wszystkim życie? Na te i na wiele innych pytań uzyskacie odpowiedzi czytając To nie było tylko lato.

Napewno w tym tomie Flynn zdobył u mnie trochę więcej punktów niż w poprzednim. Wydaję się dojrzalszy, a do tego plusik za wytrwałość i cierpliwość w odzyskiwaniu swojej miłości. Lea też wydaje się dojrzalsza, ale nie jest to jeszcze na takim poziomie, żebym przyklaskiwała każdej jej decyzji. Momentami mnie wkurzała, po prostu.

Książka ta napewno przepełniona jest wieloma emocjami. W ogólnym rozrachunku wydaje mi się, że więcej jest tych przejmujących, wzruszających, aniżeli tych przepełnionych radością. Poruszane są w niej naprawdę trudne tematy, nie tylko zaburzenia ADHD, ale także takie jak ciężka choroba, która może sprawić, że usuwa nam się grunt pod nogami, brak akceptacji przez jednego z rodziców, problemy społeczne i wiele innych. Także niech nie zwiedzie Was ta piękna okładka - to nie jest słodki, cukierkowy romansik. Do tego każdy z tomów liczy sobie ponad 500 stron, więc uwierzcie jest co czytać, ale niech Was o nie przeraża, bo czyta się ekspresowo.

Współpraca recenzencka z @[Adres usunięty] 🩷 Dziękuje 🩷