To magiczny świat. Calvin i Hobbes. Tom 9

Pamiętam, że jako mała dziewczynka, a później także nastolatka, zaczytywałam się w komiksach, które miło wspominam do dzisiaj. Jednak nigdy nie spotkałam się z serią o Calvinie i Hobbesie, za którą autor dwukrotnie otrzymał prestiżową nagrodę Reuben Award w kategorii wybitnego rysownika i scenarzysty roku. Sam autor zakończył pracę nad ich przygodami, jednak do tej pory pojawiają się wznowienia w prasie, albumy zbiorcze oraz edycje kolekcjonerskie. Będąc ciekawa, jakie wrażenie wywrze na mnie tak zachwalana seria, sięgnęłam po jeden z tomów o przygodach Calvina i Hobbesa.

Sześcioletni Calvin mierzy się z otaczającą rzeczywistością u boku swojego najlepszego kompana, pluszaka Hobbesa, wierząc, że jest ON prawdziwym tygrysem. Obaj tworzą niezwykle zgrany duet, który idealnie radzi sobie w różnorodnych życiowych sytuacjach, a także tych dalekich od realnego świata, jak chociażby odwiedzin kosmitów. Calvin ma głowę pełną pomysłów, które nie zawsze okazują się trafne i zgodne z ogólnie przyjętymi normami, ale któż przejmowałby się takimi błahostkami?

Calvin okazał się dość specyficzną osobą, którą można określić mianem tak zwanego starego malutkiego. Pomimo swojego wieku, chłopiec zachowuje się jakby miał kilkadziesiąt lat na karku, a życie nie rozpieszczało go przez ten czas. Idealnie ukazuje to stan ducha wielu osób na całym świecie, którzy nieustannie narzekają i doszukują się samych złych stron we wszelkich możliwych sprawach, zamiast cieszyć się kolejnym dniem i tym, co posiadają. Przemądrzałość oraz pesymizm wyzierające z każdego zdania Calvina nie przysporzyła mu mojej sympatii, czego nie mogę powiedzieć o Hobbesie - tygrys to typ idealnego przyjaciela, który zawsze zmotywuje, pocieszy i uraczy dobrym słowem.

Ten komiks zdecydowanie poleciłabym starszakom - nie tylko ze względu na niekiedy występujące słownictwo w stylu "kupa rzygów" czy "zabić", ale także pojawienie się wyrazów niezrozumiałych dla młodszych dzieci, a nawet wymagających zaczerpnięcia wiedzy od osób dorosłych. "To magiczny świat" jest komiksem zawierającym zarówno czarno-białe, jak i kolorowe sceny (z przeważającą ilością tych pierwszych), a jego poręczny format nadaje się do zabrania w podróż czy do szkoły.

Dużym mankamentem, przeszkadzającym w odbiorze tej lektury, okazał się brak konkretnego oddzielenia poszczególnych scen. Niekiedy nie da się odróżnić, która sytuacja zakończyła się, a jaka nadal jest kontynuowana. Poza tym, niektóre sceny wydają mi się zupełnie bezsensowne i pozbawione głębszego dna - tak jakby autor wymyślił je na poczekaniu. Na szczęście w tym zbiorze różnorodnych scenek da się odnaleźć niejedne zabawne wydarzenie, a liczne wypowiedzi Hobbesa prowokują do refleksji ze względu na swoją mądrość życiową.

Do sięgnięcia po ten komiks nie muszę zachęcać miłośników twórczości Billa Wattersona, a i fani wszelakich komiksów mogą poczuć się usatysfakcjonowani. Myślę, że poznanie perypetii Calvina i Hobbesa pomoże wszystkim młodym czytelnikom w przełamaniu się i polubieniu literatury, chociażby tej w wersji obrazkowej, jeśli nie pałają sympatią do czytania.

[Adres usunięty]

Bill Watterson to amerykański twórca komiksów, rysownik i scenarzysta.Najbardziej znany jako twórca"Calvin i Hobbes", pierwotnie ukazującego się w formie pasków w prasie.Dopiero po osiągnięciu oszałamiającego sukcesu, komiks zaczęto wydawać w formie książkowej.I właśnie jeden z nich mam przed sobą. Calvin i Hobbes, to chłopiec i jego pluszowy tygrys.Jako, że wyobraźnia dziecka, nie zna żadnych granic, chłopiec uważa, że jego pluszak to prawdziwy tygrys.Co najciekawsze opinie o życiu, świecie, najbardziej trafne, wygłasza właśnie ów kot.Dzięki zabiegowi, jaki zastosował autor, widać wyraźnie, że tygrys ożywa jedynie w wyobraźni dziecka.Dla innych jest po prostu zwykłą zabawką.Calvin, nie znosi jedzenia które przyrządza mama, uwielbia pizzę, jak to dzieci i jest, jak sam mawia dyktatorem-na-wieki klubu PFUJ (Precz z Fstrętnymi Uciążliwymi Jędzami), przy czym tygrys jest tego klubu prezydentem. Genialny komiks, a piszę to ja, który komiksów nie uważa za literaturę godną nawet spojrzenia. Po prostu trzeba znać.Polecam.