To ja, Szpilka. Klub

"To ja, Szpilka. Klub" rozpoczyna cykl kryminalno-sensacyjny. Jeśli lubicie silne babki, to polecam Waszej uwadze.

Podkomisarz Marianna Kohut przez wszystkich zwana Szpilą, przez tych którzy darzą ją sympatią po prostu Szpilką, to mocno stąpająca po ziemi młoda kobieta zasilająca szeregi policji kryminalnej. Ma 34 lata, lecz z powodu swej filigranowej budowy wygląda na młodszą.

Gdy w parku zostają znalezione zmasakrowane zwłoki młodego, eleganckiego mężczyzny, to właśnie ona zajmie się śledztwem.

Mamy mocny i rasowy kryminał, dokładnie taki jak lubię. Ciekawa zagadka kryminalna i śledztwo, którego jesteśmy świadkami na każdym jego etapie. Fajna ekipa śledcza złożona z interesujących osobowości.

Ale największą zasługę przypisuję głównej bohaterce, tytułowej Szpilce, to ona gra tutaj pierwsze skrzypce i ta historia toczy się wokół niej. Pewna siebie, bezczelna i przebojowa. Poznajemy ją w narracji pierwszoosobowej. To konkretna i silna babka, która przeżyła w swym życiu nie jedno, a za swą życiową misję uważa łapanie pedofili, bowiem jeden z nich skrzywdził kiedyś jej młodszą siostrzyczkę.

Akcja od początku jest niezwykle dynamiczna i nie zwalnia tempa, aż do ostatnich stron. Krótkie zdania dodatkowo dają wrażenie energii, prędkości, poweru. Połykam tekst, który nie wiedzieć kiedy dobiega końca. Czekam na więcej.

Premiera 25/11/2020

Lubicie gdy główna bohaterka książki to silna i niezależna kobieta? Czy jednak w takich rolach widzicie głównie mężczyzn?

Szpilka jest podkomisarzem w Stołecznej Policji na Mokotowie. Poznajemy ją, gdy jest w trakcie akcji łapania pedofila na gorącym uczynku. Tak, to ona jest "ofiarą". Po akcji zwieńczonej sukcesem dostaje informacje, że w jednym Parku na Mokotowie zostały znalezione zwłoki mężczyzny. Na początku wydaje się, że te dwa zdarzenia nie mają ze sobą nic wspólnego, ale czy na pewno? Czy Szpilce uda się znaleźć mordercę? I czy kobieta sama przez to nie wpadnie w kłopoty?

Szczerze powiedziawszy, bardzo mi się podobała ta historia. Niema tutaj żadnych oczywistości. Bohaterowie również są wielowymiarowi, żaden z nich nie jest krystalicznie dobry, czy super zły. Sama bohaterka porwała moje serce, bo mimo naprawdę ciężkiej sytuacji rodzinnej była w stanie doprowadzić wszystkie sprawy do końca. Naprawdę żałuję, że nie sięgnęłam po książkę wcześniej, szczególnie, że wydarzenia opisane w książce dzieją się w mojej okolicy!!

To ja, Szpilka Marcina Ciszewskiego to książka otwierająca nowy cykl kryminalny tego polskiego autora. Jak na Ciszewskiego przystało, dostaniemy dużą dawkę intryg, wartką akcję i po prostu dobrą lekturę.

Główna bohaterka to podkomisarz Szpila, dla bliskich Szpilka, a w dowodzie Marianna Kohut. To twarda babka, która wybrała zawód policjantki, by móc wymierzać sprawiedliwość. Bez pamięci oddana pracy, nienawidzi zwłaszcza zboczeńców, złodziei, paserów i gwałcicieli. Pracuje na warszawskim Mokotowie. Gdy dostanie za zadanie rozwiązać zagadkę okrutnego morderstwa znanego pisarza, zanurzy się w świecie denata i… we własnej przeszłości. Okaże się, że przeszłość Szpili skrywa wiele sekretów…

To ja, Szpilka Marcina Ciszewskiego to opowieść o silnej kobiecie, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Ciszewski opisał tutaj wiele policyjnych procedur, dzięki czemu książka zyskała walor poznawczy. W trakcie pisania tej książki współpracował z policją, co zaowocowało wielką dbałością o szczegóły. Ponadto warto docenić pisarza za szczegółowość, mroczną intrygę i akcję, która wciąga już od pierwszych stron książki. Bardzo się cieszę, że nie będzie to moje pierwsze, i zarazem ostatnie, spotkanie ze Szpilą. Mam nadzieję, że autor niedługo napisze drugą część przygód pyskatej i sprawiedliwej pani podkomisarz. Pozycja obowiązkowa dla fanów autora i gatunku oraz miłośników mocnych wrażeń!

[Adres usunięty]

W ubiegłym roku mój mąż zaczytywał się w cyklu "www" Marcina Ciszewskiego i to głównie z fantastyką wojenną dotychczas kojarzyłam autora. Wiedziałam jednak od męża, że potrafi pisać wciągająco i z humorem, więc z ciekawością sięgnęłam po pierwszą część jego nowego cyklu „Szpilka”. Tym bardziej, że główną bohaterką jest kobieta. Silna, ponadtrzydziestoletnia policjantka w stopniu podkomisarza. Świadoma swoich atutów, nieco butna i nie zawsze działająca w granicach prawa.

I jak mogłabym nie pokochać i nie utożsamiać się z tytułową Szpilką, gdy "jest nas, kurdupli metr sześćdziesiąt, paru na świecie." Pewnie i wielu z Was znalazłoby się w tym zacnym klubie.

Choć w powieści oczywiście nie o taki klub chodzi. Może o "klub wzajemnego mycia rączek"? A może o coś zupełnie innego? Szpilka pracuje nad wyjaśnieniem brutalnych zabójstw młodych kobiet oraz śmierci znanego pisarza zagryzionego przez psy. A że z natury lubi pakować się w kłopoty, to akcja porywa od pierwszych stron. Również jej przeszłość, którą stopniowo ujawnia, pozwala lepiej zrozumieć niektóre jej nieszablonowe działania. Choć żadne wprowadzenia z pewnością nie przygotują Was na zaskakujące zakończenie. Mnie przynajmniej nie przygotowały.

Bardzo spodobała mi się forma narracji, w której Szpilka opowiada nam w lekki i zajmujący sposób o prowadzonym śledztwie, realiach pracy w policji i własnej rodzinie. Często kieruje się wprost do czytelnika co w moim odczuciu wzmacnia przekaz i więź z bohaterką.

Dobrze rozumiem również jej odczucia dotyczące pracy z mężczyznami. Drobna, ładna i wyglądająca na dużo młodszą kobieta, często traktowana jest z pobłażaniem i musi udowadniać swój profesjonalizm. Choć wiadomo, wiele zależy od tego, na kogo się trafi.

Poprzednie cykle autor zamykał pięcioma, sześcioma częściami i na przynajmniej tyle liczę i tym razem.

"To ja, Szpilka. Klub" to moje pierwsze spotkanie z Marcinem Ciszewskim, ale czy nie będzie ostatnim, to Wam niżej opowiem :)

Zaczniemy klasycznie, czyli od tego, o czym ta książka jest! Poznajemy Szpilkę, policjantkę, która nie działa szablonowo, a w kolegach w pracy dostrzega jedynie samców, którzy chcą się z nią przespać. Sama uważa, że to problem kobiety w męskim gronie, która wygląda niezwykle młodo. Cóż za szowinistyczna, męska myśl. Powiem tak: trzeba by było zrobić najpierw pewne rozeznanie, bo tak właściwie to tak ten męski świat nie wygląda. Autor jednocześnie obraża obie płcie. Tak się składa, że sama pracuję w męskim gronie i bzdurą jest to, że faceci patrzą tylko na cycki i nie traktują poważnie kobiety. Wbrew pozorom, a właściwie wbrew schematom, traktują kobietę poważnie, jak specjalistkę, jeśli taką jest. A myślę, że Szpilkę, choć nietypową osobę, również w prawdziwym świecie traktowano by poważnie.

Drugi mój zarzut to w zasadzie inspirowanie się Chyłką. Niepokorna, działająca impulsywnie, pyskata, a zarazem śliczna kobieta w świecie, który traktuje jak wroga i nim pomiata. Odzywki agresywne, aby ukryć swoje prawdziwe uczucia, którymi podobno darzy kilka osób. Irytująca do granic możliwości, ale skuteczna tym, co robi. No cóż, zajechało mi Chyłką już od początku, choć Szpilka jest o wiele bardziej... jak by to ująć, naciągana.

Nie przypadła mi główna bohaterka do gustu. To taka osoba, której po prostu się nie lubi. Jeśli pominąć ją, to książka jest bardzo dobra. Śledztwo, które poprowadziła właśni Szpilka jest opisane świetnie. Zabójstwo pewnego pisarza, mnóstwo wątków, pytań, zagadek, nad którymi się czytelnik zastanawia i ciężko się domyślić zakończenia. To właśnie końcówka jest, według mnie, najlepsza i widać, że tu był pomysł na to, jak ma to wyglądać.

Podsumowując: osobiście nie sądzę, żebym sięgnęła po kolejne tomy tej serii, jeśli takie zostaną wydane. Jako kryminał jest naprawdę dobra, ale uważam, że bohaterów można kochać lub nienawidzić i powinni odgrywać pewną rolę, to takich pakowanych na siłę do książki już nie trawię.

Mam ogromny problem z ocenieniem tej książki i ostatecznie 5/10 gwiazdek. Jak dla mnie po prostu pół na pół.

Wydawnictwu Warbook bardzo dziękuję za egzemplarz!