To coś w śniegu

Każdemu czasem zdarza się przeczytać książkę, która totalnie nie wpada mu w gust. Jest to całkiem naturalne. Jedni będą uważać coś za arcydzieło, inni natomiast za kompletną porażkę. Też często mam tak, że oceniam jakąś lekturę na niskie noty, mimo że większość opinii jest pozytywna. Są jednak jeszcze książki, które nie wiadomo jak ocenić. Jedną z takich powieści jest „To coś w śniegu” od Seana Adamsa. Powiem szczerze, bardzo długo czaiłam się na tę pozycję. Jak tylko zobaczyłam jej zapowiedź, to od razu dodałam ją do spisu książek, które po prostu muszę przeczytać. Opis mnie bardzo zaintrygował, a co za tym idzie, byłam pewna, że to będzie hit.

Pytanie brzmi jednak: hit czy kit?

Początki lektury są nudne, jednak tłumaczyłam sobie to tym, że przecież autor musi pokazać najpierw pewną normalność, żeby potem wprowadzić czytelnika w wir zaskakujących wydarzeń. Tylko że w tym przypadku, ta nuda była od początku do końca. Nic szczególnego się nie działo, cały czas były podobne dialogi i wydarzenia. Czułam się tak, jakbym czytała podręcznik, w którym opisane jest testowanie różnych rzeczy.

Tytułowe „coś” jest, nie wiadomo czym. Pojawiają się tylko domysły, opisy i kilka naprawdę znikomych zdań na jego temat. Nic się z tym nie dzieje, nie pojawia się nawet mały zwrot akcji, nie ma żadnego dramatu, czy czegoś, co chociażby wskazywałoby na to, że ten obiekt jest niebezpieczny. Za jedyną tajemniczość w tej książce odbieram postać Gilroya, gdyż nawet główni bohaterowie nie wiedzą, kim on jest i w jakim celu został on umieszczony razem z nimi w centrum. Jego postać jednak niewiele wniosła do lektury. Mężczyzna po prostu pojawiał się i znikał.

Przeczytałam tę książkę w całości. Nie odpuściłam, chociaż kilka razy kusiło mnie takie rozwiązanie. Męczyłam ją chyba miesiąc, gdzie lektura jest dość cienka. Bardzo chciałam przekonać się, czy wydarzy się coś jeszcze. Niestety nie wydarzyło się nic. Jestem bardzo rozczarowana. Jaki był zamysł autora? Ciężko stwierdzić. Finalnie nie dowiedziałam się, czym było tytułowe coś. 2/10

RECENZJA 

„TO COŚ NA ŚNIEGU”

AUTOR: SEAN ADAMS 

WSPÓŁPRACA REKLAMOWA —

WYDAWNICTWO: Harper Collins 

„A choć jest to rzecz nieożywiona, a nie istota – tylko tego możemy być pewni – nie umiem osiągnąć upragnionego poczucia izolacji. Ramy okienne wciąż oprawiają nicość, ale gdy patrzę przez szyby, nie widzę już końca świata, ale wirującą mroczną zagadkowość, która skrywa niezliczone sekrety”.

„To coś na śniegu” to książka, do której mam mieszane odczucia. Na pewno to książka, która jest inna niż to, co dotychczas miałam okazję przeczytać i wychodzi poza schematy.

Niby zdaje się być nieco prozaiczna, sarkastyczna, czasami wręcz absurdalna, ale ma dość rozbudowany wątek psychologiczny, który jest bardzo intrygujący, moje myśli pędziły na pełnych obrotach, o co w tym wszystkim chodzi. Kim albo czym jest to coś na śniegu i zastanawiały mnie zachowania postaci. 

Dostajemy historię tajemniczą, pełną domysłów, przemyśleń, w której autor buduje stopniowo napięcie, niepewność, która zostaje, otacza wszechobecnym zimnem i bielą śniegu. Co do zapowiadanego ironicznego humoru z rodem Monty Pythona, odnalazłam pełno absurdów w tej książce, które potrafiły wywołać uśmiech na twarzy. Bohaterzy ciekawie wykreowani, 

akcja książki toczy się powoli, pozwalając nam obserwować codziennie życie bohaterów w instytucje i ich mało pasjonujące zajęcia, w które wkradnie się chwila ekscytacji, w postaci dziwnej rzeczy odkrytej przez śnieg, zakłócając im poukładany schemat codzienność, która zaczyna na nich znacznie wpływać. A my będziemy obserwowali ich granice wytrzymałości, w trudnych warunkach z wieloma ograniczeniami. 

„Potem zaś otwiera się przede mną straszliwa otchłań, w której odpowiedź na pytanie: »Co dalej?« wydaje się również prosta, co nieodgadniona”.

Autor zabiera nas do instytutu Północnego, otoczonego  zimnem i śniegiem, który nigdy nietopnienie. Tam oprócz zimy nie ma innych pór roku. Mała grupa, składająca się z trzech pracowników, która ma  nadzorować i pilnować wszystkiego na bieżąco, co tydzień dostają banalne zadania do wykonania. 

 Jest jeszcze tam jeden obecny człowiek, który chadza swoimi ścieżkami, badając zagadnienie zimna, o którym nic nie wiedzą.

Nie wolno im opuszczać budynku pod żadnym pozorem. 

Pewnego dnia za oknem dostrzegają tajemniczą dziwną rzecz, coś ciemnego, ledwie widocznego, którą odsłonił wiatr. 

Odkryty przez nich obiekt, to coś na śniegu wzbudza ich ciekawość, absorbuje ich, rozpraszając w wykonaniu codziennych obowiązków. Idzie im co raz woniej wykonywania swoich obowiązków. Z każdym dniem odkrywają, dziwne niepokojące objawy, walczą, próbując zapanować nad własną psychiką.

-Czym jest to coś na śniegu? 

-Czy Hart i jego zespół odkryją, czym jest ta rzecz, którą widzą na śniegu? 

-Jak wpłynie pojawienie się tajemniczego obiektu na członków załogi?

Polecam. 

Sięgając po powieść Seana Adams zupełnie nie wiedziałam czego się spodziewać. Okładka sugerowała minimalizm i kameralną opowieść, natomiast opis przywoływał na myśl sceny z thrillera. Co w rezultacie otrzymałam? Intrygującą powieść mocno dająca do myślenia.

To pomysłowa historia, inna niż wszystkie i mocno psychologiczna. Angażująca, więc warta poświęconego jej czasu. Stosunkowo krótka, więc możliwa do przeczytania w jeden wieczór. Przygotujcie się jednak, że mocny wątek psychologiczny namiesza Wam w głowie a wyobraźnia będzie pracować na najwyższych obrotach. O to tutaj chodzi – nie liczy się sama treść a wydźwięk jaki ze sobą niesie, ponieważ autor bawi się z czytelnikiem, żongluje domysłami, buduje mroczny i gęsty klimat a także podsyca atmosferę niepewnością otaczającą nas swoimi ramionami do ostatniej strony.

Przenosimy się do Instytutu Północnego, odciętego od świata i położonego w zapomnianym miejscu. Otoczonego lodem, zimnem i samotnością. To właśnie tam rozegra się akcja powieści a losy postaci staną pod znakiem zapytania. Dziś to miejsce jest opuszczone a w Instytucie mieszka zaledwie czwórka osób, która ma doglądać wnętrz i czekać na dalsze polecenia. Wykonują swoją pracę, ale nikt nie spodziewa się tego co już niebawem nadszarpnie ich zdrową psychikę. Za oknami, w gęstym śniegu pojawi się coś co zburzy ich porządek. Czy się porusza? A może stoi w miejscu? Na te pytania nikt nie zna odpowiedzi.

Muszę przyznać, że to była naprawdę dobra historia. Nietuzinkowa i być może przez to nie każdemu przypadnie do gustu, ale ja bawiłam się naprawdę dobrze. Kameralne grono bohaterów zamknięte w czterech ścianach, z zakazem wyjścia na zewnątrz a także mrozem budzącym grozę to jedynie wstęp do kolejnych wydarzeń. Autor snuł swoją opowieść w powolnym tempie, ale zachował dynamikę, skupił się na szczegółowych opisach i igrał sobie z naszymi szarymi komórkami, ponieważ do samego końca trudno było mi odpowiedzieć na zadane podczas czytania pytania. Właśnie to w tym wszystkim podobało mi się najbardziej – interakcja między czytelnikiem a czytaną historią, podczas której wszystko mogło się wydarzyć.

"To coś w śniegu" to minimalizm i skrajne emocje w jednym. Historia przemyślana, napisana, by szokować i dawać do myślenia. Niepozorna, krótka i wydawałoby się, że możliwa do szybkiego zapomnienia a jednak tak mocno zapadająca w pamięć, że być może jeszcze kiedyś do niej powrócę. Na pewno będę polecać ją tym, którzy poszukują książki wymykającej się spoza wszelkich schematów, gdzie kryminał łączy się z thrillerem, wątki psychologiczne są silniejsze niż cokolwiek innego a kreacje postaci rozłożono na czynniki pierwsze.

Lubię skusić się na mało znaną powieść proponowaną przez Harper Collins, gdyż najczęściej okazuje się to wyjątkowo udanym doświadczeniem literackim. Tak było i tym razem.

Do książki przekonało mnie jedno ze zdań na okładce; “ironicznie zabawna powieść prowokująca do myślenia, pełna absurdalnego humoru rodem z Monty Pythona.”

Przenosimy się na koniec świata, do Instytutu Północnego. Poznajemy troje pracowników administracyjnych oraz naukowca, pasażera na gapę, którego rola ma tu dość filozoficzny wydźwięk, najprościej ujmując - zgłębia on uczucie zimna. Mamy więc czworo bohaterów zamkniętych w jednym, otoczonym śniegiem, budynku, z którego mają bezwzględny zakaz wychodzenia.

Już sama ich rola w Instytucie jest hmmm… specyficzna; piłkami golfowymi oceniają płaskość stołów, “siadają zawodowo” na krzesłach sprawdzając ich stan techniczny, suszarką do włosów rozmrażają okna. Każda czynność przypada na inny tydzień, wymaga planu, a w rezultacie sprawozdania do kadry wyższej. Absurd goni absurd. Również ich rozmowy wybrzmiewają w podobnym klimacie, co totalnie wpisuje się w moje poczucie humoru i w tej pełnej sarkazmu powieści odnalazłam się doskonale.

Za sprawą “czegoś”, co zauważają na śniegu, atmosfera gęstnieje, klimat robi się dość hitchcockowski. Myśl o tym niezdefiniowanym obiekcie odkłada się na ich psychice; zaczynają zastanawiać się nad tym, czego dotychczas nie dostrzegali, a w ich relacje wkrada się podejrzliwość.

Z jednej strony, wszystko to trochę w aurze “big brother”, co sprzyja wyostrzeniu cech osobowości i zachowań poszczególnych uczestników. Z drugiej, dużo tu science fiction i balansowania między jawą a snem, bo sytuacje takie nie mogły się wydarzyć w prawdziwym życiu.

Do czego ta fabuła zmierza? Będą ofiary? Ktoś z tej czwórki ucierpi? Czy obiekt na śniegu stanowi niebezpieczeństwo? Kim w ogóle są ci ludzie?

Jak możecie się domyślić, w tej książce dzieje się Nic, a przynajmniej niewiele w niej akcji. Jak dla mnie, to filozoficzno-psychologiczna perełka okraszona specyficznym poczuciem humoru, która dla wielu może stanowić ciekawe doświadczenie literackie. Wiadomo, nie dla wszystkich, ale wierzę w jej magię. Ja przeczytałam w dwa wieczory, wpadając w zaspy sarkazmu i zimowego, dosłownie, szaleństwa.

To, co niezbadane, nieodkryte, tajemnicze, naturalnie wzbudza ludzką ciekawość. Taką ciekawość powinna wywoływać także najnowsza powieść Seana Adamsa pt. „To coś w śniegu”, bowiem „to coś”… jest nietypowe. Ale o tym musicie przekonać się sami!

W Instytucie Północnym – w miejscu znajdującym się z dala od jakiejkolwiek cywilizacji, gdzie wiecznie panuje zima – obecnie przebywa jeden naukowiec, który bada „uczucie zimna”, oraz trzech pracowników administracyjnych, którzy wykonują różne prace – z pozoru takie niewiele nieznaczące, wydawałoby się – nie mające większego sensu. Ogólnie ich praca jest dość monotonna, a każdy dzień jest łudząco podobny do poprzedniego.

Któregoś dnia jeden z pracowników dostrzega na śniegu „dziwną rzecz”, obiekt, którego żaden z jego współpracowników nie potrafi ani zidentyfikować, ani nazwać. Od tego momentu to, co widzą za oknem, absorbuje ich bardziej niż dotychczasowe obowiązki; obiekt na śniegu rozprasza ich myśli i odwraca ich uwagę na każdym kroku. Z czasem – wykonując swoje cotygodniowe obowiązki – pracownicy obserwują w budynku Instytutu także różne inne niepokojące zjawiska. Czy to możliwe, że tajemniczy obiekt w śniegu jest „odpowiedzialny” za zmiany w ich otoczeniu?

„To coś w śniegu” to powieść, która zawiera w sobie elementy thrillera psychologicznego i satyry. Powieść ta już od samego początku wciąga czytelnika i pochłania jego myśli, tak aby jak najszybciej mógł odkryć, czym jest ten obiekt w śniegu i z czego wynikają wszystkie niepokojące zjawiska, których świadkami są pracownicy Instytutu Północnego. Dodatkowo krótkie rozdziały tej powieści zdecydowanie ułatwiają wciągnięcie się w jej fabułę.

Mnie powieść Seana Adamsa wciągnęła bardziej, niż się spodziewałam. Każdy kolejny rozdział zachęcał mnie do tego, aby jak najszybciej przekonać się, jak będzie przebiegał kolejny dzień pracowników Instytutu Północnego, a jednocześnie „to coś w śniegu” intrygowało mnie równie bardzo jak samych pracowników Instytutu. Powieść ta trzyma w napięciu do samego końca, a zakończenie… cóż – jest równie nieprzewidywalne i zabarwione sarkazmem jak cała powieść. Mimo wszystko polecam i uważam, że książka ta jest warta uwagi!