The Long Game

Obserwowanie zachwytów nad książkami Eleny Armas szczerze mówiąc, trochę mnie odpychało od jej książek. Jednak otrzymanie prezentu od wydawnictwa, sprawiło, że w końcu przeczytałam jedną z jej powieści. Jakie są moje wrażenia?

Autorka swoją powieścią „The Long Game” całkowicie skradła moje serducho! Jej styl pisania, postacie i sceneria (naprawdę uwielbiam klimat małego miasteczka) były więcej niż przekonujące. Swoim stylem sprawiła, że przywiązałam się do bohaterów i skończyłam książkę w mgnieniu oka. Strony przewracały się po prostu same :)

Autorka opowiada nam historię ambitnej menadżerki piłkarskiej Adalyn, która z powodu nagrania wideo zostaje zesłana na wygnanie do Karoliny Północnej. Tam ma przywrócić do formy drużynę piłkarską złożoną z dziewięcioletnich dziewcząt, Zielonych Wojowników. Utalentowany bramkarz Cameron Caldani byłby idealnym partnerem, który mógłby ich w tym wesprzeć, ale po niefortunnym pierwszym spotkaniu między nimi wieje tylko chłodem i raczej nie widać szans na poprawę stosunków. Jednak Adalyn robi wszystko, co w jej mocy, aby przekonać go, że ma o niej błędne wyobrażenie i tak rozpoczyna się ich PRZYGODA!

Obserwowanie rozwoju ich relacji od pojawienia się Adalyn na terenie Cala było dla mnie nie lada rozrywką. To jak działali sobie na nerwy i ich gorące, pełne napięcia przekomarzanki za każdym razem wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Z każdym rozdziałem jednak ich relacja przeradza się w zupełnie inne uczucia, na które oboje nie są gotowi. I właśnie dlatego, książka mnie niesamowicie urzekła! Nie da się po prostu nie kochać tej dwójki. Chociaż na początku ich droga była wyboista i działali na siebie jak płachta na byka, to chemia między nimi jest opisana idealnie! I nawet te spicy sceny doskonale tu pasują i nie odpychały mnie, jak w wielu innych książkach.

A to znaczy, że pokochałam tę historię i zrozumiałam fenomen Eleny Adams! A na półce czekają jej poprzednie pozycje do nadrobienia!

„Życie to nie bułka z masłem. Życie jest trudne. Czasami wygrywasz, a często przegrywasz. Ale to tylko wynik jednego meczu. Upadacie, a potem podnosicie się i gonicie za... pucharem małej ligi”, czyli kolejna powieść Eleny Armas.

Elena Armas podbiła bookstagrama książką The Spanish Love Deception, którą w tamtym okresie widziałam dosłownie wszędzie. Jednak nie skusiła mnie na tyle, bym się nią zainteresowała. Może jeszcze kiedyś nadrobię. Kilka miesięcy później została wydana w Polsce jej kolejna książka — The American Roommate Experiment. Wydaje mi się, że szał na nią był nieco mniejszy (albo po prostu mnie ominął). Dopiero teraz postanowiłam się skusić na twórczość Armas, sięgając po jej najnowszą książkę — The Long Game. Nie jestem fanką romansów, czy też komedii romantycznych, ale postanowiłam dać jej szansę. Jak wypadła?

Adalyn Reyes ma idealnie zaplanowany każdy dzień: wstaje o świcie, jedzie do siedziby drużyny piłkarskiej Miami Flames, ciężko pracuje, wraca do domu. Kiedy nagranie jej starcia z maskotką drużyny wycieka do internetu i staje się wiralem, ta rutyna się kończy. Właściciel klubu nie zwalnia Adalyn, tylko daje jej nowe zadanie – by odzyskać dobre imię, ma odbudować drużynę Green Warriors.

Sęk w tym, że klub jest w Karolinie Północnej, jego zawodnicy trenują w strojach baletowych, hodują kozy i… są dziewięciolatkami. Na szczęście w miasteczku przebywa Cameron Caldani, znany bramkarz, który mógłby pomóc Adalyn wprowadzić drużynę do wyższej ligi. Jednak po fatalnym pierwszym spotkaniu (słowa klucze: kogut, zderzak, noga Camerona) dziewczyna raczej nie ma co liczyć na współpracę. Ale jest zdeterminowana, by z niesfornych dzieciaków zrobić gwiazdy piłki nożnej – z pomocą Cama lub bez niej.

Sięgając po The Long Game, nie miałam żadnych oczekiwań. Liczyłam po prostu na dobrą rozrywkę, która pozwoli mi się oderwać od rzeczywistości. The Long Game mogę śmiało określić jako klasyczną komedię romantyczną, której akcja rozgrywa się w małym miasteczku. Fabuła jest szablonowa i od początku wiemy, jak się ona zakończy. Główna bohaterka, Adalyn, nieco mnie irytowała swoim zachowaniem. To typowa silna dziewczyna, która nie poddaje się bez walki. Jednak swoim opryskliwym charakterem szybko mnie zmęczyła. Z drugiej strony mamy byłego bramkarza, gbura (i kociarza), który planuje spokojnie spędzić resztę życia w tym małym miasteczku. Oba charaktery ścierają się ze sobą, tworząc mieszankę wybuchową i dostarczając nam wiele scen typowych sprzeczek i dogryzania.

Podobał mi się klimat tej opowieści. Bardzo lubię, gdy akcja dzieje się w małych miasteczkach, gdzie społeczeństwo trzyma się razem. Zielone Wojowniczki na pewno podbiją serca wielu czytelnikom. Autorka serwuje nam tutaj sporo zabawnych i nieprawdopodobnych sytuacji, ale w końcu to jest komedia. Sama piłka nożna (która przecież wnosząc po opisie, jest tutaj bardzo ważnym elementem) została potraktowana po macoszemu. Mecze odbywają tylko w tle. Utarte schematy nieco nudziły, liczne powtórzenia autorki męczyły, a opisy sprawiały, że dosyć często przewracałam oczami.

Jeśli jesteście fanami komedii romantycznych, to myślę, że The Long Game przypadnie wam do gustu. To prosta, niewymagająca większego zaangażowania od czytelnika historia. Całość można określić jako slow burn. Książka zbiera praktycznie same pozytywne recenzje, więc myślę, że warto samemu przekonać się, czy to historia dla was. Dla mnie była to chwilowa odskocznia od problemów życia codziennego, do poczytania pomiędzy poważniejszymi książkami.

„The Long Game”. Historia miłosna (hot)! slow burn w najlepszym wydaniu! Elena Armas moim zdaniem jest ich królową. Jedna z przyjemniejszych historii jakie czytałam z tym właśnie motywem!

Pełna zabawnych sytuacji, docinek i lekkiego sarkazmu. Bohaterowie z którymi spędziłam cudowny czas i przy których bawiłam i czułam się wyśmienicie. Nie potrafię wybrać postaci która w rankingu tej książki mogłaby zdobyć złoty medal! Ale umówmy się też, że gdy w grę oprócz przystojnych bohaterów wchodzi mała kózka i niewielkie klimatyczne miasteczko to jestem kupiona i to właściwie w ciemno! 🤭 możecie brać i czytać, rewelacyjna zabawa zapewniona!

Autorka już od pierwszych stron wciągnęła mnie w ten nie zawsze zabawny ale przyjemny świat, tu dzieją się rzeczy przez które czytelnik może się rozkoszować pełną paletą emocji. Od płaczu ze śmiechu po łzy wzruszenia. Uwielbiam to stopniowanie w historiach pełnych miłości, która płynie swoim rytmem. Kocham te momenty, które przyprawiają o łaskotanie w brzuchu i szybsze bicie serca. Tu właśnie tak było i to już od pierwszych stron!

Pióro autorki kolejny raz mnie nie zawiodło i sprawiło, że z wielką przyjemnością sięgnę po każdą kolejną książkę, którą zdecyduje się napisać. Czytanie „The Long Gamę” to była czytelnicza i bardzo komfortowa uczta, z pewnością będę chciała kiedyś do niej wrócić.

Królowa romansów slow-burn powraca! 👑

Kolejna świetna, urocza, zabawna i bardzo wciągająca książka.

Nasi bohaterowie poznają się w małym miasteczku, zmuszeni być sąsiadami. 🏡 Oczywiście Adalyn ze swoimi szpilkami zupełnie nie pasuje do klimatu chaty w środku niczego. 🫡 Natomiast Cameron wydaje się być chłodnym, tajemniczym gościem, który nie kryje się ze swoją niechęcią do kobiety. 😮‍💨

Ach, no i oczywiście przy okazji jest też megasławnym bramkarzem. ⚽️

Oboje pojawiają się w Green Oak z jakiegoś powodu. Oboje mają tajemnice, zdają się zupełnie do siebie nie pasować, a jednak mimo wszystko przyciągają siebie nawzajem. 🩵

“The Long Game” ma w sobie coś, dzięki czemu czułam się komfortowo i spokojnie. Klimat Green Oak z kotami, biegającymi po chacie 🐈, dziesięcioletnimi piłkarkami 👧🏼i Kakaowym Sercem Jabłoni 🍎 sprawiał, że miałam ochotę zarezerwować pobyt w leśnej chatce, założyć trapery i zaszyć się na tydzień w podobnym miejscu. 🤭😂

I choć niektóre teksty Camerona wydawały mi się za słodkie lub zbyt zboczone (w zależności od sytuacji 😂), to i tak wybaczam mu wszystko i daję 5/5, bo nie potrafiłabym inaczej. 💅🏼

Bardzo polecam. ✨️

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, czytałam jej dwie poprzednie książki, które bardzo mi się podobały, dlatego też nie mogłam przejść obojętnie obok najnowszej powieści Eleny - "The Long Game". Do sięgnięcia po historię Adalyn i Camerona zachęcił mnie interesujący opis i świetna graficzna okładka, która z pewnością przyciąga uwagę! Uwielbiam te szaty graficzne książek Armas! Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko, ja pochłonęłam ją w jeden wieczór, a tak naprawdę to zarwałam dla niej kawałek nocki, bo po prostu nie mogłam się oderwać od tej historii, musiałam doczytać ją do końca! Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. W książce znajdziemy motyw enemies to lovers, slow burn, small town romance oraz świetnie przedstawiony wątek sportowy - mowa o piłce nożnej. Bohaterowie tej powieści - zarówno pierwszo jak i drugoplanowi - zostali w genialny sposób wykreowani. Jestem pewna, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistości, a także utożsamić się z nimi w wielu kwestiach podzielając podobne bolączki i dylematy moralne. Historia została przedstawiona z perspektywy obojga bohaterów - Adalyn i Camerona - co pozwoliło mi lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Oboje od samego początku zaskarbili sobie moją sympatię, jednak to Cameron w większym stopniu skradł moje serce - kiedy przeczytacie będzie wiedzieć dlaczego! Relacja pomiędzy Adalyn i Cameronem została w bardzo interesujący, naturalny sposób przedstwiona, wszystko toczyło się swoim rytmem, pozwalając Czytelnikowi delektować się słowami i gestami bohaterów, które były niesamowicie swobodne, a czasami nawet urocze. Jak wspominałam wcześniej mamy tutaj motyw enemies to lovers, zatem potyczki słowne pomiędzy głównymi postaciami znajdujemy tutaj w zasadzie na każdym kroku, wielokrotnie sprawiały one, że na mojej twarzy gościł uśmiech i przyznaję, że czasami nawet zdarzyło mi się jawnie parsknąć śmiechem. Po prostu czuć wyraźną chemię między Camem i Adą. Na uznanie zasługują także postaci drugoplanowe - ludzie i zwierzęta - które wprowadzają sporo emocji i wrażeń do tej historii, mowa w szczególności o drużynie dziewczynek oraz społeczności miasteczka. W tej historii znajdziemy także intrygi, kłamstwa, sekrety oraz sporo poruszających momentów, które wywołają u nie jednego Czytelnika łzy wzruszenia, tego jestem pewna! Autorka przy okazji w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych kwestii, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas i nadało to takiej realności tej historii. "The Long Game" to emocjonująca, urocza oraz pełna humoru opowieść o dwójce ludzi, których z pozoru nic nie łączy, jednak zagłębiając się w ich losy okazuje się, że mają ze sobą więcej wspólnego niż mogliby przypuszczać. Cudownie spędziłam czas z tą książką i jej bohaterami. Nie mogę się już doczekać kolejnej powieści spod pióra autorki, mam nawet pewne typy. Polecam.

Życie Adalyn jest idealne, a każdy dzień zaplanowany ze szczegółami. Dziewczyna wstaje o świcie i ciężko pracuje a później wraca do domu.

Aż do dnia, w którym niby niewinny filmik, na którym pokazane jest jej, starcie z maskotka drużyny, wywraca jej życie do góry nogami.

Szef kobiety jest nią rozczarowany, a w ramach pokuty dziewczyna zostaje wysłana do Karoliny północnej, gdzie ma odbudować tamtejszy klub. Sęk w tym że zawodnicy są dziesięciolatkami.

Adalyn postanawia poprosić o pomoc Camerona Caldani, znanego bramkarza, który akurat przebywa w miasteczku.

Tylko czy po fatalnym pierwszym spotkaniu mężczyzna będzie chciał jej pomóc?

Do czego posunie się Adalyn, aby z dzieci zrobić gwiazdy piłki nożnej?

"The long game" to książka w której nie zabraknie humoru. Docinki jakie serwują sobie bohaterowie, nie raz, doprowadziły mnie do śmiechu.

Akcja toczy się dość wolno, dzięki czemu możemy bardziej zagłębić się w lekturę.

Nie obędzie się bez minusów, w książce irytujące jest to że bardzo często używane jest słowo "Kochana" co przyprawia o zgrzytanie zębami🤭

Małomiasteczkowy klimat, pozwala choć na chwilę zapomnieć o zgiełku dużego miasta i odpocząć.

Fajnym elementem są opisy małoletniej drużyny, polubiłam te dzieciaki.

Na koniec dodam że jest to naprawdę przyjemna lektura do poduszki.

Urocza i zabawna komedia romantyczna w której myślę że każdy się odnajdzie, ale mogę się mylić 🤭

Było to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i na pewno nie ostatnie.

Polecam ❣️

"- Miłość to zabawna gra, mi amor. Nie ma żadnych zasad i bez względu na to, jak bardzo starasz się wygrać, w taki czy inny sposób twoje serce jest zawsze na szali."

🐐🐐🐐

Odmieniająca wszystkie emocje i uczucia przez przypadki.

Portretująca subtelną nutkę romansu.

Będąca dawką dobrego humoru, doprawioną sztyptą goryczy.

Obrazująca pasje i marzenia, których realizacja nie należy do najłatwiejszych.

"The long game" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Eleny Armas. To spotkanie mnie oczarowało. Zaskoczyło. Rozbawiło, ale też wzruszyło.

Adalyn i Cameron.

Dwa światy, których drogi niespodziewanie zetknął los...

Ona - niemal przez całe życie pracowała w klubie ojca. Piłka nożna jest sportem, który jest jej bliski, który zna i kocha.

Tymczasem wszystko to, na co zapracowała rozpadło się niczym domek z kart. A to za sprawą pewnego incydentu, którego się dopuściła, i który ugodził w dobre imię klubu. Teraz zostaje wysłana do Green Ouk, gdzie ma odbudować drużynę Green Warrious. Adalyn jest bojowo nastawiona. Nie spodziewa się jednak tego, że ta mała miejscowość nieraz mocno ją zaskoczy...

On - były bramkarz, który niespodziewanie zakończył swoją karierę. Nierzucający się w oczy, starający się ukryć swoją tożsamość. Pragnie pozostać całkowicie nierozpoznawalny. Wyrozumiały, ale też gburowaty. Seksowny, ale też niezwykle tajemniczy...

Początkowa niechęć, jaka pojawia się między bohaterami, przeradza się w coś szalonego i głębokiego.

Wszak Adalyn, za pomocą Camerona, ma trenować i rozwijać klub piłkarski, który tworzą dziewięcioletnie dziewczynki. Zatem wiadome jest, że od teraz będą nie tylko sąsiadami, ale także partnerami w sferze zawodowej.

Kto by pomyślał, że ta arogancka i pewna siebie kobieta w garniturze i szpilkach, zawróci w głowie przystojnemu bramkarzowi. W końcu już przy pierwszym im spotkaniu lecą iskry, i to nie te z gatunku romantycznych. Jednak nie od dziś wiadomo, że kto się czubi, ten się lubi. W tym przypadku to nawet baaaardzo lubi 😉

"The long game" to książka, która na długo zostanie w mojej pamięci. Piękna. Nieszablonowa. Z bohaterami, których nie da się nie lubić.

Elena Armas skradła moje serce i jestem pewna, że z Twoim zrobi dokładnie to samo!

Daj się porwać uroczej scenerii.

Daj się oczarować "The long game"

Polecam!

Adalyn, choć ma wysoko postawionego ojca, nigdy nie dostała niczego na tacy. Sama ciężko pracowała na rozwój swojej kariery i nie powiedziała w tej kwestii ostatniego słowa. Kocha „Płomienie Miami” całym sercem, podobnie jak swój zawód i nie wyobraża sobie życia bez piłki nożnej i wszystkiego, co z nią związane. Nazywana królową lodu, nigdy nie angażuje swoich emocji. Zawsze perfekcyjnie ubrana, domyka tym wizerunek nieugiętej businesswoman. I dlatego też zesłanie niemal na koniec świata zdaje się być dla niej najgorszą karą z możliwych. Ale może, dzięki temu, Adalyn w końcu zacznie być sobą?

Cameron był znakomitym bramkarzem i ma za sobą świetną karierę. Skończył ją dość niespodziewanie i nikt nie zna powodów, dla których wylądował w Green Oak. Woli nie rzucać się w oczy i nie lubi być rozpoznawanym, przez co odrobinę zmienił swój image. Jako trener małych dziewczynek wykazuje się wręcz cierpliwością świętego, choć niektórym daje się poznać z innej strony. Tej bardziej gburowatej, upartej i mniej przychylnej – o czym przekonuje się Adalyn. Ale może to tylko złe dobrego początki i Cam w końcu znajdzie wspólny język z równie upartą miastową dziewczyną?

„The Long Game” to kolejna już książka Armas, która może wywindować oczekiwania kobiet co do potencjalnych partnerów do niebotycznych rozmiarów. Bowiem Autorka ma tendencję do kreowania męskich postaci jako wręcz idealnych, a nawet jeśli posiadają jakieś wady, to i tak w całokształcie w niczym nie przysłaniają one ich perfekcyjności. Ale czy to źle, że pokazuje, czego powinna szukać kobieta w związku? Moim zdaniem absolutnie nie, zwłaszcza w czasach promowania wielu toksycznych postaw dotyczących relacji damsko-męskich. Ta książka to miód na serce wszystkich romantycznych dusz, ukazanie zdrowo rozwijającej się znajomości dwojga ludzi, która w odpowiednim tempie przechodzi w uczucie, okraszona doskonałą narracją. Dzięki niesfornym dziewczynkom, uroczym kotom i niepełnosprawnej kozie mamy tu odrobinę dobrego, ciepłego humoru, który rozświetla fabułę. Dzięki Adalyn mamy okazję ujrzeć jak niszczycielskie dla równowagi psychicznej mogą być relacje międzyludzkie, także te obejmujące rodzinę. Dzięki Cameronowi przypominamy sobie, jakimi priorytetami powinniśmy się kierować na co dzień. A dzięki tej lekturze jesteśmy przekonani, że Elena Armas potrafi roztopić każde czytelnicze serce bez dwóch zdań. To wielowątkowa, łagodna i sympatyczna historia z motywem slow-burn, skupiająca się nie tylko na romansie ale i potyczkach bohaterów z życiem, zapadająca w pamięć dzięki niewielkim drobiazgom fabuły ale i wyjątkowo zbudowanej historii miłosnej, o którą warto walczyć także w prawdziwym życiu. Autorka daje nadzieję, że nic nie odbywa się bez powodu, a prawdziwe uczucie i właściwi ludzie w odpowiednim momencie staną na naszej drodze. Czego chcieć więcej? Polecam! Zarówno tę powieść, jak i całą twórczość Armas.

Adalyn zostaje wysłana przez ojca do Karoliny Północnej, gdzie ma zająć się drużyną piłki nożnej. Ojciec, właściciel klubu piłkarskiego, chce, by dziewczyna zniknęła z Miami, bo wplątała się w aferę, która szarga dobre imię jego klubu. Adalyn pobiła maskotkę drużyny, a wszystko zostało nagrane i stało się hitem sieci. Na miejscu, w małej miejscowości, okazuje się, że przymusowe zesłanie nie będzie łatwe – od początku wszystko idzie nie tak. A na dodatek jej sąsiadem zostaje znany zawodnik piłkarski, który ukrywa przed mieszkańcami swoją tożsamość i jest dla Adalyn wredny. Czy dziewczyna da sobie radę?

The Long Game to kolejna powieść Eleny Armas, która polskim czytelnikom znana jest przede wszystkim dzięki The Spanish Love Deception. W powieści mamy dwóch głównych bohaterów i dwie narracje pierwszoosobowe w ich wykonaniu.

Adalyn jest ambitna i kocha swoją pracę. Gdy daje się ponieść emocjom i popełnia błąd, wdając się w bójkę, musi zniknąć. Przymusowa zmiana pracy jest dla niej trudna, ale dziewczyna chce dać z siebie wszystko i pokazać, że jest profesjonalistką. Adalyn jest zaradna i samodzielna, nie lubi prosić o pomoc, nawet gdy ma problemy. Stara się robić wszystko sama, choć wiele rzeczy jest dla niej nowych. W kontaktach z innymi ludźmi jest wycofana, a czasem ironiczna.

Cameron to nieco tajemnicza postać. Adalyn wie, czym zajmował się wcześniej, lecz on sam unika mówienia o sobie. Nie chce, by inni dowiedzieli się, że był znanym sportowcem. Teraz stawia na spokój i odcina się od dawnego życia. W stosunku do Adalyn jest dość chłodny i szorstki, lecz przy bliższym poznaniu zyskuje – odkrywamy, że potrafi być troskliwy, opiekuńczy, ma dobry kontakt z dziećmi, lubi rywalizację.

Fabuła skupia się na nowej pracy Adalyn i jej relacjach z Cameronem. Widzimy, jak kobieta próbuje profesjonalnie podejść do zadania, które jej wyznaczono. Dzielnie stawia czoła wszelkim przeciwnościom losu. Jeśli chodzi o relacje z Cameronem, to jest to typowy slow burn. Z początku tych dwoje nie pała do siebie sympatią, są dla siebie złośliwi i nieprzyjemni. Jednak ich przekomarzania z czasem pozwalają lepiej się im poznać. Czytelnik obserwuje wzajemne przyciąganie, napięcie wisi w powietrzu, podkręcając atmosferę.

Podczas czytania miałam wrażenie, że Cameron jest nieco słabiej wykreowany niż Adalyn. Oboje mieli swoje historie, dobrze zbudowane charaktery, jednak to ona wydawała mi się bardziej złożona i skomplikowana – chociażby fakt, że autorka pokazała, jak dziewczyna inaczej zachowuje się w kontakcie z ojcem, a inaczej z Cameronem. To były dwie różne osoby! Wypadło to bardzo dobrze. Zabrakło mi tego nieco w przypadku Camerona – nie mogłam zrozumieć niektórych jego zachowań, w tym tego, jak zwraca się do Adalyn. Czasem drażniło mnie też, że dziewczyna nie dorabiała sobie do jego wypowiedzi jakichś scenariuszy – tak jak chyba każda kobieta szuka drugiego dna w wypowiedzi kogoś, kto jej się podoba. Jednak ogólnie przyznaję, że bohaterowie przypadli mi do gustu, także ci drugoplanowi.

Mocną stroną pozycji jest narracja. Pierwszoosobowe relacje sprawiają, że możemy zrozumieć bohaterów, a sarkazm i komizm sytuacyjny są świetne. Autorka nie robi z powieści komedii na siłę, humor jest wyważony, tak samo jak erotyzm. To duży plus.

The Long Game to powieść, w której znajdziemy nie tylko motyw slow burn, lecz także tematy związane z relacjami międzyludzkimi, sportem, ukrywaniem swojej tożsamości, próbą odbudowywania kariery i życiem w małej miejscowości. To wszystkie sprawia, że fabuła nie jest płaska i nudna, lecz można się w nią wczuć. Książka dla fanów romantycznych opowieści, w których znajduje się coś więcej poza scenami łóżkowymi.

Elena Armas to niezaprzeczalnie autorka najlepszych romansów. Z każdą kolejną przeczytaną książką jestem jeszcze bardziej zachwycona. W jej książkach podoba mi się absolutnie wszystko i mogłabym mówić o nich godzinami.

W The Long Game trafiamy do małego miasteczka, gdzie splatają się losy dwóch totalnych przeciwieństw. Tak jak we wcześniejszych pozycjach od tej autorki, bohaterowie są absolutnie wyjątkowi i wyraziści. Cameron Caldani od razu spowodował u mnie rumieńce, bo ten z pozoru szorstki mężczyzna, ma ogromne serce. Kocha nie tylko swoje koty, ale także drużynę piłkarską złożoną z dziesięcioletnich dziewczynek. Wszystkie jego słowa i gesty, które wykonywał w stronę Adalyn wręcz roztapiały moje serce. Jednak najbardziej urzekł mnie fakt, że Cameron Caldani był mężczyzną, który słuchał i sam wyrabiał sobie opinie o ludziach. Nie pytał Ady, dlaczego dokonała czynu, który wywoła internetową aferę. Spytał tylko, czy miała powód. Reszta nie miała znaczenia. Nigdy nie będę miała dość go i tej książki.

Uczucie między bohaterami, napięcie i przede wszystkim wsparcie, jakim się obdarzyli powodowało nieustanne motylki w moim brzuchu. Sama Adalyn stała się bardzo bliska mojemu sercu. Jej historia dla wielu może okazać się bardzo inspirująca i także wzruszająca. W świecie pełnym mężczyzn, którzy planują intrygi i chcą odsunąć ją od największych marzeń, Ada wstaje za każdym razem, gdy ktoś podcina jej skrzydła. To naprawdę silna bohaterka, która dzięki małej społeczności miasteczka i Cameronowi zrozumiała, że nie musi nic nikomu udowadniać i ma prawo do emocji, których tak bardzo się bała.

Pokochacie tę pozycję nie tylko za cudowny klimat i wspaniały wątek romantyczny. Humor w tej książce powala na kolana. Dziesięcioletnie dziewczynki były ważnym elementem tej historii, a wszystkie ich akcje wręcz bawiły mnie do łez. Nie brakuje tutaj również zaskakującego zwrotu akcji, który naprawdę spowodował u mnie duży szok. Bohaterowie, ich przeszłość, stereotypy, nierówność w miejscu pracy. To tylko cześć problemów, których rozwiązanie znajdziecie w tej książce.

Kocham, kocham i jeszcze raz kocham. The Long Game to miła, ciepła i totalnie kochana pozycja, która was otuli niczym kocyk.

⚽️ recenzja przedpremierowa ⚽️

Tytuł: "The long game"

Autor: Elena Armas

Data premiery: 25.09.2023r.

Wydawnictwo: Otwarte

"The long game"

To powieść, która swoją premierę będzie miała 25.09.2023r.

Zawsze dookoła Eleny Armas było głośno i musiałam sama się przekonać o co tyle krzyku...

Jak było?

Przekonajcie się sami:)

.

.

Adalyn i Cameron

Już na wstępie muszę przyznać, że autorka rzeczywiście ma fajne poczucie humoru. Parę razy zaśmiałam się podczas czytania. Bohaterów można z całą pewnością polubić aczkolwiek czy się z nimi zżyłam?

Raczej nie.

Fajnie było im potowarzyszyć w tej przygodzie, ale myślę, że na dłuższą metę nie zostaną w mojej pamięci 🙈

.

Adalyn poznajemy w momencie, kiedy rzuca się na maskotkę drużyny z którą pracuje. Jej ojciec chce, żeby "za karę" wyjechała i zaczęła trenować inną drużynę... hmn... dziewczyna ląduje w domku, który chciała wynająć, ale... niestety to nie był dom do wynajęcia 🤷‍♀️

Tam mieszkał Cameron...

Chłopak z początku chcial się jej pozbyć, ale... wiadomo...

Ona ładna.

On jest piłkarzem...czyli przystojny sportowiec...

Na dodatek połączy ich praca...

Zatem...

Domyślcie się co mogłoby się w tym domku wydarzyć 🤭

.

Dodatkowo Cameron miał dwa urocze kociaki, które mnie kupiły 🥰 więc plus dla niego :D

Za to minusa ma za... ciągłe, notoryczne mówienie do Adalyn "Kochana"🤦‍♀️ "dobrze Kochana", "wracajmy już do domu Kochana", ,"ładnie wyglądasz kochana". Oczywiście tutaj podałam podobnie brzmiące teksty, ale chodzi o samo to słowo... trochę mnie to drażniło mimo tego, że Cameron naprawdę był fajnym facetem🫶

.

.

Także...

Sama książka była fajna. Podobała mi się, ale nie zżyłam się aż tak bardzo z Adalyn i Cameronem.

Polecam Wam ją, bo humor ma niezły i mam nadzieję że każdy z Was spędzi z nią miło czas :)

Czytajcie :)

Ćwiczyliście kiedyś jogę z kozami?🐐 Nie?! Powinniście spróbować! Sounds fun!😁

Moi drodzy, Elena Armas powróciła ze swoją trzecią książką i po raz trzeci sprawiła, że uśmiech nie schodził mi z twarzy, a moim ustom chciało się piszczeć.🤭

Co znajdziemy w "The long game"?

× seksowny slow burn

× klimat małego miasteczka

× śmieszne kozy, koty i kurczaki

× trochę piłki nożnej

× charyzmatycznego dzieciaka

× interesujące aktywności 😉

× przystojnego gbura

× uroczą, miastową karierowiczkę

× zaskakujący plot twist familijny

× parę ciekawych spostrzeżeń na temat stereotypów, seksizmu, nierówności w niektórych branżach oraz oczekiwaniach rodziny

Jak widzicie, same ciekawe i zabawne rzeczy, ale też trochę poważnych.

Główna bohaterka, córka właściciela klubu piłkarskiego, sama od lat dla niego pracująca, przez pewne niefortunne zdarzenie staje się viralem. Jej wizerunek szaleje w mediach, co z kolei nie działa dobrze na PR klubu, więc zostaje zesłana na pewne odludzie, aby się zrehabilitować, prowadząc drużynę młodych piłkarek.

Już pierwszego dnia napotyka jednak problemy. Jednym z nich jest szalony kurczak pod kołami jej samochodu, a drugim - niedźwiedź! 😱

Misiek bynajmniej nie okazuje się miśkiem, tylko gburowatym facetem, który mieszka w jej tymczasowym domu.

A właściwie będzie jej sąsiadem...

I trenerem dziewczynek...

I partnerem do jogi...

I garncarstwa...

I sprawcą szybszego bicia jej serca... 😁

Cameron szukał tylko i wyłącznie spokoju. Tymczasem do jego życia wturlała piękna bomba, przynosząca głównie chaos i zniszczenie. Miała na imię Adalyn.😁

"Adalyn Reyes była piękna. I była też nieźle pokręcona. Była pięknym, pokręconym kłopotem, który chciałem mieć z głowy."

Czy ta dwójka w końcu się dogada?

Czy coś, poza piłką nożną, ich połączy?

Jakie sekrety przed sobą ukrywają?

Oj, będzie się działo! A jednocześnie będzie to taki piekny slow burn! 😊

Na pierwszy plan w tej książce wysuwa się poczucie humoru. Kocham książki, które zawierają takie właśnie komiczne, ale nietuzinkowe elementy.

Zabawne pierwsze spotkanie? Jest.

Śmieszne zwierzaki? Są.

Pyskaty dzieciak? Obecny.

Szalona przyjaciółka? Jak najbardziej!

Wpadki i upadki? Też!

Uśmiałam się więc trochę, bardzo mi się to podobało, ale Elena Armas jest jedną z tych autorek, które umieją wpleść gdzieś między strony komedii, pewne poważne i ważne wątki.

Jeśli chodzi o sytuację Adalyn, stała się ona po prostu ofiarą. Ofiarą faceta, ludzi i internetu. Miałam do niej trochę żalu przez to, że za słabo się broniła. Nie lubię niedopowiedzeń i siedzenia cicho, ale z drugiej strony rozumiem jej szok i wstyd, zwłaszcza, że przez całe życie była raczej posłusznym i grzecznym dzieckiem swojego ojca.

Cieszę się, że później pokazała nieco swojego charakteru, no i cieszę się, że miał w tym swój udział Cameron. 😊

"- Ale ja wcale cię nie prosiłam, żebyś po mnie przyszedł.

Moje gardło ścisnęło się od tych słów.

- Nigdy nie musisz prosić, kochana."

Wątek piłki nożnej okazał się fajnie przedstawiony, bez zbędnego przynudzania o samym sporcie, ale ze zwróceniem uwagi na pewne problemy w branży, jak chociażby nierówne traktowanie kobiet, tak na wysokich stanowiskach, jak i wśród graczy.

Kolejna ważna sprawa to traktowanie Adalyn przez jej ojca i o tym nie będę się rozpisywać, ale było mi po prostu smutno.

Co do Camerona, tutaj długo nie wiedzieliśmy, co takiego się wydarzyło, że znany piłkarz postanowił zakończyć karierę i zaszyć się dosłownie w lesie. Na przestrzeni tych kilkuset stron snułam różne teorie, ale zdecydowanie nie spodziewałam się prawdziwego powodu.

Bardzo pozytywnie mnie on zaskoczył, pokazał kolejny problem i jednocześnie podkreślił, że faceci też mają prawo się pewnych rzeczy bać (i nie mówię tu o kozach😉).

Piękny, drobny szczegół wbijający szpilkę wszystkim romantyzującym toksyczną męskość. 😉

Ogólnie, bardzo przypadła mi do gustu kreacja Cama. To nie jest ten typ, który robi coś za ciebie. To typ, który stoi obok i ci kibicuje, pozwala działać i jest z ciebie cholernie dumny.

Więc tak, zdecydowanie Elenie udało się stworzyć kolejnego książkowego męża, jeśli ktoś szuka.😉

"- Jesteś wszystkim, co widzę - powiedział, a jego słowa padły prosto w moje usta. - Nawet kiedy zamykam oczy, jesteś wszystkim, co widzę."

Dla mnie numerem 1 pozostaje Lucas, zaraz za nim plasuje się Cameron, a Aaron spada na trzecie miejsce.

Ciekawa jestem, kto będzie kolejny, bo wyczuwam, że już niedługo poznamy następną wciągającą historię. 😊

Tę oceniam na 8/10!🩵🩷

O tej autorce na pewno słyszało wielu z was. Ja przeczytałam jej jedną książkę i jest to właśnie „The Long Game”. Po tej lekturze mam pewność, że na pewno sięgnę po kolejne jej książki.

„The long game” to naprawdę ciekawy i wciągający romans. Dość przewidywalna fabuła i lekko denerwująca główna bohaterka, to coś do czego można się przyzwyczaić. Jak przymknie się na to oko, to książkę czyta się bardzo szybko i można z nią przyjemnie spędzić czas.

Aladyn po spektakularnej wpadce w mediach społecznościowych zostaje zesłana przez swojego ojca do małego, zapomnianego miasteczka. Tam ma przez pewien czas skupić się na wypromowaniu damskiej drużyny piłkarskiej, składającej się z dziewczynek w wieku do 10 lat maksymalnie. Ich trenerem okazuje się być gwiazda sportu, która z jakiegoś powodu ukrywa się w tym miasteczku. Aladyn i Cameron to dwa mocne charaktery, a żadne z nich nie chce odpuścić i w niczym dać wygrać temu drugiemu. Ich gra właśnie się rozpoczęła. Stawką, jak się domyślacie, bardzo szybko staną się uczucia.

Jeśli chodzi o głównych bohaterów, to z tej dwójki o wiele bardziej polubiłam Camerona. Jest postacią, którą chyba po prostu łatwiej polubić. Czasami zachowuje się gburowato ale widać, że wie czego pragnie, jego działania są zazwyczaj przemyślane i potrafi być niezłym slodziakiem. Do tego o wiele szybciej zdaje sobie sprawę ze swoich uczuć, potrafi się z nimi pogodzić i przede wszystkim chce i próbuje rozwiązywać swoje problemy. Aladyn trochę mnie irytowała. Dorosła kobieta, a momentami zachowywała się jak dziecko we mgle. Gdybym mogła to sama zaprowadziłabym ją za rękę na terapię.

Cała fabuła rozwija się w dobrym tempie, chociaż na pierwszy pocałunek trochę poczekacie. Pod koniec miałam trochę wrażenie, jakby autorka chciała już wycisnąć z tej powieści wszystko i zaczynał się robić niezły melodramat. Na szczęście rozegrało się to na kilkunastu stronach i nie było aż tak straszne.

To był dobry romans, z którym fajnie spędziłam czas. Nie trafi do topki ulubionych, ale na pewno z chęcią wam go polecę. Małomiasteczkowy klimat, delikatne slow burn, lekkie enemies to lovers - skusicie się?

Recenzja

[współpraca barterowa ]

“Miłość to zabawna gra, mi amor. Nie ma żadnych zasad, bez względu na to, jak bardzo starasz się wygrać w taki, czy inny sposób twoje serce jest zawsze na szali.”

Adalyn miała swój cel i wiedziała, dokąd zmierza, jednak jedna chwila, w której młodej kobiecie puściły nerwy doprowadza ją do sytuacji, na którą nie była gotowa. Na szczęście nie została zwolniona z pracy, jednak Adalyn nie przypuszczała, że misja, na którą została "zesłana" okaże się nie lada wyzwaniem. Wielkie miasto zostaje zmienione na małe miasteczko, a perspektywa pracy dla ukochanego klubu niczym mgła rozpływa się, kiedy przed Adalyn staje wyzwanie poprowadzenia ku zwycięstwu klubu, w którym grają dziewięciolatki, są stroje baletowe, a nawet kozy. Sytuacje utrudnia też niefortunne zdarzenie, która wciąż ciągnie się niczym najgorszy smród oraz mężczyzna, z którym kobieta ma współpracować. Jak Adalyn odnajdzie się w zupełnie nowej rzeczywistości i czy uda jej się sprostać wyzwaniu, kiedy jej współpracownik wzbudza w niej tyle emocji i to nie koniecznie tych pozytywnych? Mieszanka tak intensywna, doprawiona genialnymi dialogami. The Long to trzecia powieść autorki i moim zdaniem najlepsza. Adalyn i Cameron kradną moje serce od pierwszych stron. A im dalej tym lepiej. Z Adalyn polubiłam się już na samym początku, podziwiałam jej upór i wytrwałość, a jednocześnie to, że była taką autentyczna osobą, z jednej strony zgrywała twardą babkę, a z drugiej tak wiele było w niej niepewności, zachwianego poczucia wartości. Karolina Północna do której trafiła to dla niej nie lada wyzwanie, zwłaszcza że młoda kobieta nie była gotowa na to, co ją czeka. Zaliczyła totalne zderzenie i to dosłownie! Uwielbiałam jej dialogi z Cameronem jak i cała ich relacje skupiająca się na motywie enemies to lovers. Nie ukrywam też, że Cameron to facet, do którego po cichu wzdychałam podczas czytania. Postać Camerona jest jednocześnie tajemnicza, rozpalająca zmysły, ale także niezwykle rozważnie i mądrze wykreowana. Tutaj wszystko pasowało do siebie, niczym puzzle. Musze przyznać, że na początku nastawiłam się na spokojne romansidło, jednak czym dalej brnęłam w środek książki tym bardziej utwierdzał mnie fakt, że tak nie będzie, pierwszym zaskoczeniem były spicy sceny, pomiędzy bohaterami które zdecydowanie były naprawdę hot. Autorka stworzyła historie która nie tylko was rozpali do czerwoności, ale też rozbawi, co spowoduje, że w ułamek sekundy poleją się łzy radości. Zrozumiecie wszystko w momencie, gdy poznacie drugoplanowe postacie między innymi kozę, koguta, kotki czy też małą świetną zawodniczkę, która jest jak mały promyczek rozświetlający nawet najciemniejsze chmury. A tego też tu nie zabraknie, one nadciągają czarne, pełne bólu i cierpienia, które będą prześladować bohaterów, demonami przeszłości jak i tajemnicami rodzinnymi. Jest bardzo przyjemne i lekkie, bardzo szybko czyta się treść i totalnie jesteśmy wciągnięci w tą historię przez co nie chcemy odkładać jej na później. Przepadłam dla tej historii, dla tych bohaterów i dla tej fabuły, która gołym okiem widać, że została dopracowana i dopięta na ostatni guzik. The Long Game to niezwykła książka, wypełniona ciepłem, miłością i odkrywaniem najlepszej drogi do uzdrowienia siebie. Osadzona historia w małym miasteczku zachwyca nas swoim krajobrazem i duchem jaki panuje pośród mieszkańców. Choć poprzednie książki autorki nie zrobiły na mnie aż tak dobrego wrażenia ta trafia do ulubieńców. Jestem zakochana w bohaterach jak i całej historii.

“Jesteś wszystkim, co widzę (...) Nawet kiedy zamykam oczy, jesteś wszystkim, co widzę.”

„Gram tylko wtedy, gdy coś jest warte wygrania.”

Adalyn jest młodą, ambitną, pełną werwy kobietą, która chce pokazać, że ma dużo do zaoferowania. Jednak jedno wykroczenie powoduje, że zostaje odesłana do miasteczka, gdzie wszyscy się znają, pomagają sobie i wiedzą o sobie wszystko. Ale kobieta nie spodziewałam się, że z poważnej drużyny, gdzie pracowała zostanie przeniesiona do miejsca, gdzie będzie zarządzać drużyną, gdzie grają dziewięcioletnie dziewczynki.

Jej domek to porażka, a dodatkowo sąsiadem jest bramkarz, który zniknął z boiska z dnia na dzień. Czy kobieta zdoła się tu wykazać ? Czy będzie w stanie współpracować z mężczyzną, który bardziej ją wnerwia aniżeli sprawia, że jest łatwiej, jakie sekrety wyjdą na jaw ?

„Życie to nie bułkę masłem. Życie jest trudne, czasami wygrywasz, a często przegrywasz.”

Może nie jestem jakąś zakochaną w twórczości Eleny szaloną fajną, ale powiem Wam szczerze, że jest to jedna z lepszych książek slow jakie ostatnio czytałam. Książka jest mądra, daje przekaz, a kobieta jest ukazana nie jako niedorajda życiowa, a kobieta która chce coś udowodnić, pokazać, że kobieta też może zaistnieć w zdominowanym świecie mężczyzn.

„Miłość to zabawna gra, mi amor. Nie ma żadnych zasad, bez względu na to, jak bardzo starasz się wygrać w taki, czy inny sposób twoje serce jest zawsze na szali.”

Postać Camerona jest jednocześnie tajemnicza, rozpalająca zmysły, ale także niezwykle rozważnie i mądrze wykreowana. Tutaj wszystko pasowało do siebie, niczym puzzle. Emocje, ciągle rozwijająca się akcja i bohaterowie, którzy naprawdę sprawiają, że czytelnik może się w nich zakochać.

„Ten facet jest jak orzech twardy do zgryzienia, ale o miękkim sercu.”

Jak dla mnie książka jest naprawdę na bardzo wysokim poziomie, zabawna, lekka, ale także mądra i poruszająca ważne tematy. Szczerze polecam dla fanów romansów i książek, gdzie relacja wolno się rozwija.

Książka przeczytana w jeden wieczór. Miałam bardzo duże oczekiwania co do autorki. Uwielbiam dzieła Eleny Armas i ta powieść także mnie nie zawiodła. Postać Camerona mnie zachwyciła, nie mogę się doczekać kolejnych części. Jest to romans, ale dzięki wątkowi piłkarskiemu spodoba się także fanom sportu. 

Wesoła i pełna humoru historia, która sprawiła, że na chwilę mogłam oderwać się od codziennych problemów. Z radością obserwowałam kolejne perypetię zadziornej Adalyn. Jej upór i dążenie do celu może być ogromną motywacją dla wielu odbiorców. Oprócz tego uważam, że fabuła została naprawdę świetnie rozegrana. Myślę, że jest to ciekawy tytuł odbiegający od typowej struktury powieści romantycznej. Szczerze jestem zachwycona i gorąco polecam. 

„Nie byłam pewna. Szczerze mówiąc nie mogłam być. W głowie miałam chaos. Zamęt. A kiedy poczułam, że moja klatka piersiowa się zaciska, w końcu zrozumiałam. To we mnie musiał tkwi problem”.

Miło jest zakochiwać się coraz bardziej w twórczości Eleny Armas z każdą jej kolejną książką. Właśnie tak działa autorka. A jej nowa powieść „The Long Game” to historia, dla której serduszko zabiło mi mocniej.

I MAM NADZIEJĘ, ŻE WAM RÓWNIEŻ ZABIJE>

Mam przed sobą książkę i myślę, że poznałam w tej historii zupełnie inną część twórczości autorki. „The Long Game” jest historią słodko-gorzką, w której multum problemów miesza się z charakterem postaci. Nie ma w niej takiej typowej słodyczy, która towarzyszyła dwóm poprzednim powieściom autorki. Jest za to klimatyczna historia, w której bohaterowie borykają się ze sobą i swoimi problemami.

Adalyn jest istnym chaosem. To bohaterka, która uwielbia mieć wszystko poukładane, a jej tajną bronią jest „segregator, który zawiera odpowiedzi na wszystkie pytania wszechświata”.

Cameron w swojej prostocie jest urzekająco uroczy. Jego oschła i gburowata część osobowości mieszając się z troskliwą i opiekuńczą stroną to mieszanka wybuchowa.

„The Long Game” ma w sobie małomiasteczkowy klimat, w którym króluje motyw slow burn. Relacja bohaterów rozwija się z napięciem, a ich nienawiść przeradza w piękne uczucie, którego zazdroszczę obojgu.

I kocham, po prostu, kocham powolnie rodzącą się sympatię miedzy nimi, ale też nutkę niepewności, która skradała się w niespodziewanych momentach. „The Long Game” mnie oczarowało! Totalnie i mocno! Polecam ♥

🐐 Tak, to prawda. Może i zaatakowałam gościa w drużynowym stroju kurczaka, a filmik z tego wydarzenia wyciekł do Internetu, ale wymierzona kara jest zdecydowanie zbyt surowa. Kiedy więc z przymusu wyruszam do Karoliny Północnej, by odbudować drużynę Green Warriors, traktuję to jako szansę, dzięki której udowodnię ojcu swoją wartość i pokażę, że jestem jego godną następczynią. Nikt nie ostrzegł mnie jednak przed tym, co zastałam na miejscu…

„Gram tylko wtedy, gdy coś jest warte wygrania”

🐐 „The Long Game” to moje pierwsze spotkanie z Eleną Armas i muszę przyznać, że buzują we mnie dosyć sprzeczne emocje. Sielankowa, wiejska otoczka, zabawny motyw miłosny oraz dziewczęca drużyna piłkarska to zdecydowanie rzeczy wyróżniające tę historię na plus. Szczególnie zakochałam się w jodze z kozami, o której nie mogłabym tutaj nie wspomnieć! Sama historia była dla mnie jednak niczym wyboista droga – momentami wprost nie mogłam oderwać się od czytania, jednak nagle przychodził moment, który w mgnieniu oka wszystko psuł. Ostatecznie mogę stwierdzić, że najbardziej podobał mi się sam środek książki, czyli rozwinięcia kluczowych wątków.

🐐 Adalyn i Cam to postacie, które bardzo ciężko było mi polubić. Już od pierwszych stron wydawały mi się aż nadto aroganckie i egoistyczne. Ciężko było mi więc uwierzyć w późniejszą przemianę bohaterów, która, mam wrażenie, stworzyła z nich zupełnie nowe osoby. Dodatkowo historia Cama została przedstawiona w bardzo skompresowany sposób, przez co nie do końca rozumiałam towarzyszące mu na co dzień emocje. Bez skrupułów mogę więc przyznać, że moje serce w tej książce skradły po prostu… zwierzaki.

🐐 Spodziewałam się po tej historii naprawdę dużo, jednak niektóre elementy zdecydowanie tutaj nie zagrały. Nie będę was jednak zniechęcać, gdyż absolutnie nie uważam czasu spędzonego nad tą lekturą za zmarnowany - w końcu przez większość czasu bawiłam się naprawdę świetnie. Ubierzcie wygodny strój sportowy, zabierzcie matę i widzimy się na koziej jodze! 👀🐐

Nikogo chyba nie zdziwię, kiedy powiem, że jestem OGROMNĄ FANKĄ Eleny Armas. Serio. Często marudzę na to, że romanse są za długie, że powinny kończyć się gdzieś przy 350 stronie, a w przypadku jej książek pochłaniam prawie 500 stron przy jednym, no góra dwóm podejściom. I za każdym razem jestem tak samo zakochana.

Tym razem mamy typowo małomiasteczkowy romans. Adalyn, zimna i pragmatyczna córka szefa jednego z większych klubów piłkarskich, trafia na wygnanie do Green Oak, gdzie musi zmierzyć się z czterema problemami: drużyną składającą się z dziewczynek w wieku 7-10 lat, mieszkaniem w mocno sfatygowanej szopie, kozami i kurczakami wpadającymi pod koła samochodu i wyjątkowo nieprzyjemnym sąsiadem Cameronem, który do niedawna był jednym z najlepszych bramkarzy na świecie.

Eleno, jak ty to robisz, że każdy kolejny stworzony przez ciebie mężczyzna jest kolejnym marzeniem kobiet? Pewnie już się domyśliliście, że uwielbiam Cama, jego zgryźliwość i krzywy uśmiech. Ale żeby nie było, że jestem jednostronna – Adalyn również skradła moje serce i po części trochę się z nią utożsamiałam. Pod względem niedostrzegania własnej wartości, czy ogromnym strachem przed byciem niewystarczającą ukrywając to za maską zimna i obojętności. Doceniam fakt, że autorka specjalnie nie przedłużała wątku enemies to lovers, czy na siłę nie rzucała bohaterom kłód pod nogi. Wreszcie nie musiałam przewracać oczami i nawet nie wiecie jak się z tego cieszę! Było miło, zabawnie i polarowo. Dodatkowo wszystkie zajęcia i wydarzenia w Green Oak – przez chwilę sama chciałabym mieszkać w takim miejscu, codziennie chodzić na jogę z kozami (kto wie ten wie), zajęcia z garncarstwa, czy organizować festyny, podczas których musiałbym ukrywać się przed nadgorliwą matką jednej z małych piłkarek. A same piłkarki? Przeurocze! Choć troszkę ubolewam, że nie było więcej opisów ich meczy, bo pierwszy wywołał we mnie naprawdę głośne parsknięcie śmiechem. I postacie poboczne, które również wywoływały uśmiech i rozluźniały każdą atmosferę – matka Adalyn, jej przyjaciel Matthew (fan Camerona, ale kto by nie był jego fanem?) i pani burmistrz Josie.

(Czy dobrze myślę, że kolejna książka Eleny będzie o perypetiach [to może być spojler, choć sama nie wiem] Josie i Matthew? Bo jeśli tak to I’m in!)

Bawiłam się cudownie i potrzebuję więcej książek Eleny.

The Long to trzecia powieść autorki i moim zdaniem najlepsza. Adalyn i Cameron kradną serce od pierwszych stron. A im dalej tym lepiej. Ta historia jest jak cebula, ma warstwy które zachwycają im bardziej poznajemy bohaterów i to co ta historia chce nam przekazać.

"Ten facet jest jak orzech. Twardy do zgryzienia, ale o miękkim sercu. Tak jak Ty. Powinnaś dać sobie szansę".

Początek książki jest chaotyczny ale od pierwszej chwili czujemy więź z głównymi bohaterami. Adalyn wydaje się niedostępna i zimna, ale to tylko kokon który wokół siebie utworzyła przez trudne relacje z własnym ojcem i jego postrzeganiem. Dzięki albo przez to co dzieje się na początku książki rozkwita i poznajemy jej prawdziwe oblicze. Które momentami nas zachwyca ale i utożsamiamy się z niektórymi cechami.

"Gram tylko wtedy, gdy coś jest warte wygrania".

Cameron z drugiej strony jest przeciwieństwem Adalyn i dzięki temu ich słowne utarczki przypominają zabawy z ogniem. Jest też typowym książkowym chłopakiem, którego ciężko nie pokochać. Za jego pewność siebie i trwanie przy drugiej osobie nawet gdy go odtrąca. Jego przeszłość jest piękna i nas samych uczy jak ważne są relacje z najbliższymi. Dzięki niemu czujemy się dowartościowani, jego postawa jest bardzo inspirująca. Chociaż jego przeszłość zaskakuje to podejście do uzdrowienia siebie może okazać się dobrą wskazówką.

Postacie poboczne wnoszą wiele ciepła do historii. Tak jak miasteczko, w którym czujemy się jak w domu. Liczne interakcje zbliżają nie tylko głównych bohaterów do siebie ale i nas. Momenty wypełnione atrakcjami od garncarstwa po jogę wśród zwierząt czy oglądanie gwiazd na łonie natury. Festyn wypełniony po brzegi lokalnymi twórcami tworzy świetną atmosferę, a przy tym nie brakuje zabawnych sytuacji, które stanowią dodatek a tak naprawdę sprawiają że ciężko oderwać się od historii. Ważnymi postaciami są też dziewczynki, które wprowadzą rodzinną atmosferę ale i sporo namieszają. Szczególnie Marie okaże się głosem rozsądku ale i zaszczepi w nas nadzieję. NA pewno nie raz poczujemy się szczęśliwi.

"Życie jest trudne. Przegrana to tylko wynik jednego meczu. Upadamy, a potem się podnosimy i gonimy za nagrodą. Przegrana jest po prostu potknięciem, dopóki potrafimy się podnieść takie chwile nas hartują".

Charakter Adalyn w głównie mierze ukształtował się przez jej ojca, który sprawił że często czuła się nic nie warta i za wszelką cenę musiała radzić sobie ze wszystkim sama aby w jego oczach pozostała kimś na kim warto polegać. Jednak dla niego najważniejszym dzieckiem stał się klub tak bardzo, że szczęście jego dziecka stało się transakcją, a nie priorytetem. Przez to proste gesty były dla Adalyn przyznaniem do porażki. W książce widzimy jej transformację, to jak znajduje przyjaciół, dzięki temu staje się jeszcze silniejszą osobą i zaczyna dostrzegać swoją wartość. A jej relacja z Cameronem staje się tym czego życzę każdemu z Was. Ich momenty są takie proste a zarazem wspaniałe, ciężko jest się nie rozpływać i czuć ich miłości wylewającej się z przeczytanych stron.

"Miłość to zabawna gra. Nie ma żadnych zasad i bez względu na to, jak bardzo starasz się wygrać, w taki czy inny sposób twoje serce jest zawsze na szali".

The Long Game to niezwykła książka, wypełniona ciepłem, miłością i odkrywaniem najlepszej drogi do uzdrowienia siebie. Osadzona historia w małym miasteczku zachwyca nas swoim krajobrazem i duchem jaki panuje pośród mieszkańców. Choć poprzednie książki autorki nie zrobiły na mnie aż tak dobrego wrażenia ta trafia do ulubieńców. Jestem zakochana w bohaterach jak i całej historii.

Polecam z całego serca

To piękna opowieść o miłości, poświęceniu i rozwoju osobistym. Autorka wciąga czytelnika w losy bohaterów, tworząc autentyczne emocje. To książka, która zachęca do marzenia i dążenia do spełnienia. Czytając, przeżywałem z bohaterami ich radości i trudności. Polecam każdemu, kto lubi romanse pełne głębi i nadziei.

Gdy zasiadłam do lektury, fabuła wydawała mi się zbyt banalna, jednak z czasem się do niej przekonałam. Choć autorka wykorzystała tu oklepany motyw hate to love, a anturażu górskiej prowincji i towarzystwie zwierząt gospodarskich oraz ambitnych dzieciaków, wpisuje się cudnie w całość opowieści. To książka w sam raz na jesienne wieczory.

Mimo, że książki autorki już dłuższy czas mam na półce to moją pierwszą przeczytaną jest „The long Game” 💚

I już teraz wiem, że na pewno to nie będzie ostatnia książka autorki, po jaką sięgnę. 🐈

Zacznę od tego, że przez tę książkę się płynie. Po prostu, zaczęłam czytać i nagle okazało się, że doszłam do końca.

Autorka z całą pewnością ma dar do tworzenia zabawnych, pełnych romantyzmu i lekkich powieści.

Cała historia Adalyn i Camerona taka jest. Przepełniona humorem, wciągająca do granic, a dzięki wątkowi hate-love także rozgrzewająca. Bo wiadomo nie od dziś, że najlepsze romanse to te, które wcześniej napędzała nienawiść.

Bardzo polubiłam bohaterów, Adalyn to typ bohaterki, które lubię. Pewna siebie, szalona i pokręcona, a do tego twardo stapiająca po ziemi.

Idealnie pasująca do tej zwariowanej historii i do Camerona, który nie zawsze umiał wyluzować. Jednak pod warstwą twardego bramkarza skrywa się delikatna wersja Camerona.

Najlepsze z całej Książki są zdecydowanie wzajemne przepychanki tej dwójki. Ona dostarczyły mi najwięcej humoru i emocji.

Jeśli szukacie książki, która całkowicie was rozluźni. Pozwoli zapomnieć o całym świcie i sprawi, że często będziecie się uśmiechać, to bez zastanowienia sięgnięcie po „Thle long Game” 💚