W drogę!

Motyw drogi jest motywem niezwykle popularnym, bowiem w niezwykle prosty sposób można wykorzystać go do głębokich przemyśleń. Droga, również ta życiowa, może być bowiem pełna zakrętów, przystanków, niespodziewanych objazdów. Przestrzeń przed nami jest również okazją do zapełnienia, a także do zastanowienia się nad przyszłością, nad tym, co będzie, zaś ta za nami, do refleksji, albo do symbolicznego chociażby pozostawienia za sobą wszystkiego co złe, co nas obciąża, co nie pozwala nam ruszyć do przodu.

W taką drogę – i dosłowną i symboliczną – wyruszają bohaterowie doskonałej powieści obyczajowej pt. „W drogę!”. Autorka, Beth O`Leary dała się nam już poznać jako doskonała obserwatorka życia, a jej „Współlokatorzy” stali się prawdziwym bestsellerem, w którym odbijała się szara współczesność i samotność ludzi. Teraz, w opublikowanej nakładem Albatros książce, znów znajdziemy głębokie przemyślenia na temat życia, wartości, które wzbogacą nasze osobiste doświadczenia, a także zrozumienie. Po książkę sięgnąć mogą zarówno wielbiciele pióra autorki, jak i wszyscy, którzy cenią sobie złożone, głębokie książki o cieniach i blaskach codzienności.

Podróż do Szkocji z okazji ślubu Cherry i Krisha miała być miłą siostrzaną wyprawą, a dla Deb odpoczynkiem od samotnego macierzyństwa. Lista piosenek do wysłuchania, siatka przekąsek i starannie wybrane przystanki miały uczynić tę drogę niezapomnianą. Fakt, że Addie i Deb zlitowały się nad chłopakiem z Facebooka i zabrały go w drogę, w niczym miał tych planów nie zmienić. Dziwny, nieco wyobcowany pasażer Rodney rzeczywiście nie przeszkadzał im w podróży, choć tak naprawdę nie miały za sobą zbyt długiej trasy, kiedy niespodziewane wydarzenie zupełnie pokrzyżowało im plany.

Już sama stłuczka w trakcie podróży jest problematyczna, a co dopiero, jeśli w malutki samochodzik uderzy solidny mercedes. Na dodatek o wartości siedemdziesięciu tysięcy funtów, należący do ojca przyjaciela. Mimo tego Dylan niezbyt się tym przejmuje, szczególnie, że wjechał w samochód w którym jedzie jego była dziewczyna, Addie. Paradoksalnie to właśnie mercedes w tej stłuczce ucierpiał bardziej, a w efekcie tego wypadku malutkim samochodem Deb na wesele podąża również Dylan i Marcus. Wystarczy wspomnieć, że rozstanie Addie i Dylana nie należało do najspokojniejszych, żeby wyobrazić sobie niezręczną sytuację. Jeśli dodamy do tego fakt, że Marcus nie jest zbyt sympatyczny (tak naprawdę jest zadufanym w sobie bogatym szczeniakiem), a Deb jest wrogo nastawiona (jej wagina również) do wszystkich mężczyzn za wyjątkiem syna, możemy już szykować się na traumatyczne doznania.

Ta wspólna droga w klaustrofobicznym samochodzie wypełnionym po dach ludźmi i bagażami, staje się okazją do rozliczeń z przeszłością. Akcja toczy się na dwóch planach czasowych, dzięki czemu poznajemy historię związku Dylana i Addie, śledząc ich losy od chwili poznania, aż do rozstaną w rozdziałach „Wtedy”. „Teraz” po prostu usiłują przetrwać, choć odmierzana kilometrami wspólna droga może przekonać ich, ile dla siebie znaczą. Wspólne rozmowy, a nawet kłótnie, o które w tak małej przestrzeni nie jest trudno, stają się okazją do poznania drugiego człowieka, ale również samego siebie, swoich ograniczeń, a także do zastanowienia się nad swoimi celami i marzeniami.

Książka „W drogę!” to nie tylko kilka godzin doskonałej rozrywki. Doskonale skonstruowana powieść, mimo swej prostoty, skrywa głębię, która skłania nas do przemyśleń, do przyjrzenia się swojemu życiu i swoim wyborom. To, czy bohaterowie dotrą do celu, w pewnej chwili traci już dla nas znaczenie. Liczy się bowiem sama droga i to, co się w jej trakcie dzieje, liczą się sami ludzie, którzy dostają niespodziewaną okazję do spotkania i wzajemnego wzbogacenia swoich doświadczeń. Powieść O`Leary wywiera rzeczywisty wpływ również na nasze życie, dlatego jest to już kolejna książka autorki, o której po prostu nie da się łatwo zapomnieć.

Takiej książki właśnie potrzebowałam. Lekkiej, ale niebanalnej, z dużą dawką humoru i wartkiej akcji. Beth O’Leary w najlepszej formie!

Czy może być coś gorszego niż utknięcie w samochodzie razem z nadopiekuńczą siostrą, przypadkowym facetem, byłym, który złamał serce i jego najlepszym przyjacielem, który robił wszystko, żeby doprowadzić do rozstania? Jedno jest pewne, dla Addie nie będzie to łatwe!

Pod otoczką słodkiej i uroczej historii Beth O’Leary porusza niezwykle ważne tematy. Według mnie jest to pozycja dużo bardziej realistyczna, a przez to jeszcze mocniej poruszająca, niż poprzednie książki autorki.

„W drogę” to książka, która jest idealnie wyważona. Z jednej strony mamy ogromną dawkę humoru, a z drugiej ogrom żalu i niewypowiedzianego cierpienia. To książka, która najpierw rozbawi was, po to, żeby później doprowadzić do łez.

Addie i Deb jadą na ślub swojej przyjaciółki, długą podróż mają umilić im przekąski i playlista, to ma być babski, siostrzany wypad zakończony pięknym weselem. Jednak jak to bywa już na początku pojawiają się problemy- dochodzi do stłuczki a w samochodzie, z którym dziewczyny miały kolizję siedzi nikt inny jak były chlopak Addie i jego kumpel. Czy może być gorzej? Może bo siostry postanawiają zabrać chłopaków ze sobą. Mały samochód, pięcioro pasażerów i napięta atmosfera to przepis na katastrofę, tym bardziej, że uczucia tych dwojga nie do końca wygasły a rozstanie nie należało do najłatwiejszych.

„- Addie… nie możesz nawet spojrzeć na mnie?

Naprawdę nie jestem pewna, czy dam radę. To mi sprawia ból. Tak jakbyśmy byli dwoma magnesami o takiej samej sile oddziaływania, które odrywają się od siebie. „

Dobra…

Ta książka mi się podobała, a nawet parę razy scisnęła mnie za gardło. Relacje Addie i Dylana są trudne, wielka miłość, która się darzyli powoduje że ciężko im być obok siebie i mam wrażenie, że te emocje autorka oddala bardzo sprawnie. Ten kto rozstał się chociaż raz w życiu wie, że nie zawsze tego typu pożegnania przebiegają w sposób jaki można nazwać bezbolesnym. Każda taka sytuacja jest pewnego rodzaju porażką i to Beth O’Leary potrafiła opisać w taki sposób, który nie powodował poczucia zażenowania.

Jednak… ten przyjaciel głównego bohatera to jakiś koszmarek i to w każdym sensie tego słowa. Jak ta postać mnie irytowała!! Mialam ochotę „przewijać” wszystkie jego wypowiedzi by choć na chwilę odpocząć od skrajnej irytacji, którą we mnie ta postać wzbudzała. Nie wiem jak główny bohater (w teorii w miarę dojrzały emocjonalnie człowiek) mógł pozwalać sobie na bliskie relacje z kimś tak toksycznym i tak, wiem, że to tylko książka jednak zazwyczaj staram sie choć w minimalnym stoponiu utożsamić się z bohaterami po to, by odbiór tego co czytam był jeszcze silniejszy, tym razem czułam, że relacja tych dwóch „przyjaciół” jest skrajnie idiotyczna. Poza tym mam wrażenie, że mimo tyłu perypetii, natłoku emocji etc ta książka w pewnym momencie trochę siadła, stala się zbyt idealistyczna. Tak czy inaczej „W drogę” to bardzo dobra lektura, idealna w zestawie z kubkiem herbaty i kocem, a ten kto zna autorkę na pewno się nie zawiedzie.

„W drogę” to nowa powieść autorstwa Beth O’Leary. Addie i Deb wybierają się wesele swojej przyjaciółki. Jednak podróż, która początkowo miała przebiec szybko i spokojnie zamienia się w podróż pełną niespodzianek. Ich wycieczka rozpoczyna się od stłuczki. Za kółkiem siedzi Dylan, były chłopak Addie. Od tej pory wszystko zaczyna się komplikować, a w dalszą podróż ruszają z pasażerami rozbitego samochodu.

Historia w książce toczy się w dwóch ramach czasowych obecnie oraz w przeszłości. Dwa lata.. tyle czasu Addie i Dylan nie mieli ze sobą kontaktu. Ich rozstanie z pewnością nie zalicza się do tych przyjemniejszych. Byli zakochani w sobie po uszy i może się wydawać, że nikomu nie robili tym krzywdy jednak nie wszyscy chcieli dla nich szczęśliwego zakończenia. Niespodziewane spotkanie dwojga kochanków będzie dla nich nie lada zaskoczeniem.

Autorka stworzyła książka, która nie tylko potrafi umilić dzień ale również porusza trudne tematy. Depresja, toksyczni znajomi, skomplikowane relacje z najbliższymi osobami, to część tego co znajdziemy w tej historii. Bohaterowie popełnili w życiu multum błędów i teraz będą próbowali je naprawić. Życie dawało im w kość jednak dzięki temu mogli oni wyciągnąć wnioski.

Muszę jednak przyznać że spodziewałam się, że dostaniemy więcej humoru i zabawnych wymian zadań pomiędzy bohaterami. Mimo tego, iż autorka ma lekkie pióra to rozdziały mi się bardzo dłużyły.

Zadziwiające było jednak to, że bardziej przypadły mi do gusty sceny z retrospekcji, niż z teraźniejszości. Stało się to prawdopodobnie dlatego, że poza obrzucaniem się nawzajem winną w czasie teraźniejszym nie dostaliśmy niczego innego.

Podsumowując autorka miała naprawdę świetny pomysł jednak ja nie do końca kupuję tą historię. Jak dla mnie było za dużo dramatów i zbędnego przeciągania. Za największy plus uważam prowadzenie, przez autorkę, dwóch lin czasowych. Dodatkowo muszę wspomnieć tutaj okładce, która totalnie skradła moje serce. Mam nadzieję, że kiedyś spotkam się jeszcze z twórczością Beth O’Leary i nie zrażajcie się moim zmieszaniem, to naprawdę ciekawa książka warta poznania tej historii.

Beth O'Leary bardzo szybko podbiła moje serce. Wystarczyła jedna jej powieść, żebym zakochała się w jej stylu oraz wyobraźni a im więcej tworzy zabawnych, romantyczno-obyczajowych historii, tym bardziej tupię nogami w oczekiwaniu na premierę najnowszej książki. "W drogę!" była więc opowieścią wyczekiwaną i upragnioną, która w dodatku po raz kolejny przyniosła mi całą paletę przeróżnych wrażeń.

Nie ma nic lepszego późną jesienią niż deszcz za oknem, koc pod ręką, kubek gorącej herbaty i książka, która na pewno nie zawiedzie. W tym wypadku zawsze będę polecać Wam Beth O'Leary, która już po raz trzeci zabrała mnie w wyjątkową, bardzo emocjonalną podróż a podczas czytania jej najnowszej książki śmiałam się wraz z bohaterami oraz na własnej skórze przeżywałam ich aktualne problemy.

Subtelny motyw drogi otwiera przed piątką bohaterów drogę ku zupełnie nowej przyszłości. Nikt z nich nie przypuszczał, że droga do Szkocji w małym samochodzie nie tylko zbliży ich do siebie, ale ujawni skrywane troski oraz marzenia. Addie i Deb doskonale przygotowały się do długiej drogi, stworzyły listę, zabrały ze sobą przekąski, nie spodziewały się jednak, że ich plany szybko zostaną zweryfikowane a pozytywna atmosfera gdzieś się ulotni. Na szczęście już niebawem przyjaciółki znajdą się w mini cooperze po brzegi wypełnionym charyzmatycznymi osobowościami, więc na pewno nie będzie nudno.

Jak wspaniale bawiłam się podczas tej przygody! Podczas podróży bohaterowie konfrontują się ze sobą na wielu płaszczyznach, wylewają swoje dawno skrywane żale, ale też wymieniają się ciętymi ripostami oraz błyskotliwymi uwagami. Wycieczka w towarzystwie tej piątki okazała się dla mnie odkrywcza i nietuzinkowa a sama powieść zważywszy na dość przewidywalny gatunek - lekka, szczerze zabawna, z delikatnym morałem oraz najcudowniejszą na świecie kreacją głównych bohaterów. Polubiłam ich wszystkich, ponieważ każda z postaci wyróżniała się czymś innym a autorka nadała im ram nie tylko wiarygodności, ale i zwykłego, ludzkiego charakteru, który pozwolił wierzyć, że będąc z nimi w tym samochodzie, sama mogłabym się czuć jak część tej wyjątkowej grupy.

"W drogę!" to mój zdecydowany ulubieniec tego roku. W morzu podobnych sobie lektur i niespełnionych obietnic Beth O'Leary udowadnia, że niewiele trzeba, by napisać dobrą, dojrzałą, lekką niczym piórko a jednak wartościową powieść przywołującą na twarz szczery uśmiech. To historia idealna dla każdego, ponieważ poprawia humor, udowadnia, że życie zawsze potrafi nas zaskoczyć a w dodatku przyjmuje ponadczasowe wartości miłości oraz przyjaźni, które są w stanie przebić każdy postawiony wcześniej mur.

Pamiętam ile uśmiechu i przyjemności dała mi lektura wcześniejszych książek Beth O’Leary „Współlokatorzy” i „Zamiana”. Wyruszając „W drogę” liczyłam na wiele. Czy najnowsza powieść autorki okazała się równie dobra?

Czy pięcioro dorosłych w mini cooperze podczas wielogodzinnej podróży na ślub ich przyjaciółki, to bardziej przepis na komedię czy tragedię? Szczególnie gdy się okazuje, że jednym z nich jest były chłopak Addie, drugim, jego irytujący przyjaciel, a trzecim, ktoś kogo obecność na ślubie nie będzie mile widziana.

W tak małym samochodzie wypchanym po brzegi, z pewnością nie zmieszczą się już emocje targające bohaterami. Gniew, frustracja, skrywane urazy i zatajone fakty, to wszystko będzie musiało się wylać. Czy zdołają wrócić do przeszłości i oczyścić atmosferę, a może poleje się krew zanim dotrą do celu?

W przeszłość zabierają nas wspomnienia Addie i Dylana. Do czasu ich wzajemnej fascynacji i miłości, którą zatruwa nie tylko wiszący nad nimi cień negatywnie nastawionego do ich związku Marcusa, ale również destrukcyjne relacje rodzinne i głęboka depresja.

Powieść z jednej strony budzi rozbawienie. Pojawia się i humor sytuacyjny, i postaci, a niektóre pełne ripost dialogi wzbudzają wręcz salwy śmiechu. Z drugiej strony bardziej zmusza do refleksji nad złożonością związków poruszając wiele wartościowych i trudnych tematów. To najbardziej poważna i dojrzała spośród książek autorki, pełna trudnych emocji.

Początek drogi, nawet bardzo wyboisty, daje nadzieję na szczęśliwe jej zakończenie, czy tak będzie i tym razem? Wyruszcie w drogę wraz z bohaterami powieści, będzie ciasno, ale naprawdę warto.

Beth O’Leary to brytyjska pisarka, która jest absolwentką filologii angielskiej. Po ukończeniu studiów pracowała w wydawnictwie publikującym książki dziecięce. Jest autorką trzech książek, wszystkie z nich doczekały się polskiego tłumaczenia.

„W drogę!” to książka obyczajowa z wątkiem romantycznym. Jest to historia dwójki młodych ludzi, których w przeszłości łączyło wspaniałe uczucie. Od zakończenia związku Addie i Dylan’a minęło kilkanaście miesięcy. Od tego czasu nie widzieli się ani razu. W niedalekiej przyszłości miało się to zmienić, ponieważ oboje wybierali się na ślub wspólnej znajomej. Addie rusza razem z siostrą w podróż liczącą ponad 600 kilometrów z myślą, że ma jeszcze kilka dobrych godzin, aby przygotować się na widok byłego chłopaka. Jednak los chciał, żeby ich drogi skrzyżowały się szybciej, niż się tego spodziewała. Okazało się, że Dylan prowadzi auto jadące za dziewczynami. Chłopak zszokowany widokiem Addie spowodował stłuczkę, w wyniku której zepsuł samochód. Dziewczyny nie mają wyjścia i decydują się wziąć ze sobą w podróż Dylana i jego denerwującego przyjaciela. W taki sposób rozpoczyna się podróż pełna niedomówień, zgrzytów i urazów z przeszłości.

Książka podzielona jest na dwa rodzaje rozdziałów: „Teraz” - to, co dzieje się podczas podróży, i „Wtedy” – w których obserwujemy relację głównych bohaterów od początku ich znajomości. Bardzo podoba mi się to, że nie dostajemy wszystkiego na tacy – historię odkrywamy stopniowo, kawałek po kawałku. Napisana jest dosyć lekkim i niesprawiającym kłopotu językiem, przez co czyta się ją szybko. Nie ma zbyt długich przestojów fabularnych, chociaż czasami zdarzały się momenty, które mniej do mnie przemawiały i miałam ochotę na chwilę przerwy. Dużym plusem jest to, że bohaterowie nie są wyidealizowani – każdy z nich ma wady i zalety, przez co są ludzcy. Dzięki temu można łatwiej wczuć się w ich sytuację. Książka ta porusza problemy, z którymi borykają się osoby będące w związku.

Książka trafiła do mnie ze względu na wciągającą i interesującą fabułę jak na literaturę obyczajową, ale nie ma też w tej historii nic innowacyjnego. Polecam „W drogę’’ osobom lubiącym wątki romantyczne, które szukają lekkiej i przyjemnej historii na jesienny wieczór, aby oderwać się od codziennej rutyny.

„Gdyby tajemnice dało się wykorzystać do produkcji energii, nie potrzebowalibyśmy benzyny – na urazach, które w nas tkwią, przejechalibyśmy całą drogę do Szkocji”.

M.W.

Szkolny Klub Recenzenta

O książce „W drogę!” Wspominałam Wam kilkukrotnie. Jednak do napisania opinii na jej temat zbierałam się przez jakiś czas. Dlaczego? Ponieważ troszeczkę się zawiodłam. Znając twórczość autorki oczekiwałam czegoś zupełnie innego, jednak zacznijmy od początku.

Styl jakim posługuje się autorka jest lekki i przyjemny, dlatego książkę czytało się dość miło. Chociaż momentami niestety muszę przyznać, że dość mocno się męczyłam. Fabuła jest niebanalna i dość ciekawa. Pomimo, że jest to historia romantyczna to nie pozbawiono jej trudnej i wartościowej tematyki. Spotkamy się tutaj chociażby z toksyczną przyjaźnią, próbą gwałtu, trudnymi relacjami rodzinnymi, ale i prawdziwą siostrzaną miłością.

Cała akcja toczy się dwutorowo i opowiedziana jest z perspektywy dwójki bohaterów - Dylana oraz Addie. Z jednej strony poznajemy pasażerów małego Mini w drodze na wesele, a z drugiej stajemy się świadkami licznych retrospekcji. Wszystkie wydarzenia się ze sobą przeplatają i krok po kroku wyjaśniają nam intrygujące zachowanie pasażerów oraz motywy jakie nimi kierują. Tutaj niestety poruszamy kwestię która najbardziej mnie męczyła. Zachowania i sposób bycia bohaterów dość mocno mnie irytowały. Nie potrafiłam polubić żadnego z nich (może poza Kevinem). Jednak fakt faktem, pomimo trudnych bohaterów cała historia jest bardzo mądra i wartościowa.

Jeżeli szukacie książki z niebanalną fabuła, która nie będzie klasycznym romansidłem to zdecydowanie mogę polecić „W drogę!”. Może nie jest to coś czego oczekiwałam, ale jak najbardziej doceniam całą historię.

Ostatnio udało mi się skończyć książkę Beth O'Leary "W drogę". Trochę ją przesłuchałam, trochę przeczytałam. Znałam już opinie innych czytelników i nie spodziewałam się fajerwerków.

Addie podczas pracy wakacyjnej we Francji poznaje Dylana. I może nie jest to miłość od pierwszego wejrzenia, ale zdecydowanie pomiędzy tym dwojgiem coś iskrzy. Spodobało to im się na tyle, że postanowili dalej się spotykać. Jednak jest jeszcze Marcus, najlepszy przyjaciel Dylana który wcale nie jest zadowolony ze związku kumpla. Bardzo sabotuje ich związek. Tych dwoje rozstaje się, a po dłuższym czasie znów spotyka w niecodziennych okolicznościach. Wszyscy znajdują się w samochodzie w długiej podróży na ślub ich wspólnej znajomej. Jak to się skończy?

No cóż, to kolejna książka która nie wywołała u mnie żadnych emocji. I wiem, że książki obyczajowe już z nazwy nie mają wzbudzać nie wiadomo jakich uniesień, ale myślę, że powinno się chociaż polubić bohaterów. Tutaj nikt nie przypadł mi do gustu. Może jedynie Deb była bardziej wyrazista niż inni. Autorka ciągle cofa się w czasie i poznajemy wydarzenia z perspektywy Addie oraz Dylana. To akurat fajny zabieg i lubię poznać szerszy obraz sytuacji. I w sumie na tym koniec. Było szczęśliwe zakończenie i tyle. Na pewno nie zapamiętam jej na dłużej. To kolejna książka autorki która nie do końca mi przypadła do gustu więc mocno się zastanowię czy sięgnę po kolejną.

 „Przyjaźń nie zna gładkiej drogi, tak bym to ujął.”

Po brzegi wypchany mini Cooper, czyli długa podróż, która nie może skończyć się dobrze. A może istnieje inny scenariusz zakończenia?

Mini Cooper wytrzyma wszystko, ale nie parę, która rozstała się w na tę chwilę nieznanych nam okolicznościach i ich przyjaciół, którzy posiadają kompletnie inne spojrzenia na ich sytuację. Niewiedza, zamieszanie i tajemnice przeszłości. Tutaj właśnie to króluje.

Historię głównych bohaterów - Dylana i Addie - poznajemy z dwóch perspektyw czasowych, a dokładnie „kiedyś” i „teraz”. Dowiadujemy się jak wyglądały ich początki oraz późniejsza relacja, która przeobraziła się w związek, aż do zerwania.

Ta powieść wzbudziła we mnie przeróżne emocje. Raz nie mogłam powstrzymać uśmiechu wkradającego mi się na twarz, a w następnym rozdziale potrafiłam wycierać łzy z kącików. Dla niektórych ta historia może wydawać się rozwleczoną, ale dla mnie tutaj wszystko miało sens. Nie da się opisać całego związku, na dodatek opisanego w dwóch perspektywach w 300 stronach.

Dostaliśmy jasne wytłumaczenie, dlaczego to wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Zostały rozwiane wszelkie wątpliwości, a tajemnice skrywane przez bohaterów w końcu wyszły na jaw.

- Przypomniało mi się, jak bardzo cię lubię, Deb – oznajmia Marcus.

– Naprawdę? Interesujące. Bo ja wcale cię nie lubię.

Uwielbiam dialogi podczas podróży. Komizm sytuacyjny bawił i nadawał tej książce lekkości, a postać Rodneya i jego nieporadność wywoływała prawdziwy uśmiech. Beth O’Leary podjęła także temat toksycznych relacji - z przyjaciółmi i rodzicami. Zwróciła uwagę na to, jak one mogą wpływać na poczucie własnej wartości i budowanie relacji z drugą osobą. Postać Marcusa zrobiła tutaj na mnie wrażenie - to chłopak, który ma poważny problem z własną tożsamością. By chłopak normalnie funkcjonował potrzebuje uwagi i poklasku, szybko się nudzi, nie potrafi być poważny.

Słyszałam różne opinie na temat tej książki. Nie tylko pozytywne, ale jak to ja, musiałam sama sprawdzić, bo przecież są gusta i guściki. „W drogę!” To przyjemna i emocjonująca lektura. Idealna na chwilowe oderwanie się od nużącej rzeczywistości.

„Naprawdę nie jestem pewna, czy dam radę. To mi sprawia ból. Tak jakbyśmy byli dwoma magnesami o takiej samej sile oddziaływania, które odrywają się od siebie.”

„W drogę!” to trzecia komedia romantyczna brytyjskiej autorki Beth O’Leary, która ukazała się na polskim rynku. I choć opis zapowiada lekką i zabawną lekturę, to finalnie dostajemy trochę coś innego. Fabuła toczy się w dwóch planach czasowych – teraz, kiedy bohaterowie przez przypadek jadą wspólnie jednym samochodem na ślub znajomej oraz wcześniej, kiedy to dwójka głównych bohaterów spotkała się po raz pierwszy. I to właśnie ta druga historia wydaje się być ważniejsza – to opowieść o pierwszym poważnym związku, który z jakiego powodu zakończył się tragicznie. Właśnie ta zagadka trzyma czytelnika przy lekturze, a autorka wcale nie spieszy się z jej wyjaśnianiem. To taka słodko-gorzka historia, która mimo letniej scenerii wcale nie jest taka lekka, jak się z początku wydaje. Bohaterowie odmalowani są z dużą uwagą, każdy jest inny, każdy coś innego sobą reprezentuje. Są osoby skrzywdzone, są krzywdzące i są te mocne, jednoznaczne. Humoru może nie ma tu za wiele, romans jest głównie fizyczny, a jednak finał sprawił, że zmieniłam zdanie o tej książce, spojrzałam na całą fabułę całkiem inaczej. Może nie jest to najlepsza książka tej autorki, ale nie mogę jej odmówić – to była dobra lektura.

Piątka znajomych wyrusza w drogę na Szkocji na ślub przyjaciółki. Wszystko było by dobrze, gdyby po drodze auto Deb nie miało stłuczki z Dylanem. Sytuacja zmusza ich do kontynuowania podróży wspólnie, jednym autem. Atmosfera jest bardzo napięta, gdyż Addie musi przez 600km znosić towarzystwo byłego partnera. Dylan nigdy nie przestał kochać kobiety, która w okresie wakacji skradła jego serce. Jego zagubienie, brak planów na przyszłość i podatność na wpływy innych doprowadziły do rozpadu związku. Czy kilka godzin wspólnie spędzonych w ciasnym aucie pozwoli zatrzeć złe wspomnienia? A może droga na ślub okaże się również momentem przebaczenia? Czas wyruszyć w drogę po... miłość!

Książka jest mieszanką wydarzeń z przeszłości, jak i tych rozgrywających się obecnie. Dzięki temu czytelnik może prześledzić losy bohaterów i zrozumieć co takiego się wydarzyło, że związek Addie i Dylana nie przetrwał.

Przyznam szczerze, że spodziewałam się wesołej, przyjemnej lektury, przez którą przepłynę jak w przypadku "Zamiany". Niestety coś poszło nie tak. Może i jest to lekka historia, jednak nie znalazłam punktu zaczepienia, który by utrzymał moje zainteresowanie przez całą lekturę. Nie działo się tak naprawdę za wiele, a ciągłe słowne przepychanki były nieco męczące.

Oczywiście z całego serca liczyłam na to, że Dylan i Addie się zejdą, bardzo podobało mi się to jak Deb dba o swoją siostrę, natomiast sporo nerwów napsuł mi przyjaciel Dylana, który ewidentnie miał ze wszystkim problem.

Na całe szczęście kilka momentów z książki wywołało uśmiech na mojej twarzy ratując tym samym powieść jako całokształt. Tak czy inaczej, mam nadzieję, że kolejna książka będzie lepsza!

Czytałam wcześniejsze książki autorki i bardzo mi się podobały. Były lekkie, ale z przesłaniem. Co do najnowszej powieści nie miałam wielkich oczekiwań, przeczytałam parę opinii i niby miało być okej, ale bez zachwytów. Tyle że u mnie ten zachwyt był.

Nie nazwałabym tej powieści komedią romantyczną. Raczej to obyczajówka, która pokazuje, że każda znajomość może okazać się toksyczna i nie warta naszego czasu. Zaczyna się schematycznie, piątka ludzi, byłych przyjaciół, w jednym samochodzie. A między nimi napięcie, pełne niespełnionych oczekiwań, zawiedzionych nadziei, braku rozmowy i nierozliczonej przeszłości. Autorka podzieliła fabułę na teraz i wtedy. "Teraz" w małym samochodzie i "wtedy" we francuskiej rezydencji. Dzięki temu zabiegowi, powoli poznajemy wszystkie fakty z przeszłości i możemy zrozumieć motywację bohaterów. Jest to opowieść o dorastaniu, o szukaniu siebie i o dawaniu drugich sznas. Dużo tu emocji do przepracowania, do przemyślenia.

Mimo że historia nie jest całkiem lekka, to jest lekko napisana. Czyta się sama, wciąga i nie pozwala o sobie zapomnieć.

Wypchany po brzegi mini cooper - taki punkt wyjścia wydaje się być bardzo obiecujący w przypadku komedii romantycznej. Tym bardziej, że samochodem jedzie para, która rozstała się w nieznanych czytelnikowi okolicznościach.

Historię Addie i Dylana - głównych bohaterów powieści - poznajemy z dwóch perspektyw czasowych: “kiedyś” i “teraz”. Dowiemy się, jak para się poznała i jak wyglądała ich relacja przez cały okres związku. Historia może budzić różne emocje - zapierać dech w piersiach, fascynować, wzruszać - dla mnie była przegadana i za bardzo rozwleczona. W dużej mierze skupiała się na jednym problemie, którego Addie i Dylan nie potrafili rozstrzygnąć między sobą. Ta para nie miała w sobie uroku, jaki mieli choćby Tiffy i Leon ze "Współlokatorów".

"W drogę!" ma swoje dobre momenty - dotyczą one przede wszystkim tego, co działo się w trakcie podróży. Dialogi i komizm sytuacyjny bawiły i nadawały książce lekkiego tonu. Na uwagę zasługuje przede wszystkim postać Rodneya, którego nieporadność była źródłem najzabawniejszych sytuacji.

Beth O’Leary podjęła także temat toksycznych relacji: z przyjaciółmi oraz z rodzicami. Pokazała jak wpływają na pewność siebie, poczucie własnej wartości i budowanie relacji. Tutaj kreacja postaci Marcusa zrobiła na mnie pozytywne wrażenie - to chłopak, który ma duży problem z własną tożsamością. Aby funkcjonować potrzebuje poklasku, szybko się nudzi, nie potrafi być poważny - jego historia jest najbardziej oryginalna i dużo wniosła do powieści.

Autorka niestety poległa w przypadku innych istotnych tematów - niepotrzebnie potraktowała je z przymrużeniem oka lub po macoszemu

"W drogę!" to mało wymagająca książka i mająca swój urok komedia pomyłek. Nie wywołała we mnie tak pozytywnych wrażeń jak poprzednie książki Autorki, ale ciągle jest to komedia romantyczna, która sprawdzi się jako odskocznia od codzienności.

Nie powiem, to nie jest tak, że w ogóle tutaj nie mamy humoru. Owszem jest, ale sądziłam, że będzie to barwniejsze. Lektura nie była zła, ale nie była też najlepsza. Po prostu spodziewałam się czegoś innego – lepszego odbioru.

Nowa powieść Beth O'Leary to coś z pogranicza obyczajówki i romansu z fabułą rozgrywającą się na dwóch płaszczyznach czasowych. Zazwyczaj przy takich konstrukcjach bardziej podobają mi się rozdziały dotyczące przeszłości 🤔 Tak było i tym razem. Rozdziały dotyczące przeszłości bohaterów śledziłam z zapartym tchem, natomiast wydarzenia rozgrywające się w teraźniejszości czytałam z umiarkowanym entuzjazmem.

Addie i Dylan tworzyli kiedyś bardzo udaną parę. Ich znajomość rozpoczęła się podczas wakacji we Francji, jednak nie była to wakacyjna miłostka, a głębokie uczucie. Uczucie, które zawładnęło bohaterami, wnikając w każdą komórkę ich ciała. Uczucie, które nie wszystkim się podobało i które ktoś usilnie starał się zniszczyć. Uczucie, które niestety nie przetrwało próby czasu.

Teraz, po prawie dwóch latach od burzliwego i bolesnego rozstania, Addie i Dylan spotykają się ponownie i zmuszeni są odbyć wspólną podróż w małym samochodzie z trójką innych pasażerów. Mają do pokonania setki kilometrów w drodze na ślub wspólnej przyjaciółki. Czeka ich wiele godzin spędzonych w towarzystwie żądnej przygód Deb, denerwującego Marcusa i dziwnego Rodneya, znanego tylko z Facebooka, a także w otoczeniu własnych uczuć, które po wielu miesiącach nie dają o sobie zapomnieć. Jedno jest pewne - ta podróż nie będzie pozbawiona przygód.

Rozdziały dotyczące przeszłości opowiadają ze szczegółami o relacjach Addie i Dylana, początkach ich znajomości, a także obnażają okoliczności i przyczynę ich rozstania. Z głównymi bohaterami szybko się polubiłam, jednak nie wszystkie postaci zaskarbiły sobie moją sympatię. Lekki styl autorki prowadzi nas przez kolejne strony dość szybko i dynamicznie. Mamy tutaj dużo dialogów i sporą dawkę humoru.

Dla miłośników komedii romantycznych i powieści obyczajowych, książka sprawdzi się idealnie. Choć to nie mój ulubiony gatunek, pierwsze spotkanie z Beth O’Leary uważam za całkiem przyjemne i chętnie zapoznam się także z jej poprzednimi książkami.

To miała być przyjemna podróż na ślub przyjaciółki. Addie wraz z siostrą Deb podróżują Mini Cooperem, w którym rozbrzmiewa muzyka country, gdy wtem dochodzi do stłuczki. Jak na złość uczestnikami kolizji jest jej były chłopak Dylan oraz jego głupkowaty przyjaciel Marcus. Czy może być jeszcze gorzej? Oczywiście! Od tej pory w małym samochodzie swą podróż będzie odbywała ich czwórka oraz Roodney – dziwaczny koleś poznany na facebooku, który również wybiera się na ślub.

Historię poznajemy z dwóch perspektyw. Pierwsza z nich dotyczy czasów, w których Addie i Dylan się poznali, a było to podczas słonecznego lata w hotelu, w którym ona pracowała, a ON wypoczywał. Zrodził się z tego gorący romans, który okazał się czymś więcej niż tylko przelotną miłostką. Niestety nic nie trwa wieczne, zwłaszcza gdy nasz ukochany ma kumpla, który jest do niego niemal przyrośnięty.

Druga perspektywa ukazuje czasy obecne i podróż na ślub przyjaciółki. Atmosfera jest napięta, a samochód aż kipi od emocji. Zdaje się, że nikt z obecnych w nim, nie chce być tam, gdzie aktualnie się znajduje. Nic dziwnego, jak można znieść kogoś, kogo z całego serca się nienawidzi. Nie pomaga fakt, że po drodze czeka na nich masa przygód.

Narratorami jest para głównych bohaterów, więc mamy okazję poznać całą historię z perspektywy ich dwójki. Raczej nie zapałałam do nich wielkimi emocjami, ale z całego serca znienawidziłam Marcusa. Cóż to za wstrętny, fałszywy, namolny typ. Chyba nie zna powiedzenia, że gdy ciało pierwsze oddziałuje na ciało drugie, to ciało trzecie się nie wtrynia. W całej tej powieści to ON mąci najwięcej. Uważam, że jego relacje z Dylanem są niezdrowe. Marcus uzależnił go od siebie, powodując, że bohater był na każde jego skinienie. Nie na tym polega przyjaźń prawda?

„W drogę!”, to lekka pozycja, w stylu poprzednich książek autorki, więc jeśli ktoś je czytał, będzie wiedział, na czym mniej więcej opiera się schemat. Czytało mi się ją bardzo dobrze… do czasu. W pewnym momencie zaczęła mnie nużyć. Stwierdziłam, że jest nieco przegadana oraz przeciągnięta na siłę, gdyby była krótsza, miałabym o niej zdecydowanie lepsze zdanie.

Podoba mi się natomiast styl autorki. Jej książki pozwalają mi się oderwać od świata rzeczywistego i problemów. Z całą pewnością „W drogę!” mnie nie porwało, ani nie wywołało we mnie plejady emocji, ale bawiłam się przy tej pozycji dobrze.

„Naprawdę nie jestem pewna, czy dam radę. To mi sprawia ból. Tak jakbyśmy byli dwoma magnesami o takiej samej sile oddziaływania, które odrywają się od siebie”.

W tej szalonej podróży zabrakło mi… szaleństwa. Beth O’Leary kojarzy mi się z humorem, lekkością i poczuciem zabawy, a w tej historii (poza podróżą piątki pasażerów, która dostarcza euforii) jest coś więcej. Przez to jednocześnie „W drogę!” dostaje nowego charakteru pełnego dylematów, ale też traci to barwne tło, które utożsamiam z książkami autorki. Bardzo polubiłam postać Addie, która była mocno złożona. Postać Dylana miała swoje wzloty i upadki. Z entuzjazmem patrzyłam jak zmienia się podczas podróży, jednak towarzyszyło mi też wrażenie, że daje sobą manipulować – rodzicom, przyjacielowi a nawet Addie. Historia piątki pasażerów była pełna zawirowań i rozważań. „W drogę!” ukazuje historię z głębią, gdzie problemy z przeszłości zaczynają mieć olbrzymie skutki w teraźniejszości. To historia o drugich szansach, przebaczeniu, miłości i przyjaźni. Spędziłam bardzo miły czas z tą powieścią, ale nie wiem. Czuję pewien niedosyt i chyba jest ON związany właśnie z tym brakującym elementem komizmu. Bo jeśli chodzi o koncepcje na całą fabułę to bardzo podobały mi się przeskoki w czasie. Wydarzenia miały miejsce zarówno w teraźniejszości, jak i przeszłości – co pozwoliło mi, jako czytelnikowi wejść bardziej w całą historię. Były momenty, że czekałam mocniej na te fragmenty „wtedy”, ale też takie, że miałam ochotę wrócić do „teraz”. Całościowo „W drogę!” wypadła dobrze i nie żałuję, że ją przeczytałam. Jednak zdecydowanie bardziej „czuję się” w poprzednich książkach autorki. Nie mniej jednak książka jest warta przeczytania.

Podróż na ślub przyjaciółki zmienia się w wyprawę pięciu osób jednym autem, gdzie jedna z par rozstała się ze sobą, czy wspólna podróż będzie dla nich okazją do rozmowy i naprawienia relacji ?

Gdy Addie poznaje Dylana wybucha nimi niekontrolowana miłość. Wzajemne przyciąganie, zrozumienie i chęć bycia ze sobą. Jednak pewna sytuacja powoduje, że para rozstaje się w gniewie. Czy niewyjaśnione okoliczności rozstanie w końcu ujrzą światło dzienne ?

„Zasługujesz na faceta, który pragnie mieć ciebie taką, jaka jesteś. Nie próbuje zmienić cię w kogoś innego.”

Książka przeplata rozdziały przeszłości i przyszłości, gdzie możemy poznać szczegóły miłości i budujących się relacji pomiędzy Addie i Dylanem oraz przyszłość, czyli co dzieje się w chwili obecnej po ich rozstaniu.

Byłam ciekawa tej książki, ponieważ współlokatorzy byli świetnym tytułem, który do tej pory wspominam, gdzie było pełno niespodzianek, nuta oczekiwania oraz nieoczywiste uczucie, które rodzi się między osobami, którzy się nigdy nie widzieli. Tutaj jest jednak zupełnie inaczej i bardziej przewidywalnie. Od samego początku można było się domyśleć, kto wpłynął na decyzję o rozstaniu. Rozdziały mi się dłużyły i nie było w moim odczuciu płynności, jeśli chodzi o przeskakiwanie pomiędzy przyszłością a teraźniejszością. Koniec niestety też bardzo skrócony, co moim zdaniem było słabe.

Niestety książka, która zaliczy się do grona tych z niewykorzystanym potencjałem, z oczywistą, nudnawą fabułą. Zabrakło mi w niej zdecydowanie humoru.