Terapia

Dzisiejsza recenzja to taki lekki spojler który dotyczy książki „Terapia” To przejmujący thriller psychologiczny, który bada granice ludzkiej wytrzymałości, siłę traumy oraz pragnienie sprawiedliwości, które może przerodzić się w obsesję. To było moje pierwsze spotkanie z autorką, ale zdecydowanie nie ostatnie.

Przedstawiam wam Honoratę Hill, doświadczoną terapeutkę, która od lat pomaga innym zmierzyć się z przeszłością. Dla swoich pacjentów stanowi oparcie i autorytet, jednak sama nosi w sobie potężną ranę. W młodości została brutalnie skrzywdzona i to tak jak w obecnym świecie najbardziej skrzywdzić potrafi rodzina lub ich znajomi. Wiadomo, że jedni potrafią lub starają się jakoś żyć dalej, lecz nie każdemu udaje się wyjść na prostą (jaka by nie była) dla innych tak jak dla naszej bohaterki nie ma znaczenia, ile czasu minęło, wspomnienia tamtego dnia wciąż do niej wracają. Honorata nauczyła się żyć z bólem, ukrywając go pod maską profesjonalizmu i spokoju, ale wewnętrznie toczy od dawna walkę z samą sobą. Przełomowym momentem okazuje się spotkanie z nową pacjentką, Agnieszką, kobietą po dramatycznym gwałcie. Jej historia staje się dla Honoraty lustrem przeszłości, budząc w niej nie tylko empatię, lecz także gniew i chęć odwetu. To tylko początek tego co was czeka a uwieźcie tego jest tyle że głowa mała. Gdzie są granice etyki zawodowej i czy może być przekroczona przez terapeutę? Czy terapeuta nie powinien być przykładem dla swoich pacjentów? Czy może angażować w swoje życie pacjentów? To, co miało być terapią, powoli zamienia się w niebezpieczną grę emocji, manipulacji i zacierających się granic między dobrem a złem. W pewnym momencie nie mogłam ogarnąć co jest prawdą, manipulacja itp.

Według mnie autorka w niezwykle sugestywny sposób ukazuje, jak cienka bywa linia między ofiarą a katem. Mega plusem według mnie jest to, że autorka nie boi się trudnych tematów, opisując m. in. gwałt, poczucie winy, bezradność oraz desperackie próby odzyskania kontroli nad własnym życiem. To historia, która boli, ale także zmusza do refleksji nad tym, jak trauma potrafi kształtować człowieka i jak bardzo może wpłynąć na jego decyzje. „Terapia” wyróżnia się psychologiczną głębią i emocjonalnym napięciem. Każdy rozdział to krok w stronę prawdy, która nie zawsze przynosi ukojenie. Honorata Hill jest postacią niejednoznaczną silną i wrażliwą zarazem, zranioną, ale zdolną do współczucia. To bohaterka, którą łatwo zrozumieć, choć trudno całkowicie usprawiedliwić.

Polecam sięgnąć po tę książkę, ponieważ to nie tylko historia o zemście, ale przede wszystkim opowieść o ludzkiej psychice, granicach moralności i o tym, jak trudno uleczyć samego siebie. Sonia Rosa tworzy fabułę pełną napięcia, w której nic nie jest oczywiste, a każdy bohater skrywa własne demony. Zdecydowanie lektura, która nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. To emocjonalny, momentami wstrząsający portret kobiety zniszczonej przez przeszłość, próbującej odzyskać poczucie sprawiedliwości w świecie, który dawno przestał być sprawiedliwy. Autorka udowadnia, że największe dramaty nie zawsze rozgrywają się na sali sądowej czy w ciemnych zaułkach czasem toczą się w ciszy gabinetu terapeutycznego i w umyśle człowieka, który nie potrafi zapomnieć, porusza, skłania do refleksji i pozostaje w czytelniku na długo po zakończeniu lektury. Mocna, niepokojąca i prawdziwa, idealna dla tych, którzy w literaturze szukają nie tylko emocji, ale i prawdy o ludzkich słabościach.

Doktor Honorata Hill jest cenioną terapeutką, pomagającą swoim pacjentom w walce z ich traumami. Honorata również zmaga się z traumą, jako nastolatka została brutalnie zgwałcona przez kolegów brata. Wtedy została zastraszona, ale teraz po latach, wspomnienia powracają. „Nigdy nie zapłacili za to, co jej zrobili, a ona nigdy nikomu o tym nie powiedziała.” Jedna z jej pacjentek została zgwałcona podczas pobytu za granicą, a jeden z gwałcicieli Honoraty jest teraz uznanym lekarzem, który właśnie otwiera prywatną klinikę. „O pozostałych dwóch sprawcach Honorata nie myślała prawie wcale. Szczepan Socha nie żył od długich lat, a Marek Borys wiódł marną egzystencję życiowego przegrywa. Nie, to nie oni zaprzątali jej myśli, kiedy przypominała sobie koszmar sprzed lat. To Artur Madej był tym, którego nienawidziła najbardziej i to jego chciała ukarać.” Hill zaczyna planować zemstę, którą chce wykonać rękoma jednego ze swoich pacjentów – zakochanego w niej Dominika Korwina, który wciąż mieszka z dominującą matką i ma problemy w nawiązaniu relacji z kobietami. Terapeutka zaczyna manipulować pacjentem, używając do tego nieetycznych metod. W międzyczasie nawiązuje romans z psychologiem Robertem Roszakiem, wynajmującym biuro w tej samej kamienicy co ona. Czy Hill uda się zemścić i odnaleźć szczęście w ramionach Roberta?

„Terapia” Soni Rosy to thriller psychologiczny, który moim zdaniem idealnie oddaje sedno sentencji Konfucjusza „Zanim wstąpisz na drogę̨ zemsty, wykop dwa groby”.

Autorka w powieści porusza trudne tematy, jak trauma po gwałcie, stalking, toksyczna relacja z rodzicem i choć są one ważnym elementem fabuły, to główny wątek skoncentrowany został na zemście i jej konsekwencjach.

Mam duży problem z ocenieniem tej powieści, z jednej strony motyw zemsty po latach, realizowanej z dużym wyrachowaniem, bo jak wiadomo, zemsta najlepiej smakuje na zimno, został zrealizowany świetnie, z drugiej strony wątek terapeutki moim zdaniem całkiem odrealniony. Doktor Hill często błądzi myślami podczas terapii, zamiast słuchać pacjentów. Manipuluje pacjentami, stosuje nieetyczne metody, wreszcie uważa długotrwałych pacjentów za „dojne krowy”. Przez cały czas zastanawiałam się kto jest bardziej zaburzony i potrzebuje terapii – terapeutka czy jej pacjenci? Dlaczego uważam ten wątek ze oderwany od rzeczywistości? Po pierwsze wszyscy studenci psychologii przechodzą psychoterapię, aby nie przerzucać swoich traum i lęków na pacjentów, tu ewidentnie traumy nie zostały przepracowane. Po drugie, zachowanie doktor Hill było całkowicie sprzeczne z etyką zawodu. W pełni zdaję sobie sprawę, że powieści rządzą się swoimi prawami, jednak po lekturze tej powieści zastanowię się dwa razy, czy chcę skorzystać z pomocy terapeuty (i tak już mam złe doświadczenia).

Trudno polubić główną bohaterkę, choć początkowo jej współczułam, to każda kolejna strona powodowała spadek mojej sympatii do niej. Hill jest płytka, skupiona na sobie, wykorzystuje swoje profesjonalne umiejętności niezgodnie z etyką, trudno obdarzyć ją sympatią.

Konsekwencje jej działań, oprócz wspomnianej wcześniej sentencji Konfucjusza, także przywołanej przez autorkę, można dosadniej skwitować „karma is a b*tch”. I tę część powieści uważam za satysfakcjonującą, bo jak mówi stare powiedzenie „kto sieje wiatr, ten zbiera burzę”.

Powieści nie można odmówić oryginalności, a stylowi autorki płynności i graniu na emocjach czytelników.

Powieść czyta się szybko i ciekawością, jak to się wszystko skończy. Zakończenie uważam za satysfakcjonujące, a to najważniejsze.

Honorata miała czternaście lat, kiedy została bardzo skrzywdzona. Trójka chłopaków zaciągnęła ją do pustostanu i zgwałciła. Wśród nich był przyjaciel jej brata. To zdarzenie zostawiło w niej traumatyczny ślad. Po latach wciąż nie może się po tym pozbierać. Jest terapeutką, wciąż powtarza sobie, że nie da się złamać, lecz nie może znieść tego, że jej oprawca żyje sobie, jak gdyby nigdy nic. Pod wpływem spotkania z pacjentką, którą spotkała podobna sytuacja, zakiełkowała w niej chęć zemsty.

Wow, przeczytałam tę książkę w mgnieniu oka. Ostatnio mam szczęście do wciągających, mocnych polskich thrillerów. „Terapia” wstrząsnęła mną od pierwszych stron. Ciężko czytać mi taką tematykę. Choć wiem, że jest to fikcja literacka, to w świecie rzeczywistym mnóstwo kobiet musi radzić sobie z tym koszmarem w pojedynkę. Smutne jest to, że tak mało z nich decyduje się zawiadomić policję, a oprawcy chodzą po świecie, jak gdyby nigdy nic, często mając rodziny i wysokie stanowisko.

Czy polubiłam postać Honoraty? Nie. Jej zachowanie jest bardzo nieprofesjonalne i za nic nie chciałabym trafić do niej w roli pacjentki. Została wykreowana tak, że podoba się wszystkim mężczyznom, a nawet jedna kobieta robi wszystko, by się z nią zaprzyjaźnić, posuwając się nawet do stalkowania, z którym pani doktor nic nie robi. Sposób, w jaki na sesjach odzywa się ona, do zaburzonych osób jest niedopuszczalny i szczerze powiedziawszy, zamiast leczyć, sama powinna znaleźć się na drugim fotelu.

Dlaczego zatem podoba mi się ta książka, skoro tak krytycznie podchodzę do Honoraty? To proste. Wciągnęłam się. Nie jest długa, czyta się ją szybko, styl autorki jest lekki, a fabuła mnie zaskoczyła. Do tego akcja powieści rozgrywa się w okolicy mojego miejsca zamieszkania. Nie wiem jak Wy, ale ja lubię, gdy na stronach powieści wpadam na swoją miejscowość. Doskonale znam miejsca, którymi spacerowała bohaterka, więc mogłam sobie wyobrazić tło tej historii.

Podsumowując, „Terapia” to książka, która wywołuje skrajne emocje. Z jednej strony trudno polubić główną bohaterkę, której postawa budzi sprzeciw i niejednoznaczne odczucia, a z drugiej trudno się od tej historii oderwać. Autorka umiejętnie gra na emocjach czytelnika, porusza bardzo trudny, społecznie ważny temat i ubiera go w formę thrillera psychologicznego, który wciąga i trzyma w napięciu.

To nie jest lekka lektura. Poleciłabym ją osobom, które cenią powieści z mocnym tłem obyczajowym i chcą zmierzyć się z niewygodną prawdą o ludzkiej krzywdzie, zemście i granicach etyki. Czy będę wracać do Honoraty? Raczej nie. Ale o samej książce na pewno jeszcze długo nie zapomnę.

Czy łatwo jest zmanipulować drugiego człowieka? I czy plan, jaki względem niego mamy to pewnik i nic nie jest w stanie nas zaskoczyć? A co jeśli ta osoba jest zaburzona i nie myśli racjonalnie, a z drugiej strony jest przebiegła i zdolna do wszystkiego? Na te pytania odpowiedz, znalazła bohaterka tej książki. Chcąc zemścić się za krzywdę sprzed lat, zrujnowała swoje poukładane i spokojne życie i zamieniła je w piekło. A któż, jak nie ona, która w swoim gabinecie spotkała się z wieloma traumami, zaburzeniami i problemami, powinna wiedzieć, że to proszenie się o kłopoty. I ten balans między profesjonalistką a skrzywdzoną niegdyś nastolatką jest tu kluczowy i przenika się nawzajem. Ta książka to idealny przykład tego, jak niebezpiecznie jest grać na uczuciach innych i co się stanie, gdy ktoś poczuje się zdradzony. Każda decyzja niesie za sobą konsekwencje. I czasem nie jesteśmy na nie gotowi. Świetna fabuła, pełna zwrotów akcji, dająca rozrywkę, ale również skłaniająca do myślenia.

Książka "Terapia" Soni Rosa to mroczny thriller psychologiczny, który wbija w fotel i nie pozwala się odłożyć! 📚😱 Idealna propozycja dla fanów gatunku, którzy szukają emocjonującej lektury pełnej zwrotów akcji.

Główną bohaterką powieści jest dr Honorata Hill, ceniona terapeutka, specjalizująca się w leczeniu traum 🤕 Sama jednak skrywa mroczną tajemnicę z przeszłości❗️Jako nastolatka padła ofiarą brutalnego gwałtu. Kiedy w jej gabinecie pojawia się Agnieszka, która doświadczyła podobnej przemocy w USA  w Honoracie odżywają demony i rodzi się pragnienie zemsty. Aby je zrealizować, postanawia zmanipulować jednego ze swoich pacjentów. Niepozornego, zakochanego w niej młodego mężczyzny. Jednak nic nie idzie zgodnie z planem, a bohaterka wkracza na drogę bez powrotu. 

Autorka stworzyła bohaterów pełnych  sprzeczności. Honorata Hill to postać niejednoznaczna. Z początku wzbudza współczucie, jednak jej decyzje i działania mogą irytować. Jej trudne doświadczenia z przeszłości wyraźnie odcisnęły piętno na dorosłym życiu, a książka świetnie pokazuje, że sama trauma nie została przez nią przepracowana. 

Pacjenci Honoraty, którzy z pozoru wydają się drugoplanowi, zyskują na znaczeniu wraz z rozwojem fabuły. Szczególnie interesująco prezentuje się postać zakochanego w terapeutce mężczyzny. Pytanie, czy naprawdę jest tak bezbronny, jak się początkowo wydaje, stanowi jeden z kluczowych elementów napięcia. 

✅ Zalety. Książka jest dynamiczna i trzymająca w napięciu.  Autorka serwuje prawdziwą jazdę bez trzymanki, a każdy rozdział kończy się w taki sposób, że chce się czytać dalej. To także opowieść z morałem, która pokazuje, że zemsta i manipulacja nigdy nie prowadzą do oczekiwanego celu i zawsze niosą ze sobą konsekwencje. 

❌ Wady.  Niektóre elementy mogą wzbudzać wątpliwości. Pierwsze rozmowy Honoraty z pacjentem, Dominikiem, momentami wydają się zbyt bezpośrednie i niezgodne z etyką zawodową terapeuty.  Pewne wątki są  nieco przewidywalne.  

"Terapia" to nie tylko thriller sensacyjny, ale także głęboka analiza ludzkiej psychiki. Autorka zagłębia się w temat traumy, granic etyki oraz demonów, które skrywają nawet Ci, którzy zawodowo pomagają innym.  To mocna lektura, która skłania do refleksji nad moralnością i konsekwencjami naszych wyborów. Ta lektura wbija w fotel i szokuje. 

"Terapia" Soni Rosa to porywający i mroczny thriller psychologiczny, który zaskakuje i zmusza do myślenia. Mimo drobnych potkięć w kwestii wiarygodności niektórych zachowań, oferuje świetną rozrywkę i psychologiczną głębię. Jeśli lubisz historie, w których nic nie jest oczywiste, a zemsta ma gorzki smak – sięgnij po tę książkę! Z pewnością nie będziesz się nudzić. 

Moja ocena: 8/10 🌟

Polecam!

BRUNETTE BOOKS

Czy 4 nowe powieści w tym roku to dużo? Oczywiście, tym bardziej, że Sonia Rosa pisze też jako Daria Orlicz i Katarzyna Misiołek (ostatnie to prawdziwe personalia). Niedawno użytkownicy mediów społecznościowych mocno krytykowali taką liczbę pseudonimów, ale chyba trzeba to raz na zawsze wyjaśnić. Przede wszystkim, jest to zwykle pomysł wydawcy, a nie samego twórcy tekstu. Po drugie, odbiorcy mogą dokonać wręcz idealnej selekcji fabularnej. Podczas gdy Katarzyna Misiołek nierzadko uczyła nas empatii i pokazywała różnorakie rozumienie miłości, ze zdradą czy chorym szałem włącznie, Sonia Rosa czy Daria Orlicz odsłania bardzo mroczną stronę człowieka. Nie pomija tematu zbrodni, niemal po nitce do kłębka prowadzi nas do rozwiązania konkretnej sprawy. Autorka podkreśla, że człowiek to tak naprawdę chodząca tajemnica, ale czy oliwa zawsze jest sprawiedliwa i na wierzch wypływa? Czy wszystkie nasze złe uczynki można wytłumaczyć i dać sobie rozgrzeszenie? Drodzy Czytelnicy, sami się o tym przekonajcie i zrozumcie, że użycie kilku pseudonimów jest w pełni wytłumaczalne i sensowne.

„Terapia” to bardzo mocna mieszanka kryminału, sensacji i thrillera. W naszym mniemaniu terapeuci pomagający załamanym pacjentom są kryształowi, wręcz nie mogą mieć żadnych zmartwień, nie popełniają błędów i z całą pewnością nie posiadają mrocznych sekretów. Okazuje się jednak, że szewc bez butów chodzi… Wykreowana przez Sonię Rosę doktor Honorata Hill łamie powyższe przekonania w drobny mak. Wszyscy cenią ją za jej profesjonalne podejście do zawodu, indywidualnie podejście do każdego pacjenta. Niestety, sama jako nastolatka doświadczyła zbiorowego gwałtu, czyli jednej z najobrzydliwszych form przemocy. Czy czas naprawdę leczy rany? W przypadku pani doktor raczej nie, gdyż zdarzenie to nie jest ogrodowym chwastem- ot, wyrwać i wyrzucić. Wręcz przeciwnie- traumy to historie o mocnych korzeniach, mogących spowodować chęć zemsty. Wyrównanie rachunków wcale nie musi być też szybkie. Czasem potrzeba na to nawet kilku dekad. Tylko czy zemsta naprawdę jest tak słodka, jak powszechnie się uważa? Czy daje poczucie satysfakcji, spełnienia? Czy tak nabuzowana postawa pomoże doktor Honoracie Hill, gdy pewnego dnia spotka na swojej zawodowej drodze ofiarę gwałtu? Warto się o tym przekonać, natomiast ja celowo nie przybliżę żadnych działań bohaterów. Mogę jedynie podkreślić, że Sonia Rosa jak zawsze opisała wybrany temat w sposób precyzyjny, niejednoznaczny. Nic nie jest tu powtarzalne, dzięki czemu każdy następny rozdział wciąga jeszcze bardziej. Autorka dowiodła także, że przeszłość człowieka zawsze działa na jego późniejszą postawę, stąd niechęć terapeutki do mężczyzn i raczej przedmiotowa postawa do sfery miłosnej.

Sam początek tekstu pisany kursywą sprawia, że w czytelniku budzi się gorzka, ale niesamowicie ważna refleksja. Bo czy naprawdę dobrze znamy ludzi, z którymi zdarza nam się rozmawiać, bawić, spacerować czy jeść wspólnie posiłek? Okazuje się, że znajomość drugiego człowieka może być jedynie powierzchowna. To, co skrywa się za wystylizowaną skórą owieczki, to rasowy wilk, który nie cofnie się przed niczym. Drapieżcy kochają ofiary, ale czy ten duet może kiedyś zmienić swoją pozycję? Czy osoba zahukana i wystraszona też w końcu wyciągnie pazury i odetchnie po latach psychicznej męki? Sami to sprawdźcie, a zapewniam, że dla każdego czytelnika z osobna labirynt fabularny w wykonaniu Sonii Rosy okaże się niezapomnianym przeżyciem.

Bardzo ważnym wątkiem jest też relacja doktor Hill z jej najbliższą rodziną. Ojciec kobiety, ceniony kardiochirurg Simon Hill, nic sobie nie robi z zawodu córki, a wręcz wyśmiewa to, co Honorata jest w stanie zrobić dla swych pacjentów. Zastanówmy się więc, czy psychiatria to fanaberia, byle co? Bolesne słowa ofiar gwałtów, pobić, napaści czy innych agresji nie mogą zostać przecież pominięte, prawda? Autorka trafnie podkreśliła, że w medycynie leczy się ciało, ale także i duszę. Poza tym, pójście do psychiatry czy psychologa to żaden wstyd, a bardziej wołanie o pomoc, chęć powstania z dotkliwego upadku.

Sonia Rosa, poprzez swoją perfekcyjną powieść, przekonuje nas do jeszcze innych, bardzo głębokich przemyśleń. Czy można oceniać ludzi z góry? Czy każdy mężczyzna to łajdak, który bije swoją partnerkę lub wymusza na niej stosunek ? Pisarka użyła świetnych słów, które mogą stanowić celującą odpowiedź na powyższe pytania. Słusznie bowiem stwierdziła, że błędem jest katalogowanie ludzi po płci. Nie możemy generalizować, bo zło płci nie posiada. Dobrzy i źli potrafią być zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Jestem przekonana, że pogląd ten poprze większość czytelników. Co więcej, kobiety, nawet po trudnych przejściach, potrafią być silne, mądre, sprytne i bezpieczne. W te określenia trzeba wierzyć jak w mantrę!

Po raz kolejny nie przedstawiam wszystkich wątków i nie opisuję bohaterów, szczególnie drugoplanowych. Pragnę, by odbiorcy sami połączyli wszystkie kropki i dali sobie szansę na kawał dobrej lektury pełnej niespodziewanych zwrotów akcji. Osobiście nie znajduję żadnych wad w wykreowanej fabule. Okładka powieści jest idealnie dopasowana, a czcionka nie męczy oczu.

Polecam.