Tarocista

" [...] Tarot to nie jest zabawka. Może nam pomóc, ale w nieodpowiednich rękach może zrobić krzywdę. [...]"

Biorąc do ręki "Tarocistę" Jakuba Rutki, jakoś wyleciało mi z głowy, że to jest drugi tom. Zabieram się za czytanie i nagle mnie olśniło, że ja głównego bohatera Jacka Gadowskiego znam. I tak doszłam do tego, że w czerwcu przeczytałam pierwszy tom pod tytułem "Dom zła". Był to literacki debiut Jakuba Rutki. Wysoko postawił sobie poprzeczkę. I wiecie co? Nie wiem, jak to jest możliwe, ale "Tarocistą" podniósł sobie poprzeczkę jeszcze wyżej. Mam nadzieję, że jego kolejna historia będzie również wciągająca.

Wróćmy jednak do "Tarocisty". Jest to lektura, która wciąga od samego początku. Autor wybrał sobie ciekawy i bardzo niebezpieczny, a nawet zabójczy temat. Mamy tutaj do czynienia z mordercą zwanym Tarocistą. Jest bardzo niebezpieczny. Policja, ani nawet podcaster kryminalny Jacek Gadowski, nie wiedzą, kto stoi za zabójstwem pewnej młodej kobiety. Sprawca nie spieszył się z morderstwem. Zdążył wsadzić jej do ust kartę tarota i zaszyć usta. Miejsce zbrodni to istna masakra. Czy będzie kolejna ofiara? Kim okaże się sprawca? Czy tym razem policja pierwsza wpadnie na to, kim jest tytułowy tarocista? Czy jak zwykle, Jacek swoim prywatnym śledztwem i audycjami na TikToku odkryje prawdziwego Tarocistę? A może to właśnie wy go wytropicie pierwsi? Czas pokarze. Mnie się to niestety nie udało. Mimo wszystko byłam w szoku, poznając sprawcę. Warto doczytać do samiutkiego końca. Dziękuję Jakubie Rutka za ostatnie sceny. To było bardzo potrzebne. Liczę na kontynuację.

Jacek Gadowski momentami zachowuje się jak serialowy Ojciec Mateusz. Ma pewien dar. Potrafi słuchać i wyciągać z tego odpowiednie wnioski. Bohater godny naśladowania. Jednak moją ulubienicą jest jego babcia Hania. Pewnie to dlatego, że jest moją imienniczką. Oczywiście żartuję. To taka babcia z jajami. Do tańca i do różańca. Uwielbiam jej teksty. Marzy jej się, żeby jedyny wnuk w końcu znalazł sobie sympatię. Czy spełni marzenie swojej babci? Chętnie zjadłabym pierogi babci Hani, która robi je w ilościach hurtowych, oczywiście dla swojego ukochanego wnuka.

Jakub Rutka stworzył wyjątkowo mroczny, zimowy klimacik. Warto uważnie wczytać się w teksty, aby nie przegapić każdego szczególiku.

Cieszę się, że autor podjął się tematu tabu, dotyczącego kart tarota. Osobiście uważam, że każda ich talia ma w sobie ukryte zło. Dlatego trzymam się od nich jak najdalej.

„Tarocista” to druga książka Jakuba Rutka. Jest to również drugi tom z podcasterem Jackiem Gadowskim.

Jacek ponownie odbiera telefon mrożący krew w żyłach. I ponownie prowadzi swoje śledztwo. W Ostrołęce dochodzi do brutalnego m0rderstwa. Śledczy odkrywają zaszytą kartę tarota u pierwszej ofiary. Wkrótce dochodzi do kolejnych m0rderstw. Czy Jakubowi uda się złapać tarocistę? Przekonacie się sami.

To co spodobało mi się już na samym początku tej serii to pomysł na fabułę. Nie czytałam do tej pory kryminału, w którym podcaster postanawia rozwiązać zagadkę. Ciekawym zabiegiem jest również wykorzystanie w tym gatunku kart tarota. Daje to pewną świeżość wśród kryminałów.

Książkę czyta się błyskawicznie. Autor posiada lekki i przyjemny styl pisania. Akcja książki jest dość dynamiczna. Od samego początku coś się dzieje. Mamy tutaj ślepe tropy oraz sporą dawkę napięcia, które pojawia się już na początku książki i nie opuszcza czytelnika nawet na chwilkę.

„Dom zła” zrobił na mnie duże wrażenie. Ale „Tarocista” jest jeszcze lepszy i bardzo polecam ten tytuł.

Trzy miesiące po wydarzeniach z "Domu zła" Jacek Gadowski w trakcie audycji ponownie odbiera niepokojący telefon. Jak się później okazuje dzwoniąca osoba znalazła brutalnie okaleczone zwłoki kobiety. Niestety to dopiero początek morderczej serii, a wspólnym mianownikiem są karty tarota.

"Domem zła" byłam zachwycona, ale "Tarocista" jest równie świetny, a może nawet jeszcze lepszy. Ponownie fabuła chwyta od pierwszych stron, a dalej tylko się rozpędza. Motyw kart tarota tworzy bardzo ciekawy, tajemniczy klimat. Oprócz właściwego śledztwa, swoje poszukiwania rozpoczyna podcaster. Tak jak poprzednio podświadomość nie daje mu spokoju i popycha aby drążył dalej mimo czyhającego niebezpieczeństwa. Równocześnie uchyla rąbka prywatnego życia i rozwijającej się relacji z policjantką.

Zagadka jest zawiła i dopiero z czasem, układając puzzle na swoje miejsce nabiera sensu i wyrazu. Ciekawie to Autor wymyślił i skonstruował. Niczego nie domyśliłam się wcześniej. Motyw tarota świetnie ubarwia fabułę. Karty pozostawiane przy ofiarach tworzą dodatkową łamigłówkę. Aby poprawnie wytypować sprawcę należy najpierw właściwie odkodować ich znaczenie.

Bawiłam się wyśmienicie i szczerze polecam tę lekturę.

Lubię w książkach, gdy autorki i autorzy dają swoim bohaterom własne wykształcenie, zawód, który wykonują lub wykonywali albo osobiste zainteresowania. Dzięki temu są w stanie przekazać sporą wiedzę w danym temacie, często pogłębioną o zakulisowe sprawy, które nadają postaci oraz samej historii dużej autentyczności. Jestem w trakcie czytania książki, w której autorka z wykształcenia jest logopedką i główna bohaterka również wykonuje ten zawód, przez co w trakcie czytania czuć, że ten aspekt jest ważny, a nie stanowi tylko tła. To samo mogę napisać o głównym bohaterze „Tarocisty” Jacku Gadowskim, który dziennikarstwo oraz prowadzenie podcastu o tematyce kryminalnej przejął od autora książki Jakuba Rutki. I ten aspekt w zaglądaniu za potencjalne kulisy mi się podoba.

Nie jestem w stanie odnieść się do pierwszej części książki, bo jej nie znam, więc porównań między nimi nie będzie. Za „,Tarocistą” przemawia lekki styl, jednotorowa fabuła bez wielu pobocznych wątków, wyważone używanie zwrotów akcji. Dawało mi to z mojej strony zainteresowanie na dość wyrównanym poziomie. Myśląc o tym kryminale uważam, że był bardzo poprawny w swoim gatunku i w rozłożeniu akcji, ale nie było w nim czegoś co mogłoby go dla mnie wyróżnić na tle innych które znam, a siedzę dość mocno w tym gatunku. I to jest ten klucz do oceny, że gdybym czytała mniej kryminałów to myślę, że ten tytuł podobałby mi się bardziej, bo wszystko jest na swoim miejscu, więc ja z przeszłości bardziej bym przeżywała fabułę.

Podobało mi się rozwiązanie, które brzmiało logicznie i opierało się na osobie przewijającej się przez całą historię. Doceniam, że chociaż główny bohater jako podcaster stara się posklejać fakty to policja nie jest pokazana jako słabo działająca jednostka, a zwarta ekipa (musiałam mocniej się skupić na tym kto w zespole jest kim, bo trochę ich tam jest) i chociaż interesuje ich to samo śledztwo to w zależności od własnych możliwości uzyskują inne informacje, którymi wiedzę uzupełnia nie tylko czytelnik, ale i wzajemnie bohaterowie.

Kolejną kwestią, przy której jestem na tak, jest rozłożenie ciężkości akcji, która obok powagi przy tragiczności danej sytuacji potrafi płynnie w innej scenie rozluźnić odbiorcę poczuciem humoru. Kwestia tarota, wróżenia użyta w książce też jak najbardziej dla mnie na plus. Jak sami widzicie nie z wykonania czy fabuły bierze się moje lekkie niezdecydowanie co do oceny. Możliwe, że jest to brak odczucia u mnie tego „słynnego czegoś", co ciężko opisać, bo to nie do pisania, a czucia jest. 😆

Brutalne morderstwo kobiety wstrząsa Ostrołęką. Za naszytymi ustami ofiary śledczy znajdują kartę tarota. To jednak dopiero początek krwawych zbrodni. Czy Jacek, miejscowy podcaster znowu odkryje tożsamość mordercy?

„Tarocista” to thriller w bardzo ciekawym wydaniu. Wątki kryminalne łączą się z mistycyzmem tarota, dzięki czemu tworzą oryginalny klimat. Symbolika tarota oraz interpretacja kart nadaje głębi i tajemnicy do prowadzonego śledztwa. Autor sam jest podcasterem, więc zna się na rzeczy i przemyca wszystko do swoich powieści. Tworzy mroczne historie, pełne napięcia, a opisy zbrodni są dopracowane i autentyczne. Główny bohater Jacek, to detektyw amator, ale dzięki swojemu zaangażowaniu rzuca świeże spojrzenie na sprawę, ma również inny sposób pracy, przez co zwraca uwagę na inne rzeczy niż policja. Fabuła toczy się z perspektywy policyjnego śledztwa oraz Jacka na przemian, co nadaje dynamizmu i podtrzymuje zainteresowanie czytelnika sprawą. Śledztwo policyjne dopracowane i sprawnie po prowadzone, pełne analizy śladów i dowodów. Akcja dzieje się w Ostrołęce, co nadaje małomiasteczkowy klimat z zamkniętą społecznością, dzięki czemu odkrywamy tajemnice mieszkańców oraz zależności między nimi.

Idealna dla fanów thrillerów i kryminałów, pełnych zagadek, dynamicznej fabuły oraz zwrotów akcji.

"Tarocista" to kontynuacja serii kryminałów z podcasterem Jackiem Gadowskim autorstwa Jakuba Rutki.

Akcja powieści rozpoczyna się w mikołajkowy wieczór, trzy miesiące po wydarzeniach z pierwszej części, czyli "Dom zła", a Ostrołęka znowu spłynie krwią. Ten mroźny wieczór staje się początkiem fali brutalnych zbrodni, za które odpowiedzialny jest seryjny morderca zwany Tarocistą - zostawia on bowiem w ustach swoich ofiar karty tarota.

Uwielbiam moment, gdy wraz ze śledczymi wkraczam w nową, fascynującą sprawę kryminalną i uczestniczę w każdym etapie dochodzenia: oględzinach miejsca zbrodni, sekcji zwłok, przesłuchaniach świadków czy odkrywaniu nowych faktów. W "Tarociście" mam aż dwie linie dochodzeniowe - policyjną i dziennikarską - które, choć podobne, różnią się od siebie w istotny sposób, co dodaje historii dodatkowej dynamiki.

Rutka od samego początku buduje niesamowicie mroczny i niepokojący klimat, umiejętnie podsycając napięcie. Intryga kryminalna została dopracowana z dbałością o każdy detal. Szczególnie przypadły mi do gustu dygresje w postaci odniesień do innych głośnych spraw kryminalnych z kraju i ze świata, które nadają powieści dodatkowego smaczku, a zgłębianie tajemnic kart tarota i ich wpływu na osobę, która się nimi zajmuje, okazało się fascynującym doświadczeniem.

"Tarocista" to naprawdę dobry kryminał, który usatysfakcjonuje każdego fana tego gatunku.

Jacek Rutka i jego druga powieść "Tarocista" zapewniła mi fantastyczną rozrywkę.

W Ostrołęce ginie z rąk oprawcy młoda matka, żona, księgowa. Zbrodnia jest brutalna i nietypowa, gdyż kobieta ma zaszyte usta. A sekcja ujawnia, że w jej buzi sprawca zostawił kartę tarota. Sprawą zajmuje się policja, a Jacek Gadowski znany z "Wieczoru grozy" dziennikarz zaczyna zgłębiać temat na własną rękę. Mężczyznę interesuje nie tylko sama zbrodnia, ale i tarot...

Rutka stworzył świetnie przemyślany kryminał. Mamy zbrodnie, warstwy tajemnic powoli odkrywane, dobry motyw, humor i dobrze poprowadzoną akcję.

Czytało mi się znakomicie i nie mogłam się oderwać. Tempo akcji jest też znakomicie zrównoważone. Główny bohater jest już zwyczajnym facetem bez pierwiastka wszechwiedzącego i wszechmocnego. Zszedł też trochę na drugi plan. I ten balans jest na duży plus. No i podoba mi się, że w tym tomie nie koncentruje się tyle na piciu.

I chociaż sprawca był dla mnie oczywisty od momentu, w którym pojawił się w fabule (dość częsty zabieg w kryminałach) to już jego motywacja była zaskakująca. Do minusów mogę też zaliczyć relację pomiędzy Jackiem i Pauliną. Zupełnie nie czuć chemii z początkowego etapu związku. Brakło mi także zamknięcia wątku ze snami Jacka. Niby mogę się domyślić dlaczego autor je wplótł w fabułę, ale bez zakończenia wydają się zbędne.

Podsumowując, Rutka ma zadatki na znakomitego autora kryminałów. Jeśli nie braknie mu pomysłów, to patrząc po progresie pomiędzy dwoma powieściami wróżę mu piękna pisarską przyszłość!

Współpraca reklamowa