Powiedz mi, proszę

Miałeś(-aś) okazję kiedyś czytać książkę, która eksploruje mroczne zakamarki dziecięcej psychiki? 💬

Muszę przyznać, że ja nie… aż do teraz! Zmieniło się to za sprawą książki Mike’a Omera „Powiedz mi, proszę” – mrocznego thrillera psychologicznego, który otula czytelnika poczuciem grozy i zagadkową fabułą, od której nie można się oderwać.

Wszystko zaczyna się od porwania ośmioletniej Kathy Stone, która po roku odnajduje się na poboczu drogi. Wszyscy chcą wiedzieć, co działo się z nią przez ostatni rok, ale dziewczynka milczy. Dopiero Robin Hart, specjalistce w terapii dziecięcej, pomagającej ofiarom traumatycznych wydarzeń poprzez zabawę, udaje się dotrzeć do dziewczynki. Jednak terapia z biegiem czasu zaczyna przybierać coraz bardziej niepokojący obrót…

Omer doskonale buduje napięcie i oddaje niepokojący klimat. Podstawowy element terapii Kathy – domek dla lalek – nadaje całej książce sugestywny wydźwięk i sprawia, że scenki, które odgrywa w nim dziewczynka, przerażają, ale i na swój sposób wzruszają. To właśnie na przykładzie tych scenek autor idealnie ukazuje traumę z perspektywy dziecka, nie szczędząc nam szokujących obrazów. Każda kolejna scena odkrywa przed nami nowe, przerażające detale i staje się kolejną zagadką do rozwiązania. Tak naprawdę tutaj wszystko może być inne, niż nam się wydaje, a nawet najdrobniejszy szczegół może okazać się kluczowym elementem tej mrocznej układanki.

Autor świetnie kreśli postaci, wnikliwie ukazując nam ich portrety psychologiczne. Podoba mi się, jak przedstawił złożoność relacji pomiędzy Kathy a Robin oraz zaangażowanie Robin w to, aby pomóc dziewczynce i odkryć, kto był porywaczem i kto może stać się jego kolejną ofiarą. Czy terapeutka może powstrzymać seryjnego mordercę, zanim uderzy ponownie?

„Powiedz mi, proszę” to genialny thriller psychologiczny, który oferuje nie tylko zawiłą zagadkę do rozwiązania i doskonale ukazane portrety psychologiczne. Jest to przede wszystkim książka poruszająca ważne, a zarazem trudne i niepokojące tematy. Autor sprawił, że napięcie trzyma do samego końca, a finał całej historii jest nieprzewidywalny. Serdecznie polecam!

Kathy Stone rok temu została porwana. Dziewczynka ma osiem lat i po roku została odnaleziona. Wszyscy chcą dowiedzieć się co się wydarzyło. Ale ona milczy. Nie mówni nic nawet rodzicom.

Robin Hart to terapeutka Kathy, która poprzez zabawę próbuje dotrzeć do dziewczynki. I pewnego dnia Kathy na swoich lalkach opowiada coś mrocznego. Jedna z lalek zostaje zasztyletowana, a inna przypięta łańcuchem do zabawkowego łózka. Na kolejnych sesjach, giną kolejne lalki. Czy dziewczynka była świadkiem morderstw? Czy Robin uda się przy pomocy Kathy dotrzeć wcześniej niż morderca do kolejnych ofiar? Czy dziewczynce grozi coś? Przekonacie się sami.

Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Mikea Omera i muszę przyznać, że było to bardzo dobre spotkanie. Książka od początku trzyma w napięciu, które rośnie z każdą kolejną stroną. Postać Kathy wzbudzała u mnie najwięcej emocji. Dziewczynka, która odtwarzała sceny niewyjaśnionych do tej pory morderstw to bardzo ciekawy pomysł. Z zapartym tchem śledziłam jak skończy się ta historia. Drugą ciekawą postacią jest sama Robin, która ma toksyczną matkę. I zarówno krzywda Kathy jak i relacja pani terapeutki wywołały u mnie wiele emocji.

Po raz kolejny trafiły w moje ręce książka, której akcja opowiadana jest z punktu widzenia, różnych postaci, dzięki czemu możemy bardziej poznać poszczególnych bohaterów. Książka zawiera również zaskakujące zwroty akcji, ale uważam, że mogłoby ich być więcej.

„Powiedz, mi proszę” to moja pierwsza książka autora, ale nie ostatnia. Na pewno sięgnę po przerzednie książki i będę wyglądać nowych.

Powrót Kathy był nieustającym błogosławieństwem, drugą szansą - co rano Claire się budziła z uśmiechem na ustach. Trudność polegała jednak na tym, że nie odzyskała swojego dawnego życia. Dla siebie i córki musiała więc zbudować nowe.*

Na świecie dzieją się złe rzeczy, ludzie doświadczają różnych traum i każdy radzi sobie z nimi na swój sposób. Najgorsze, gdy jakaś tragedia dosięga dziecko, które - gdy ma szczęście - musi się uporać ze swoimi przeżyciami. Jak trafić do niego, gdy odebrano mu bezpieczeństwo i zaufanie w ludzi? Jak pokazać, że jeszcze może być dobrze, a z tym, co przeszedł, da się żyć normalnie?

Zarys fabuły

Piętnaście miesięcy temu w małym miasteczku Bethelville doszło do zaginięcia siedmioletniej Kathy, po długich poszukiwaniach policja trafia na ruderę pod lasem, w której znajdują buciki dziewczynki. Przez jakiś czas wszyscy żyli tą tragedią i wierzyli, że mała się odnajdzie. Jednak z każdym dniem się to zmieniało. Teraz tylko mama Kathy wierzy, że córeczka nadal żyje. I gdy każdy, nawet jej mąż, rusza dalej ona się nie poddaje. I w końcu nadchodzi dzień, gdy trzy godziny jazdy od miasteczka nad ranem ktoś spotyka na ulicy dziewczynkę. Bez butów, przerażoną, wychudzoną, poranioną i niewydającą z siebie żadnego dźwięku. Okazuje się, że to zaginiona Kathy, co cieszy wszystkich, liczą, że już będzie dobrze, a winny zostanie ukarany. Niestety dziewczynka nie mówi, boi się wszystkiego i nie przypomina dawnej siebie, a dotrzeć udaje się do niej tylko Robin, terapeutce dziecięcej stosującej zabawę jako formę terapii. Czy to pomoże dziewczynce i czy uda się odkryć, co się wydarzyło?

Po kryminały sięgam sporadycznie, ale gdy jakiś mnie skusi, daje mu szansę. Tak było właśnie z Powiedz mi, proszę. Przeczytałam opis i poczułam się zaintrygowana. Temat wspomnień, radzenia sobie z traumą, ciekawa forma terapii no i tajemnicze morderstwa, które łączą się z małą dziewczynką. Sami przyznajcie, że takiemu połączeniu trudno jest się oprzeć. Czy było warto poświęcić czas tej historii? Zaraz się przekonacie.

Moje wrażenia

Mike Omer jest dość znanym autorem kryminałów, ja jednak z jego twórczością zetknęłam się pierwszy raz i muszę przyznać, że było to spotkanie bardzo udane. Powiedz mi, proszę to kryminał, któremu nic nie brakuje - jest sprawa kryminalna, jest wątek śledztwa (tylko tutaj prowadzony inaczej), jest morderca, no i akcja. Mogłabym rzec, że bardzo dużo akcji, bo w książce cały czas coś się dzieje, a napięcie rośnie ze strony na stronę. Autor dba również o emocje, o ciągłość wydarzeń i budowanie zainteresowania tym, co się dzieje. Tutaj ofiarą jest dziecko i duże brawa za swego rodzaju delikatność w wątkach, gdy mowa o jego psychice, pokazywaniu, jak inaczej wszystko przeżywa i radzi sobie z traumą. Podoba mi się też forma dochodzenia do prawdy, bo tutaj policja też pracuje, ale prawda powoli wychodzi na jaw podczas zabaw w trakcie trwania terapii, co pokazuje, jak złożony jest umysł człowieka i jak różnie dba o naszą psychikę.

Słów kilka o bohaterach

Na co jeszcze warto zwrócić uwagę, to właśnie bohaterowie, a raczej ich kreacja. Bo owszem, wiadomo, że najbardziej z marszu interesuje nas skrzywdzona przez ludzi Kathy i jest ukazane rewelacyjnie, chociaż nie mamy możliwości poznania jej myśli oraz emocji, to z perspektywy obserwatora dostrzegamy, że jej przeżycia odcisnęły na niej swój ślad. Muszę jednak przyznać, że poznawanie historii z punktu widzenia Robin oraz mamy dziewczynki pozwala spojrzeć na całość trochę szerzej. Autor rewelacyjnie opisuje charakterystykę postaci, pokazuje jacy są poza sprawa i jak się zmieniają, gdy pojawia się dziewczynka i wątek mordercy. Chociażby Ronin, która sama ma toksyczna relacje z mamą, boryka się z pewnymi problemami, a jako terapeutka jest niezwykle profesjonalna oraz stanowcza. Mama Kathy też początkowo jest zagubiona, pełna obaw, niepewna kolejnych kroków, ale gdy córeczka wraca, zmienia się całkowicie. Dla dobra dziecka potrafi być stanowcza, wytrwała i nieustępliwa. To takie pokazanie, że w różnych sytuacjach przybieramy różne postawy i się ich trzymamy.

Na zakończenie

Powiedz mi, proszę porusza temat trudny, bo porwanie i strata dziecka należy do tych mocno emocjonalnych. Łatwo to zepsuć, a jednak Mike Omer świetnie sobie z tym radzi i wokół tego tworzy wątek kryminalny. Przez sporą część książki bardziej skupia się na tym, co się dzieje z Kathy oraz Robin, ale już wtedy wzbudza zainteresowanie i sprawia, że ze strony na stronę ono wzrasta. Treść budzi niepokój, wzbudza złość i sprawia, że czytelnik odczuwa emocje bohaterów. Strach, obojętność, zniechęcenie, a potem determinację, siłę do walki i radość i lęk. Muszę przyznać, że dawno z takim zaangażowaniem i skupieniem nie czytałam żadnego kryminału, a tutaj byłam ciekawa każdego słowa, tego, jakim plot twistem zaskoczy autor na kolejnej stronie. Omer rewelacyjnie opisuje psychikę bohaterów - tych złych, skrzywdzonego dziecka i dorosłych starających się mu pomóc.

Moim zdaniem Powiedz mi, proszę to rewelacyjny kryminał, któremu nic nie brakuje. Wciąga od pierwszych stron, fascynuje prowadzoną sprawą, zaskakuje zwrotami akcji, budzi emocje i zaskakuje. Nie tylko w trakcie czytania, ale i samym finałem. Bo do końca nie wiedziałam, kto jest sprawcą i czym się kierował. A to nieczęsto się zdarza. Polecam!

To było niesamowite doświadczenie! „Powiedz mi, proszę” wciągnęło mnie bez reszty. Mike Omer fantastycznie łączy elementy thrillera i psychologii. Historia Kathy jest pełna napięcia, a każda sesja z terapeutką Robin i domkiem dla lalek tylko pogłębiała moje zainteresowanie. Przerażające szczegóły, które Kathy ujawnia przez zabawę, stopniowo odkrywają jej mroczną przeszłość, a jednocześnie skrywają nowe tajemnice. To książka, która daje dreszcze i jest niesamowicie dobrze napisana. Bardzo polecam każdemu, kto szuka niebanalnej fabuły i mrocznych klimatów! 💀📘

Kathy, mała dziewczynka odnajduje się rok po porwaniu. Dziewczynka jest cała i zdrowa, jednak nie mówi. Nie odzywa się do nikogo, nawet do rodziców.

Robin Hart, miejscowa terapeutka postanawia pracować z Kathy i pomóc jej uporać się z traumą. Podczas sesji, dziewczynka bawiąc się lalkami ukazuje koszmarne obrazy. Czy to właśnie widziała będąc uporawdzoną? Czy takie morderstwa się wydarzyły? Robin postanawia zgłosić sprawę na policję.

To moje pierwsze spotkanie z autorem i już wiem, że z przyjemnością nadrobię tytuły, których nie poznałam.

Ta książka to znakomity thriller poruszający kwestie zaginięcia, rodziny i małej społeczności. Omer świetnie kreśli opowieść, wprowadza mroczną atmosferę, dawkuje niepokój. Historię opowiada z perspektywy kilku bohaterów, co uatrakcyjnia lekturę. Umiejętnie myli tropy, powoli podsuwa elementy układanki i zaskakuje zakończeniem. Ważną i świetnie dopracowaną strefą jest wątek psychologiczny. Nie chodzi jedynie o cierpiąca dziewczynkę, ale także samą panią psycholog i jej relacje z matką i siostrą. Stanowią one dodatkowy smaczek w tej powieści.

"Powiedz mi, proszę" ma wszystko to, co lubię. I chociaż nie znajdziecie tu cliffhangerów, akcji rwącej jak potok to od książki trudno się oderwać. Polecam.

Współpraca reklamowa

„Powiedz mi, proszę” to moje kolejne spotkanie z twórczością Mikea Omera, którego książki za każdym razem mnie zachwycał, jak było tym razem…

Siedmioletnia Kathy zaginęła, jej rodzice poruszali niebo i ziemię, aby ją odnaleźć, niestety poszukiwania prowadziły w ślepy zaułek domu, gdzie znaleziono buta dziewczynki. Jednak po piętnastu miesiącach bezskutecznych poszukiwań pewien mężczyzna, który o świcie wracał do domu, napotkał na poboczu drogi dziewczynkę. Zziębnięta, przerażona, z drobnymi uszkodzeniami na ciele i bez butów. Miejscowość oddalona, blisko trzy godziny drogi, od rodzinnej miejscowości dziewczynki, jednak ku uciesze wszystkich odnaleziona dziewczynka okazała się Kathy. Stan dziewczynki wskazywał jednak, że przez czas, w którym była więziona, przeszła traumę, która wywarły wielki wpływ na jej psychikę. Kathy nie chce z nikim rozmawiać, w ogóle się nie odzywa. Przełom następuje w znalezionej przez matkę dziewczynki terapeutce Robin. Robin stosuje swoje metody, poprzez zabawę próbuje dotrzeć do dziewczynki, a znajdujący się domek dla lalek w jej gabinecie zdradza tragiczne sekrety. Zabawy, które urządza w nim Kathy, odzwierciedlają sceny morderstw, które nie zostały rozwiązane. Dodatkowo terapeutka Robin wciąż boryka się z własnymi przeżyciami i problemami z toksyczną matką… Co działo się z Kathy, co przekazuje innym i co wspólnego może mieć ze zbrodniami...

„Powiedz mi, proszę” to kolejny świetnie napisany thriller autora. Uwielbiam jego styl, przez co zawsze chętnie ponownie sięgam po jego książki i jeszcze nigdy się nie zawiodłam. W tym tytule autor porusza wiele tematów, które wzbudzają emocje, przede wszystkim krzywda dziecka, która zawsze mocno chwyta za serce! Dodatkowo relacje między matką i córką, które niekoniecznie zawsze układają się tak, jak powinny.

Historia została przedstawiona z perspektywy kilku osób, co jeszcze bardziej umożliwia czytelnikowi zrozumienie całej historii i poskładanie wszystkich brakujących elementów układanki! Świetny, trzymający w napięciu thriller, w którym nie brakuje również tak ważnego dla mnie elementu zaskoczenia! Ja zdecydowanie polecam!

Kathy po roku czasu zostaje odnaleziona na poboczu drogi. Była porwana i nie było z nią żadnego kontaktu. Dziewczynka ma osiem lat, więc tym bardziej wstrząsająca jest ta sytuacja. Wszyscy chcą wiedzieć co się działo przez ten rok, gdzie była, kto ją porwał. Jednak Kathy nie rozmawia z nikim, nawet z rodzicami. Jedynie terapeutka dziecięca zaczyna zyskiwać zaufanie dziewczynki. Poprzez zabawę stara się skłonić Kathy do rozmowy. Okazuje się, że sposób, w jaki bawi się ofiara jest dość niepokojący. Wskazuje na mordowanie i okrutną przemoc. Wiele rzeczy sprawia, że dziewczynka prawdopodobnie pokazuje w ten sposób nierozwiązane sprawy morderstw. Czy to możliwe by o nich wiedziała?

✨

Dziś chcę wam przedstawić dość nieoczywistą książkę. Dziewczynka nie chce mówić, co widziała, czego doświadczyła. Układa w zabawie lalki tak, że jedna z*abija drugą. Coś tu jest mocno nie tak. Do tego jeszcze wiktoriański domek dla lalek, w którym Kathy odgrywa wszystkie te scenki. Mocno creepy.

Ciekawym wątkiem była też relacja Pani terapeutki z jej mamą. Rodzicielka Pani Robin z całą pewnością była toksyczna. Manipulowała córka, próbowała wzbudzić w niej poczucie winy. Najgorzej właśnie jak jesteś terapeutą i wszystkim wokół starasz się pomagać ale sobie i swoim relacjom nie potrafisz. Współczułam jej takiej matki.

Wracając do samej fabuły to można czuć lekką nudę przez pewien czas. Początek książki jest wciągający, do momentu pierwszej sesji. Później jest chwilowy przestój jeśli chodzi o akcje, bo są rozmowy rodziców z policją, z terapeutką, prywata terapeutki itp. Wciąż wracamy do sposobu, w jaki bawi się mała Kathy i jak w tej zabawie giną kolejne postacie. Omawiane są jej rysunki, na których jest sporo czerwonej farby wskazującej na krew. To wszystko interesuje czytelnika, jasne ale zabrakło mi jakiegoś nakierowania na sprawcę. Takiego zwodzenia mnie. Większość książki po prostu próbowano sprawić, żeby dziewczynka powiedziała coś co wskaże sprawcę i wyjaśni co ona wie o nim. Jednak nie było nic co dałoby jakikolwiek trop.

Mama Kathy też miała swoją traumę. Bała się zmywać naczyń bo właśnie podczas tej czynności uprowadzono jej córkę. Doszło do tego, że używała jednorazowych nauczyć, żeby nie musieć ich później czyścić. No ale jak już doszliśmy do momentu, w którym okazało się, kto brał udział w porwaniu dziewczynki to przyznam, że byłam zdziwiona. Nie spodziewałam się, że tak potoczy się cała akcja. Wyszło naprawdę ciekawie. Książka spektakularna nie jest ale spodoba się napewno wielu czytelnikom. Nie liczcie na gęsią skórkę jednak jest warta uwagi.

“Powiedz mi, proszę” to dziesiąta powieść kryminalna w dorobku Mike'a Omera, a równocześnie jest pewną innowacją - po raz pierwszy rolę postaci pierwszoplanowej pełni osoba niezwiązana ze służbami mundurowymi. Jest to Robin, terapeutka dziecięca, do której właśnie pod opiekę trafia dziewczynka, która odnalazła się po 15 miesiącach od zaginięcia. Nikt nie wie, co się z nią działo, a ona nie mówi. I tak zaczynamy historię mocnym akcentem - krzywda dziecka chyba boli każdego czytelnika, a tutaj, im uważniej przyglądamy się sesjom Robin z Kathy, tym mocniej dostrzegamy, jak bardzo psychika dziecka została zaburzona. Jesteśmy więc naładowani emocjami, oburzeniem na tego, kto mógł wyrządzić jej taką krzywdę. Od strony psychologicznej faktycznie historia oddana jest wiarygodnie i przez pierwszą jej połowę na tych dwóch postaciach się skupiamy, mocno też analizujemy różne odsłony relacji matka-dziecko. Później historia wpada w bardziej sensacyjne nuty, pojawia się policjant, a motywy kierują się w stronę tego, co znamy. Koniec jednak jest nieoczywisty i faktycznie zaskakujący. Cieszę się, że autor wyszedł ze swojej strefy komfortu, mocne osadzenie historii na wątkach terapeutycznych jest naprawdę ciekawym, ale i równocześnie potraktowanym bardzo rzetelnie rozwiązaniem.