Ceremoniarz. Komisarz Rafał Lichy. Tom 3

" [...] Każdy ma swoje demony, ale tylko najodważniejsi gotowi są je uwolnić. [...]"

Czy jesteście najodważniejsi i potraficie uwolnić swoje demony? Uwalniając je, uważajcie, żebyście nie dostali rykoszetem.

Z trzech tomów o komisarzu Rafale Lichym przeczytałam tylko dwa: pierwszy i trzeci. Z przyjemnością nadrobię drugi, w oczekiwaniu na kolejną część. Mam cichą nadzieję, że Grzegorz Brudnik przedstawi nam dalszy los komisarza Lichego. Zakończenie "Ceremoniarza" wymaga kolejnego tomu. Nie wolno tak zostawiać czytelników. Serce stanęło, i co dalej? Jak żyć?

Rafała Lichego nie da się nie lubić. Ma pewien dar. Jego pies — Sierść do niego przemawia. Swoją drogą chciałabym rozumieć, co mówi moja kotka.

W "Ceremoniarzu" mamy do czynienia z seryjnym mordercą, który na Śląsku poluje na swoje ofiary. Strzeżcie się Ceremoniarza, bo nie znacie dnia ani godziny kiedy po was przyjdzie.

Oprócz morderstw tego zabójcy będziemy również wracać do sprawy zaginięcia dwóch sióstr Świtezianek. Obie zaginęły szesnaście lat temu. Czy obie sprawy się ze sobą łączą? Zapytajcie o to komisarza Lichego.

Grzegorz Brudnik stworzył niesamowicie mroczny klimat, od którego nie da się tak po prostu uwolnić. Fabuła nawet po przeczytaniu nie chce wylecieć z głowy. Zakończenie, jak już pisałam na początku, spowodowało zatrzymanie mojego serca. Nie mogę się po nim pozbierać.

Poza komisarzem Lichym w "Ceremoniarzu" spotkałam również między innymi: komisarza Piotra Cyra i inspektor Katarzynę Łezkę. Chętnie poznam wcześniejsze losy pani inspektor. Jej historia może być bardzo interesująca. Grzegorz Brudnik ma świetną wyobraźnię, więc czuję, że z tą bohaterką daleko popłynie.

Kto wygra z czasem: Ceremoniarz czy Lichy? Czy policja będzie w stanie odkryć tożsamość tego potwora? Ile istnień pochłonie ten zwyrodnialec?

Jeżeli tak jak ja, uwielbiacie mroczne i emocjonujące kryminały, których akcja toczy się w Polsce, a dokładniej na Śląsku, to śmiało sięgnijcie po "Ceremoniarza". Gwarantuję wam, że się nie zawiedziecie.

Warto zapamiętać nazwisko tego autora i mieć oko na jego twórczość. Po "Ceremoniarzu" widać, że ma genialne pióro i potrafi przyciągnąć i przywiązać do siebie czytelników. Gratulacje.

Chętnie zobaczyłabym ekranizację całej trylogii, np. na Netfliksie.

Okładka tej powieści wywołuje we mnie strach, przerażenie i ciarki. Jest ponura i mocno daje do myślenia.

Czy jesteście gotowi na nadejście Ceremoniarza?

Wielkie niebezpieczeństwo, napięcie oraz trudne do przewidzenia wydarzenia ponownie wkraczają na scenę za sprawą Grzegorza Brudnika. Jesteście gotowi, by podjąć wyzwanie? "Ceremoniarz" wyznacza własne warunki!

Cykl z komisarzem Rafałem Lichym rozpędza się na całego i porywa w wir wielkiej przygody kolejnych fanów. Chociaż osobiście polecam zachowanie chronologii dla lepszego rozeznania w prywatnych sprawach prowadzącego śledztwo to tak naprawdę każda część jest nową kryminalną zagadką. Autor dba o dopracowane detale, zapewnia nam sporo emocji oraz kluczy pomiędzy faktami, żeby dla zabawy i podsycenia niepewności wprowadzić nas w ślepe zaułki. Dzięki temu czujemy się w pełni zaangażowani w rozgrywaną akcję, analizujemy zachowania bohaterów, typujemy kto kłamie a kto mówi prawdę, ścigamy się z czasem, by jak najszybciej rozwikłać tajemnicę. I bawimy się przy tym wybornie, bowiem Brudnik doskonale wie kiedy wprowadzić odpowiednie twisty, by dopełnić dzieła.

Komisarzy Rafał Lichy nie jest przekonany czy tym razem rozwiąże zagadkę. Zima bierze górę nad myślami i przeszywa do szpiku kości. Ceremoniarz nie daje o sobie zapomnieć a w połączeniu z tajemniczym zaginięciem dwóch nastolatek przed szesnastoma laty wydaje się być jeszcze mroczniejszym zjawiskiem. Zrobi się niebezpiecznie, dziko i wulgarnie, nie będzie miejsca na półśrodki ani przekłamywanie rzeczywistości. Otworzą się drzwi, które wpuszczać będą tylko tych gotowych na spotkanie czystego zła.

Przeszłość konfrontuje się z teraźniejszością a wszystko wydaje się mieć ze sobą skomplikowane powiązania. Coś, co wydarzyło się kiedyś, dziś przywołuje okrutne demony i nie pozwala zapomnieć o wyrządzonych krzywdach. Autor sięga po emocje, które szybko znajdują miejsce w sercu czytelnika i tym sposobem związuje nas ze wszystkim co dzieje się dookoła w zaskakująco osobisty sposób. Mimo rozległego tła wydarzeń, licznych podstępów i tajemnic na drugim planie a także krążenia w poszukiwaniu prawdy, fabuła wydaje się dość kameralna i przez to jeszcze bardziej intensywna. Cieszy fakt, że trzecia część trzyma równie wysoki poziom co jej poprzedniczki a intensywność wrażeń zyskuje w połączeniu z kontrolowanym chaosem.

"Ceremoniarz" zaprasza do rozgrywki w której wszystko może się wydarzyć. Przeszywa do szpiku kości, intryguje, pozwala szarym komórkom na popuszczenie wodzy wyobraźni. Grzegorz Brudnik niezawodnie wykazuje się ogromnym talentem oraz pomysłowością co w przełożeniu na plastyczny styl oraz zdolność do przywoływania mrocznych momentów zapewnia kilka wieczorów niepodważalnie dobrej, czytelniczej uczty. Całą serię autora - zdecydowanie polecam.

Nie wiem jak autor to robi, nie wiem skąd czerpie pomysły, inspirację, jak udaje mu się utrzymać tak zaskakująco wysoki poziom każdej kolejnej powieści, ale on znowu to zrobił! Znowu wbił mnie w fotel, sprawił, że nie mogłam oderwać się od książki, a kiedy byłam do tego zmuszona (bo trudno ponad 500 stron poznać za jednym razem), ciągle myślałam o Lichym. Powiem więcej – pod względem konstrukcji fabuły, kreacji postaci Ceremoniarz  niezmiennie nie zawodzi, natomiast dostrzegam duży progres pod kątem stylu autora, stosowanych środków artystycznego wyrazu, licznych metafor, porównań, anafor i epifor, kontrastów, a także onomatopei. Byłam tym całkowicie oczarowana, choć przyznam, że były fragmenty, w których tak głęboko zanurzałam się w stylu opowiadania historii, że gubiłam wątek, opisywane wydarzenia mieszały mi się z wewnętrznymi przeżyciami i przemyśleniami bohaterów, tworząc coś na kształt sennych majaków i musiałam się cofać o akapit lub dwa, by dobrze zrozumieć treść. Ceremoniarz to bowiem jedna z tych książek, w których nie należy rozpraszać się choćby na jedno zdanie, a mimo jej gabarytów nie skróciłabym jej ani o stronę.

Bardzo lubię poczucie humoru autora, które, mimo mrocznego charakteru książki, dyskretnie ujawnia się w niektórych fragmentach. Nie wiem czy krytyka scen erotycznych w poprzednich częściach miała na to wpływ i to żartobliwa odpowiedź na nią autora, ale bardzo rozbawił mnie niezwykle naukowy opis zbliżenia seksualnego. To było naprawdę oryginalne. :D

Teraz już będzie jednak mniej wesoło. Moje czytelnicze serce zostało roztrzaskane na tysiąc kawałków i nie wiem, czy jestem w stanie to wybaczyć. Nie mogę pogodzić się z zakończeniem cyklu, który jest jednym z najlepszych, jakie kiedykolwiek czytałam.

Czy mogę w lepszy sposób zarekomendować Wam tę serię? To trzeba przeczytać!

Brudnik zakończenie trylogii postanowił poprowadzić tak jak całą serię, czyli mrocznie, mocno i bezkompromisowo.

W tej części cyklu zagadka wydaje mi się jest dużo bardziej złożona, niż w poprzednich częściach, ponieważ sporo wątków się tutaj domyka, żeby spiąć całość klamrą. Osią fabuły jest seria brutalnych morderstw tytułowego Ceremoniarza, z tajemniczym zaginięciem dwóch nastoletnich sióstr sprzed wielu lat w tle. Lichy w typowy dla siebie sposób niekonwencjonalnie podchodzi do sprawy i próbuje rozwikłać intrygę.

Bardzo cenie Brudnika za research i bardzo szczegółowego podejście do wielu zagadnień, co nie jest konieczne, ale moim zdaniem literacko bardzo książkę uwiarygadnia. Przyznaje, że absolutnie kupił mnie ten zimny, ponury niemal zahaczający o beznadzieje klimat Śląska. Ta książka jest bardzo sugestywna i mi pozwalała na sobie odczuć ciężar dochodzenia, ludzkich emocji, czy nawet demonów Lichego. Opisy zimowych pejzaży idealnie współgrały z mrocznymi aspektami fabuły, tworząc tło, na którym rozgrywała się dramatyczna walka między dobrem a złem, chociaż nie wiem, czy bardziej nie pasuje prawdą a złem.

Co do postaci, to na szczególną uwagę zasługuje tutaj to jak Lichy z Cyrą nieco przymuszeni sytuacją musieli współpracować, a granice miedzie tym, co konieczne a lojalnością mogę się przenikać. Niesamowite jest jak jednym tomem Brudnikowi udało się odczarować nienawidzoną niemal od początku postać Cyry (#teamwiedzmin).

„Ceremoniarz” jest godnym zakończeniem serii, momentami trudnym emocjonalnie, ale tak pięknie rzeczywistym i koniecznym. Dla mnie każde inne zakończenie nie byłoby prawdziwe.
Powieść poprzez wielowarstwową intrygę dostarczyła mrocznych emocji, wielu zaskoczeń i jakże często nadużywanych w recenzjach refleksji. Historia wyssała ze mnie emocje, ale w pełni oddała mi spokój ducha i absolutną satysfakcję. Jestem spokojna Panie Brudnik, dziękuję.

Lichy po raz kolejny rozpoczyna pościg za bezwzględnym mordercą, a my towarzyszymy mu w tej przygodzie, po drodze poznając go jeszcze lepiej. Akcja dzieje się na Śląsku i nawet zostały wspomniane „moje” miejscowości, czyli Wodzisław Śląski i Jastrzębie-Zdrój. Zupełnie inaczej czyta się książkę, której akcja rozgrywa się w znanych nam miejscach. Wątki pogoni za mordercą oraz zaginięcia nastolatek też mi się podobały, były ciekawe i wciągające. Bohater niejednokrotnie udowodnił, że ma „to coś”, co sprawia, że jest dobrym śledczym. Natomiast zakończenie pozostawiło niedosyt i bardzo chciałabym się przekonać, co było dalej. Przygodna z Lichym i Sierścią na tę chwilę dobiega końca. Szkoda, bo przywiązałam się do tych bohaterów i miałam apetyt na więcej. Ale! Wierzę, że autor jeszcze nie jeden raz nas zaskoczy.

Komisarz Rafał Lichy wraca do akcji. Można rzecz dosłownie. Bo własnie konkretna akcja wita czytelnika na początku trzeciej odsłony tej serii. Ale o tym później.

Dwie sprawy. Pierwsza dotycząca bezwzględnego mordercy zwanego ceremoniarzem, który przy swoich ofiarach pozostawia wiadomości dla śledczych. Druga związana z zaginięciem dwóch sióstr sprzed szesnastu lat.

Wszystko wskazuje na to, że obie sprawy się łączą. Dobrze wiecie o tym, że dla Lichego nie ma spraw niemożliwych, ale tutaj będzie musiał się napocić aby rozwiązać wymagające zagadki. Nie obejdzie się bez pomocy, a poziom trudności śledztwa odzwierciedla osoba, u której Lichy będzie jej szukał. Domyślacie się u kogo?

"Ceremoniarz" to wybitne zakończenie serii, którą pokochałem już po przeczytaniu "Szafarza". Mam wrażenie, że brakuje mi słów aby opisać jak bardzo dobrze bawiłem się podczas czytania tej powieści.

Zacznę może od tego od czego zaczął Grzegorz Brudnik. Mianowicie jedna z pierwszych scen, gdzie grupa"operatorów" policyjnych realizuje wejście to klubu Zgorzel. Napisać, że było to najlepsze otwarcie kryminału jakie w życiu czytałem to za mało. Ta scena dosłownie mnie pochłonęła do tego stopnia, że natychmiast przeczytałem ją ponownie.

Idąc dalej mogłoby się wydawać, że początkowe woow już minęło, zatapiasz się dalej w fabułę książki i zaczynasz płynąć. Każdy z nas zna ten moment. Powolnie chłoniemy kolejne karty książki i czerpiemy satysfakcję ze wspólnej podróży wraz z jej bohaterami.

Wtedy autor odpala kolejne petardy. W tym momencie zdajemy sobie sprawę, że nie będzie monotonnie, bo z Lichym nie może być nudno i wcześniej też nie było. Ale to co dzieje się w finale serii to dosłownie mistrzostwo świata.

Wiele osób "ostrzegało" mnie przed tym, że jest to potwornie dobra książka. Tutaj między innymi kieruję te słowa do Eweliny (@bookiniwposcieli).

Teraz jestem zobowiązany "ostrzec" również Was. Pilnujcie się, "Ceremioniarz" może Was pochłonąć. Co ja mówię, jestem o tym przekonany.

Z tego miejsca dziękuję również Grzegorzowi Brudnikowi. Miło było móc dorzucić małe ziarenko do Twojego sukcesu.

Polecam