Tarcza Szerni. Księga Całości. Tom 9

Klasyczne dark fantasy w dobrej oprawie. Spotkałem się z opiniami, że cała seria jest nic nie warta. A ja uważam, że wręcz przeciwnie. Takie negatywne opinie na ogół wychodziły od osób, które jednak nie do końca są w stanie zrozumieć urok tego gatunku. Ja jednak doceniam niezwykły kunszt literacki Kresa. Świetna kontynuacja historii znanej z poprzednich tomów, która powoli przybliża nas do wielkiego finału. Coś czuje, że to dopiero będzie absolutny ogień, który pokaże, że nie mylę się ze swoją oceną.

"Tarcza Szerni" to zdecydowanie najcięższa (i nie chodzi tu o jej grubość, choć jej dosyć pokaźna) powieść z cyklu "Księga Całości" do zrecenzowania.

Szerń upada, świat szaleje, a Feliks W. Kres splata wszystkie sznurki, które stworzył w swoich poprzednich dziełach. W "Tarczy Szerni" pojawia się wiele postaci znanych nam już z wcześniejszych części serii. Dzięki temu autor w pełni może skupić się na fabule, bez wprowadzania wielu nowych postaci, choć i takie się pojawiają. Dlatego też fabuła, odgrywa tutaj najważniejszą rolę, zarówno pozytywną, jak i tę negatywną. Z jednej strony, całość jest wciągająca i choć początkowo ciężko było mi się zabrać za tę powieść (chyba z tego względu, że już dawno czytałem książkę o tej objętości) to po około trzech dniach wciągnąłem się już dosyć mocno. Czytałem, czytałem i czytałem, myśląc: okej, ciekawe, przyjemnie się to czyta, zakończenie mi się podobało, tylko już na sam koniec stwierdziłem, że spokojnie możnaby to skrócić o około 200-300 stron.

Podsumowując, książkę polecam, jednak uaazam ją za najsłabszy tom, ponieważ jest nieco przekombinowana. Feliks W. Kres splatając sznurki z wątkami bohaterów, chyba nieco się poplątał.

Książka przedstawiająca ciekawą historię. Wyraźnie zaznaczony motyw tego, że świat nie jest tylko czarno-biały, ale ma też wiele odcieni szarości. Właściwie to z tych odcieni szarości sam się składa. Dla czytelników dark fantasy to obowiązkowa pozycja na półce, podobnie jak i poprzednie tomy. Ma w sobie apokaliptyczny wydźwięk, przez co staje się tym ciekawsza. Kto nie lęka się końca świata niech pierwszy rzuci kamieniem. Idealna odskocznia od seriali czy romansów z zachowaniem pewnej dozy humoru w mrocznym świecie.

"Tarcza Szerni" ma 800 stron, co sprawiło, że ten tom czytałam dosyć długo, bo choć styl Kresa niezmiennie mnie zachwyca, to jednak ta część jest dosyć spora 😁

Rozpoczęła się wojna Szerni z Alerem, część Praw Całości się zmieniła, więc Przyjęci postanawiają zapewnić Szererowi przewagę, likwidując pewien Rubin - Porzucony Przedmiot, który od lat pływa po wodach Bezmiaru 😏 Ich decyzje mogą jednak wywołać jeszcze większy zamęt, niż wynika z ich mozolnych obliczeń...

W tym tomie sporo miejsca zajmuje historia Riolaty Ridarety, jej statku i paskudnej załogi.

Szaloną, Ślepą Ridę można było poznać w poprzednich tomach, a w tym możemy przeczytać o niej jeszcze więcej . Wywołuje ona mnóstwo uczuć - od zgorszenia, obrzydzenia i nienawiści, aż do litości i może nawet odrobiny zrozumienia (bo sympatią tego raczej nie zdołam nazwać).

Na uwagę zasługują jej oficerowie, którzy nie jeden raz naprawiali jej błędy i ratowali całą załogę (no może prawie całą, ale kto by liczył tych obwiesiów 😉) przed zatonięciem, czy inną katastrofą.

Nie tylko Piękna Ridi może liczyć na takie wsparcie. Okazuje się, że nawet najważniejsze osoby w Szererze potrzebują od czasu do czasu kopniaka (znaczy słusznej połajanki, a nawet sprzeciwienia się rozkazom) od swoich podwładnych.

Jak zawsze mamy tu mnóstwo krwawych i przerażających opisów, ale też dylematów moralnych i przygody.

"Tarcza Szerni" wciąga, zachwyca i przeraża. Daję do myślenia, ale też pozostawia w nas z pewną pozytywną myślą.

SZERER CHYLI SIĘ KU ZAGŁADZIE

Najnowszy tom „Księgi całości” to już ostatnia część wznowień powieści z serii dotąd wydanych. To, co czeka nas od tej chwili, to już zupełnie nowy, świeży materiał. Póki co jednak mamy okazję poznać / odświeżyć sobie „Tarczę Szerni”, kolejną opasłą część serii, która fanom dostarczy wrażeń, na jakie czekali.

Wszystko umiera. Nadchodzi zagłada. Gdy Szerń się rozpada, Szerer czeka gorzki koniec, ale czy w obliczu takich wydarzeń można cokolwiek zrobić? I czy ktokolwiek cokolwiek robić powinien? Co gorsza, ludzie zawsze potrafią znaleźć sobie winnego i co wtedy?

Kres nikogo nie oszczędza. Ani swoich bohaterów – kto czytał, ten wie – ani czytelników, ani siebie. Dziewiąta książka z serii, która tylko raz zeszła poniżej objętości czterystu stron, a serwowała nam też tomy grube na ponad siedemset, mogła oznaczać wypalenie się autora. Bo o czym tu jeszcze pisać? I jak długo? A tymczasem w nasze ręce trafia najgrubszy tom cyklu, do tego trzymający poziom, do jakiego przywykliśmy i jaki pokochaliśmy.

„Tarcza Szerni”, powieść licząca sobie ponad osiemset stron – z tej przyczyny jej pierwszej wydanie sprzed szesnastu lat rozbite było na dwa tomy – oczywiście nie jest wolna od pewnych dłużyzn czy spadków formy. Nie zmienia to jednak faktu, że to świetna książka. Każda epicka literatura, czy to fantasy, science fiction, horror czy jakakolwiek inna, boryka się z problemem dłużyzn i przeciągnięć. Nawet mistrzowie pióra nie zawsze idealnie panują nad wszystkim, kiedy w grę wschodzi taka masa stron. Ale Kres panuje całkiem nieźle, wspomniane spadki nie są szczególnie odczuwalne, a powieść po prostu wciąga.

Bo jest tu wszystko to, co w cyklu uwielbiamy. Przygoda, akcja, brud, dobrze nakreśleni bohaterowie, rozmach, klimat… Jest w tej powieści, jak i w całej serii, coś swojskiego, znajomego, ale zarazem i niepowtarzalnego. Fikcyjny świat zaludniony fikcyjnymi postaciami i fikcyjne wydarzenia, ukazane są tak, że przekonują do swej prawdziwości. To mogłoby się wydarzyć, bo kreacje Kresa to ludzie z krwi i kości, ze swoimi wadami i problemami, osadzeni w rzeczywistości, która mogłaby być naszą przeszłością, a że jednocześnie autor gra na naszym pragnieniu przeżywania przygód i doświadczania niezwykłości, a przy tym potrafi zagrać też na męskim ego i dostarczyć emocji i wrażeń, naprawdę angażuje i zapewnia rozrywkę na poziomie.

Rozrywkę świetnie napisaną, znakomicie ilustrowaną – okładka tego tomu jest po prostu genialna – i równie doskonale wydaną. A ja wraz z kolejnymi tomami tylko umacniam się w przekonaniu, że to jedno z najlepszych rodzimych fantasy. I mam nadzieję, że kolejne, napisane po latach i po długiej literackiej przerwie tomy, utrzymają ten poziom.