Tańczmy, ciemność płonie

"Tyle razy obiecywała sobie, że stąd ucieknie. Że uwolni się w końcu od Dunli, od jej demonów i przekleństw. Nic z tego. Dunla nikomu nie pozwala odejść."

Dunla, fikcyjne miasteczko, w którym czai się zło. Otacza gęstym, mrocznym klimatem, wypuszcza macki niczym ośmiornica, podstępnie pętając swoje ofiary, a tych w Dunli nie brakuje. Wiszą na jednej nodze, wykrwawiając się. Samobójstwa czy zabójstwa? Czy za śmiercią odnajdywanych osób może stać neopogańska sekta, wierząca w Rogate Bóstwo?

Autor zastosował narrację z perspektywy różnych bohaterów, co pozwala czytelnikowi na głębsze zrozumienie przedstawionych postaci i złożoności wydarzeń.

Książka w większości składa się z dialogów, które dynamizują akcję, pokazują charakter bohaterów, ich styl, sposób reagowania, poczucie humoru. I tutaj mam problem, bo zarówno Rand jak i Lea zaczęli mnie już męczyć swoimi osobowościami. Zwłaszcza Nikodem drażnił mnie wyjątkowo w tej części ze swoją niedojrzałością i postawą na wiecznego chłopca. Zupełnie nie pasuje mi jego kreacja do mężczyzny w średnim wieku, zadającego się z dziewczyną, która dopiero wkroczyła w dorosłość i delikatnie mówiąc jest mocno życiowo pogubiona. Lubię, gdy bohaterowie serii z biegiem zdarzeń przechodzą jakąś przemianę. Zupełnie nie zrozumiałam sensu wciskania do fabuły Wandy, poznanej w poprzednim tomie.

Powracając jednak do zalet - fabuła była naprawdę interesująca, a sposób opowiadania historii mocno mnie wciągnął. Krótkie rozdziały sprawiły, że książkę czytało się szybko i trudno było się oderwać, zwłaszcza przez wplecione elementy mistycyzmu i grozy. Całość stanowi satysfakcjonujące zakończenie cyklu i potwierdza talent autora do tworzenia mrocznych, ale realistycznych opowieści.

Do tej pory w Dunli, małym powiatowym miasteczku wydarzyło się naprawdę dużo. Za dużo jak na tak małą i hermetyczną społeczność.

Wydaje się jednak, że to miejsce przyciąga problemy i to nie byle jakie. Młoda kobieta zostaje znaleziona martwa, wszystko wskazuje na to, że nikt poza nią samą nie przyczynił się to tej tragedii.

Mimo, że okoliczności w jakich została znaleziona budzą duże wątpliwości, przedstawiciele okolicznego wymiaru sprawiedliwości zamiatają sprawę pod dywan. Nie zmieniają nawet zdania w momencie kiedy pojawiają się kolejne ofiary.

Prawda domaga się ujawnienia. Jakaś choroba drąży Dunlę od wewnątrz. Tematowi postanawia przyjrzeć się Nikodem Rand wraz z Leą. Szybko wpadają na trop tajemniczej sekty, która wielbi Rogate Bóstwo.

Sprawa musi zostać rozwiązana, a seria tajemniczych zgonów zatrzymana. Tylko czy zadanie jakie wziął na siebie Nikodem tym razem go nie przerośnie? Będzie musiał liczyć na wsparcie, o które tak trudno wśród nieufnych mieszkańców Dunli.

Zaczyna się odliczanie do koszmarnego finału. Czy ta historia doczeka się szczęśliwego zakończenia? Przekonajcie się!

„Tańczmy, ciemność płonie” to zwieńczenie genialnej serii Prawo Dunli z Nikodemem Randem, błyskotliwym pisarzem w roli głównej.

Zacznę od tego, że jest to godne zakończenie bardzo klimatycznej trylogii. Klimat jaki wykreował tu Cyryl Sone jest niepowtarzalny. Każdy kto otworzyłby jedną z tych książek na dowolnej stronie będzie w stanie od razu wyczuć tę duszną atmosferę, pełną nieufności, czających się za każdym zaułkiem tajemnic, które poznać mogą tylko swoi.

Autor po mistrzowsku operuje intrygą, jednocześnie w bardzo udany sposób opisuje między innymi procedury i poczynania organów ścigania (jak na prokuratora przystało).

Jeśli szukacie świetnej historii kryminalnej z niepowtarzalnym, wręcz niespotykanym do tej pory klimatem, to jest właśnie pozycja dla Was. Polecam

“Smutek ciągle wkrada się do życia. Jest podstępny, złośliwy i cichy, nawet w największym szczęściu potrafi obdarzyć nieznośną melancholią. Czasem pobudza do zmiany, najczęściej po prostu niszczy”.

Dunla to niewielkie miasteczko położone gdzieś w Polsce. Małomiasteczkowa, zamknięta społeczność, gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą. Obcy nie mają prawa wglądu w społeczne sprawy. Nikodem Rand trafia do Dunli przez zupełny przypadek, zostaje tu na dłużej, ma zamiar skończyć swoją najnowszą powieść. Nie żyje młoda prostytutka, wszystko wskazuje na to, że popełniła samobójstwo, policja postanawia zamknąć sprawę. Wtedy zostaje znalezione ciało kolejnej ofiary. To nie może być przypadek, jednak niepisane prawo miejskiej społeczności nakazuje milczenie. Zaczynają ginąć kolejne osoby, czyżby w Dunlii pojawił się seryjny morderca? Policja podejmuje kolejne tropy, które niewiele wyjaśniają. Coraz głośniej mówi się o tajemniczej działalności pewnej sekty…

Mroczna, niepokojąca, zawiła historia. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, intryguje, niepokoi. Fabuła zajmująco poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, nerwowe napięcie stopniowo wzrasta, tak jakby zło czekało tuż za rogiem. Styl Autora jest dosadny, cięty, dość specyficzny, całkowicie trafił w mój gust. Bohaterowie zajmująco wykreowani, ciekawy psychologiczny rys ich osobowości. Postać Nikodema Randa została realnie wykreowana, to zdecydowany, pewny siebie, arogancki mężczyzna. Jego porywczy charakter powoduje, że ciągle wpada w tarapaty. Poczułam do niego sporą sympatię, intrygował mnie.

Rozpoczyna się dramatyczna walka z czasem. Klimatycznie, niewielkie miasteczko i jego hermetyczna, zżyta, skrywająca tajemnice społeczność. Misternie utkana sieć intryg, chwilami pokręcona, złożona historia. Wątek kryminalny bardzo dobrze poprowadzony, byłam bardzo ciekawa, dokąd to wszystko zmierza. Neapolitańska sekta, zmowa milczenia, wzajemne powiązania, zależności, układy, a obok nieudolność organów ścigania. Autor umiejętnie wodzi nas za nos, budując nerwowe napięcie, które stopniowo wzrasta. Tajemnice, mrok, tu nic nie jest takie, jak nam się początkowo wydaje.

Wyborny, rasowy, nieoczywisty, zaskakujący, mroczny, chwilami wstrząsający kryminał, z którego bije realizm. Przez całą powieść wyraźnie czujemy wiszące w powietrzu tajemnice, niepewność, niepokój. Jestem pod wrażeniem pomysłowości Autora. Bardzo polecam całą serię. Tatiasza i jej książki.