Tam, gdzie pada śnieg (barwione brzegi)

Ivy wychowana w Kanadzie po śmierci ojca przenosi się do Kalifornii, gdzie mieszka ojciec chrzestny. Kiedy dociera na miejsce, wszystko jest obce, nowe i zdecydowanie nie pasuje Ivy piekna, słoneczna pogoda jaka tam panuje. Z synem Johna również nie potrafi się dogadać i Mason na każdym kroku powtarza, że nie chce tu Ivy. Dziewczyna mimo wszystko postanawia zacząć żyć i odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Zaprzyjaźnia się z kilkoma osobami i chce spróbować nowych rzeczy. Jednak kiedy podczas nauki serfingu wpada pod wodę z pomocą jej przybył Mason. Relacja Ivy z Masonem jest burzliwa i kiedy dziewczyna już myślała, że jakoś się dogadują on ponownie odtrącał jej uwagę.

Jak ułoży się relacja Ivy z Masonem?

Jakie tajemnice skrywa Ivy?

Czy bohaterka pokocha Kalifornię i odnajdzie tu swój dom?

Przepiękna historia, którą czytałam z zapartym tchem. Czuć było tęsknotę za ukochanym ojcem, za ojczyzną, za przyrodą.

Podczas czytania powieści towarzyszyło mi wiele emocji, od śmiechu po łzy. Autorka świetnie oddała emocje bohaterów wzruszenie, radość, miłość, nadzieja, tęsknota, ból, rozpacz, żal, gniew to tylko nieliczne z uczuć jakie były wręcz namacalne w powieści. Książkę czyta się błyskawicznie a to dzięki lekkiemu językowi jakim posługuje się autorka. Urzekło mnie w tej historii bajkowe wręcz opisy Kanady, miłości do przyrody i otoczenia. Ciekawym i intrygującym zabiegiem było wplecenie tajemnicy i z ogromną ciekawością czekałam na jej rozwikłanie.

[współpraca reklamowa]

Jest to moje pierwsze doświadczenie z twórczością tej autorki bo pomimo tego, że na biblioteczce stoi „Rzeźbiarz łez” to jeszcze tej pozycji nie czytałam 🫣 Jednak czy to dobrze? Czy może jednak źle, że „Tam gdzie pada śnieg” stał się moim pierwszym wyborem?

Powiem szczerze troszkę się zawiodłam. Najprościej jak mogę powiedzieć ta historia mnie nudziła. Nudziła mnie fabuła, relacja głównych bohaterów. Kolejny raz utwierdzam się, że takie mocne slowburny nie są dla mnie. W tym tytule jest naprawdę spory slowburn i najgorsze jest to, że gdy w końcu po długim wyczekiwaniu, dochodzi do zbliżenia między bohaterami, do jakichś uczuć, to nie wiedziałam skąd to wszystko się wzięło. Z oziębłego traktowania przeszli do ciepłych uczuć, gdzie nawet nie było powodu by cokolwiek zmieniać - szczególnie przejść do miłości. Kompletnie tego nie czułam.

Najciekawszym z tej całej książki jest wątek kryminalny i sceny ze szkoły(nie chcę spojlerować więc siedzę cicho z konkretami!). Te parę rozdziałów naprawdę czytałam z zapartym tchem i zaciekawieniem.

Język autorki jest piękny. Cudownie opisuje emocje, krajobrazy, tęsknotę Ivy za ojcem. Opisy są poetyckie, melancholijne. Styl pisania nie sprawił mi problemów i był plusem całej tej pozycji ❤🩹

★★★,5/5

Gdybym była nastolatką pokochałabym tę książkę całym sercem. Niestety nie jestem, więc się tylko bardzo polubiłyśmy 😉

"Tam, gdzie pada śnieg" to nastolatkowy romans z bardzo leciutkim szpiegowskimi i kryminalnym tłem.

Autorka znowu czaruje pięknymi słowami i nietuzinkowym stylem pisania. Bardzo dobrze, lekko, płynnie i szybko się to czyta 🥰

Połowa książki to znane i lubiane przepychanki pomiędzy bohaterami takie #enemistolovers i #grumpysunshine. Druga część to już konkretna akcja niczym z filmu akcji.

Pierwszą rzeczą, która przyciągnęła moją uwagę do tej książki, było jej wydanie. Piękna twarda oprawa oraz malowane brzegi zaintrygowały mnie. Po przeczytaniu opisu zdecydowałam, że warto spróbować, tym bardziej że dotychczas każda książka wydana przez to Wydawnictwo okazała się strzałem w dziesiątkę.

I tym razem nie zawiodłam się – historia porwała mnie od samego początku. Opowiada o osieroconej dziewczynie, która zmuszona jest do przeprowadzki z zimnej Kanady do słonecznej Kalifornii. Wszystko to dzieje się za sprawą przyjaciela jej zmarłego ojca, który ma za zadanie nie tylko opiekować się nią, ale także chronić ją przed ludźmi pragnącymi odkryć tajemnice dotyczące jej ojca.

Jak to zwykle bywa w tego rodzaju książkach, pojawia się także ona i on – syn wspomnianego mężczyzny. Między tą dwójką istnieje wiele różnic, nie tylko w charakterze, zainteresowaniach, ale także w wyglądzie, co dodaje smaku całej historii. On jest opalonym brunetem o brązowych oczach, podczas gdy ona ma skórę, włosy i oczy, które przywodzą na myśl zimowy krajobraz.

Już od początku akcja nabiera tempa. Autorka umiejętnie wykorzystała znane motywy i zabiegi stosowane w romansach, co sprawia, że lektura staje się przyjemnością i nie można się od niej oderwać. Przyznaję, że pochłonęłam książkę w bardzo krótkim czasie, co było dla mnie dużym zaskoczeniem, gdy nagle zorientowałam się, że już ją skończyłam.

Osobiście nie czytałam poprzedniej książki autorki, "Rzeźbiarza łez", ale miałam okazję obejrzeć film na jej podstawie. Kilkukrotnie miałam wrażenie, że w tej historii powielane są wątki z filmu. Dla mnie to nie było nic złego, ale jednak to wrażenie towarzyszyło mi przez cały czas.

Historia miała momenty, które wydawały mi się nieco niedorzeczne, a niektóre wątki mogłyby potoczyć się zupełnie inaczej. Niemniej jednak to, co otrzymałam, okazało się nie takie złe. Książka jest wypełniona emocjonalnymi scenami, które chwytają za serce i mogą wywołać łzy.

To dzieło jest kwintesencją przysłowia „kto się czubi, ten się lubi”. Dawno nie spotkałam się z takim motywem w literaturze, więc kiedy w końcu na niego natrafiłam, pochłonęłam go całym sercem. Czytając, czułam te iskry między bohaterami, które na pierwszy rzut oka wydają się iskrami nienawiści, ale jako czytelnik dostrzegam, że to nie wygląda tak, jak się wydaje.

Gorąco zachęcam Was do poznania tej historii i zanurzenia się w klimat kalifornijskiego lata oraz kanadyjskiej zimy, które łączą gorące uczucie twarde niczym lód!

Ivy dorasta w mroźnej Kanadzie. Wychowana w dziczy, blada, o lodowym spojrzeniu i białych włosach, od śmierci ojca otoczyła się chłodem nie do przełamania. Trafia pod opiekę przyjaciela rodziny mieszkającego w gorącej Kalifornii, którego synem jest Mason. Arogancki, o śniadej cerze, piwnym spojrzeniu i ciemnych włosach, pała do dziewczyny nienawiścią. Rozpoczyna się walka totalnych przeciwieństw. Ivy spróbuje uchować tajemnice swego ojca, ale także swoje rozgrzewająco się serce.

Polubiłam tą historię. Podoba mi się styl pisania Erim, bo wplata w fabułę elementy bardzo poetyckie, które dodają tej historii głębi. Czyta się ją bardzo płynnie i z wielką przyjemnością. Książka jest przeznaczona dla czytelników 16 + i tą młodzieńczości w niej czuć. Znajdziecie tutaj topowy motyw hate-love, a huśtawka przyciągania i odrzucenia balansuje tu intensywnie.

Wielkie brawa za wątek kryminalny, dzięki któremu ta miłosna historia zyskała na dynamice i jakości, choć niektóre decyzje głównej bohaterki bym zmieniła…

Rodzące się gorące uczucie, które było zakorzenione gdzieś głęboko w podświadomości rozgrzeje wiele serc z zimowe wieczory.

Współpraca reklamowa

Pierwsze na co zwrócę uwagę to wydanie tej książki, które jest na prawdę piękne. Cudna, mroźna okładka, detale w środku książki, które niesamowicie mnie zachwycały, no i te brzegi😍❄️ nie ma co ukrywać książka wygląda przepięknie i zachwycająco.

Byłam bardzo ciekawa tej historii. Śmierć ojca Ivy demoluje jej całe poukładane życie. Ze względu na niepełnoletność pod swoją opiekę bierze ją jej ojciec chrzestny. John jest radosny i opiekuńczy i ma syna, który od początku nie znosi Ivy. Pokazuje jej to na każdym kroku, mimo to Ivy próbuje dopasować się do nowego życia.

Po opisie wyobrażałam sobie całkiem inną historię niż to co zastałam w środku, ale to było bardzo pozytywne zaskoczenie.

Ivy- pełna tajemnic, zdystansowania, powściągliwości. Wiecznie cicha, wyrażająca siebie poprzez malowanie, a nie mówienie.

Mason- zarozumiały, arogancki, ale o pięknym sercu. Oddany przyjaciołom, zżyty z ojcem, kochający boks, zraniony w przeszłości.

Ivy skrywała więcej niż mogłoby się wydawać i bardzo podobał mi się ten wątek, ale jako chorobliwa romansiara czekałam aż iskra pomiędzy Masonem, a Ivy wybuchnie. To był prawdziwy slow burn bo emocje ciągnęły się bez końca, a kiedy to wreszcie zaczęło się dziać nie mogłam się już oderwać. Było kilka sytuacji, gdy musiałam odłożyć książkę, a wtedy odczuwałam ogromną frustrację bo chciałam wiedzieć za wszelką cenę co jest dalej.

Cała ich relacja bardzo mi się podobała. Te ich wzajemne docinki… Ivy nie dała się stłamsić Masonowi i to było fajne, do pewnego momentu. Gdy działo się między nimi coś nowego Ivy od razu się wycofywała i atakowała Masona. Z czasem stało się to wkurzające. Nie zrozumcie mnie źle, ta ich rywalizacja była dobra, ale do czasu. Po czasie pojawił się przesyt. Musiało pojawić się realne zagrożenie, aby Ivy w końcu przestała tchórzyć i uciekać przed uczuciami i Masonem, a wtedy miałam takie „nareszcie”. I przyznam, że bałam się, że Ivy zniszczy tą ich relację, a to również napędzało do czytania. Chciałam wiedzieć czy im się uda.

Podsumowując moje odczucia… to na prawdę przyjemna książka. Fajnie było ją przeżyć. Mimo buzujących emocji pod koniec odpoczęłam przy niej i na prawdę dobrze się bawiłam. Uwielbiam motyw hate/love, który jest tu doskonale odczuwalny. Autorka zrobiła na prawdę dobrą robotę. Wydawnictwo podkreśliło to pięknym wydaniem i takim sposobem mamy przyjemną do czytania perełkę.

Jeśli chcecie przeżyć delikatny romans z dozą tajemnic, nienawiści i różnic to jest coś dla was. Ja bawiłam się na prawdę dobrze i mimo obfitości szybko pochłonęłam zawartość.

Bardzo dziękuję wydawnictwu za możliwość zrecenzowania tej piękności, a na koniec wrzucę wam parę cytatów, które mnie złapały za serduszko i mam nadzieję, że was skuszą do czytania 😉

„Nie przyszłam tu, żeby zamienić się w lalkę. Jasne? Nie potrzebuje tych durnot, chce tylko zrobić wrażenie na […] Na jednym chłopaku. […] Chcę, żeby mu szczęka wypadła z zawiasów. Chce usłyszeć, jak wali w ziemię.”

„-Jeśli chodzi o ciebie to mnie dotyczy.

-Od kiedy?

-Od kiedy nie mogę cię już ignorować.”

Najchętniej wrzuciłabym wam więcej, ale będą zbyt spojlerować historię, a tego nie chcemy. Zachęcam do czytania!!!

❄️❄️❄️

„Tam, gdzie pada śnieg” opowiada losy 17letniej Ivy, której życie diametralnie się zmienia. Po śmierci rodzica, jednej rodziny jaką miała, trafia do przyjaciela ojca. Wyrwana ze swojego dotychczasowego środowiska, zimowej Kanady, w której wszystko znała trafia do słonecznej Kalifornii. Nie było już bezkresnych lasów, cichych, pełnych dzikich zwierząt. Nie było już przejrzystego nieba usianego gwiazdami, tylko majestatyczny ocean rozciągający się przez cały horyzont i temperatura, przez którą można się roztopić.

W domu, do którego trafia czeka na nią ktoś jeszcze. Syn opiekuna, jej rówieśnik. Ten jednak nie cieszy się z jej przyjazdu nieustannie dając zagubionej dziewczynie do zrozumienia, że jest niemile widziana w nowym miejscu.

Z początku jak i Ivy tak i Mason pałają do siebie niechęcią, a nawet w jakimś stopniu nienawiścią. Życie nie tylko dziewczyny staje na głowie. Mason zmuszony będzie pogodzić się z faktem, że jego ojciec nie jest już tylko dla niego, tylko musi podzielić swój czas pomiędzy syna a córkę zmarłego przyjaciela. Problemy i niewypowiedziane słowa piętrzą się między młodymi dorosłymi, jednak w kluczowym momencie napompowany balon pęka uwalniając wielkie, skrajne emocje.

Całość przetkana jest świetną tajemnicą, której wam nie zdradzę. Czytając „Tam, gdzie pada śnieg” poczułam klimat „Chroń ją” od K.A. Tucker. Czy są aż tak podobne? Raczej nie, po prostu wywołały we mnie podobne uczucia.

Nowość od Erin Doom porusza serce. To, jak wiele w życiu przeszła 17latka składnia do refleksji i docenienia tego, co się ma. W głowie kotłowała mi się myśl, ile jeszcze zniesie Ivy. Były momenty, gdzie chciałam krzyknąć DOŚĆ! Tego już za wiele! Mimo kłód, które życie rzucało jej pod nogi, mimo licznych chwil słabości, upadków , jej osoba była silna, waleczna. A Mason? Jemu trzeba dać po prostu szansę. I mogę niezgadzać się z wieloma fragmentami, mogę w głowie kłócić się z losem, dlaczego właśnie tak było, jednak jeśli miałabym szansę na zmianę czegokolwiek w tej książce, to nie zrobiłabym tego, bo jest idealna taka, jaka jest. A 17 letni bohaterowie mają prawo popełniać błędy po to, by później je naprawić.