Blade. Canmore. Tom 1

Potrzebuję drugiego tomu jak tlenu!

Ta książka ma dosyć dużą ilość stron zapisanych drobnym drukiem a mimo to ją przeczytałam praktycznie na raz.

Fascynująca w swoim cierpieniu, złożone postaci mimo, że to tylko młodzi ludzie to już mają swoje przejścia, szczególnie Maeve.

Ileż ta dziewczyna przechodzi, ile poświęca dla innych, dla swojego brata najbardziej...

Autorka porusza tutaj trudne tematy, nie koloruje rzeczywistości na różowo, spotkamy się z czymś, co niestety zdarza się także w rzeczywistości.

Prz3moc domowa, psychiczna i fizyczna, alk*holizm i kłamstwa.

Maeve pracuje na kilka etatów by zapewnić w miarę stabilne życie sobie i choremu bratu oraz ojcu, który jest uzal3żnionym prz3mocowcem.

Do tego uczy się w szkole i ogarnia wszystko w domu, łącznie z wizytami brata w szpitalu.

Na jej drodze staje pewien hokeista, który wydawał się ignorować istnienie Maeve od zawsze, dopóki nie zaczęła się spotykać z jego najlepszym przyjacielem.

Chłopak zauważa więcej, niż ona myśli i po cichu ją wspiera.

Ona zdaje się przy nim czuć więcej, niż się spodziewała.

Muszę przyznać, że bardzo przyjemnie się czytało książkę mimo ilości bólu, jaki q niej występuje, a to za sprawą przystępnego pióra autorki.

Buduje napięcie, stopniuje emocje i prowadzi nas przez siebie obraną ścieżką byśmy niczego nie przeoczyli ale jednocześnie nie byli przytłoczeni ani znużeni.

Były momenty, kiedy nie raz się uśmiałam ale były też takie, które poruszyły i wzruszyły, a także takie, kiedy ciśnienie rosło do niebezpiecznego poziomu.

To świadczy o umiejętności autorki, potrafi ona wywołać różne emocje i reakcje u czytelnika.

Ciężko mi uwierzyć, że to debiut!

To było tak dobre, a książka skończyła się w takim momencie, że nie wiem co ze sobą zrobić i chcę poznać co było dalej jak najszybciej.

Czuję się zagubiona, ciągle myślę o Maeve, co się z nią stanie.

Kim jest tajemnicza kobieta lubiąca żółty kolor, która się pojawiła ostatnio w domu dziewczyny?

Czy jest tym, za kogo ją mam?

Co ukrywa ojciec dziewczyny?

Mam pewne teorie ale żeby je sprawdzić, potrzebuję kontynuacji na już ☺️

Wysoko oceniłam książkę, daje wiele do myślenia, jest hipnotyzująca.

Recenzja

„Blade”

Seria: Canmore. Tom 1

Autor: Martyna Mitrowska

Wydawnictwo: BeYa

(Współpraca reklamowa, barter)

"Serce waliło mi o żebra, a przeszywające spojrzenie chłopaka tylko potęgowało dziwny ucisk w środku. Nie był to stres ani niepokój. Te uczucia znałam aż nazbyt dobrze. To było coś innego. Coś, co już zdarzało mi się odczuwać w jego obecności."

„Blade” to powieść, która wciąga od pierwszych stron i nie pozwala o sobie zapomnieć. Książka, która wciąga bez reszty, rozdzierając serce i jednocześnie pozpozostawiając je w zachwycie nad pięknem każdej emocji. Martyna Mitrowska zabiera czytelnika do malowniczego, kanadyjskiego miasteczka Canmore, gdzie życie licealistów toczy się w rytmie hokeja i łyżwiarstwa figurowego. Za sportowym blaskiem kryją się jednak cienie, traumy, sekrety i bolesna przeszłość, które definiują codzienność bohaterów.

Akcja rozgrywa się w surowym, lecz urzekającym Canmore, otoczonym górami i zimnem. Siedemnastoletnia Maeve LeBlanc nie jest typową licealistką. Nie szuka popularności ani łatwej miłości. Przetrwanie w domu, w szkole i w świecie to jej codzienność. Każdego dnia mierzy się z wyzwaniem, jak chronić siebie i chorego brata przed okrucieństwem świata, jednocześnie ukrywając własne emocje i rany.

Maeve powinna martwić się treningami, zawodami czy ocenami, a zamiast tego dźwiga ciężar, który przytłoczyłby niejednego dorosłego. Pracuje ponad siły, milczy, gdy powinna krzyczeć, uśmiecha się, gdy w środku wszystko w niej krwawi. Jej świat rozpada się powoli, warstwa po warstwie, a ona uczy się przetrwania na własnych zasadach.

Ogromnym atutem powieści jest jej emocjonalna dojrzałość. Choć bohaterowie są nastolatkami, problemy, z którymi się mierzą, nie zostały spłycone. Choroba młodszego brata Maeve to wątek poruszający i napisany z wyczuciem, bez taniego dramatyzmu, ale z autentycznym bólem i bezsilnością. Sportowa atmosfera, rywalizacja i presja naturalnie wzmacniają emocje bohaterów.

Autorka z niezwykłą wrażliwością pokazuje, jak ciężar przeszłości może kształtować młodą kobietę, ale też jak cierpliwość i obecność drugiej osoby mogą powoli burzyć emocjonalne mury.

Relacja Maeve z Fane to serce tej historii. Autorka pięknie przedstawia powolne budowanie zaufania, gdzie każda iskra bliskości jest wynikiem odwagi i otwarcia się na drugiego człowieka. To prawdziwy slow burn emocji, subtelny, cierpliwy i niesamowicie wciągający.

Styl Mitrowskiej jest lekki i przystępny, a jednocześnie pełen emocji. Porusza trudne tematy, takie jak przemoc domowa czy radzenie sobie z chorobą bliskich, nie tracąc przy tym napięcia i autentyczności postaci. Książka zmusza do refleksji nad siłą uczuć, potrzebą bezpieczeństwa i znaczeniem otwierania się na innych, nawet w obliczu traumy.

„Blade” to powieść dla dojrzałego czytelnika, który szuka emocjonalnej głębi, autentycznych bohaterów i historii o budowaniu zaufania w trudnych warunkach. To opowieść o sile uczuć, walce o własne „ja” i nadziei, że nawet w najciemniejszych chwilach można znaleźć światło i miłość, która potrafi leczyć.

Wciągająca, emocjonalna i poruszająca historia, która zostaje w sercu na długo.

Jeśli szukasz książki:

-pełnej emocji, które ściskają serce,

-z wyraźnym sportowym tłem,

-z bohaterką prawdziwą, a nie idealną,

-z relacją rozwijającą się powoli, intensywnie i dojrzale…

…„Blade” jest lekturą, od której trudno się oderwać. Dialogi są naturalne i pełne niedopowiedzeń, fabuła przemyślana i wciągająca, bez zbędnych przestojów. Końcówka zostawia czytelnika z pytaniami i niecierpliwością, by sięgnąć po kolejną część.

„Blade” szepcze, potem mówi coraz bliżej, coraz cieplej, aż w końcu nie sposób jej nie usłyszeć. To powieść o emocjach, tych niewygodnych i pięknych, o walce o siebie i o odwadze, by powiedzieć „zasługuję”.

Nie mogę doczekać się drugiej części. Końcówka zszokowała mnie i zostawiła z tyloma pytaniami, że natychmiast chcę wiedzieć, co dalej stanie się z Maeve. To zdecydowanie jedna z tych historii, które zostają w głowie na długo.

Nie, nie i jeszcze raz nie. Nie wierzę w to, co tu się stało. Autorka zostawiła mnie z tyloma niezamkniętymi wątkami, że jeśli już teraz nie dostanę kolejnego tomu, to przez kolejne miesiące będę wyrywać sobie włosy z głowy i zastanawiać się, co będzie dalej. Kontynuacja ,,Blade" to coś, czego bardzo teraz potrzebuję, a to już bardzo dobry znak, jeśli chodzi o samą historię.

Jest to tak bardzo bolesna powieść. Jestem w szoku, jak silną bohaterką jest Maeve. Naprawdę pokłony i brawa, ale przede wszystkim czuję ogromną potrzebę, by ją przytulić i zabrać z tej książki, by miała chociaż trochę lżej.

Bardzo polubiłam tę dziewczynę. Jest cudowną, opiekuńczą i pracowitą osobą, która ma piękne relacje z dziećmi. Jednocześnie nadal popełnia błędy, jest tylko nastolatką i ma problemy z własnymi uczuciami. Jest po prostu ludzka. Mimo całego piekła żyje dalej i radzi sobie naprawdę świetnie, mimo wielu potknięć i zmęczenia.

Jestem również absolutnie zauroczona relacją Maeve z jej młodszym bratem, Michaelem. Fragmenty związane z tym rodzeństwem bardzo mnie wzruszały i ściskały za serce.

Czułam też ogromne obrzydzenie do ojca dzieci. Łamało mi się serce, gdy czytałam o tym, co działo się w książce.

Do jednej postaci mam bardzo, ale to bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony ogromnie mnie irytowała i nie rozumiałam, jak można tak bardzo komuś dokuczać, z drugiej później nastąpiła zmiana i stał się naprawdę kochaną postacią.

Przez wiele fragmentów uśmiechałam się do liter na papierze - rozczulona, wzruszona lub podekscytowana tym, co czytałam. Niektóre sytuacje i dialogi bardzo mnie bawiły i nie potrafiłam opanować śmiechu. Czułam też dużo bólu, gniewu, żalu i strachu. W pewnym momencie nawet lały się łzy.

To nie jest słodki romans. Znajdziemy tu naprawdę ogrom emocji, praktycznie całą paletę. Przeróżne postacie z różnymi historiami. Mnóstwo łyżwiarstwa, hokeju, matematyki, a przede wszystkim tajemnic i trudnych do zidentyfikowania uczuć.

Nie mogę powiedzieć, że przez całe 471 stron tej książki bawiłam się dobrze, bo skłamałabym. Płacz, gniew i obrzydzenie to nie jest dobra zabawa. Ale za to przez całe 471 stron naprawdę zżyłam się z historią, przeżywałam ją i płynęłam, choć nie zawsze było łatwo odwrócić kolejną stronę.

Styl pisania autorki jest naprawdę przyjemny do czytania i jedyne, co mi przeszkadzało, to ilość literek na stronie oraz mały margines.

Wydanie też jest naprawdę śliczne. Okładka, gdzie każdy szczegół ma sens, który rozpoznajemy po przeczytaniu. Zimowa, klimatyczna wyklejka. I cudowne ilustracje, które umilają czytanie, chociaż mnie skutecznie od niego odciągały, bo chciałam im się przyjrzeć.

To książka, którą bardzo przeżyłam. Towarzyszyły mi zarówno pozytywne, jak i negatywne uczucia. Zakochałam się w trosce, determinacji i cichej miłości przedstawionej w książce. Cudownie czytało mi się o treningach łyżwiarstwa oraz hokeju, a jeszcze przyjemniej o relacji głównej bohaterki z jej małymi podopiecznymi, którym dawała korepetycje oraz lekcje jazdy na łyżwach.

Jednak przez dłuższy czas towarzyszyła mi irytacja do jednego z bohaterów, a książki nie poczułam w pełni całą sobą.

Autorka zostawiła tak dużo znaków zapytania, że ja już wiem, ile będę jeszcze rozmyślać o tej książce. Kolejna część jest mi bardziej niż potrzebna. Martyna stworzyła świat pełen niewiadomych, a ja muszę dowiedzieć się każdego szczegółu tej historii.

Jeśli chcecie przeczytać coś z zimowym klimatem, motywem łyżwiarstwa figurowego, hokeju oraz slow burn - koniecznie przeczytajcie 💚

[Współpraca reklamowa. Bardzo dziękuję @[Adres usunięty] ]

☆Recenzja☆

Premiera 01.01.2026 r.

„Blade” – Martyna Mitrowska

Współpraca reklamowa z @[Adres usunięty] @[Adres usunięty]

Motywy:

· Przemoc

· Problemy na barkach nastolatki

· Utracone marzenia

· Hate-love

· Slown burn

Maeve w jednej chwili straciła cały zapał do ukochanego łyżwiarstwa, a na jej barki spadły problemy, które nigdy nie powinny mieć miejsca. Tak bardzo było mi jej szkoda, kiedy pracowała ponad swoje siły, kosztem zdrowia, czasu i młodości. Brała wszystko co mogła, a jeszcze musiała ogarnąć dom, szkołę. Ale w tym wszystkim starała się znaleźć chwilę odpoczynku i czasu na zabawę ze znajomymi. Jednak otoczona swoim murem i niezależnością nie zauważa, że ma wielu przyjaciół którzy jej dobrze życzą. Nie umie z tego korzystać, gdyż została nauczona, że zawsze jest zdana na siebie i bez tego nikt jej nie pomoże. Kibicowałam jej z całego serca i miałam wielką nadzieję, że w końcu uda jej się osiągnąć odpowiedni balans.

On – chłopak, który potrafił ją rozgryźć. Widział więcej niż ona próbowała ukryć. I nic więcej Wam nie zdradzę.

Czy Maeve da sobie szansę na szczęśliwe zakończenie? Czy odrzuci oferowaną pomoc? Czy tajemnice skrywane w przeszłości wreszcie wyjdą na jaw?

Autorka genialnie przeprowadziła cały pomysł na fabułę tej historii. Od ciekawych bohaterów z różnymi problemami i tajemnicami na głowie, po relację w stylu hate-love oraz slown burn aż po trudne tematy, które powodują ścisk w mojej klatce piersiowej. Autorce udało się spowodować, że przeróżne emocje kłębiły się w mojej głowie i sercu. Czułam niewyobrażalną niemoc kiedy Maeve musiała być silniejsza niż wszyscy wokoło. To jak była traktowana i jakie tajemnice nosiła w sobie. Skrywała prawdziwe uczucia po maską izolacji. Ale zawsze w tym wszystkim była uśmiechnięta. Twarda z niej sztuka. Żeby płakała potrzeba było dużo czasu. Bardzo było mi jej szkoda, gdy nawet rówieśnicy byli dla niej okropni. Ale i tak zawsze podnosiła się i nie pozwalała na to by gnębienie wpływało na nią. Znosiła cały ból z uśmiechem pomimo, że serce krwawiło. Jedna z najsilniejszych bohaterek jakie poznałam w całym swoim czytelniczym życiu.

Co do fabuły, to jest również emocjonalna i pomysłowa co bohaterowie. Czytanie pewnych opisów sprawiało mi psychiczny i fizyczny ból. Nie rozumiałam zachowania pewnych osób. Nie mogłam przywyknąć do tego co spotykało bohaterkę. To jest nieludzkie i niesprawiedliwe. W głowie mi się to wszystko nie mieściło. Ale inną, fascynującą rzeczą jest tajemnica, która wychodzi powoli na jaw i w sumie do tej pory nie wiem jaka jest prawda. Autorka tak ją prowadzi, że małymi sugestiami podsyca mój apetyt na rozwiązanie. I czuję się zaintrygowana tym wszystkim.

Całokształt książki jest tak dobry, że do tej pory mam ciarki jak pomyślę, jakie rzeczy tam się wydarzyły. Zarówno te dobre jak i te złe. Relacja w piękny i szczery sposób opisana, chociaż on nie raz mnie denerwował swoim zachowaniem, bo był jak dziecko z przedszkola. Jednak do uczuć oboje muszą dojrzeć i wystarczy tylko chwila aby pozwolić sobie na uczucie.

Kochani musicie ją przeczytać, pomimo, że to niezły grubasek to kartki same przelatują, a głowa puchnie od nadmiaru emocji, a serce raz skacze z radości, a raz krwawi. Dajecie poznać się Maeve, bo jej skrytość i problemy nie raz złamią wasze serca. Ale pojawi się ktoś kto je choć troszkę poskleja.

10/10

„Byłam dzieckiem, które z dnia na dzień musiało przestać nim być”.

Maeve LeBlanc to dziewczyna, która zamiast korzystać z uroków dorastania, została od razu wciągnięta w wir dorosłości. Strata rodzica i choroba w rodzinie spowodowały, że nastoletnie imprezy, dziecięce marzenia i zastanawianie się nad przyszłością przestały dla niej istnieć. Najważniejsze to “tu i teraz”. Nauka, praca, praca i praca to jej codzienność. A wszystko to z dala od uwagi lokalnej społeczności i żywiołowych nastolatków. Jest jednak ktoś, kto dostrzega Maeve i wszystko, co z nią związane. Tylko czy sama zainteresowana jest w stanie dostrzec szanse, jakie daje jej los, kiedy tak bardzo pogrąża się w ciemnych odcieniach życia?

Na pierwszy rzut oka książkę można zaklasyfikować do literatury młodzieżowej. Jest jednak coś, co powoduje, że warto zastanowić się przed poleceniem jej naszej latorośli. Pierwsze to oznaczenie, że książka jest dla czytelników w wieku 16+. Drugi znak to kilka słów od autorki, która uprzedza czytelnika, jak trudne i ważne tematy porusza ta historia. Przemoc domowa, alkoholizm, choroba nowotworowa – to tylko część wątków, które spotkałam podczas lektury. W centrum młoda kobieta, której pewność siebie osiąga bardzo niskie noty. A wszystko to w zimowej aurze małego miasteczka w Kanadzie, gdzie łyżwiarstwo figurowe i hokej to chluby narodowe. To właśnie w tej scenerii najczęściej obraca się Maeve, co tylko potęguje jej poczucie smutku i straty, gdyż łyżwiarstwo figurowe było jej miłością, pasją i celem w życiu.

Dojrzałość historii, jak i samej bohaterki była zaskakująca, co tylko świadczy o jednym – debiut autorki uznaję za ogromnie udany. Mimo że książka ma prawie pięćset stron, to nawet przez chwilę nie miała poczucia, że jest ona za długa. Opowieść płynnie przebiega między wątkami, powodując śmiech na twarzy, łzy wzruszenia, ale i smutku, aby finalnie dojść do momentu, w którym miałam mętlik w głowie. Dlatego z niecierpliwością czekam na kolejny tom, bo jeszcze dużo spraw wymaga wyjaśnienia, ujrzenia światła dziennego i sprawiedliwości.

Z angielskiego “blade” to ostrze. Przedstawiona w książce historia tnie jak dobrze naostrzone i wyprofilowane ostrze łyżwy, powodując ból, rozlew krwi i blizny, które zostają z człowiekiem na zawsze. Gratuluję autorce pióra, pomysłów i dbałości o szczegóły, dzięki czemu byłam w tej opowieści na sto procent, zarywając nawet nockę. Tak więc czekając na kolejny tom, polecam z czystym sumieniem przeczytanie „Blade”.

Papierowy Bluszcz