Taki właśnie jest grudzień

To zbiór pomieszanych ze sobą infantylnych wspomnień oraz opisów codziennych zmagań dwudziestoczteroletniego Johnsey Cunliffe, który po śmierci rodziców musi radzić sobie sam. Główny bohater to tak naprawdę duże nieporadne dziecko jednak nie do końca wiem czy to wina błędów rodzicielskich czy choroby. Od najmłodszych lat dręczony psychicznie i fizycznie przez rówieśników nie jest przystosowany do życia w społeczeństwie. Kiedy od jego decyzji zależą interesy lokalnej społeczności pada ofiarą ich nieczystych intencji oraz fałszywych przyjaciół.

Niewątpliwym plusem tej powieści jest ukazanie zmiany nastrojów w małej, biednej lokalnej społeczności napędzanej pieniędzmi. Chciwość, nękanie czy wykorzystywanie słabszego to tylko niektóre z zachowań jakimi kierują się sąsiedzi głównego bohatera. Donal Ryan maluje obraz irlandzkiej społeczności jako ludzi pełnych uprzedzeń, złośliwych i zamkniętych na wszelkie odstępstwa od normy. Żałuję, że tak mało miejsca w książce autor poświęcił temu wątkowi.

“Taki właśnie jest grudzień” to sprawnie napisana, bardzo psychologiczna #książka w której skrajnie nieporadny główny bohater, zamiast żalu wywołuje we mnie złość. Jego bierność, brak pomysłu na siebie a przede wszystkim ta skrajna nieporadność sprawiła, że nie byłam wstanie mu współczuć. Przez to wszystko nie przeżywałam tej książki, a historia Johnseya w ogóle mnie nie dotknęła.. Po prostu ją przeczytałam ale raczej nie zapamiętam.

Johnsey ma około dwudziestu czterech lat, gdy umierają jego rodzice. Chłopak chodzi do pracy, ale nie jest przystosowany do samodzielnego życia i nie odnajduje się w społeczeństwie. Chwilami podejrzewałam, że jest ON zwyczajnie opóźniony w rozwoju — przede wzystkim ma obniżony iloraz inteligencji oraz nie potrafi skupić się na dwóch czynnościach jednocześnie, a jego emocjonalność kojarzyła mi się z dzieckiem. Do tego dochodzi wycofanie, ciągła niepewność i roztrząsanie każdego elementu dnia, za co winę mogą ponosić jego rówieśnicy, którzy od lat znęcają się nad nim psychicznie oraz fizycznie. Wszyscy mają go za okolicznego kretyna, a ON sam w myślach wielokrotnie zmniejsza swoją wartość. Ludzie wolą udawać, że go nie widzą, a potem odziedziczona przez niego ziemia zyskuje na wartości i chłopak znajduje się w centrum zainteresowania całej okolicy (z sprytnymi bizmesmenami oraz bezwzględnymi dziennikarzami na czele). Zupełnie nie potrafi odnaleźć się w tym nowym, skomplikowanym świecie, a samotność okropnie mu dokucza. Mówi o sobie, że jest „wiecznie śmiertelnie zmęczony i pusty w środku". Z czasem zyskuje bliskie osoby, ale to właśnie wtedy nakręca się wrzawa na jego temat. Ludzie błędnie osadzają jego działanie i staje się obiektem już nie tylko kpin, ale również nienawiści. Jego dobre, wrażliwe serce zupełnie nie może tego zrozumieć.

Historia ta szczególnie mnie zabolała. Johnsey patrzy na świat niczym młody chłopaczek, nie mężczyzna. Nie rozumie większości mechanizmów, które kierują ludźmi. Nie odnajduje się w relacjach. Pragnie po prostu nie być sam i chce, by jego matka oraz „tatuś" byli zadowoleni z jego działania. Wspomina czasy, gdy jeszcze byli obok niego i pragnie, by wrócili. Chce udać się do nieba za nimi. To boli serce.

„Taki właśnie jest grudzień" całkowicie skupia się na psychice bohatera. Widzimy samotność, tęsknotę, niezrozumienie i nadzieję. Ekscytację z doświadczania życia, jakiego Johnsey wcześniej nie znał. Strach przed teraźniejszością oraz przyszłością. Możemy obserwować zmiany nastrojów w społeczeństwie, które napędzane są przez pieniądze, a w tle mamy Irlandię, która wstaje z kolan prawdopodobnie po kryzysie ekonomicznym, o którym mowa było w „Dwadzieścia jeden uderzeń serca". Wszystko to natomiast zostało opisane w wyważony sposób, pełen mocnych acz niepozornych wstawek.

Donal Ryan ma mój ogromny szacunek za swoje uważne oko w obserwacjach ludzi i z ochotą będę czytać wszystkie książki, jakie wyjdą spod jego pióra. Mam wrażenie, że nic w jego książkach nie jest przypadkowe, a akcja zawsze dzieje się w równomiernym tempie. Kogoś może zanudzić, ale mnie wyłącznie zachwyca.