Tajne przez magiczne

Świetna pozycja! Dobrze napisana, wciągająca, zdecydowanie nie pozwala się nudzić. Tym, co zasługuje w niej na uwagę jest bez wątpienia bardzo oryginalny pomysł na fabułę. Autorka poszła w dobrą stronę i udało jej się konsekwentnie fabułę poprowadzić. Również bohaterowie są w powieści dopracowani i przede wszystkim wiarygodni. No i dają się lubić, a to ogromny plus. Wartka akcja umila czytanie, a plot twisty, których również w książce nie brakuje, wgniatają w fotel. Jest trochę zabawna, trochę straszna, na pewno nie dla małych dzieci. System magiczny stworzony od podstaw zachwyca, a w klimacie ze słowiańskimi akcentami można się zatracić.

To jedno z lepszych urban fantasy, jakie miałam okazję ostatnio czytać i na pewno jeden z lepszych polskich debiutów w tym gatunku. Z czystym sumieniem mogę polecić.

Zaskakująca i zabawna - tak można by było streścić tą książkę. Jest to fantastyka z przymrużeniem oka, ma w sobie sporo humoru i niespodziewanych zwrotów akcji. Świetnie się przy niej bawiłam. Polecam

Kiedyś, dawno temu, chyba jeszcze w podstawówce marzyłam, by zostać nauczycielką. Z czasem stwierdzam że nie mam do tego na tyle cierpliwości, więc chyba dobrze, że los odmienił to marzenie. No ale praca ze zwykłymi dziećmi to jedno, a praca z dzieciakami przejawiającymi magiczne zdolności to całkowicie coś innego…

Agata postanowiła zmienić coś w swoim życiu, rzuca stabilną aczkolwiek męczącą pracę i zatrudnia się jako woźna w przedszkolu. Myślała, że ta praca da jej trochę spokoju, jednak wokół kobiety zaczynają się dziać dziwne, paranormalne zjawiska.

Jakie to było dobre!!! Tak dobre, że od razu rzuciłam się na kolejne części w Legimi. Przesłuchałam całą serię i się zakochałam. W stylu autorki, w bohaterach przez nią stworzonych, w magicznym świecie i tajemniczych mężczyznach. W serii pojawiły się nawet momenty, które wycisnęły ze mnie łzy. Polska fantastyka stworzona na bardzo wysokim poziomie. Jestem zachwycona.

Agata potrzebuje zmiany w życiu, więc porzuca posadę redaktorki i zatrudnia się na stanowisku przedszkolnej woźnej. Nie powiem, ciekawy wybór - no ale przecież nic poza bólem głowy przedszkolankom nie grozi, prawda?

Nie do końca... Jeśli w grupie kilkoro podopiecznych wykazuje magiczne zdolności, nad którymi totalnie nie panuje, w dodatku poprzednia woźna zniknęła w tajemniczych okolicznościach, dzieci coś poddusza podczas snu, a zabawkowy kogucik jest czymś znacznie gorszym... to chyba jednak może nie być tak kolorowo...

"Tajne przez magiczne" to z jednej strony lekka i świetnie napisana książka, która klimatem i nawiązaniem do wierzeń słowiańskich bardzo przypominała mi "Szeptuchę". Nie brakuje w niej humoru i zabawnych sytuacji na rozluźnienie napiętej (głównie przez demony) atmosfery. Z drugiej jednak jest to książka nieco brutalna (bez przesady, ale odrywanie kończyn się zdarza...) i poruszająca trudne tematy. Uwierzcie, depresja, nieprzepracowane traumy, rasizm i podziały społeczne to tylko wierzchołek góry lodowej...

Uwaga, zaskoczenie! W książce nie ma wątku romantycznego! Nie powiem, trochę na niego czekałam, ale jego brak to naprawdę miła odmiana.

Czytanie tej książki sprawiło mi mnóstwo frajdy, wywołało ogrom emocji (od radości, przez zaskoczenie i szok, po nieopisany smutek) i, no cóż... nie zdążyłam dobrze przewrócić ostatniej strony pierwszego tomu, a już szłam zdjąć z regału drugi. A to chyba najlepiej świadczy o tym, że polecam tę historię, prawda?

Przedszkole, demony, magia. Czy to może działać? Zadawałam sobie to pytanie od pierwszej chwili, gdy tylko ujrzałam tę książkę w internecie. Mimo iż nie należę do osób dobrze zaznajomionych z fantastyką, a szczególnie z urban fantasy, zaufałam wydawnictwu i kupiłam tę książkę (a w zasadzie obie części na zeszłorocznych targach książki w Krakowie). Muszę powiedzieć, że to było naprawdę interesujące spotkanie z lekturą.

Główną bohaterką powieści jest Agata Filipiak. Kobieta przechodząca przez trudny okres w życiu zawodowym. Postanawia ona przenieść się do pracy w przedszkolu na stanowisko woźnej. Nowo podjęta praca wymaga od niej jednak dużych pokładów cierpliwości, jak i odwagi, gdyż nie wszystko, co się dzieje w nowym otoczeniu to rzeczy przyziemne. Musi ona radzić sobie również ze zjawiskami nadprzyrodzonymi, dzieckiem obdarzonym magicznymi mocami, a także odkryć co się dzieje za zamkniętymi drzwiami przedszkola.

To przykre zdać sobie sprawę, że nawet nie ma się z kim pożegnać przed śmiercią.

Po książkę Katarzyny Wierzbickiej sięgnęłam z czystej ciekawości oraz zaufania do wydawców Spisku Pisarzy. Muszę przyznać, iż na początku osadzenie powieści z gatunku urban fantasy w przedszkolu wydało mi się dosyć nietypowe. Książkę przesłuchałam w większości w formie audiobooka, co pewien czas sięgając po wersję papierową, by lepiej śledzić przebieg wydarzeń. Rozpoczynając swoją przygodę z „Tajne przez magiczne” czułam, że może to być książka nie do końca dla mnie, głównie przez wzgląd na osadzenie fabuły właśnie w takim miejscu jak przedszkole. Ciężko było mi się przestawić na to, iż akcja dzieje się właśnie tu, a nie gdzie indziej. Nie spotkałam się z tym wcześniej, a tym bardziej z tym, co miało nastąpić później. Autorka sprawnie pokierowała wszystkim tak, iż koniec końców jest tu dobrze zachowana konsekwencja. Czytelnik wie co z czego wynika, realizm dobrze łączy się z fantastyką, a humor wpleciony w tę historię to po prostu wisienka na torcie. Taka słodko-gorzka. Cięte riposty przeplatają się czarnym humorem, co tylko podsyciło moją ciekawość, gdyż uwielbiam tego typu humor. Główna bohaterka Agata rzuca sarkazmem to tu, to tam, a ona sama była jedną z ciekawszych postaci w książce. Mamy tu do czynienia z kobietą po przejściach, realnie patrzącą na świat i dociekliwą. I choć polubiłam ją niemalże od samego początku, jedna rzecz związana zarówno z nią, jak i z resztą postaci, które występują w powieści zgrzytała mi od czasu do czasu. Mowa tu o choćby o sprzecznościach w komunikacji między bohaterami: z jednej strony Agata nie może się niczego od innych dowiedzieć, mimo dociekliwości, po czym chwilę później ci sami nie potrafią pojąć tego, że ona nic z danej sytuacji nie rozumie. Było to zgoła irytujące momentami. Tak samo w sytuacji gdy wypominane jest jej tchórzostwo gdy stwierdza, że ma wszystkiego dość, a gdy chce się zaangażować w działania związane z magią, mówione jest jej by się do tego nie mieszała. Odnoszę przy tym wrażenie, że niektórzy bohaterowie sami nie wiedzą czego chcą.

Wszyscy powinniśmy być piękni, młodzi i bogaci, faceci nie powinni kłamać, dzieci umierać w dzieciństwie, a matki zostawiać swoich córek na pastwę losu, jakby te były lalkami, które straciły już urok nowości. Różne rzeczy powinny dziać się inaczej. Ale życie toczy się swoim torem, świat został skonstruowany właśnie w taki sposób i nie posiadałam żadnej czarodziejskiej różdżki, aby go naprawić.

Mimo wszystko książka jako całość zaprezentowała się według mnie naprawdę dobrze. Jest to lektura, w której ten dziecięcy klimat miejsca przeplata się z dorosłością, magią oraz brutalnością w walce o władzę. Być może w tym momencie odbieram tę książkę w na swój zwariowany sposób niezbyt poprawnie, choć sama nie wiem, czy to dobre określenie na coś, co wynika z własnego wnętrza, lecz widzę tu całkiem sporą analogię do ogólnie rzecz ujmując polityki oraz władzy, jak i biurokracji, której nawet świat magii nie omija. Podsumowując, uważam, że było to bardzo udane spotkanie z polskim urban fantasy i z pewnością przeczytam drugi tom, bo zaciekawiła mnie historia Agaty.

❓Czy uwierzylibyście, gdybyście stali się świadkami magicznej manifestacji? A może pomyślelibyście, że zwariowaliście i potrzebna jest wizyta u specjalisty?

🐓 Agata staje właśnie w takiej sytuacji. I to niejednokrotnie! A potem wcale nie jest coraz bardziej fascynująco i uroczo, nie ma cudnych elfów, ani typowego czary mary. Jest przemoc, strach, niepewność i wiszące nad głowami wszystkich, niezależnie czy mają moc, czy nie, zagrożenie.

🐓 Nietypowe miejsce akcji, mocne słowiańskie klimaty, magiczne moce, tajemnice oraz narastająca groza i brak poczucia stabilizacji – właśnie to, a nawet więcej dostałam sięgając po „Tajne przez magiczne” Kasi Wierzbickiej. Kupiło mnie połączenie miejsca, zdawałoby się niewinnego i bezpiecznego, jakim jest przedszkole z mrokiem i brutalnością (nawet jeśli magiczną).

🐓 Lekki, prosty styl, humorystyczne akcenty i bohaterka, dająca się lubić od pierwszej strony, a przy tym zaciekawiająca tym, co skrywa jej przeszłości sprawiały, że czytało się gładko i bardzo szybko. Ani się spostrzegłam minęłam dwusetną stronę. Co prawda, kiedy odkładałam książkę nie czułam magnetycznego przyciągania, nie myślałam o bohaterach non stop, lecz kiedy wracałam do lektury dawałam się wchłonąć coraz cięższemu klimatowi, w którym dziecięca słodycz i czystość zostaje zbrukana przelewem krwi.

🐓 To nie książka dla wrażliwych czytelników, choć akcja dzieje się w przedszkolu. To brutalne urban fantasy, w którym rządzą brutalne prawa. Humorystycznymi akcentami i lekkością narracji autorka doskonale złagodziła ciężkość tej historii. Przejawy obudzonej mocy eskalują z każdym rozdziałem, atmosfera gęstnieje stopniowo, by w wydarzeniach pod koniec można było ją kroić nożem (no dobra, kto czytał, ten wie, że dobór słów jest nieprzypadkowy).

🐓 Od końcowych wydarzeń nie sposób się oderwać. I chociaż Agata, niemal na samym wstępie, po części przygotowała mnie na to co się wydarzy, to i tak autorka najpierw sprawiła, że pękło mi serce, a potem roztrzaskała je na milion kawałków.

To była fascynująca, mroczna i mocna przygoda 😍

Wyobraźcie sobie, że mieszkam obok przedszkola, a powieść przeczytałam w listopadzie. Tzn. przy miejscu, gdzie rozgrywa się akcja i w czasie, w którym się rozgrywa. Czemu nikt mnie nie powstrzymał?! Dodatkowe emocje? Gwarantowane!

Agata zmieniła miejsce pracy z wydawnictwa na przedszkole i naiwnie myślała, że wreszcie sobie trochę odpocznie. Trafiła niestety na dzieci z piekła rodem i to prawie dosłownie. Boicie się horrorów z nawiedzonymi malcami? Cóż, tutaj dodatkowo władają magią.

„Tajne przez magiczne” to lekka komediowa fantastyka z roztrzepaną główną bohaterką i słowiańskimi potworami wyskakującymi zza rogu. Z założenia świat jest tutaj trochę przerysowany, aby ukazać więcej zabawnych scenek, trochę jak w kabaretach. Jednocześnie było kilka takich momentów na końcu, kiedy akcja bardziej się rozkręcała, gdzie działy się rzeczy naprawdę krwawe. Rozumiecie, w jednym miejscu heheszki z nieporadnych rodziców, a za kilka stron trup na ziemi z rozdartym gardłem! Trochę mi to ze sobą nie grało i wybijało z rytmu.

Z dobrych rzeczy, podobało mi się, jak mitologiczne stwory czy też Iskry, czyli w książce osoby ze zdolnościami, wpasowały się do naszej rzeczywistości. Polubiłam główną bohaterkę, znajdzie się sporo scen, które wywołały mój uśmiech. Jestem ciekawa ciągu dalszego, szczególnie że zakończenie było dosyć szokujące.

Polecam fanom fantastyki, którzy chcieliby na chwilę odpocząć od śmiertelnie poważnego i epickiego ratowania świata. „Tajne…” to według mnie idealna powieść, aby się odprężyć.

Tajne przez Magiczne to książka Kasi Wierzbickiej wydanej przez Spisek Pisarzy!

Poznajemy Agatę w trakcie gdy jest przyjmowana na stanowisko Woźnej w zwykłym przedszkolu. Dzieciaki wiadomo jakie są, nie dają żyć a podzielność uwagi musi być na poziomie ośmiornicy. Ale jakby tego było mało, nasza nowa Woźna musi się borykać z kogutem wielkości ciężarówki i innymi demonami albo paranormalnymi zjawiskami...

Życie nie jest łatwe, gdy okazuje się że wśród nas istnieje magia ukryta przed wzrokiem niemagicznych. A w dodatku pojawia się matka, która porzuciła Nas 16 (?) lat temu i macza w tym swoje palce...

Jaka może być książka gdy sama autorka zwraca się do podrzędnego mało znanego bookstagramera z propozycją współpracy?

OTÓŻ WRĘCZ OKAZAŁA SIĘ GENIALNA

Książka okazała się moim drugim wspaniałym polskim odkryciem tego roku, zaraz po Hegemon Apopi od Pani Komudy. Chociaż w tym przypadku książka odkryła mnie.

Pani Kasia okazała się mieć niezwykle lekkie i przyjemne pióro, dzięki któremu prowadzi nas przez wydarzenia książki jak przez masło. W wyniku tego całość okazała się niezwykle relaksującym i przyjemnym przeżyciem. Momentami czułem aż mrowienie na plecach gdy czytałem o tym co się dzieje w przedszkolu, zarówno pod względem wychowawczym jako nauczyciel sam w sobie, jak i tym paranormalnym. Mimo, że szkoła podstawowa a przedszkole to niebo a ziemia, to znalazłem pewne wspólne pierwiastki i mogłem lepiej wczuć się w zaistniałe sytuację. Książka jest dość przyziemna ale znakomicie przedstawia nam całą magię i różnorodne demony. Chociaż nie ukrywam, że czegoś mi brakowało w prezencji Iskier i całego świata magii, brakowało mi jakiejś skali zjawiska, organizacji, szerszego przedstawienia.

Tajne przez magiczne od początku poniekąd przypominała mi Harrego Pottera, ale w alternatywnej historii gdzie magicy nie byli na tyle rozgarnięci, żeby stworzyć cała szkołę przeznaczoną ku temu i muszą wysyłać dzieci magiczne wraz z innymi. Ale także poczułem pewną dziecięcą nostalgiczną radość, jak przy czytaniu HP. Trudno mi to przedstawić, ale myślę, że Tajne przez magiczne ma tą iskrę magii.

Czuć, że autorka czerpała radość przy pisaniu tego cuda i chciała zarazić nas swoją historia, swoim uśmiechem, wymyśloną przez siebie przygodą i pasją. Jestem naprawdę zachwycony lekturą i nie pozostało mi nic innego, jak tylko sięgnięcie po część drugą! Bo chce się jeszcze raz poczuć tak dobrze i przyjemnie, jak się czułem przy czytaniu Tajne przez magiczne!

Tajne przez magiczne to powieść z gatunku urban fantasy, która dzieje się w przedszkolu. Znana z literatury dziecięcej Katarzyna Wierzbicka postanowiła spróbować swoich sił w historiach pełnych magii i niebezpieczeństw dla dorosłych. Szczególnym sentymentem darzę książki polskich autorów, więc długo nie musiałam się zastanawiać, aby poznać historię pewnego… rzadko spotykanego przedszkola. Jaka przygoda czeka na czytelnika?

„Na tym świecie jest znacznie więcej istot stworzonych z pomocą magii lub z nią związanych niż te opisane w encyklopediach.”

Tajne przez poufne, pardon, magiczne!

Agata musi zmienić coś w swoim życiu, ma dość stresu i gonienia za terminami. Wiele już przeszła, marzy o spokojniej pracy, która nie będzie jej spędzała snu z powiek. I tak właśnie trafia do przedszkola na stanowisku woźnej, a niektórzy złośliwi mówią na stanowisku specjalistki od ścierek i zupek. Jednak nie była świadoma, że największym wyzwaniem nie będzie bunt czterolatka, ale siły nadprzyrodzone, magiczne stworzenia i Iskry, których wcześniej zdawała się nie zauważać. Jakie sekrety skrywa przedszkole? Dlaczego nikt nie uprzedził Agaty, z czym przyjdzie jej się mierzyć?

“Tylko jak w świecie, który zwariował, odróżnić sny od rzeczywistości”

Obyczajowo przez magię

Uwielbiam to, że Katarzyna Wierzbicka sprawdziła, że wszystkie moje koszmary stały się realne. Zawsze strach przed nieznanym ma wielkie oczy, a praca z dziećmi ma w sobie coś demonicznego. Nagle, nieważne na jakim stanowisku, stajesz się odpowiedzialny za istotę, która jeszcze nie zna świata i ufa Ci bezgranicznie. A co, jeśli magia istniałaby naprawdę? Agata powoli wkracza w świat zupełnie nieznany. Nie wie nic o Iskrach, a nagle w jej życiu zaczynają się pojawiać istoty, które mocno mieszają w codzienności przedszkola. Nagle się okazuje, że kontrolowanie umiejętności magicznych to wielka sztuka, a związane z tym niebezpieczeństwa czają się tuż za rogiem. Świat Iskier poznajemy oczami Agaty, dla której wszystko jest nowe i niezrozumiałe. To idealny zabieg dla czytelnika dopiero stawiającego swoje pierwsze kroki w fantastyce i potrzebującego dłuższej chwili, aby wdrożyć się w wykreowane uniwersum i zasady magiczne. W Tajne przez magiczne nie brakuje sytuacyjnego humoru pełnego sarkazmu i złośliwości. Katarzyna Wierzbicka nie boi się poruszać obyczajowych tematów, które zarysowują nam historię głównej bohaterki: porzucenie przez matkę czy nieudany związek z żonatym mężczyzną. Te przerywniki świetnie budują nam fundament całej opowieści i pomagają zrozumieć zachowanie głównej bohaterki. Bez tego zadawalibyśmy sobie nieustannie pytanie: Agato, dlaczego nie złożyłaś po prostu wypowiedzenia i odcięłaś się od tego świata?

Bo magia przyciąga!

Wszystko, co nieznane, kusi. Agata jest taką bohaterką, która przez swoje niezdecydowanie, pokazuje nam wątpliwości rządzące osobą nigdy niezwiązanej z magią. Bo zastanów się: jak Ty byś się zachował*? Choć świat mógłby zostać zarysowany w sposób bardziej angażujący, zagadkowy i pozostawiający fałszywe tropy związane z przeszłością, to wciąż przedstawiona historia i związana z nią magia jest przygodą. Jestem ciekawa, w jakim kierunku będzie zmierzała fabuła. Pierwsza część wydaje się zaledwie wstępem do bardzo złożonej historii o braku akceptacji i wykluczeniu magicznym. W końcu nie bez kozery wszystko jest Tajne przez magiczne! To książka idealna na początek z fantastyką, która nie wymaga od czytelnika szybkiego łączenia faktów i zdecydowanie wyjątkowa dzięki swojemu nietuzinkowemu miejscu akcji: przedszkolu. Drogi czytelniku, jeśli myślał*ś kiedyś, że twoje dziecko wydaje się demoniczne, przeczytaj Tajne przez magiczne! W końcu zawsze mogło być gorzej.

Anna sama z siebie z pracy nie odeszła. Jej psychika była w stanie opłakanym, że popełniła błąd w, powiedzmy, stosunkach międzyludzkich. Dokładniej damsko-męskich. A to już było za dużo i firma postanowiła rozwiązać z nią umowę. Angaż na woźną w przedszkolu wydawał się być najlepszą odtrutką po złamanym sercu i karierze. Jednak Anna nie jest kobietą o stalowych nerwach czy wrodzonej wielozadaniowości.

Okazuje się jednak, że przywidzenia i dziwne wrażenie, jakie ciągle odczuwa Anna, nie jest kwestią jej stanu duszy, a raczej stanu wszechświata, do którego przeniknęły demony znane z ludowych podań. I na tym skupiać się będzie fabuła: na demonach w przedszkolu. Może to zaskakujące połączenie, jeśli weźmiemy pod uwagę, że demonami wcale nie są niegrzeczne dzieci, a np. ich zabawki, które przynoszą do przedszkola, by dodać sobie animuszu. Także niektórzy pracownicy przedszkola, rodzice czy same dzieci posiadają pewne moce, o których Annie nawet się nie śniło. A jeśli śniło, to były to największe koszmary. Kobiecie przyjdzie się z nimi wszystkimi zmierzyć i, co sama zapowiada, umrzeć. Nie bójcie się jednak, to nie koniec opowieści, bo druga część już w trakcie pisania.

Więcej na: [Adres usunięty]

Książka, o której dziś Wam opowiem bardzo mnie zaskoczyła. Bardzo lubię historie fantastyczne, silne bohaterki, które wiedzą, czego chcą i tajemnice, które muszę rozwikłać zagłębiając się w fabule. „Tajne przez magiczne” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Katarzyny Wierzbickiej i byłam ciekawa, co takiego spotka mnie w książce, jaka okaże się główna bohaterka, która jest moją imienniczką. Wyczytałam z opisu, że czekają ją wielkie zmiany w życiu zawodowym i nie tylko. Porzucenie spokojnego świata na rzecz pracy w edukacji z naciskiem na wychowanie przedszkolne to coś zaskakującego. Okładka przypadła mi do gustu, widziałam ją na, bookstagramach, więc nie pozostało mi nic innego, jak otwarcie tomu i zagłębienie się w lekturze.

Główną bohaterką powieści „Tajne przez magiczne” jest Agnieszka Filipiak to kobieta, która ma w swoim życiu pewne zawirowania. Zawodowo miała stabilną pracę, jako redaktorka, jednak postanowiła się zwolnić i przyjąć posadę woźnej w jednym z miejskich przedszkoli. Czy to była dobra decyzja? Czy w przedszkolu między tyloma dziećmi znajdzie czas na przemyślenia? Ostrzegam Was, żę dzieci to najmniejszy z problemów, z jakimi przyjdzie się Agacie zmierzyć. Z cała pewnością nie przypuszczała, że będzie musiała przewartościować swój cały światopogląd. Co innego zrobić, kiedy odkrywa się w świecie magię? Kiedy wychowankowie potrafią robić rzeczy, o jakich jej się nie śniło, a przystojny w połowie demoniczny wampir porywa ją, nie może tłumaczyć sobie, że to wszystko przez odstawienie leków.

„Tajne przez magiczne” to powieść, która oprócz tej rozrywkowej trony porusza, kilka motywów, które są istotne. Bohaterka mierzy się z depresją, bierze lekarstwa, dopuszcza do samookoaleczania. Depresja jest chorobą podstępną i cichą, z jednej strony nachodzi cię z nienacka, z drugiej może doprowadzić do przykrych konsekwencji. Katarzyna Wierzbicka stworzyła powieść, w której sympatyzuje się z bohaterami, oprócz zwyczajne, problematycznej Agaty, nieposiadającej super mocy, mamy także zagadkę, którą trzeba będzie rozwikłać, czy w tym tomie się to powiedzie? „Tajne przez magiczne” potrafi ukazać problemy małych dzieci, z ich wychowaniem, z zachowaniem rodziców i tym, że często pozostają niezrozumiane. Dla mnie to świetna książka, która z całą pewnością poruszy nie jednego czytelnika. Podczas lektury naprawdę się świetnie bawiłam, spędzałam czas próbując rozwikłać tajemnicę i zastanawiając się, jak sama bym się zachowała w takiej sytuacji. Coo byście zrobili, kiedy by się okazało, że bramą do magicznych realiów było przedszkole?

Ustalmy coś – czasami się nam w życiu po prostu nie udaje. Nie ma, co tutaj tego za bardzo rozważać, poddawać analizie, wypisywać błędy i myśleć nad konsekwencjami. Nie musi być to nasza wina, nie musi być to niczyja wina. Jakiś efekt motyla, który można podsumować właśnie stwierdzeniem, że czasami się nie udaje. Nie ma w tym nic złego i trzeba iść do przodu. Dostosowywać się do nowych, niekoniecznie lepszych warunków. Czy jest jakiś inny wybór? Odpowiedź również oczywista – nie ma. I wiecie co? Może to lepiej, nigdy nie wiemy, czy efekty tych niezadowalających nas wydarzeń nie przyniosą czegoś naprawdę wspaniałego.

W pewnym sensie tak można ująć historię Agaty. Ze względu na szereg różnych sytuacji, gdzie zarzucano jej dość poważne problemy z odróżnianiem rzeczywistości od wyobraźni, młoda kobieta musiała zrezygnować z pracy redaktora i znaleźć sobie nową. Zabrzmi to dość nietypowo, ale została woźną w przedszkolu. Praca jak praca, powołania można się dopatrzeć, ważne, że pieniądze przynosi... No dobra, słabe pieniądze i jak się okazuje niesie ze sobą jeszcze większy szereg komplikacji niż te, z którymi Agata musiała sobie radzić wcześniej. Czy nowa woźna przystosuje się do nowych warunków pracy? Czy naprawdę nie odróżnia swoich wyobrażeń od realu?

"Tajne przez magiczne" to jedna z tych książek, która od jakiegoś czasu przykuwała mój wzrok i miałam wrażenie, że jest dosłownie wszędzie. A że czasami nie można nie poddać się impulsom, być może zwanym przeznaczeniem, postanowiłam ją przeczytać. Tym bardziej że z pomocą przyszedł mi book tour, którym byłam swoją drogą niesamowicie podekscytowana, bo nigdy wcześniej nie brałam udziału w takiej akcji. Jednak podstawowe pytanie brzmi – jak mi się spodobała powieść?

Początkowo nie byłam przekonana do samego pomysłu. Zadawałam multum pytań typu, czemu akurat woźna w przedszkolu, czemu motywy słowiańskie... Wydawało mi się to niekoniecznie odpowiednim połączeniem. Na szczęście z czasem okazało się, że bazowanie na dobrze nam znanych motywach ma w sobie olbrzymią zaletę. Przede wszystkim daje nam poczucie czegoś znajomego, czegoś, z czym się już zaprzyjaźniliśmy. Jednak w wykonaniu pisarki czuć też powiew świeżości. Katarzyna Wierzbicka dodała coś od siebie, tworząc unikatową opowieść.

Sam styl pisarski jest wyjątkowo przyjemny w odbiorze. Ma w sobie lekkość, co ma wiele zalet. Jedną z nich jest możliwość szybkiego czytania, bez męczenia się. Niezwykłe poczucie humoru kreuje wiele sytuacji przezabawnych, rozluźniających napięcie i dających najnormalniej w świecie odpocząć od codzienności. Mocno doceniam ten aspekt. Nie jestem fanką komedii, w sumie to systematycznie omijam je, ale jak większość z nas, lubię się pośmiać. Jedynym mankamentem stylistycznym, który w pewnym momencie zaburzył cały odbiór fabuły, jest niestabilność. "Tajne przez magiczne" to bez wątpienia książka dla dorosłych, ponieważ pojawiają się tam brutalne sceny i lekkie podteksty erotyczne, więc ewentualnie wchodzi jeszcze w rachubę starsza młodzież. Niemniej przez to, że akcja w dużej mierze toczy się w przedszkolu i jest tam wiele małych dzieci, to miałam poczucie, że to powieść dla dzieci. I zakończenie... Było epickie, a gdy mówię o epickim, to mam już odczucie, że powoli wchodzimy w high fantasy. To troszkę hiperbola w tym przypadku, bo to nadal nasz świat, niemniej na spokojnie można o tym zapomnieć. Te dwa style i konwencja fantasy nie współgrały ze sobą, nie wiem nawet, czy jest to możliwe. Zapewne tylko dla pionierów, w tym przypadku brakowało między nimi płynności.

Pod względem fabuły bawiłam się doskonale. Napędzało to przede wszystkim pragnienie dowiedzenia się co dalej, jak potoczą się losy bohaterów i o jakim świecie mówimy. Tym bardziej że dobrze czułam się w atmosferze przedszkola i paranormalnych wydarzeń mających tam miejsce. Naprawdę widzę oryginalność i potencjał stworzenia takiego niezwykłego miejsca. A w dodatku swobodnie odnajdywałam się w myślach Agaty i rozumiałam jej uczucia i przyczyny podejmowanych decyzji. Stanowczo mam zamiłowanie do łączenia normalnego życia szarej myszki z magicznymi wątkami.

Chciałam też parę słów rzec o wykreowanym świecie. Jest to mocno połączone ze stylem pisarki i gryzącą się konwencją i fabułą. Ogólnie cały świat uważam za niekonwencjonalny i mający olbrzymie możliwości, jednak brakuje mi w nim fundamentów i przede wszystkim jest właśnie niedopracowany w wielu aspektach. Początkowo jest wyjątkowo tajemniczy, co napędza fabułę i odpowiada za zaangażowanie czytelnika. Tylko w którymś momencie zdałam sobie sprawę, że jest to rodzaj uniwersum. Dowiaduję się o tym ze słów bohaterów, ale tak naprawdę nie dostaję na to żadnych dowodów. Muszę wierzyć autorce na słowo, co oczywiście robię, ale mocno wierzę, że w następnym tomie dostanę możliwość sprawdzenia wielu rzeczy sama.

Natomiast bohaterów wydaje mi się być naprawdę dużo, za co po trochu odpowiadają dzieci, co mocno cenię. Mamy przedszkole pełne przedszkolaków, co prawda małych i jeszcze niekoniecznie rozumiejących wszystko, ale jednak nadal ludzi. Pisarka o tym nie zapomniała. Nie zapomniała, że kilkuletnie dziecko też ma już swój zestaw cech, jakiś doświadczeń i może być pełnowymiarowe jak każdy dorosły. Widać to w dopracowanych kreacjach dzieci i skupieniu się na szczegółach. A odnosząc się do naszej głównej bohaterki, czyli Agaty, to przyznam, że niesamowicie ją polubiłam. Dzięki wnikliwości jej przemyśleń łatwo było mi się utożsamić z nią i zobaczyć świat jej oczami, poprzez jej myśli i doświadczenia. Pewnie dlatego tak intensywnie urzekła mnie postać Dawida, który jest przykładem przystojnego i wprost hipnotyzującego bad boya, a warto przypomnieć, że zazwyczaj nie przepadam za takimi postaciami męskimi.

Tematycznie w "Tajne przez magiczne" widzę obraz braku akceptacji i tolerancji. Wszystko co inne, co odmienne i niespełniające jakiś narzuconych zasad, które tak naprawdę nie wiadomo nawet, kto ustalał, wydaje się być złe. Powieść wymusza pytanie: dlaczego? A zakończenie pozwala usłyszeć głosy, co się stanie, jeśli odmienność okaże się czymś normalnym, ale jednak nadal nieakceptowalnym dla społeczności. Kto wygra taką walkę? Sama chciałabym się tego dowiedzieć, choć nie jestem pewna, czy jestem na to gotowa.

Powieść "Tajne przez magiczne" dała mi fantastyczną rozrywkę i pozwoliła poznać bohaterów, do których przywiązałam się i z niecierpliwością czekam na ich dalsze losy. Sama historia ma parę wcześniej wymienionych wad, ale jest przeze mnie odbierana pozytywnie. Na pewno osobom, które lubią lekkie powieści z wątkami magicznymi i słowiańskimi, przypadnie do gustu.

Czytanie książek pozwala nam oderwać się od szarej rzeczywistości i na moment przenieść się do innego świata. Uruchamia naszą wyobraźnię, aż w końcu zaczynamy marzyć o magii, która mogłaby kryć się tuż za rogiem. Agacie, głównej bohaterce, „Tajne przez magiczne”, takie marzenia były raczej obce. Jedyne, czego chciała, to święty spokój i chwila oddechu od pracy w wydawnictwie. Postanowiła więc zatrudnić się w przedszkolu na stanowisku woźnej. Tam czekały na nią krzyki i płacz dzieci, ale także coś znacznie mroczniejszego, co do tej pory skutecznie chowało się przed jej wzrokiem…

„Tajne przez magiczne” to książka, do której przyciągnął mnie już sam opis. Od razu poczułam się zaintrygowana, gdy dowiedziałam się, że Katarzyna Wierzbicka wybrała przedszkole na akcję swojej powieści fantasy. To dość nietypowe rozwiązanie, które mogło zadziałać na korzyść książki, lub bardzo łatwo popsuć całą historię. Wszystko zależało od autorki i kierunku, który zdecydowała się obrać.

Już w pierwszym rozdziale akcja dość szybko się rozkręciła. Od razu zostałam wrzucona na głęboką wodę — do życia Agaty, która właśnie postanowiła, że zacznie pracować w przedszkolu. Jest to bohaterka, której podejście do świata niektórych może zirytować. Miałam tak na początku, chciałam nią potrząsnąć i powiedzieć, żeby w końcu wzięła się w garść. Później zrozumiałam, że jest to osoba, którą życie wyraźnie przytłoczyło i która nie radzi sobie z wieloma sprawami, bo po prostu nie rozumie, że byłaby w stanie im podołać. Agata jest po prostu ludzka, ma wady, ale i przeszłość, która nie pozwala jej w pełni rozwinąć skrzydeł. Wydaje mi się, że w „Tajne przez magiczne” dużo jest takich rzeczy, które ukrywają się przed czytelnikami. Na przykład powody zachowania przedszkolaków obdarzonych magicznymi zdolnościami. Dzieci nie zawsze używały ich w dobrych celach i to nie tylko dlatego, że nie wiedziały, jak wielką mają siłę. Katarzyna Wierzbicka za zasłoną dymną utkaną z humorystycznych wstawek, nie tak znowu absurdalnych sytuacji (sprawa z mamą Iwonki, bliźniaczo podobna do opowieści mojej mamy, nauczycielki) i licznych zwrotów akcji, schowała parę poważniejszych tematów jak depresja, czy wpływ wyborów rodziców na zachowanie dzieci. Oddała w ręce czytelników ambitną lekturę, ale także całkiem niezłą powieść urban fantasy. Przez lwią część książki nie wiedziałam, dokąd zmierza fabuła, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało, bo bawiłam się świetnie. Czułam się trochę jak Agata, która musiała odnaleźć się w nowej, dość niepokojącej rzeczywistości. Druga część powieści była dla mnie odrobinę lepsza, ale być może było tak dlatego, że zdążyłam się już polubić z tą historią. W połowie akcja przyspieszyła i wskoczyła na szlak, który prowadził już wprost do finału. Końca, który uświadomił mi, że to dopiero początek, bowiem „Tajne przez magiczne” jest jedynie wstępem do serii. Niezwykle mnie to cieszy, bo potencjał świata stworzonego przez autorkę jest ogromny, a do tego jeszcze wiele kart pozostało nieodkrytych. Z przyjemnością dowiem się więcej o strukturze społeczności Iskier. Liczę także na więcej elementów zaczerpniętych z mitologii słowiańskiej.

Tylko do dwóch rzeczy mam drobne zastrzeżenia. Po pierwsze początek książki. Lubię, gdy akcja szybko się rozkręca, ale tutaj nawet jak dla mnie za wiele się działo. Agata zaczynała pracę w przedszkolu i jednocześnie tłumaczyła, jak znalazła się w tym, a nie innym miejscu. Dobrze było się o tym dowiedzieć, ale poczułam się trochę przytłoczona tymi wszystkimi informacjami. Druga rzecz to przekleństwa. Rozumiem ich obecność, ale trochę wybijały mnie z czytelniczego rytmu.

Cudowna oprawa książki zachwyca chyba każdego, a ja okładkowa sroka nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Do tego intrygujący opis i przepadłam. Nie zawiodłam się, bo lektura robi wrażenie na czytelniku i jest naprawdę świetna, chociaż nie należy do tych najłatwiejszych.

Ta historia opowiada o Agacie Filipiak, która zmienia dotychczasową pracę redaktorki na stanowisko woźnej w przedszkolu. Nowa posada jak i otoczenie wcale nie przyniosły kobiecie spokoju jakiego oczekiwała. Przedszkole tylko pozornie wydaje się oazą bezpieczeństwa i stabilizacji.

Już pierwszego dnia, szybko zauważa, że małe dzieci potrafią dać w kość, są okropnie ruchliwe, dziwnie się zachowują, a zwidy i zjawiska paranormalne jakie już wcześniej dostrzegała wcale nie ustały, tylko się nasiliły. Do tego doszły Iskry oraz demony, które wcale nie były przyjaźnie nastawione i zrobiło się niebezpiecznie. Czujecie to? Ja już mam dreszcze i gęsią skórkę ze strachu.

Co w takiej sytuacji zrobi Agata. Czy wydarzenia, w jakich się znajdzie ją przerosną i wystraszą? Czy polubi nową pracę oraz swoich podopiecznych. Jakie moce i tajemnice kryją się za drzwiami placówki?

Muszę przyznać, że fabuła powieści bardzo mnie zaskoczyła i nie spodziewałam się takiego obrotu zdarzeń. Zaczytuję się książkami fantasy, ale to co tu zaserwowała nam autorka, ciężko przewidzieć. Lekkie pióro i przystępny styl pozwolił na szybkie czytanie, do tego przezabawne dialogi, świetna kreacja postaci i rozrywka na te nieprzyjemne, deszczowe wieczory gwarantowana.

Od samego początku wciągnęła mnie ta opowieść. Byłam ciekawa kim tak naprawdę jest woźna i w co się jeszcze wpląta. Polubiłam bohaterkę, było mi jej naprawdę żal, że w dzieciństwie musiała tyle wycierpieć. Metamorfoza jaką przeszła pozwoliła jej spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy. Po mimo, że ma wady, jest roztrzepana i wiecznie w coś się pakuje, to potrafi jak lwica troszczyć się oraz bronić czterolatków.

Zachęcam do poznania tej nietuzinkowej historii. Jeśli nie boicie się sięgać po ten gatunek lub pozwalacie sobie od czasu do czasu na wyskok w świat magii, to ta książka idealnie się do tego nadaje. Polecam!

Historia Agaty, która po załamaniu psychicznym zatrudnia się jako pomoc w przedszkolu. Ale tam znów zaczynają się dziać podobnie dziwne rzeczy, które brała zawsze za swoje przywidzenia i wytwory wyobraźni. Z biegiem czasu okazuje się, że magia którą od dawna widziała wokół siebie to nie są jej zwidy, ale taka jest rzeczywistość.

Bardzo przyjemna i niesztampowa książka fantasy. Ciekawie nakreślone charaktery postaci, ich rozterki i dylematy. Trochę wyolbrzymione na mój gust zakończenie, zbyt duże skupienie na dzieciach i tematyce przedszkolnej, ale generalnie fajna lektura.

Bardzo zaintrygował mnie opis tej książki, brzmi bardzo ciekawie. Zastanawiam się nad zamówieniem tej pozycji.

Niedawno temu obchodziliśmy premierę książki, a było to 15.10.2021 a ja dziękuję autorce za możliwość zrecenzowania jej książki i gratuluje pomysłu oraz zakończenia. Z wielką ciekawością wyczekuje na drugi tom. Mnóstwo różnych sytuacji począwszy od smutku po płacz ze śmiechu. Ciekawe i oryginalne dialogi które nie są nudne i monotonne.

Nie wiem jak wy, ale ja od dziecka marzyłam (nooo może nadal tak jest) że okaże się, że żyjemy w świecie pełnym magii i niezrozumiałych anomalii. To, że żadna praca nie hańbi to zrozumiałe (na pewno przeze mnie) i tutaj przedstawię wam Agatę Filipiak która dobrze płatną pracę porzuciła na rzecz posady jako konserwator powierzchni płaskich jednym słowem sprzątaczka w przedszkolu plus należą do niej dodatkowe drobne prace typu pomoc podczas podawania posiłków dla dzieci, dbanie o higienę sali zabaw itp.

Nie byłoby w tej historii nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że przedszkole, a raczej ta jedna grupa przysparza najbardziej Agacie mnóstwo atrakcji (nie zawsze dobre dla odbiorcy) Co kryje to przedszkole? Jakie tajemnice ma P. Dyrektor? Odpowiecie sobie sami czytając książkę „Tajemne przez magiczne”.

Mnóstwo magii, zjawisk paranormalnych, pościgów, cmentarzy, ale i tajemnica, która za długo była skrywana przez co bohaterka będzie miała trudny orzech do zgryzienia. Jej rodzina postanawia ujawnić to wszystko, ale czy poszło to na dobre? Tego już nie napiszę. Dzieciaki są cudowne, ale te tutaj potrafią przysporzyć problemów, ale za wszystkim zawsze stoi jakiś dorosły w tym przypadku okazuję się, że jest Nim/Nią….?? Nie będzie spojlerów :D

Dla mnie bomba, ponieważ pomysł na akcje, czyli przedszkole i w roli głównej dzieciaczki to coś czego jeszcze nie czytałam. Różne sytuacje i te dialogi powodowały, że uśmiechałam się sama do siebie. Książka należąca do tych nieodkładanych.

Jest to pierwsza książka autorki napisana dla dorosłych. Wcześniej pisała tylko dla dzieci. Moje stworki sa fanami Kasi znamy wszystkie jej wydane książki. Książke autorki przeczytalam w mgnieniu oka. Autorka ma lekki styl co umożliwia szybkie czytanie. Musze sie przyznać do tego ze na początku tej histori strasznie dluzylo mi sie to czytanie, ale jak brnęłam dalej w ta historie nie moglam sie od niej oderwac. Kasia przenosi nas do przedszkola ale to nie byle jakiego ale do przedszkola magicznego. Pełno magicznych stworzeń. Oj dzieje sie tam sporo.

Nasza główna bohaterka Agata Filipiak przechodzi trudny okres w sowim życiu. Rzuca prace redaktorki i zarrudnia sie w przedszkolu na stanowisku Woźna. Tam poznaje swoich wspolpracownikow oraz podopiecznych a przede wszystkim spotyka tam swojego bylego kochanka przez, którego musiala zmienić swoje dotychczasowe zycie. To nie jest koniec wrażeń dla Agaty. Dowiaduje sie rowniez tego ze do tego przedszkola chodzi jej przyrodnia siostra. Nie widziała matki od 18 lat jak poradzi sobie kobieta wiedząc, ze przez cale zycie matka ja okłamywała? Niestety w nowym w miejscu pracy kobieta odkrywa zjawiska paranormalne. Jej podopieczni maja magiczne moce. Musi sobie poradzić rowniez siejącymi spustoszenie demonami. Agata odkrywa tajemnice o której nie powinna wiedzieć.

"Tajne przez magiczne" to książka idelana dla miłośników fantasy. Na pierwszy rzut oka wyglada na słodką cukierkowa historię ale tak na prawde to historia mrożąca krew w żyłach. Fabula byla swietna. Nawiedzona placówka przez demony, zjawy, wampiry, Iskry, duchy i wiele innych nadprzyrodzonych. Akcja była nietuzinkowa bo w przedszkolu. Nie czytalam zadnej książki, która akcja bylaby rozgrywana w placówce przedszkola. Oryginalny pomysł. Magia byla w przeróżnej formie. Bohaterowie bardzo dobrze wykreowani. Pierwsze skrzypce oczywiście grala Agata.Wszystko kręciło sie wokół niej. Uwielbiałam to w niej, ze musiała wszystko wiedzieć. Byla wygadana ale nie zawsze bylo to na miejscu. Nie bala sie niczego mimo ze byla zagrożona przez magiczne stwory. Oprócz Agaty moim ulubionym bohaterem jest Dawid. Jest ON tajemniczym pol demonem. Jesli chcecie sie dowiedzieć o nim więcej musicie to przeczytac. Agata jest taka osoba bardzo dociekliwą. Ale jest to jej urok. Nie da sie jej za to nie lubic. Postac Agaty jest bardziej rozbudowana reszta to tylko tak na prawdę tlo. Ale bym chciała zeby w Tomie II byly rozbudowane postacie. W tej histori znahdziemy rozwniez troszke humoru. Zdecydownaie czekam na wiecej bo zakończenie książki na to wskazuje😁😁 czulam duzy niedosyt. Książkę polecam fana fantastyki jak najabrdziej ale takze ci którzy lubia watki paranienormalne, magie a przede wszystkim tym którzy kochaja tajemnice. Chcę wiecej takich książek. Myślałam z początku ze to bedzie książka nudna jak przysłowiowe "flaki z olejem" bo dłużyło mi sie to czytanie ale sie mylilam. Im więcej przewertowałam kartek tym historia byla jeszcze lepsza.

Oto kolejna propozycja słowiańskiego urban fantasy. Czy było fajnie?

Akcja rozgrywa się w przedszkolu, w którym dzieją się dziwne magiczne rzeczy. Okazuje się, że na świecie istnieją nie tylko zwykli ludzie, ale również magiczne istoty, które postanawiają się ujawnić. Agata - główna bohaterka - staje w epicentrum wydarzeń. Nie wie komu może ufać oraz o co tak naprawdę chodzi magicznym istotom.

Opis zachęcił swoją oryginalnością, ale na tym się niestety skończyło. Do tego okładka, na której widnieje znak Welesa również mocno podsyciła moja ciekawość co do zawartości w środku. Niestety! Bohaterka do mnie nie trafiła. Wnerwiała mnie. Weles okazał się jakiś taki mało mroczny. Do tego mieliśmy parę słowiańskich demonów, które upatrzyły sobie małe dzieci do zrobienia im krzywdy. Dialogi mdłe. Ilość ku*ew jaka wyleciała z ust postaci bardzo mnie mierziła. Niestety fabuła również jakoś mnie nie wciągnęła. Brak spójności i logiki. Szkoda mi najbardziej Welesa, bo to akurat mój ulubiony słowiański bóg, który został w książce wręcz skrzywdzony.

Niestety jestem na nie. Z całym szacunkiem, pomysł był całkiem oryginalny - nawiedzone przedszkole, Weles, demony - ale źle wykreowano tą współczesną słowiańskość. Nie było mi z nią po drodze.

Dla mnie bardzo przeciętna książka. Skusiłam się na nią ze względu na słowiańskie motywy, ignorując iż to urban fantasy z którym nie do końca mi po drodze. W skrócie mówiąc: to wszystko już było. Nie chcę tu wymieniać popularnych na przełomie kilku lat tytułów, jednak każdy zauważy podobieństwa. Oczywiście ciężko byłoby wymyślić coś zupełnie innego/nowego, jednak dlaczego znowu główną bohaterką musi być babka, której nie potrafię polubić i jest tak irytująca, że miałabym ochotę trzasnąć ją w twarz. Antagonista jest do rozgryzienia w pięć minut, a motywy słowiańskie jakieś tam są, BO SĄ i tyle. Właściwie jako tako słowiańskości jest tyle, co kot napłakał i chętnie bym się dowiedziała, które to słowiańskie wątki czytelnikom tak się podobały, bo nie potrafię tego odgadnąć. Ogólnie jest za dużo zbędnego gadania, a za mało konkretów. Szału nie ma, ale tragedii też nie.